Waar waren we ?
Een kleine drie jaar geleden, tijdens een stevig fietstochtje tegenwind, kreeg ik steken in de knie. De knie is een langlopend probleem, sedert 2005 ongeveer, dus ik maakte mij niet al te veel zorgen. Na 6 maanden zonder verbetering liet ik die toch maar eens onderzoeken : geen kraakbeen meer, arthrose en een ontstoken pees. De meniscus is gelukkig nog intact, maar dat is het volgende dat er aan gaat.
Zowat twee jaar geleden dacht ik eraan rondjes te gaan lopen op het sportveld. Ik kocht nieuwe loopschoenen en na enkele weken, net op het moment dat ik niet meer telkens amechtig stervend naar huis kroop na 3 minuten hollen kreeg ik pijn in mijn heup : arthrose.
Vorig jaar, op het einde van onze reis op de Balearen kreeg ik hevige nekpijn : hernia en arthrose. Dat was de tweede keer, in 2017 had ik ook al eens een lief klein herniaatje. Gelukkig wist ik dit keer min of meer zeker dat dat het probleem was en ging ik meteen in rust. Dat heeft ook voor veel minder pijn gezorgd.
Een maand of zes geleden kreeg ik onverklaarbare pijn in de bovenarm. Allerlei onderzoeken en foto's later bleek : ontstoken slijmbeurs en dito pees van de biceps (tendinitis).
Verder onderzoek wees uit dat de pees van een spier in de rotatormanchet gescheurd was (de supraspinatuspees), gecombineerd met het impingementsyndroom (jaja, zoek dat maar eens op). Een operatie drong zich op, want dat ding kan zichzelf niet herstellen.
Op 5 januari ging ik onder het mes en sindsdien zit ik thuis te herstellen. Dat herstel verloopt uiterst traag, prognoses spreken van minimaal 6 maanden tot volledig herstel. De eerste 4 weken waren eerlijk gezegd niet de fijnste weken van mijn leven.
Oud worden, zo plezant dat dat is.
