L'urgent est fait, l'impossible est en cours, pour les miracles, prévoir un délai.

De zomervakantie is begonnen, 't is te zeggen officieel morgen, maar ge ziet dat de meeste mensen aan het uitbollen zijn. De scholieren zijn al anderhalve week thuis, de mama moet nog 17 deadlines halen en de papa trekt nachtjes door want foebal en de Hollander hebben op hun doos gekregen en de Duitsers ook en vannacht hopelijk de Fransen ook.

Op het werk zijn we het seizoen van de last minutes in gedoken. Mensen die al 4 maanden zeggen dat ze dan ne keer hun reis moeten plannen en plots beseffen dat het eind juni is en ze nog altijd niets beslist hebben. Komt dat tegen. Dus grijpen ze naar de noodoplossing : het reisbureau. Want reisbureaus die hebben natuurlijk een magische knop die extra hotelkamers creëert in periodes dat alles vol zit.

Vandaag vroeg een klant het onmogelijke, een mirakel zo je wil. Geen probleem voor ons, want sedert dit jaar bieden we een fietsreis naar Lourdes aan. Als er één plek is waar je een mirakel mag verwachten, dan toch daar, nietwaar ? 

Alle gekheid op een stokje en dat hele Bernadette-gedoe terzijde geschoven, Lourdes ligt in een prachtige streek. Aan de voet van de Pyreneeën, vlak bij een rivier, en zodanig veel hotelkamers dat - op momenten dat er geen grote mirakelfeestelijkheden zijn (Maria, weetwel) - spotgoeiekope hotels.

En ge kunt er mooi fietsen.

En er is een wassenbeeldenmuseum ! Madam Tussaud, eat your heart out!

Allen daarheen ! Vlug ! Voordat al die was gesmolten is in de canicule !

Fame !

Enkele weken geleden trokken we er met het werk op uit : een reclamefilmpje opnemen om tijdens het WK voetbal uit te zenden. Niet tijdens de matchen natuurlijk, maar tijdens een dagelijk actualiteitenprogramma op TF1. Aangezien de kans piepklein is dat je de reclame zal zien (het geheel duurt 15 seconden en wordt slechts 10 keer uitgezonden), zet ik hier gratis en voor niets de link neer.

Een hesp voor wie mij herkent !

Alhier !

Klacht

We krijgen regelmatig reviews en klachten binnen. Vandaag zat er een pareltje bij de oogst.

"Les escaliers ne sont pas pratiquable à vélo. Visiter à pied et reprendre la route."

Vrij vertaald : het is belachelijk dat wij niet door een kasteel kunnen fietsen.

Het kasteel in kwestie : 

Some peopels

Il ladro di biciclete

Vorig jaar, ergens ter hoogte van Lyon, werden twee huurfietsen gestolen waarmee klanten van ons onderweg waren. De fietsen waren verzekerd, de klanten hadden de sleuteltjes van de sloten, dus de fietsen werden netjes terugbetaald aan de verhuurder. Een vervelende situatie voor iedereen, maar gelukkig draaide niemand op voor de kosten.

Enkele weken later belt de (Zwitserse) verhuurder ons op : de politie van Lyon heeft hem gecontacteerd. 

Ze hebben een e-bike gevonden die op zijn bedrijf geregistreerd staat (dat werkt dus).

Aangezien hij zijn geld gekregen heeft, heeft hij weinig zin om die fiets te gaan ophalen. Wettelijk gezien behoort de fiets aan de verzekeringsmaatschappij.

Onze baas, nooit verlegen om een omweg te maken, rijdt op een dag naar Lyon (3 uur ver) om die fiets te gaan oppikken. De fietsen werden gestolen met fietstassen en laders, het hele pakket. Dat hele pakket werd ook netjes terugbezorgd aan onze baas door de pliesie van Lyon.

Die fiets stond sedertdien in de ondergrondse garage van ons kantoor gestald. Niet gesloten, want dat is niet nodig. Een ondergrondse garage waarvan de garagepoort regelmatig open blijft staan.

U kunt vast raden wat er toen ineens gebeurde !

Op een dag was de fiets gaan fietsen, met fietstas en laadkabel en al. Het hele pakket heeft opnieuw een nieuwe eigenaar gevonden.

Bravo ! 

Aiaiai

Ik enerveer mij lichtelijk bij het gebruik van Chatgpt en consAIrten. Ten eerste verpest dat de planeet, ten tweede is de helft van de informatie die verstrekt wordt onjuist (proefondervindelijk onderzoek).

Een Amerikaanse madam stuurt een mail : ze wil een fietsreis in de Loirestreek doen en daarna nog één in het noorden van Italië. Aangezien ze "ecologisch" wil reizen (ze komt dus van de VS) gaat ze de overgang per trein overbruggen. Ze wil echter niet te lang op de trein zitten, zodat ze kan genieten van de reis. En vooral, ze wil de Alpen doorkruisen met de trein, want daar heeft ze toch zo'n mooie foto's van gezien.

Op Chatgpt las ze dat ze van de Loire doorheen Zwitserland en Oostenrijk naar Bolzano/Bozen kan reizen in twee etappes van 5 uur trein. Dat is perfect.

Ik durf dat in twijfel te trekken, het is immers meer dan 1000 km, dus ik ga kijken op de websites van de treinmaatschappijen. Blijkt dat ze in het allerbeste geval 13 uur onderweg zal zijn, met 5 overstappen, onder de Alpen door. Als ze Zwitserland en Oostenrijk wil doorkruisen komt daar nog een uur of 5 à 6 bij.

Helaas is het geloof in Chatgpt heilig ende grenzeloos. Ze gelooft mij niet, want hoe kan ik dat nu beter weten dan een veredelde zoekrobot ? 

In ieder geval, wij reserveren geen treinreizen, dus ze moet dat zelf doen. Ik laat haar weten hoe dat moet, en - lang verhaal kort - ze heeft niet gereserveerd.

Derailleur

Het jachtseizoen is begonnen.

Mensen die nog nooit gefietst hebben, laat staan een band geplakt, vertrekken op fietsreis en denken dat dat allemaal wel zichzelf uitwijst. 

Gisteren krijgen we telefoon van klanten onderweg. Ze hadden een lekkere band vervangen. Hoe moesten ze nu die derailleur terug installeren? 

Pardon?

Blijkt dat ze om het wiel uit het kader te halen gewoon het versnellingsapparaat gedemonteerd hadden, want die zat in de weg.

Uiteindelijk is dat gelukt. De fiets schakelde niet zo goed, maar ze konden verder.

Deze morgen rinkelde de telefoon vrolijk. Dezelfde klant. Hij kon niet meer schakelen. Help mij uit de nood!

We vragen een foto om het probleem eventueel te kunnen inschatten en door te sturen naar de fietsverhuurder...

We ontvingen de foto...

Voor de fietsfanaat: dit is geen zwevende derailleur.

Die zijn er in geslaagd wat de afgelopen 12 jaar nog niemand heeft kunnen doen: een derailleur breken. 

Mooi!

Arbeidsvreugd

Het gaat eerlijk gezegd niet zo goed op het werk.

Twee jaar geleden verlieten de stichtende bazinnen het bedrijf om zich op hun gezin en een andere carrière te focussen. Na 10 jaar heel hard werken en een ultimatum van de respectieve echtgenoten lieten ze het dagelijks bestuur achter in de handen van twee mensen zonder enige manageriële ervaring.

Het management switchte daaropvolgend van een open - toegegeven, somtijds té democratisch - bestuur, naar een gesloten, minder transparant management. Micromanagement, geen uitleg bij impactvolle beslissingen en weinig dialoog. Sommige dingen worden zonder enig overleg opgelegd. Er is zeer veel nutteloze informatie, maar de dingen die ertoe doen worden verzwegen.

De eerste aanvaring was in het voorjaar van 2025. Het werd duidelijk dat de werkdruk te hoog was. Ik kon niet meer volgen en liet dat ook weten. Het was een opeenstapeling van taken die te veel werd. 

De reactie : "het zal wel verbeteren".

In werkelijkheid : het werd nog erger.

Tweede botsing gebeurde nadat ik een maand ziek thuis zat met een hernia. Ik wou lief zijn en ging na 4 weken terug aan de slag, halftijds. Er werden mij zonder overleg dingen opgelegd en toen ik daartegenin ging was de reactie (letterlijk) "je m'en fou", in het schoon Vlaams  "zoek het uit".

Gevolg : ik bleef daarna nog eens 6 weken thuis met heel wat minder scrupules.

Na mijn hernia vertrok een collega. Hij werd vervangen door een nieuwe kracht, een vrouw zonder enige ervaring in het beroep. Ze was Braziliaanse, dus er was ook enige blokkage op taalvlak. Ze werd bovendien niet goed ondersteund tijdens haar eerste maanden en toen haar proefperiode ten einde liep werd ze bedankt voor bewezen diensten.

Haar taken werden "tijdelijk" verdeeld onder de collega's. 

De manager had ondertussen beslist om hier en daar wat besparingen door te voeren. Onderandere ons systeem waar al onze dossiers van elke aparte reis op staan. Op een dag waren al die dossiers verdwenen. We moesten alles uit het hoofd terug samenstellen. Ook de dossiers van de collega die vertrokken was en waar we geen enkele ervaring bij hadden.

Na enige maanden kwam er goed nieuws : er was een nieuwe kracht aangeworven : voor de afdeling marketing ! Toen er gepolst werd naar de vervanging van de ontslagen medewerkster, kwam pas na lahahang aandringen het antwoord : ze zou niet vervangen worden en de taken die we tijdelijk gekregen hadden werden nu definitief en we moesten niet veel zagen want ze hadden het afgelopen jaar maar liefst 200.000 euro gespendeerd aan een nieuw boekingssysteem waardoor we nu véél minder werk hebben.

Onze reactie dat dat nieuwe boekingssysteem na anderhalf jaar nog altijd niet naar behoren werkte en we net veel méér werk hadden dan vroeger werd op ongeloof en hoongelach onthaald.

Dat terwijl die mensen zelf anderhalf jaar hebben zitten vloeken op hoe slecht dat allemaal verlopen was.

Lang, heel lang verhaal kort : er komen zo'n 20% minder reserveringen binnen. We verdienen dit jaar dus een pak minder, terwijl er twee nieuwe personeelsleden aangeworven werden (op de marketing! ironie ten top) en er bijna een kwart miljoen geïnvesteerd werd in allerlei rotzooi die niet werkt. Er is dus geen ruimte voor nieuw bloed en ook niet voor loonsopslag. Ah nee, het is niet omdat we 20% harder werken, dat we daarvoor beloond worden.

Zoals altijd in het leven zijn het niet de mensen in hun ivoren toren die last hebben van hun eigen stomme beslissingen (de vergelijking gaat heel hard op met allerlei internationale gebeurtenissen), maar het klootjesvolk dat helemaal onderaan de ladder staat die de boel moeten oplossen.

En zeggen dat dit nog altijd zo'n heerlijke job zou kunnen zijn, maar dat twee mensen dat helemaal verpesten met hun kortzichtigheid en gebrek aan ervaring.

VéloSud

Een van de jongste telgen in lange-fietsroute-land is de VéloSud, die de Atlantische Oceaan met de Middellandse Zee verbindt via de zowat meest zuidelijk mogelijke route op Frans grondgebied. Van Biarritz naar Le Barcarès. 650 kilometer, 5900 hoogtemeter. Vrij weinig als je beseft dat je over de uitlopers van de Pyreneeën fietst. 

Vorig jaar fietsten we ter ontdekking ende vermaak het eerste gedeelte, van Biarritz naar Lourdes. Een nieuwe lange fietsroute, dat betekent dat er nog niet veel logistiek aanwezig is, maar ook dat wie als eerste een georganiseerde fietsreis presenteert een stap voor heeft op de concurrentie.

 

 

 

Toen werd het plots erg druk op het werk en viel ik lange tijd uit met een hernia, de reis bleef op het schap liggen. De afgelopen weken kon ik eindelijk doorwerken aan de planning. Hotels zoeken, taxi's voor bagagetransport : jawel, fietsreizen worden als "ecologisch" bestempeld, maar de klanten willen wel dat hun gerief van het ene naar het andere hotel gevoerd wordt met een auto. (De eerste triporteurdienst die dat aanbiedt gaat gouden zaken doen.) 

Ongeveer één jaar na de repérage zou de reis gepubliceerd moeten raken. Oef.

 

En toen... 

 

Vorig jaar huurden we fietsen bij een mevrouw die fietsen verhuurt. Ze was 't akkoord om die fietsen af te zetten in Biarritz en daarna op te halen in Lourdes. Er ligt 160 km tussen die twee steden, dus dat is niet evident.

Vandaag wilde ik één van de laatste stappen in de publicatie van de reis ondernemen : de fietshuur.

Ik contacteer de fietsverhuurster van vorig jaar. Blijkt ze gestopt met fietsen te verhuren...

 

Urgh. Dat was de enige verhuurder in de regio die we gevonden hadden, althans die niet alleen maar koersfietsen en mountainbikes verhuurt. 

 

Dus: mocht je iemand kennen die toevallig een fietsverhuur wil beginnen in of rond Lourdes, wij zijn geïnteresseerd in een samenwerking... 

 

 

Het lef

Ken je het toppunt van lef ? 

In de botten van een flik plassen en vragen of het warm is.

Dat oude kindermopje kwam bovendrijven toen ik volgende situatie meemaakte. 

Dag van vertrek -3.

Klanten reserveren een last minute voor 3 personen. Een korte reis van 3 dagen, binnen 3 dagen (!). Wij organiseren dat, binnen de dag is dat allemaal geregeld, worden de reisdocumenten opgestuurd en hupla. 

Dag van vertrek -2.

Ze belt mij : we hebben gezien dat we geen bagagetransport hebben, klopt dat ? 

- Inderdaad, zoals u kon zien in de offerte is bagagetransport niet inbegrepen.

- Jamaar, wij willen bagagetransport, voeg dat eens toe.

- Dat gaat u veel geld kosten, 277 euro. Dat is de reden dat we dat niet toevoegen.

- Doe toch maar, geld is geen probleem.

- OK, hier is de link om 277 euro te betalen. 

Dag van vertrek -1.

De factuur is nog niet betaald, ik stuur een herinnering. 

Dag van vertrek.

Een e-mail : We hebben er nog even over nagedacht, dat bagagetransport, we willen dat toch niet, het is te duur.

- Jamaar, jullie hebben dat gevraagd, de transportfirma is al onderweg, dus die gaat ons dat toch laten betalen want het is te laat om te annuleren.

Algehele radiostilte.

Dag van vertrek +1.

Een e-mail : Zeg, gisterenavond waren we in een hotel en we hebben daar een driepersoonskamer gevraagd in plaats van de twee kamers die jullie geboekt hebben, dat hotel gaat jullie maar één kamer factureren, we willen daarvoor terugbetaald worden ,trouwens, willen jullie dat voor de volgende nachten ook even zo regelen en ons laten weten hoeveel de korting bedraagt ? 

 

Dat in de botten van een flik plassen en die daarna over zijn hoofd leegkappen. 

Grève

Het eerste hoogseizoen is voorbij en we constateren een tweede hoogseizoen : oktober.

Iedereen wil tegenwoordig op reis in september en oktober. Hotels zijn volgeboekt, fietsenverhuurders kunnen de vraag niet volgen. Vooral in het zuiden van Frankrijk. Steeds meer mensen hebben angst om in hoogzomer naar het zuiden van Europa af te reizen. Te heet, bosbranden, dorpen zonder water, tijgermuggen, enz. Terwijl hoogzomer net de fijnste periode is om naar Frankrijk te reizen, want dan gaan de Fransen zelf op reis en verloopt alles vlot.

De favoriete activiteit van veel Fransen vindt niet in de zomer plaats, dan gaan ze dus op reis, het is te heet en vooral, vanaf 17u is het apéro en petanque. Neenee, ze wachten tot de zomervakantie voorbij is om dan - geheel uitgerust en opgeladen - weer vrolijk met z'n allen te gaan protesteren. Oproer ! Relletjes ! Blokkeringen ! Staking ! Actie ! Roepen ! 

Als ze er maar nu medemens mee kunnen ergeren, ze doen het. Alles in het kader van "we zijn tegen de regering, de machtshebbers, de kapitalisten, etc." Die kun je echter als gewone mens zelden echt raken, dus raken ze maar elkaar. Kruispunten, ronde punten, vierkante punten, alles wordt bezet. De meeste stakers hebben geen reden nodig om te staken. Een collega vroeg in de crèche waartegen ze nu precies protesteerde en dicht bleven, er kwam niet veel meer uit dan "we zijn tegen de regering".

Staken. De meeste Fransen vinden het ergerlijk, een kleine groep legt met enkele eenvoudige ingrepen een half land lam. Treinen, ziekenhuizen, vliegtuigen, autostrades, ... alles komt piepend tot stilstand. Heelder stadscentra worden kort en klein geslagen, want betogen, dat staat gelijk met plunderen.

In september gaat dat allemaal weer van start, meestal op donderdag. Als het begint te vriezen is het weer over, veel te koud om op straat te komen. 

Daar denken de meeste toeristen niet aan als ze hun reis in oktober boeken. Met als gevolg dat klanten ergens stranden, soms een stad waar ze helemaal niet hoeven te zijn. Ze raken niet in hun hotel, ze verstaan de inboorlingen niet, ze bellen ons in pniek op. Wat nu ? 

Daar hebben die betogers allemaal geen oren aan. Wie niet voor hen is is tegen hen en verdient het om vast te zitten in het verkeer. 

Nog een maandje doorbijten en dan zijn we daar weer vanaf, tot de lente begint. 

Enkele tips voor de stakers : Laat de mensen gratis op het openbaar vervoer. Zet de barelen van de péages open. Ga met de fiets werken in plaats van met de auto. Stop met roken. Geef minder geld uit aan brol die je niet nodig hebt. 

Dan zal je de regering in haar zakken raken. 

Sherlok Holms van dunaldi

8 u stipt. De hulptelefoon rinkelt lustig. Dat is verontrustend, want iemand heeft een halve nacht zitten wachten tot het 8u was om ons te bellen.

"Hello, we hebben gisteren van A naar B gefietst en ik had een zakje met juwelen in mijn valies gestopt en gisterenavond heb ik ontdekt dat dat zakje met juwelen niet meer in mijn valies zit."

Pniek ! Code rood ! Pieuwpieuw !

Er zijn verschillende mogelijkheden : 

1. Heb je dat tasje zeker in uw valies gestopt, op dezelfde plek waar je het altijd stopt en niet ergens anders? 

- neen, dat zit altijd op dezelfde plaats 

2. Ben je het gewoonweg vergeten mee te nemen en ligt het nog in het hotel? 

- na te vragen aan de receptie 

3. Een valies is open gegaan tijdens het transport, dat zakje is er uit gevallen. Ontbreken er andere zaken?

- na te vragen bij de transporteur 

4. Er is iets gebeurd bij de aankomst in het volgende hotel, het zakje is er daar uit gevallen of in de kamer onder bed terechtgekomen of zo.

- na te vragen aan de receptie 

5. Iemand heeft op een bepaald moment de valies geopend en dat zakje met juwelen - en vreemd genoeg enkel dat zakje - er uit genomen. Dat kan, hoe weinig waarschijnlijk ook.

- de bewijslast wordt heel moeilijk, wegens verschillende actoren en 't is uw woord tegen het hunne, bewijs maar keer dat die juwelen in die valies zaten.

Tussendoor : het bedrijf bestaat 13 jaar en in die hele periode is er één diefstal geweest, een transporteur die zijn camionette niet gesloten had en iemand had een valies uit de camionette gestolen.

Wat weten we : 

1. De valies is voor 9 uur aan het onthaal van het hotel afgezet.

2. De valies stond na een dag fietsen bij aankomst in het volgende hotel. 

3. De ontdekking van de verdwijning is pas 's avonds laat gebeurd. 

Evolutie van het onderzoek.

We nemen onze loupe en beginnen aan de werkdag. 

Hotel A gebeld : niets gevonden. Daar kan het ook niet uit de valies gehaald zijn want de onthaalmedewerker is er de hele tijd bij gebleven terwijl de valiezen achter de toog stonden.  

De transporteur gebeld : de valies is niet open gegaan tijdens het transport, de chauffeur checkt zijn camionette ook elke avond op achtergelaten voorwerpen. De bagage is rond 11 uur opgehaald en voor 12 uur aan het volgende hotel afgezet. De chauffeur heeft niets gezien, er is geen bagage open gegaan, zijn camionette was leeg op het einde van de dag en - tussen ons gezegd en gezwegen - de chauffeur werkt al verschillende jaren voor ons, er was nooit een probleem.

Hotel B gebeld : niets gevonden en wat denkt ge wel dat wij bagage zouden stelen van een klant en hoe durft ge ons te beschuldigen en de kuisvrouw werkt al 10 jaar bij ons en wij doen dat niet en we zijn geaffronteerd en oh en maar allez dat ge dat durft te denken en al... De vraag was gewoon : "hebben jullie toevallig een zakje met juwelen van een klant gevonden ?" 

We contacteren de klant die ondertussen in niet zo veel, maar wel niet mis te verstane woorden de kuisvrouw verdenkt... En dat ook tegen Huguette zei...

Weg sfeer.

We zijn een dik uur ver in het onderzoek en het zit muurvast.

5 minuten later, een berichtje : "Haha, funny story, ik had mijn juwelen in de stuurtas van mijn fiets opgeborgen en normaal doe ik dat nooit, I feel very embarrased."

Case closed, behalve dat Huguette nog altijd kwaad is want haar kuisvrouw is onterecht beschuldigd.

 

Een uur van mijn leven dat ik nooit meer terug krijg. 

Sacochen

Boze mail van een klant, volledig geschreven in het onderwerp-vak, met foto's en hoofdletters, maar zonder leestekens.

Hun fietsen werden geleverd in het fietslokaal van het hotel. Ze hebben gezien dat andere fietsen allemaal twee fietstassen per fiets en zij hebben maar één fietstas per fiets en dat is niet eerlijk en die andere klanten worden beter behandeld en zijn vrouw is ontevreden ge verstaat dat toch en het is niet eerlijk en mimimimimi.

Blijkt dat ze bagagetransport hebben, en dus helemaal geen fietsvaliezen nodig hebben maar er toch twee krijgen en dat ook zo gecommuniceerd was op voorhand in de reisdocumenten die we naar iedereen sturen maar die niemand ooit leest want meer dan 50 lettertekens.

 

 

 Love it.

Boomers

Juyj! Cliché-tijd !

Een (ietwat oudere) klant stuurt mij een boze e-mail : hij vertrekt binnenkort op fietsreis en hij heeft nog altijd zijn reisdocumenten niet ontvangen. 

Hij stuurt dat bericht door te antwoorden op een e-mail die hij weken geleden van mij ontvangen heeft.  

Een e-mail met daarin zijn reisdocumenten...

 

 

'Mericans

Amerikaanse klanten zeuren, eisen en willen meer voor minder geld. Zo kregen we net nog een e-mail met - niet een vraag of verzoek - de eis om chiquere hotels te krijgen, voor hetzelfde geld. Genre "we betalen dan wel voor 2*-hotels, we verwachten 4*-hotels."

Die mensen kunnen daar niets aan doen, ze zijn zo opgevoed en de Amerikaanse economie heeft daar een heel businessmodel rond gebouwd.

Helaas voor die Amerikanen spelen ze niet in dezelfde competitie als de Fransen. Als Amerikanen in Amerika zeuren krijgen ze meestal meteen gelijk en er nog een stylo en een gommetje bovenop. Dat is de amateurcompetitie, er is geen tegenstand. In Frankrijk speelt men professionneel gezeur. Hier wordt op het hoogste niveau en vooral altijd gezeurd. Dat betekent dat de reactie in een Frans bedrijf standaard de volgende is : "je vous entends, mais...", de klant mag al blij zijn dat er naar hem/haar geluisterd wordt en uiteindelijk gebeurt er niets.

 

Ter voorbeeld, deze reclame voor één of andere bank, wie in Frankrijk woont herkent vooral vanaf seconde 15 de standaardreactie van een Franse medewerker.

 

"Mevrouw, uw valies is 4 centimeter te groot."

"Jamaarwacht, allezhowzeg, 4 centimeter..."

"4 centimeter" en dan die blik erachteraan.

 

Classique! 

 

Ondertussen

Hoe is het nog met de hernia?

Ewel, bedankt dat ge het vraagt. Zoals ze in Frankrijk gaarne zeggen : c'est compliqué. 

Eind april kwamen we thuis van een bijzonder fijne reis, met veel pijn. Het bleek een hernia in de tussenwervelschijf D5 & D6. Pijntjes in de nek, de rechterarm en -hand. Meteen thuis gezet door de mevrouw doktoor. 2017 again, maar nu was ik er rapper bij en wist ik dat het dat zou zijn en heeft één of andere kwakzalver geen verkeerde diagnose gesteld. 

Juni, ik ga terug werken, halftijds. Tot grote (kuch) vreugde van mijn werkgever. Achteraf besef ik : ik kan daar eigenlijk niet veel doen en ze moeten mij wel betalen. Als ik gewoon thuis was gebleven bespaarden ze een loon uit en het gaat financieel niet zo goed (zie ook : website).

Juli : De dokter, die dat deeltijds werken sowieso al geen goed idee vond, zet me weer ziek en ergens tweede helft wordt ik geïnfiltreerd door een andere dokter, onder een scanner, recht in de hernia. Voor mensen die graag pijn hebben, ik kan het aanraden. 

Begin augustus : uit pure schaamte ga ik weer werken. Het is hoogseizoen en druk en al en zo. Na bijna 3 weken opnieuw aan de slag kan ik enkele conclusies trekken :

1. Medisch. 

Het effect van die inspuiting is voorzien op lange termijn. Een maand na de infiltratie heb ik nog altijd veel pijn, zeker na een dag achter mijn bureau. Bureauwerk is min of meer zeer langzaam je lichaam compleet onbruikbaar maken. We zijn gemaakt om te bewegen, niet om een hele dag stil te zitten in een oncomfortabele houding die alle spieren verslapt en tegelijk verstijft.

2. Professioneel. 

Een nieuwe website lanceren in volle hoogseizoen, zeker een website met daarachter reserveringssoftware, een website die nog vol bugs zit, een website die gewoonweg niet werkt, ... Dat is geen goed idee. Er waren in de geschiedenis van de mensheid al enkele slechte ideeën - ik zeg maar wat : de uitvinding van de atoombom - die minder erg waren dan het publiceren van een niet-werkende website in vol toeristisch hoogseizoen. Naar benadering 3.000 emails van boze klanten, ook die moeten verwerkt worden, bovenop de onverantwoord hoge werkdruk die we nu al ondergaan.

3. Nog professioneel.

Er is tijdens mijn afwezigheid een klein beetje (kuch) werk blijven liggen (zie ook : website). Met als gevolg dat ik het nu zowaar nog drukker heb dan voor mijn verlof, toen ik tegen de baas zei : "ik geraak er niet door, het is te druk" en mijn baas antwoorde "dat zal wel beteren". Lang verhaal kort : het is 10 keer erger geworden. Werk blijft liggen, klanten klagen (terecht) en we botsen constant tegen een directie die vindt dat we allemaal maar wat harder moeten werken en "het zal wel verbeteren".

Gelukkig heeft de baas nog genoeg tijd om te micro-managen en al onze dossiers door te spitten. Elke dag zijn er wel wat dingetjes waar we op gewezen worden, die niet goed zijn volgens hem. Elke dag bedenk ik scenario's waarbij ik hem het zwijgen op leg.

Nog een dikke week en het is vakantie. Als ik terugkeer zitten we in de uitbolfase. Er zijn nog wat gekken die in oktober op fietsreis willen, maar dat zijn er niet zo heel veel meer.

Puf.

 

Engels (bis)

Om terug te komen op dat Engels van de Fransen...

Op het werk zijn we wel verplicht om Engels te praten, maar de meeste collega's vinden dat niet fijn, want ze kunnen het niet goed. Ik geef ze gelijk.

Onlangs werd de nieuwe website gelanceerd. De vorige had ik serieus onder handen genomen, want geef toe, dat school-Engels vol fouten, dat is niet professioneel. De nieuwe site werd "professioneel" vertaald door het bedrijf dat de website gebouwd heeft...

Ik moest een beetje huilen na de lancering.

Een greep uit het aanbod. 

"1 personne" in het Engels is natuurlijk "1 people".

Het Franse woord "confort" (met -n-) is in het Engels uiteraard ook gewoon "confort".

Het enkelvoud van "activities" is "activitie", dat weet iedereen.

"Un séjour" vertaal je als "a stay", want dat is wat Google translate zegt, ook al blijf je niet echt ter plaatse tijdens een fietsreis.

 

Beschrijving van blijf-prijzen? 

"Vous pédalez tranquilement" betekent dat je je bek houdt tijdens het fietsen : "you cycle quietly".

De site bouwer heeft ook een optie ingebouwd die de bestelbon meteen vertaalt voor Engelstalige klanten die perrongeluk op de Franse pagina terechtkomen. Handig nietwaar. 

Dat heeft enkele onverwachte gevolgen. 

 

Zo heten onze klanten M. en W. DENT vanaf nu ...

...

...

...

... 

M. en W. TOOTH

 

En weet ge wat het ergste is : als ik mijn - perfect tweetalige - collega's zeg dat dat allemaal wel op Engels lijkt, maar in wezen Franglais is, dan is dat allemaal geen waar, dat is perfect verstaanbaar, ge moet wel een beetje moeite willen doen.

 

Zodra ik stop met huilen zal ik het grappig vinden, beloofd.

Karen

Het Karen-seizoen is begonnen. Amerikaanse vrouwen met pittig blond kapsel en de wereld die rond hun navel draait. Deze week hebben we een top-exemplaartje.

De klanten hebben een reis geboekt, allerlei informatie ontvangen en zijn onlangs aangekomen in het hotel van vertrek.

Dag 1. 

- Goeiedag, we hebben elk 3 valiezen bij en nu blijkt dat de transporteur maar 1 valies per persoon meeneemt.

- Inderdaad, dat is u zo gemeld in de reisdocumenten.

- Jamaar, wij hebben elk 3 valiezen, die moeten allemaal mee.

- Wij beslissen dat niet, het is de transporteur die dat oplegt.

- SCHAN-DA-LIG  We eisen dat al onze bagage vervoerd wordt ! 

- U kan misschien de bagage die u nodig hebt deze week in 1 valies stoppen en de rest in het hotel laten. U komt eind deze week terug aan in dit hotel. Dan hoeft u niet elke dag al uw bagage mee te zeulen.

- We hebben alles nodig. 

- Mevrouw, u wist dat toch op voorhand, dat staat in uw reisdocumenten.

- I WANT TO TALK TO THE MANAGER

Lang verhaal kort : mevrouw krijgt haar goesting en weigert de meerkost te betalen. 

Dag 2.

- Goeiedag, wat is de wifi-code van het hotel ? (via WhatsApp !)

- Die informatie hebben we helaas niet, kunt u dat niet aan de receptie vragen.

- De receptioniste is meteen na onze aankomst vertrokken. Wij hebben wifi nodig.

- Ligt er geen folder of informatie in de kamer met de wifi code ? 

- Neen, wij hebben dringend wifi nodig.

- Misschien staat het in de informatie die aan de binnenkant van de kamerdeur hangt ?

- Neen, kijk, wij moeten nu de wifi code hebben.

- (kijkt op de website van het hotel) : de wifi is zonder code, u moet enkel naar deze wifi gaan en aanloggen.

- Het werkt niet, wat is de code ??? Mijn man is jarig en hij moet zijn berichten kunnen lezen.

- Kunt u niet aan de buren vragen of ze de wifi-code kennen ? 

- Er zijn geen buren, het hotel is uitgestorven.

- Mevrouw, wij weten echt niet hoe wij u kunnen helpen... 

- WIJ MOETEN WIFI HEBBEN. NU !!!

Dag 3.

- We zijn in het hotel en in de badkamer is maar één soort zeep. Kunnen we meer soorten zeep krijgen ? 

- Hebt u dat al aan de receptie gevraagd ? 

- De receptie is gesloten, wij kunnen ons toch niet wassen met één soort zeep. 

Dag 4.

- Wij moeten deze avond al zeggen wat we als ontbijt willen. We kunnen nu toch niet weten wat we morgenochtend gaan eten. Kan er geen buffet klaar gezet worden ? 

- Sommige hotels vermijden zoveel mogelijk om overschotten te hebben. U hebt vast wel wat dingen mogen kiezen, nietwaar ?

- Jamaar, wat als we morgenochtend niet genoeg hebben ? 

Dag 5.

- Het restaurant van het hotel is gesloten. Wat nu ? 

- Er zijn heel wat restaurants in de stad, u vindt vast wel iets dat u fijn vindt.

- Moeten we dan terug naar buiten ? Maar we willen niet meer weg.

- (checkt online) Er zijn 64 restaurants op minder dan 1 km van uw hotel. U hoeft niet ver te wandelen. 

- Wij hebben al een hele dag moeten fietsen, we gaan niet nog eens een paar mijl wandelen. Kan er geen eten geleverd worden ?  

Lachen gieren brullen bleiten

Kent ge't? Als je denkt, nu kan het werkelijk niet meer dieper zakken, we hebben de bodem bereikt, en op dat moment doet iemand een luik open en blijkt er nog een verdieping te zijn.

Op het werk werd de nieuwe website gelanceerd. Vorig jaar werd er ons vanalles beloofd : de reserveringen zouden haast automatisch gebeuren, we gaan meer werk kunnen doen met minder moeite, we gaan kunnen besparen op personeel, er is alleen maar goed nieuws. Dat was voorzien voor november.

November kwam en ging, we moesten zeer veel voorbereidend werk doen. In december bleven we bezig, want het was echt wel bijzonder veel voorbereidend werk. De site zou in januari gelost worden. In januari bleek dat alles wat we in november en december gedaan hadden gewist was tijdens een onvoorziene update en moesten we herbeginnen. Ondertussen begonnen de reserveringen binnen te lopen op het oude systeem, maar geen paniek ! Alles kwam goed ! 

Januari, februari, maart, ... een onverwachte hoop reserveringen kwam binnen en we moesten tegelijk achter de schermen aan de nieuwe website werken, want die zou in maart gelanceerd worden. Maar we stellen de lancering uit naar begin april, er zijn nog enkele minuscule details die niet werken.

April, ik ga op verlof na een periode van zeer veel stress en walgelijke drukte. Goed nieuws : na mijn verlof zou de site online staan, vanaf dan zou alles veel vlotter verlopen. 

Mei : ik val uit met een hernia. De lancering in mei werd uitgesteld, want er waren onverwacht nog wat extra petieterige details opgedoken die een kleine vertraging veroorzaakten. 7 juni, dit keer zeker ! Juni, ik ga terug werken aan 50%, want zo thuis zitten terwijl ik weet dat mijn collega's in de merde zitten, ik vond dat niet tof van mijn eigen. Juli, ik val weer uit, want die nekhernia is hardnekkig (pun intended). Jammer, want de website zou begin juli gelanceerd worden en ik zou daar niet bij zijn. Eind juli laat ik weten dat ik begin augustus terug ga werken, want na 3,5 maand heb ik Netflix uitgespeeld. Goed nieuws ! De site wordt 29 juli gelanceerd. Dit keer definitief zeker absoluut echt waar joepie hoera enal ! 

30 juli (what's another day) gaat de website on- en meteen offline. Blijkt dat er toch nog wat microscopische details niet werken. Klanten zien hun boekingen niet meer, wij krijgen geen boekingen binnen, betalingen blijken niet geregistreerd, prijzen zijn fout, omschrijvingen slecht vertaald, enzovoort enzoverder enz.

4 ohustus : ik om aan op het werk, krijg een crash course van 15 minuten over het nieuwe systeem en dan laten ze mij los.

Gevolg : niets werkt, ik snap er niets van, driekwart werd mij niet uitgelegd en - ik weet niet of ik het al vermeldde - niets blijkt te werken. We moeten met allerlei krachttoeren en haken en ogen uitzoeken waar, wanneer, wie, hoe laat, waarheen en wat klanten precies willen. Heel wat dingen die vroeger evident waren zijn nu verdwenen in een kluwen, onvindbaar, vermist of gewoon niet meer mogelijk.

En dat in het toeristisch hoogseizoen. In plaats van nu gewoon tot het najaar te wachten en te zien of alles perfect werkt... Dat komt ervan als je een stel amateurs een bedrijf laat lei/ijden.

 

Ik ben zo blij dat ik terug aan het werk ben. 

 

 In plaats van da

Wegsite

Weet ge nog, toen ik in mijn vorige blogpost schreef "De nieuwe website, die in november 2024 gelanceerd ging worden, zou (overtreffende voorwaardelijke trap) deze week online gaan.  " 

Ewel, ze kunnen het niet aan.

Stond er gisteren nog de melding dat de site onbereikbaar was, vandaag is er toch al een meldtekst.

Oups ! Gelijk ze in 't schoon Frans zeggen.

Anderhalf jaar en vele tienduizenden euri heeft dat gekost. 

Het werd zomer

Op het werk raast de tijd met een rotvaart voorbij.  Althans, dat vermoed ik, want ik ben wederom 5 weken inactief. Enkele weken geleden gaf ik de dokter gelijk, dat dat deeltijds werken inderdaad niet zo'n goed idee was een prompt schreef ze nog 5 werken rust uit. 

Dat gebeurt zonder morren of gezeur van mijn collega's, iedereen springt in de bres. 

Anders is het bij het dirigerende orgaan.  

Ze vergeten hier vaak dat ik een verleden in HR heb. De Franse wetgeving is anders dan de Belgische, maar meestal vind ik mijn weg wel.  

De twee vrouwen die het bedrijf oprichtten in 2012 hebben ondertussen het bedrijf verlaten en het dagelijks beheer overgedragen aan twee "nieuwelingen". R. en F. hebben geen enkele ervaring in management. R. is de boekhoudster, F. heeft vanalles gedaan, onderandere VIP's rondrijden in de Tour de France.

Dat heeft zijn weerslag op het personeelsbeleid. Was het vroeger laks, nu neigen ze naar het tegenovergestelde, maar dan knullig.

F. heeft een aantal persoonlijke afwijkingen. Hij is een people-pleaser die geen conflict aankan, maar daardoor voortdurend conflicten creëert. Tot een jaar geleden werd hij begeleid door de echte bazin, en hield hij zich vaak in. Sedert ze weg is is er geen controle meer, noch nivellering. Voor hem komen een aantal managementsstijlen in aanmerking.

Hij denkt dat hij een democratische manager is. En inderdaad, over heel wat onbelangrijke zaken wordt onderhandeld en gestemd. Geef het volk brood en spelen. Maar het volk mort toch, want in werkelijkheid is hij een autocratische manager. Ik gooi zomaar wat woorden in de groep : micro-manager, seagull-manager en mushroom-manager.

Micromanagement kent iedereen : elke e-mail wordt meegelezen, elk telefoongesprek afgeluisterd, elk klantendossier uitgeplozen en dan volgt vaak goedbedoeld advies, advies dat meestal gewoon als bemoeienis beschouwd wordt. Mansplaining galore.

Seagull-management is een begrip : de manager stelt een probleem vast en beslist impulsief om daar een oplossing voor te bedenken die hij aan het personeel oplegt, ongehinderd door kennis van zaken. Het personeel uit te leggen hoe die oplossing bereikt moet worden. Hij weet het immers best. Waarom seagull ? Het is een managementsstijl  die vergeleken wordt met een meeuw : de meeuw vliegt binnen, maakt een hoop lawaai en rotzooi, vliegt weer weg en laat iedereen in verwarring achter, bedolven onder een laag guano. 

Mushroom-management : het personeel blijft in het donker omtrent zowat alle beslissingen en krijgt voortdurend stront over zich heen. 

Zeer plastische uitdrukkingen met veel kaka. 

En zeggen dat kaka zo hard stinkt als het heet is.

Collega's verlaten dan ook met de regelmaat van de klok de pedalo.

Terug naar mijn persoonlijke situatie. Maandag begin ik weer voltijds te werken en ik kijk daar met uitermate frisse tegenzin tegenop. Veel werk is blijven liggen, ander werk is niet goed gedaan. De nieuwe website, die in november 2024 gelanceerd ging worden, zou (overtreffende voorwaardelijke trap) deze week online gaan. 8 maanden vertraging, een prematuurtje kunt ge dat niet noemen.

Nog een week profiteren van de maatschappij en daarna vlieg ik er weer in, met een schone lei en een nieuwe nek. Nu die knie nog.

Zucht.