En maar vlieden, die tijd. Februari ligt alweer een halve maand achter ons.
Er viel redelijk wat te werken en Wendie ging voor de 4de week op 5 naar Tourcoing, alwaar haar werkgever haar gebruikt om het werkvolk op te leiden.
De Toeristische dienst van Montpellier had ein-de-lijk het lumineuze idee om mij als stadsgids in te schakelen. Daar had ik al in 2020 een keertje gesolliciteerd. Bijna drie jaar geleden. In het zuiden van Frankrijk gaat alles een beetje langzamer, met die siësta's en lange middagpauzes enal. En lui, dat ook natuurlijk.
We deden van zatten avond met de buren in de cité. Anderhalve fles wijn gemiddeld. Bier werd gebotteld en geproefd, en het is niet lekker. Awoe!
Ik ging naar de oogmeester voor een nieuwe bril. Het gaat langzaam achteruit met dat zicht, ik zit al aan 0.75 correctie.
We bezochten de opera van Montpellier. Gelukkig niet om een enorme madam het einde te horen zingen, maar voor twee andere mevrouwen die vanalles met een cello en een piano doen.
Tenslotte vond ik ten langen leste een firma die het onderhoud van het huis in Sète wil en kan doen. Wie dacht dat mensen graag geld verdienen, denk opnieuw. Daar zijn we ook vanaf. Joepie!
De lente kondigde zich aan met temperaturen boven de 20 graden begin februari om dan toch nog een enorme sneeuwlaag op ons los te laten. Zeker 0,2 mm.
Op het werk gaat het zijn vaart. Het vakantieboekseizoen is losgebarsten, iedereen wil dit jaar werkelijk naar Frankrijk reizen. Het gaat druk worden op de weg. Vermijd files ! Blijf thuis !
