We zitten op restaurant, een bijna echte Italiaanse trattoria in Corralejo. De vis op een eiland is van goedkoop en tegelijk van superieure versheid.
Twee Britse koppels zitten aan de tafel naast ons. Ze bestellen. Eén van de vrouwen bestelt tonijn, maar die moet doorbakken zijn. De baas verwittigt haar : de tonijn wordt rood opgediend, maar hij zal zijn best doen en de kok vragen om het toch een beetje rosé te bakken.
De tonijn komt op tafel haar gezicht verandert meteen in een donderwolk. De tonijn is rauw. Hij moet doorbakken worden. De tonijn verdwijnt terug naar de keuken en komt 30 seconden later in een iets roziger tint terug aan tafel opdagen. De vrouw in kwestie snijdt pro forma nog eens in het arme beest en legt haar bestek ostentatief op haar bord. 'In (naam van een ander restaurant in Corralejo) zou dit niet gebeurd zijn'.
Wij ergeren ons ondertussen rosé aan haar. Dat beest is wel gestorven hé.
De baas neemt ondertussen de bestelling op aan de andere tafel naast ons. Eén van de mannen bestelt tonijn, waarop de baas net luid genoeg 'de tonijn wordt hier wel rood opgediend, ik zeg het maar even'.
'Dat is prima, ik wil dat hij zo is'.
'Het is maar dat niet iedereen door heeft dat tonijn niet doorbakken mag worden'.
Ondertussen proesten wij het uit.
De baas komt voorbij de vrouw en vraagt of alles ok is. 'Neen, ik kan geen rauw voedsel eten'.
'Maar mevrouw, tonijn mag helemaal niet doorbakken worden, dat is misdadig...'
'Misschien had ik iets anders moeten bestellen'.
De tonijn verdwijnt terug naar achter en de vrouw bestelt een pasta.
Dat is meteen het grootste cliché : Britten houden niet van lekker eten. Hun vlees moet doorbakken zijn, hun tonijn blijkbaar ook, en alles wordt in een muntsausje gekookt. Als iemand het vertikt om aan hun bizarre wensen te voldoen is dat niet hun eigen schuld, maar is die kok een lunatic.
Arme tonijn, het zag er overheerlijk uit.
