Zaterdagavond stond Hooverphonic geprogrammeerd in de Rockstore. Reden genoeg voor Sarah om af te zakken naar het diepe zuiden van Frankrijk. Met een flinke rugwind van storm Eunice verliep de reis voorspoedig en om 13u stond ze al in Montpellier.
Vrijdagnamiddag moesten we dan heel dringend van aperitief in de zon doen. Toen Wendie éin-dé-lìjk thuis kwam konden we gelukkig op brouwerijbezoek, want de koelkast raakte gevaarlijk leeg.
's Avonds stond zelfgebakken pizza op het menu, dat ging er lekker in.
Zaterdag rond het middaguur werd Sarah wakker, een kniesoor die daar op let, de vakantie is begonnen in het zuiden namelijk, en kwam ze geheel volgens het protocol van de Soundmixshow de trap op.
We vervolledigden vlotjes Karels cryptopuzzel ("opbergruimte voor petanquespelers", mooimooi) en toen speelden we gezelschapsspellen en toen moesten we plots een fles cava leeg drinken want die was bijna over datum en toen stond een bezoek aan een andere brouwerij op de planning.
Kleine glaasjes bier
Ethiopisch lekker
Bij de Ethiopiër deden we van pannenkoek met soortjes hapjes en toen fietsten we richting rocktempel. Allez, eigenlijk een rockkerk, maar dat klinkt niet zo gebekt. De Rockstore van Montpellier was vroeger een kerk en nu niet meer.
A l'escalier* was in zijn nopjes, dat mocht duidelijk zijn. Geike kreeg liefdesverklaringen van Wendie en na bijna twee uur en een tweede bisronde lieten de publiekslievelingen ons achter.
Ik merk nu pas dat ik veel foto's van Geike maakte.
Het optreden was een mix van greatest hits en enkele nummers van de laatste plaat. Wat vooral opviel was het uitstekende humeur van *Alex Callier. De man die op tv altijd een beetje overkomt als een norse zuurpruim op sterk water vond het duidelijk heerlijk om voor 500 man op te treden. Ik kan mij voorstellen dat dat lang geleden was, tegenwoordig vullen ze immers Sportpaleizen en al.
Daarna hadden we plots dorst, kwamen er nog vrienden aanschuiven en dronken we nog een pintje. En nog één. En plotsklaps was het drie uur 's nachts en de volgende ochtend hadden we keelpijn van het GEIKE!!!-roepen en luie ogen.
De planning van zondag stond geheel in het teken van het weer : 20 graden, fikse bries en staalblauwe lucht met hier en daar - O WEE - een wolk. We fietsten naar zee, waar Sarah een kwartier de slappe lach had bij het aanschouwen van de kortste stoeltjeslift ter wereld. Er werden oesters naar het hiernamaals geholpen en er verscheen zowaar een minigolfterrein.
De kortste stoeltjeslift ter wereld
Kaak! Kaak! Nen UFO!
Zicht vanop den UFO
Wie goed kijkt ziet een kip en een chick
De Mont Ventoux
Hoesters!
Hardcore minigolf met de aspirant Olympische curlingspeelster
Het minigolftornooi werd ontsierd door een 6-jarige hooligan die de concepten "uw beurt afwachten", "niet proberen om andere mensen te vermoorden" en "liegen is lelijk" nog niet helemaal onder de knie had. Minigolf ook niet, want hij had naar eigen zeggen elke hole in twee slagen afgewerkt en al wat je zelf zegt is waar. Of hij kon maar tot twee tellen, dat kan ook.
De trugrit naar Montpellier was niet alleen vals plat (de Hollanders zouden zeggen "vals plat bergop", dat is een tautologie, want vals plat is altijd bergop, vals plat bergaf bestaat niet), het was ook nog eens tegenwind. Wendie trok een waaier en op het einde stevig door op haar vélo à assistance électrique, Sarah en ik ploegden door de windvlagen op onze vélos à assistance musculaire. Gelukkig wonen we maar 14 kilometer van zee (in fietsvlucht) en stond er een schaal kaas van ongepasteuriseerde melk op ons te wachten. De beloning ging er al even vlot in als de diepzinnige gesprekken over gender en gelijkheid.
EUFORIE ! EEN ACHT ! EINDELIJK ! NA 400 KEER GOOIEN !
Wendie : ge moogt mij allemaal uw graan geven.
DRAMA ! ROLLERCOASTER ! STOELTJESLIFT !
Wendie in tranen, wij ook.
De zondagavond verliep als de meeste avonden van het weekend : spelletjes en drank. Gelukkig werd het daarna maandagochtend en mochten we weer gewoon beginnen werken.
Het afscheid viel ons zwaar, want met een al even stevige wind (wellicht veroorzaakt door die overdosis ongepasteuriseerde kaas) als vrijdag verliet Sarah Montpellier richting het land waar het stijf straf waait. Rond 19u liet ze ons weten dat ze veilig aangekomen was door de telefoon drie keer te laten rinkelen. Of twee keer. Of vijf keer. Tja, ge weet dat tegenwoordig niet meer hé, hoeveel keer dat die rinkelt...
Dat het plezant was.
Ah en we zwaaien ook nog even naar Matje en Patje !
