Het ligt hier stil. Dat heeft wel wat redenen. Het is warm, we hebben geen goesting, het leven gaat verder aan een rotvaart.
In april gingen we op reis, naar Mallorca. Er wordt een verslag geschreven, maar dat gaat zijn slakkengangetje.
't Was fijn, het heeft weinig geregend, we hebben veel gefietst en het eten was beter dan thuis.
De laatste dagen van onze reis had ik nekpijn. Fietsen werd bijna onmogelijk. Het bleek (opnieuw) een hernia in de nekwervels.
Lang verhaal kort : heel de maand mei ziekteverlof. Om te duiden : ik kon geen 10 minuten aan de computer zitten. Heel Netflix uitgekeken en daarna aan Disney begonnen en er alle Star Wars doorgejaagd.
Na een maand was ik dat kotsbeu en vroeg ik mijn huisarts of ik niet deeltijds mocht gaan werken. Dat mocht.
Dan denk je : ik doe mijn collega's een plezier.
Afijn, de collega's vonden het wel tof. De directie iets minder. Ik had de indruk dat ik beter gewoon thuis was gebleven. Er moet namelijk wel één en ander administratief in orde gebracht worden en het is al zo druk. Het appreciatieniveau mocht wat hoger, vink.
In ieder geval, de hernia geneest extreem langzaam. De eerste weken gaat dat vlot. Van liggen kreperen in de zetel tot min of meer kunnen functioneren, dat duurt een week. Ge denkt, binnen 14 dagen is dat hier opgelost. Maar het is een curve die in het begin heel snel daalt, maar dan gedurende heel lange tijd heel langzaam richting de 0 evolueert. Zeno's paradox. Week 1 : de pijn halveert. Week 2, die helft halveert. Week drie, dat resterende kwart halveert. Enzovoort, tot in het oneindige. De pijn kan nooit verdwijnen, want er is altijd nog een halfje over dat opnieuw gehalveerd moet worden.
Gelukkig hebben filosofen en wiskundigen Zeno's paradox kunnen weerleggen. Gelukkig ben ik een geduldige mens...
Rust, kine, pillen, oefeningen, enzovoort. Samen met mijn afgetakelde knie, het carpaal syndroom in mijn linkerpols en om af te toppen pijn aan mijn rug, lijkt het wel of mijn lijf binnenkort uiteen gaat vallen. Hoe lang nog voor ze ons bewustzijn kunnen overhevelen in een splinternieuw lichaam ?
Maar kijk, het is niet al kom en kommer, er zijn ook veel lichtgrijze dagen. Het weer wordt schitterend, de zomer heerlijk en we beginnen binnenkort onze volgende reis te plannen.
Cinque terre, Genua, Milaan en eten wat de pot schaft in de keuken van mama Miracoli.
Joepie !
