Fluit

In december staat voor ons kantoorgebouw een koppel Salvation Army vrijwilligers. Ge kent ze wel, rode emmer (met deksel en hangslot tegenwoordig) en belgerinkel.

De twee mevrouwen barsten soms spontaan uit in kerstgezang, wat nog meevalt, want we horen ze nauwelijks. Minder plezant is het als één van de twee mevrouwen Jethro Tull-gewijs haar dwarsfluit boven haalt en kerstliedjes - ik wik mijn woorden zorgvuldig - verkracht.

Ze kent twee liedjes en met kent bedoel ik : ze weet dat ze bestaan. Ze speelt abominabel, elke noot wordt apart aangeblazen en de helft van de noten die ze speelt bestaan eigenlijk niet. Ze kan geen ritme aanhouden en misschien zei ik het al, ze kent maar twee nummers die ze voortdurend herhaalt. Een mens zou denken dat als iemand 5.000 keer hetzelfde nummer speelt ze dat na verloop van tijd zou moeten kunnen, awel, nee.

Gelukkig is het binnenkort kerstvakantie. Tot het zover is werkt iedereen met koptelefoon op het hoofd en de muziek op 11.

Een fijnzinnige balade van SPRINTS bvb. Eén van mijn favoriete nummers van 2024 overigens.

Geiden

Ik leg "GEIDEN" in Scrabble. Triple woordwaarde. Veel punten.

- "Geiden???" wat is dat ? Verklaar dat woord !

- Een geiden is een West-Vlaming die niet in Hod helooft.

(...)

Gelachen ! Enfin, ge had er bij moeten zijn.

Snijdig windje

Die zondagochtend in Montpellier.

Ik ga fietsen, een toertje door de velden en wijngaarden nabij Lavérune. Gravelen bij 8°C, dikke handschoenen, muts, sjaal, schoenovertrekken, ge kent het.

Na een uurtje ben ik nog niet opgewarmd en ondanks de elektrische ondersteuning gaat het niet vooruit. De wijngaarden staan niet langer in blad en de wind snijdt genadeloos door alle lagen kledij. De mijmeringen gaan alle kanten uit en ik bedenk een nieuw woordje : "snijdig", bn. een koude harde wind die snijdt, maar ook een samentrekking van snedig en nijdig, vb. door de snijdige wind was het fietsen zwaar en raakte de fietser onderkoeld. 

Op een dag sta ik in de Van Dale ! Dat staat vast.

Digital natives

Wat zegt Wikipedia ? De term digital native beschrijft een persoon die is opgegroeid met de informatietechnologie van het digitale tijdperk. Dit in tegenstelling tot een digitale immigrant, die pas als volwassene met digitale systemen heeft leren omgaan. In de praktijk komen dus de eerste digital natives uit de generatie van de Millennials, maar vooral uit de daaropvolgende Generatie Z.

Aangezien ik GenX ben, ben ik een digital immigrant. Ik heb dus moeten leren omgaan met computers die niet goed begrepen wat je eigenlijk van hen verwachtte. In het begin moesten wij bij het afsluiten van de computer de harde schijf "parkeren". Jawel, beste flatscreenkindertjes, er bestond een opdracht die de leesarm van de harde schijf naar de beginstand bewoog om die te beschermen tegen bewegingen. Ge wist nooit dat de kuisvrouw die bak van 38 kilo uit de weg wou om er onder te stofzuigen. We moesten wat kennen van MS-DOS, we moesten regelmatig in de Bios, we moesten de harde schijf partitioneren en defragmenteren, we moesten wat kaas gegeten hebben van html, enzovoort enzoverder enal.

Gisteren moest ik mijn laptop op het werk heropstarten. Er was een update gebeurd. Collega S. (25 jaar dus volbloed digital native) die naast me zit ziet met opperste verbazing dat bij het opstarten van Google Chrome meteen al mijn startschermen automatisch openen. Ik hoef dus niet alle websites die ik nodig heb één voor één te bezoeken om een pagina te openen. 

Gen Z die smalend kijkt naar mijn Android telefoon, Gen Z die denkt dat ze alles van computertechnologie afweten, de generatie die mij 10 minuten aan een stuk uitlachte omdat ik geen paswoord kon intikken omdat de instellingen van het klavier fout waren, is tegelijk die generatie die niet weet dat je in Google Chrome zoiets hebt als een opstartinstelling.

Digital natives dénken vooral dat ze goed zijn met computers, maar door hun gebruik van voornamelijk Apple-toestellen (die niet eens een hard-reset-knop hebben), weten ze niet hoé een computer werkt.

Zà! lig!

Volgende afleveringen in de TOPreeks "Digital Native ontdekt" : 

- digital native ontdekt MS Office

- digital native ontdekt dat je met een smartphone ook kunt bellen

- digital native ontdekt dat de baas niet gediend is met een smiley als antwoord

- digital native ontdekt dat je eten ook zelf vers kan maken en het dan een fractie kost van wat hij gewoonlijk laat bezorgen

Werkvreugd

Normaalgezien is de herfst de periode waarin we ons vooral bezig houden met onze nieuwe reizen op het werk. Hotels, fietsverhuurders, bagagetransporteurs, enzovoort bijeen scharrelen om tegen nieuwjaar die nieuwe reis op de website te kunnen publiceren. Easy peasy.

Het gaat eerlijk gezegd een beetje stroef op het werk deze herfst. We krijgen een nieuw/geüpdated reserveringsprogramma, een nieuwe website, nieuwe reizen, nieuwe tarieven van onze partners, een nieuw seizoen, quoi. Het is allemaal nogal heel veel werk ineens en iedereen ziet af. Die volledige omschakeling van ons reserveringssysteem en een nieuwe website veroorzaken - schat ik - ongeveer 4 à 5 maanden voltijds werk. Tijdens die maanden moeten we ook nog onze gewone job blijven doen en dit jaar heeft iedereen beslist om vroeg te boeken. Tussen haakjes : we hebben nu al hotels die volgeboekt zijn op sommige dagen volgend jaar, ik zou niet te lang wachten met reserveren mocht ik van u zijn. 

Het is een traag en zeer complex proces. We zitten 8 uur per dag in opperste concentratie achter ons bureau. 's Avonds zijn we uitgeput. 

Dan merk je ook dat de jefe's geen ervaring hebben in wat er allemaal achter de schermen gebeurt. Zo krijgen we om de andere dag nieuwe of gewijzigde consignes. Soms gaan er dagen werk verloren omdat wat eerst gezegd werd toch niet blijkt te werken of toch anders werkt dan eerst gedacht. 

We gaan er geraken, maar ondertussen, als ge ons zout bellen, blijf dan beleefd en geduldig, het is niet gemakkelijk.

Dankuwel.

 

Ik wou hieronder een foto van Barbara Sarafian en Antje De Boeck in hun rol van "moe en slechtgezind" zetten, maar blijkbaar is het internets deze legendarische televisie van (pdw) compleet vergeten... Awoe ! 

Daarom een fotootje van Zeeuwsmeisje Man.

He! Ma!

Stapje bij beetje voor voetje treedt Montpellier toe tot de moderniteit. Zo is er sinds enkele weken een Hema in het centrum van de stad. Niet zo'n hele grote met sokken en ondergoed en twaalfhonderd soorten snoepgoed, maar een kleintje met 200 soorten snoepgoed en flashy kantoormateriaal. Groot probleem : hij ligt op minder dan 3 minuten stappen van mijn bureaustoel. Dat is niet goed voor mijn suikerspiegel, want ze hebben er chocolade met karamel en zeezout.

Zeer grappig : àlles in die Hema, in het zuiden van Frankijk gelegen dus, heeft Nederlandstalige namen. Roomboter stroopwafeltjes, pepermunt of drophompen, alles staat netjes in het groot en het Nederlands op de verpakking. En in het huidige seizoen ook KERSTBOOM ! KERSTKRANS ! KERSTBALLEN ! Je moet al enige moeite doen om de Franse vertaling te vinden. Het grappigste is één bepaalde chocoladereep.

Die chocoladereep doet me denken aan een oud verhaaltje, waarbij vrienden ergens op aarde op reis waren en bij de bakker om brood wilden. Voor hen stond een Nederlandse mevrouw die sjamwitshen of zoiets wilde, in ieder geval zachte broodjes. Met steeds luider wordende stem riep ze doorheen de bakkerij, daarbij op de broodjes wijzend : 

"sijn het sjachte?" 

"Sijn het sjachte!!!?"

"SIJN HET SJACHTE !!!? ", 

tegen de mevrouw de bakkeres. De Nederlandse filosofie is "als je maar hard genoeg praat, zullen ze je wel verstaan".

Terug naar de chocoladereep in de Hema van Montpellier. Die heeft een inscriptie, kweeniehoeschattig : 

In het Nederlands...

Het zelfvertrouwen van de Hollanders is toch werkelijk weergaloos. Of compleet baldadig, dat kan ook. Na enkele weken heeft geen enkele reep een afnemer gevonden. Ik hou het voor jullie in de gaten en de dag dat ze ze aan -70% verkopen sla ik mijn slag ende toe. Ha!

Dubbedubdub

De Fransen dubben al graag ne keer een film of een serie. Zo is er de sticom Amis met Rachèlle, Chandlèèr, Jowéé et Phèbé.

In het begin heette de gedubde versie van Friends ook echt Amis in Frankrijk, maar dat plan lieten ze al snel varen. Werkelijk niemand had het over Amis. 

Meestal worden de titels van TV-series min of meer behouden : Breaking Bad, Gossip Girl, Modern Family, ze veranderen niet. Andere zoals Lost (Lost : Les Disparus); NCIS (NCIS : Enquêtes Spéciales) krijgen een aanhangsel. Wat ze niet uitgelegd krijgen of te moeilijk vinden wordt vertaald. Ik daag u uit om de originele titel van Les Experts (1); Les Griffin (2) of MI-5 (3) te vinden zonder te spieken. 

Bij films is dat andere koek, daar worden titels nog altijd vrolijk vertaald. Mijn all time favourite is L'homme qui murmurait à l'oreille des chevaux (4). 

Enige tijd geleden werd er op het werk gepalaverd over film en tv. Meestal kan ik volgen, maar dit keer was het wel errug moeielijk. De film waarover het ging staat op numero 7 hieronder : Very Bad Trip.  Jawel, de Fransen dachten dat het helemaal van de pot gerukt kon worden en begonnen Engelse titels te vertalen... naar het Engels ! U leest het goed, de titel wordt niet in het Frans vertaald, maar krijgt een nieuwe Engelse titel die nergens op slaat.

Voorbeelden ? Awel, voorbeelden ! Welke films heten in Frankrijk : 

- Good Morning England (5)

- Happiness therapy (6)

- Very Bad Trip (7)

Toegegeven, niet allemaal gemakkelijk. Er zijn ook een hoop titels die één bepaalde Franse obsessie naar voor brengen :

- Sex intentions (8)

- Sexy Dance (9)

- Sex Academy (10)

- Sex Friends (11)

- We Want Sex Equality (12)

- S(ex) List (13)

- Sex Trip (14)

- Sex Crimes (15)

Een mens zou haast gaan vermoeden dat de Fransen maar aan één ding denken. Een kleine rondvraag op het werk leert dat iedereen dat "vertalen" van het Engels naar het Engels compleet belachelijk vindt, maar het is nu eenmaal zo. 

ɹǝʌoƃuɐH ǝɥ┴ (ㄥ)

ʞooqʎɐןԀ sƃuᴉuᴉ˥ ɹǝʌןᴉS (9)

pǝʞɔoᴚ ʇɐɥ┴ ʇɐoȢ ǝɥ┴ (ϛ)

ɹǝɹǝdsᴉɥM ǝsɹoH ǝɥ┴ (ㄣ)

sʞoodS (Ɛ)

ʎnפ ʎןᴉɯɐℲ (ᄅ)

ISƆ (⇂)

en dan de lijst der geperverteerden

sƃuᴉɥ┴ pןᴉM (ϛ⇂)

dᴉɹ┴ oɹnƎ (ㄣ⇂)

ɹǝqɯnN ɹnoʎ s,ʇɐɥM (Ɛ⇂)

ɯɐɥuǝƃɐ◖ uI ǝpɐW (ᄅ⇂)

pǝɥɔɐʇʇ∀ sƃuᴉɹʇS oN (⇂⇂)

ǝᴉʌoW uǝǝ┴ ɹǝɥʇou∀ ʇoN (0⇂)

d∩ dǝʇS (6)

suoᴉʇuǝʇuI ןǝnɹƆ (8)

Wie schrijft, die blijft (graag hangen op café)

Ik ben dus een gepubliceerd auteur, meerdere keren. Alhier leest u nog eens iets van mijn hand. 

(ahja, de tikfouten stonden niet in mijn oorspronkelijk manuscript, die heeft mijn niet-Engelstalige collega er zelf bij verzonnen)

(dat doet me denken aan volgend verhaal:)

Zowat een jaar geleden begon een nieuwe Collega A. Ze is Française, maar woonde twee jaar in Londen en tien jaar in Australië. Haar Engels is goed, met een licht Australisch accent en veel "yeahs". Sedert ze bij ons werkt is niet langer ik, maar zij de aanspreekbuis voor de collega's als er een vraag gesteld wordt over de Engelse taal. Zij heeft daar namelijk gewoond, weetwel. En dat levert soms geweldige discussies op, want haar Engels is niet altijd helemaal zo goed als de meeste Fransen denken.

Collega vraagt bvb. : "hoe zou je 'naar het buitenland' vertalen in het Engels ?"

Collega A. "Overseas"

Ik reageer daarop : "Je kunt beter 'abroad' gebruiken, dat is algemener."

Collega A. "Abroad? Dat zegt werkelijk niemand, neeneenee, het is overseas."

Ik : "Overseas - het woord zegt het zelf - is enkel als je een zee oversteekt. Als je van Frankrijk naar Zwitserland gaat, dat ga je niet over een zee, maar over land."

Lang verhaal kort: Na een dik half uur (collega A. heeft zeer graag gelijk en discussieert vaak omwille van de discussie, maar dat ligt niet aan haar, dat is een tamelijk algemeen Frans verschijnsel) en meerdere woordenboeken en websites geraadpleegd te hebben, moet ze toegeven dat in Groot-Brittannië en Australië inderdaad enkel "overseas" naar het buitenland gereisd kan worden, maar dat je op het Europese vasteland meestal "overlands" reist. 

In het Frans bestaat zoiets als "outre-mer", wat gebruikt word voor de overzeese territoria. Het was dat besef dat hielp bij het doen vallen van de Franc. Je gaat ook niet outre-mer naar Zwitserland. Dat het woord "overseas" letterlijk "over the sea" betekent, daar had ze tot dan nog nooit bij stil gestaan.

 

Dat doet me ook denken aan die keer dat collega S. tegen een Engelstalige klant zei : "there can be a lot of waaind* in the Provence" of collega E. die het had over "a bike trip through the vaainyards** in the Champagne region."

Toegegeven, het is 'a vine' (a vaain) maar dan wel 'a vineyard' (a vinjard) wat lichtjes confjoesingioning is. We mogen de Engelsen ook niet van al te veel logica betichten (zie ook alle woorden die op -ough eindigen in het Engels).

In ieder geval, het blijft heerlijk, die Fransen en hun talenkennis.

* Waaind, van het Engelse werkwoord to waai, bvb. when the Mistral is blowing, there is a lot of waaind.

** Vaainyard, van het Engelse zelfstandig naamwoord vaain, dat in tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, niets te maken heeft met waaien, maar wel met in de wind zijn. 

Koud hé

1987. Het was koude oorlog, het was een koude winter, het was een beetje koud in je hart. In Heule stond een nucleaire bunker op zijn begrafenis te wachten. Nucleaire holocaustfilms als When The Wind Blows, The China Syndrome, The Day After en Planet of the Apes jagen een 15-jarige schrik aan. Het einde van de wereld, honderdduizend bommen en granaten. Gelukkig waren er de Hollanders ! Heel Vlaanderen is afhankelijk van Nederland om iets degelijks op TV te bekijken. Terwijl Vlaanderen het moest doen met Walter Capiau en Maurice Dewilde, gingen ze op de Nederlandse TV compleet loos. Op Veronica was er het vergeten Verona op Veronica.Verona op Veronica, dat klinkt heel erg fout in het internettijdperk...

In Frankrijk doorstonden we de afgelopen dagen een koudegolf. Temperaturen tegen het vriespunt, stel je voor. Er werd zelfs gewag gemaakt van sneeuw. Smeltende. Daar kwam niets van in huis, we moesten het doen met natte regen, maar in de ochtendlijke tocht door het donker naar het werk dacht ik onwillekeurig aan de monsterhit uit 1987 : KOUD HE! 

U rept toch mee ?

Raadseltje

 Ik leen 50 EUR van mijn broer en 50 EUR van mijn zus. Ik koop daarmee een broek voor 97 EUR. Ik krijg 3 euro terug van de verkoper. Ik geef 1 euro terug aan mijn broer, 1 aan mijn zus en hou zelf 1 euro, nu sta ik nog 49 euro in schuld bij elk van hen. 49 + 49 + 1 is 99 euro. Waar is die ene euro gebleven?

De klank van België

Gisteren gingen we naar de cinema. Olé ola. Alleen jammer dat twee compleet bezopen vijftigers naast ons kwamen zitten stinken en onafgebroken kletsen daarom ga ik dus niet graag naar de cinema. Olé ola. Maar dat terzijde, wat een feest ! 

In 2012 werd een geweldige documentaire film gemaakt over de Belgische muziekscene van de jaren '80 : The Sound of Belgium. 

Toen de film uitgezonden werd op Canvas (nadat de VRT eerst geweigerd had om financieel te steunen, de geschiedenis van het maken van de documentaire is voer voor een andere documentaire) volgde er een stortvloed van positieve reacties op de sociale media. Allemaal mensen die 25 jaar voordien smalend deden over New Beat, maar door nostalgie ingehaald werden.

De film mag dan wel 12 jaar oud zijn, het blijft het een gigantische trip down memory lane. Mensen die na pakweg 1980 geboren zijn zullen nooit kunnen inschatten hoe gigantisch intens die periode 1987 - 1995 in België was. Boccacio, Chopin, Vinci, Lagoa, Carioca ! Overal geweest en overal met stempels doordrukken binnen geraakt.

In de film krijg je de geschiedenis voor, tijdens en na de New Beat, gelaagder dan de New Beat ooit zelf was, vanaf de jaren '50, met de Decap orgels ... Heerlijke film!

Ze leggen zelfs uit hoe New Beat  uitgevonden werd a.h.v. dit nummer : A Split Second van Flesh. Eerst de originele versie, dan de versie afgespeeld op 33 rpm + 8%.

De digitale inboorlingen

Onlangs kocht ik een nieuwe smartphone. De vorige begon zijn oren te laten hangen en ik liet hem een keer op de cameralens vallen die in duizend kleine stukjes uiteen spatte en de GPS werkte niet naar behoren en het was alweer 2 jaar geleden dat ik eens een nieuwe telefoon kocht. Mijn oog viel op een Fairphone. Ik had er jaren geleden al over horen praten, maar ze waren altijd erg duur. Nog steeds trouwens, maar je krijgt wel 5 (vijf) jaar garantie en ze beweren dat hun telefoons 10 jaar aan updates kunnen doorstaan. Het is natuurlijk enigszins naïef om te geloven dat ik 10 jaar met dezelfde telefoon ga doen, maar tot nu toe : redelijk content van. Ik kreeg zelfs korting een een tweede batterij, want elk onderdeel van de Fairphone kan vervangen worden.

Op het werk werd daar wat smalend over gedaan. Waarom zoveel geld aan een Android uitgeven als je voor een klein beetje meer een iPhone kunt kopen. Met een "klein beetje meer" bedoelen ze een half maandloon. Iedereen jonger dan 35 heeft een iPhone op het werk, de "oudjes" gebruiken Android. Ik antwoord dan steevast dat dat is omdat de jeugd niet met een computer kan werken, want Android is soms een beetje ingewikkeld, terwijl iOS gemaakt werd voor kleuters. Gen Z, de digital natives, ofte de eerste generatie die volledig opgroeide met computers, lacht dan wat, want zij vinden dat ik niets van computers ken. 

Het lachen zou hen snel vergaan... Ha !

Gisteren bijvoorbeeld : mijn laptop wordt vanop afstand overgenomen voor onderhoud. Dat gaat enkele uren duren, dus ik neem een laptop uit de kast die dient om door de stagiaires gebruikt te worden. 

Ik vraag het paswoord, "ah, dat werkt niet, er zit een fout in het klavier en je kunt niet op @ klikken" en er zit toch wel een @ in het paswoord zeker... 

Ik kijk dat na, inderdaad, als je AltGr + 2 tikt (wat de @ zou moeten zijn) verschijnt een tilde, dat Spaanse krulletje "~". Mijn 25-jarige collega zit al wat meewarig met mij te lachen, ik slaag er niet om aan te loggen, haha, knullig. Ik verklaar dat het aan het toetsenbord ligt, ergens een verkeerde instelling. Ik probeer alle combinaties op het klavier, nergens een @ te vinden...

De 25-jarige na een halve minuut : "Maar neen, gij zijt oud, ge snapt er niets van, allez laat mij ne keer proberen, (tikt paswoord in), ah tiens, mohow de @ werkt niet, tja, dan ga je niet kunnen aanloggen hé..."

Waarop ik vraag : "kan iemand mij de ASCII-code* even opzoeken van de arobase**?"

De jeugd, collectief : "De wat... ?"

"De ASCII-code van de arobase." Ik leg kort uit wat het is, iemand zoekt dat vol ongeloof op, geeft mij de code (Alt+064), ik tik de code en de rest van het paswoord in en kan aanloggen. Tot algehele verbazing van de jeugd. Was ik plots ten hemel gestegen zijn of, wellicht realistischer, mochten de poorten van de hel zich onder mij geopend hebben, ze hadden niet verbaasder kunnen kijken.

Blijkbaar heeft "den ouwe" zijn computerstreken nog niet verleerd, ha! Zal ze leren, de jonkies. 

 Zie ook : "html-code", ik kan nog altijd een hele website van nul opbouwen in html-code, maar dat hoeft niet meer natuurlijk, want tegenwoordig zijn er websitebouwmachines. Tot ze iets op de website moeten aanpassen en mij dan komen vragen hoe dat moet.

* elk computerteken heeft een code, de zgn. ASCII-code, die begint met Alt indrukken en enkele cijfers. Zo kun je elk teken dat de mens ooit uigevonden heeft op een computerscherm projecteren. De ASCII-code van het apenstaartje is dus Alt+064.

** Arobase is Frans voor at of apenstaart of @

Joost

Onlangs was het film met live muziek. Nosferatu, een Duitse stille horrorklassieker uit de jaren 1920, met muziek van Jozef van Wissum. Nosferatu zagen we in een ver verleden al een keer met live muzikanten, dit keer was het met 1 muzikant. Jozef van Wissum speelt barokluit. Een flink uit de kluiten gewassen luit is dat. We hadden er ook nog nooit van gehoord. 

In Montpellier is een vzw actief die optredens organiseert. Heel fijn is dat. Wie onlangs de Slimste Mens ter Wereld volgde, maakte kennis met Raven van Dorst, zanger bij Dool. We wisten van niets, maar Dool trad ook op in Montpellier laatstleden. Twee Hollanders achtereen.

Terug naar Nosferatu. De film gaat over een vampier die verliefd wordt op een mevrouw, het lief van een immobilier, al heette dat toen vast anders. De special effects zijn geweldig (voor een film van 100 jaar oud dan toch), zo verschijnt en verdwijnt Nosferatu in de nevelen der nacht en het niets.

Jozef speelde van plingelplangel op zijn luit en het publiek, althans het Nederlandstalige deel, kreeg onverwacht een leuk cadeautje : Jozef was vergeten dat ze in Frankrijk Frans praten en de ondertitels stonden nog op Nederlands. Lachen ! 

Geniet ervan 

Er brandt een lampje in mijn hart...

... en dat is voor Jeeeeeeheeeezus ! (*)

Enige tijd geleden kreeg ik een aanvraag voor een rondleiding in de stad : 90 personen, 3 gidsen, 3 uur, ze willen zeker de militaire barakken zien (die bestaan niet meer, enkel de omwalling, maar alla) en de Arceaux. Zaterdag, van 9u tot 12u.

Een beetje later : kun je de klanten om 8u oppikken aan hun hotel en met hun meerijden tot waar de andere gidsen zullen wachten ?

Euhm, baja zeker, maar dat is wel heel vroeg als je weet dat het maar 10 minuten rijden is.

Allez, om 8u30.

De avond voordien krijgen verschillende mensen van de toeristische dienst verschillende zeer verwarrende en tegenstrijdige berichten via sms. Komt er op neer : we veranderen niets meer, we staan om 8u30 aan het hotel. Punt.

Om 8u krijgt één van de gidsen een sms : we zitten op de bus te wachten, waar blijven jullie?

Om 8u20 stipt vertrekken we met de bus naar het stadscentrum. 10 minuten later zijn we daar. Ondertussen krijg ik te horen dat ze om 9u30 in de kathedraal moeten zijn voor de mis. Enigszins uit de lucht vallend vraag ik om dat nog een keer te herhalen. Jaja, om 9u30 mis in de kathedraal. Dat is niet mis.

Klant is koning, dus wij op een drafje naar de kathedraal. 90 pelgrims uit de Filippijnen achter ons aan die allemaal foto's willen nemen van elk gebouw in Montpellier en ondertussen een taartje kopen en een jurkje passen enal. Een kleine dierentuin ongeregeld.

Om stipt 9u30 droppen we de groep af in de kathedraal. Professionals, wij ! 

Daar is in geen velden of wegen een pastoor te bekennen. Geen pniek ! Ze hebben hun eigen gerief mee. De pastoor kleedt zich om, telt de hosties, proeft de wijn en doet zijn ding. 

De reisleidsters laten ons ondertussen weten dat we om 11u, dus niet om 12u, terug aan de bus verwacht worden, want ze moeten nog naar Lourdes.

De mis begint een kwartier te laat en duurt drie kwartier - ik laat u zelf uitrekenen hoe laat het ondertussen is - en dan moet uiteraard iedereen dringend naar het toilet. In de kathedraal is één WC. Om 2 voor 11 stap ik de kathedraal buiten met de laatste piskes. De groep van 90 personen is ondertussen verspreid geraakt over de hele stad.

We wandelen voorbij de ijsjeszaak, iedereen wil een ijsje. We wandelen voorbij de chocolatier, iedereen wil pralines. We wandelen voorbij de H&M, iedereen wil een bloes. We wandelen voorbij een hambergerkraam, iedereen wil een hamburger. Ik voelde mij precies weer de ei! leider! bij de jeugdbeweging. Niemand had haast, niemand deed zelfs maar alsof ze zich haastten.

Ik vond het hilarisch, de reisorganisatie iets minder. Rond ongeveer bij benadering à peu près 11u45 stipt zet ik de laatste taffelaars af aan de bus. 

Heerlijk, die groepsreizen !

Maar kijk, ik ben in een katholieke kerk binnengestapt en ik ben niet spontaan ontbrand. 

(*) nu zit die oorwurm in Jan zijn hoofd !

Vlagen, orkanen, windhozen, stormen, zefiers en briesjes

Het stormt al een tijdje op aarde. Letterlijk. De oceanen zijn oververhit, de VS, Europa en andere werelddelen kreunen onder orkanen en stormen. Milton, Kirk, Leslie,... het klinkt als een aflevering van een Amerikaanse science fiction serie uit de jaren '60, het is pure ernst. De mensheid stuurt zichzelf met een rotvaart richting eigen graf. Zolang de 2700 miljardairs op aarde daar wat kunnen aan doen zal geldgewin belangrijker blijven dan een gezonde aarde. Wat doen de heersers der aarde in het geval van een dodelijke orkaan? Ze roepen op om te bidden voor een veilige doortocht. Hoe cynisch kun je worden? Kanaries sterven massaal in de mijn, onze voorouders wisten al dat het dan hoog tijd was om actie te ondernemen, maar we zitten in de laatste decadente decennia van Rome. Wie de geschiedenis niet kent is gedoemd ze te herhalen.

Maar genoeg gepreekt, want het heeft ook een weerslag op ons persoonlijk leven. Door de wind, door de regen naar het werk, gelamineerd in regenbroek en kawee, dat is nog het minste de kwaden. We zijn in België, alwaar het 7% van de tijd regent, gepokkeld en gemaasd. Deze herfst in Montpellier heb ik al 1 keer mijn regenbroek gedragen op de fiets. Valt wel mee hee.

Vandaag gaat het hevig stormen. In Frankrijk worden geen halve maatregelen genomen : treinen worden afgeschaft, rondleidingen geschrapt, zandzakjes gevuld. Mensen bellen ons op om te smeken hun reis te mogen annuleren. Taxis rijden af en aan, fietsen worden achtergelaten in hotels,

Deze week in Montpellier heeft de zon deze week al 3 minuten geschenen en dat beïnvloedt het humeur. 

De zuiderlingen vinden dat wel plezant, zo geen zon, wat regen, wat wind. Het is keer wat anders. De noorderlingen - en dat zijn er wel wat in deze streken - die houden niet op met zeuren. Wij hebben genoeg grijs gezien voor zeven levens. Wij willen blauwe luchten, stralende zonnen en een beetje te warm.

Geef ons onze zon terug ! Nu !

Het onmogelijke doen we meteen...

Een groep van 12 wil op fietsreis. Ze komen overmorgen aan in het hotel, de dag nadien doen ze een tochtje van 68 km naar het volgende hotel, enzovoort enzoverder tot ze vier dagen later aan het einde aankomen. Bagagetransport, fietshuur, enzovoor enal. Er zijn al 60 (zestig !) e-mails heen en weer gegaan voor het allemaal in orde gekomen is.

De telefoon rinkelt : ah juist ja, haha, moet ge nu eens wat weten, we zijn dat vergeten te vertellen : er zullen 4 mensen pas de dag nadien aankomen. Ze moeten dus geen overnachting hebben voor die eerste nacht. 

- Ok, dan annuleren we de nacht. En rond hoe laat komen ze dan aan de dag nadien ?

- Rond 16u. 

- Jamaar, de groep vertrekt om 10u 's morgens met de fiets en hun bagage wordt dan ook opgepikt.

- De 4 willen ook nog fietsen, die vertrekken dan om 16u.

- Jamaar, het is 60 km en tegen 18u is het donker...

- Tja, dan is dat zo.

- Jamaar, wat met hun bagage ? Gaan ze die op de fiets meenemen ?

- Ah neen, regel maar dat die om 16u opgepikt wordt.

- Jamaar, dat gaat niet meer twee dagen voor vertrek, de transporteur heeft ook een planning waar hij zich moet aan houden.

- Tja, los het op, we verwachten dat de bagage om 16u opgepikt wordt.

 Zestig e-mails en op geen enkel moment denken die pipo's er aan om ons de belangrijkste brok van info te geven. Kiekens!

Echappée belle

Montpellier en regio speelt deze week de hoofdrol in Echappées belles, een tv-programma dat elke week een andere stad of regio in de kijker zet. Het is populair gemaakt, dus de informatie die gegeven wordt is niet altijd juist. Wie het uithoudt tot minuut 8:40 zal verrast worden door het werk van Jan Fabre in Montpellier, de bekende Luxemburgse kunstenaar.

In ieder geval, schone reclame voor een schone stad en blijkbaar valt er buiten de stadsmuren ook wel teen en tander te doen, dus wat houdt jullie tegen ? Kom af ! 

Dramaqueens

Donderdagmiddag.

Telefoon : "This whole trip is a disaster !!!"

Aan het woord is niet één of andere 15-jarige puber die verplicht wordt om mee op reis te gaan met zijn ouders, maar een 75-jarige uit Nieuw-Zeeland die 2,6 km geleden zijn fietsreis startte en wiens e-mailadres met "Dr." begint.

Ze zijn vertrokken in het hotel, hebben uiteraard niet de moeite genomen om de effing manual te readen, en na eerder vermelde 2,6 km stuurt de telefoon hen de autostrada op, want ze zitten op GPS en niet op de fietsapp.

(De hele uitleg zou ons hier te ver leiden, Het komt er op neer dat ze overduidelijk niet naar de handleiding hebben gekeken, want wie doet dat nu?)

"Dat! Is! Niet! Waar! Ik heb alles gedaan zoals het hoort."

Ik stuur per e-mail een screenshot van de app, een kopietje van de handleiding en snel wat uitleg hoe de weg terug te vinden. Ik probeer ook nog even te bellen, straight to voicemail natuurlijk.

Ondertussen zijn we enkele uren verder en laten de klanten niets meer van zich horen. De klassieke "het werkt niet" - "jawel, maar ge doet het verkeerd" - "das nie!" - "das wel!" - "ah, mohow, allez zeg, nu werkt het plots wel, maar daarjuist niet, er zit duidelijk een bug in jullie app" (druipt af)

Vrijdagavond.  

Een e-mail : "Mijn fiets is kapot, ik verwacht morgenochtend een andere fiets."

Zaterdagmiddag.

Ik zie die e-mail pas op zaterdagmiddag, ik antwoord dat er 's avonds een andere fiets geleverd zal worden en dat voor dringende zaken e-mail niet het geschikte communicatiemiddel is, maar hij moet telefoneren.

Zaterdagavond.

Een e-mail : "ik ben niet kwaad, ik ben ontgoocheld". Ge kent het wel. "Ik eis dat mijn e-mails gelezen en behandeld worden en mijn fiets is kapot en ik wil een andere fiets en dat trekt hier allemaal op niets ! En bellen is veel te duur, want roaming enal."

Ik antwoord verbaasd : "hoezo, er is toch een andere fiets geleverd ? Is het mogelijk om aan de receptie na te vragen waar die is, want als die er niet is werd hij misschien gestolen ?" Mijnheer had duidelijk zijn e-mails zelf nog niet gelezen, maar verwacht dat wij dat wel doen.

Zondagochtend.

Telefoon : de transporteur. "We staan aan het hotel en iemand anders heeft de bagage meegenomen van die klanten." 

Lichte pniek maakt zich van ons meester. 

Gelukkig heeft de manager min of meer door wat er gebeurde, een of andere buschauffeur heeft die ochtend zijn autobus volgeladen met Spanjaarden, die hun valiezen én ... de valiezen van onze klanten. De manager belt de chauffeur en zet de achtervolging in. De klanten hebben niets gemerkt, oef!

Zondagnamiddag.

Telefoon : "goedemiddag, ik ben uitbater van een wijnbar en wij hebben klanten over de vloer gehad die een fietstas met paspoorten, portefeuilles en andere documenten achtergelaten hebben."

Lichte pniek maakt zich van ons meester. 

Gelukkig heeft de uitbater van de wijnbar de reisdocumenten geopend en vastgesteld dat zijn afspanning zich op 5 minuten rijden van het hotel der klanten bevindt. Van de weeromstuit beslist hij de fietstas naar het hotel te brengen. De klanten komen later die dag aan en hadden niet eens door dat ze iets kwijt waren. De dag nadien reisden ze verder, die paspoorten zouden hen nog van pas gekomen zijn.

 

Om maar te zeggen dat er niet eens een bedanktje vanaf kon. Sommige mensen denken echt dat de nulmeridiaan door hun gat loopt.

24 oktober

Hoe slecht is me dat georganiseerd zeg. Spreekt ne keer af met elkaar peoples ! Twee grootheden treden op dezelfde dag op...

 

 

Blixa Bargeld zat bij Nick Cave and The Bad Seeds en deed daar zijn eigenzinnige ding. Daarnaast is hij al meer dan 40 jaar opperhoofd van Einstürzende Neubauten. Beide heren hebben een "karakter" maar op één of andere manier werkte hun samenwerking. Cave heeft daar verschillende interviews over gegeven, Bargeld is minder spraakzaam. Met The Boatman's Call sloeg Cave een andere muzikale richting in. Bargeld vond dat blijkbaar niet tof. Het vertrek bij The Bad Seeds van Bargeld in 2003 staat nog altijd geboekstaafd als één van de grootste splits in Rock ende Roll ooit. De legendarische afscheidswoorden van Bargeld zijn bewaard voor het nageslacht : "

"I didn’t get into rock and roll to play rock and roll!"

En nu staan ze zowaar op dezelfde dag in Barcelona. Wat een schaam... Ik hoop wel dat ze samen een pintje gaan drinken.

 

Wij gaan in ieder geval een allerlaatste keer naar Nick Cave, voor hij helemaal wegdeemstert. Maar wat een spijtig toeval dat Neubauten daar dezelfde dag is.

 

Picha!

Die zaterdag gingen we met het werk foto's maken voor de nieuwe website die er eind dit jaar zit aan te komen. De W'eetjes mochten opdraven als het "iets oudere koppel jongeren dat op fietsreis ".

Zie ne keer hoe schone.

Pau

We fietsten onlangs door Pau, wonderschone stad. Er valt vanal te doen, te zien, te eten en te drinken. 

Er is een B&B die uitgebaat wordt door Duitsers. 

Om op het internet te raken moet je je verbinden met hun wi-fi : "Guest à Pau."

(...)

Lees dat hardop.

Gelieve in stilte te lachen.

'Murica

Toch een beetje speciaal, die 'Muricans ...

Een klant stuurt 3 emails binnen 3 minuten : we zijn in het hotel en we vinden de sleutels van de fietssloten niet. Wie brengt die wanneer en nu en direct en ik wacht op antwoord enal !

Na enig heen en weer e-mailen (het zijn Amerikanen, dus ze hebben geen 4G, noch zijn ze bereikbaar per telefoon want dat is hen te duur) komen we te weten dat 1. de sleutels in een fietstas zitten die aan de receptie ligt en 2. de mevrouw aan de receptie niet gedacht heeft aan de fietstas met sleutels die de avond voordien geleverd werd. Ze heeft ondertussen de klanten gezien, hun de fietstas overhandigd en zich laten uitschelden.

Wij hebben terzelfdertijd een e-mail gekregen met de boodschap "Bring the keys and give us our money back for the early delivery of the bikes. They are useless for us today." Geen goeiedag, geen aanspreking, zeer beleefd en uitermate productief voor de rest van het verhaal.

Ik heb het in het verleden al eens vermeld, Amerikanen hebben het niet door, want in 'Murica werkt dat soort gedrag, maar in Frankrijk werkt dat enigszins tegen hen. Iedereen is plots heel hard geneigd om die mensen niet echt hard te helpen. 

10 minuten later, telefoon van dezelfde receptiemevrouw. Of ik met de klanten kan praten. Mijnheer heeft ondertussen de fietsen gecheckt en aan één fiets hapert de derailleur. Hij heeft ondertussen alweer 3 e-mails gestuurd en aan de telefoon verandert hij in een poeslief persoon. Dat hij toch wat bezorgd is of ze morgen zullen kunnen fietsen.

De fietsenverhuurder, die ik al 6 keer belde voor verschillende zaken, begint ook wanhopig te worden en beslist als de wiedeweerga een nieuwe fiets te gaan leveren. Anderhalf uur rijden, alstublieft.

Ondertussen zijn we 24 uur verder en heb ik de klanten niet meer gehoord. Zouden ze in een ravijn gefietst zijn ? Elkaar afgemaakt ?  Door een Fransman ingeblikt omdat ze geen bonjour zeiden ?