In mei gaat iedereen op rei

s.

Aaah, de meimaand in Frankrijk. 1 mei : dag van de arbeid. 8 mei : einde WOII. 14 mei : hemelvaart. 25 mei : pinksteren. En aangezien 14 mei traditioneel gezien op een donderdag valt, maakt iedereen de brug. 5 dagen vrij. 

Aangezien ik van de manager te horen kreeg dat ik voor het einde van mei nog 2 dagen verlof moest opnemen ("of anders gewoon aan het bedrijf schenken, hahaha zie mij keer grappig zijn en midden in het plebs staan") plakte ik een donderdag aan de eerste mei en een vrijdag aan de 14de. 

7 dagen vrij ! Jochei ! 

't Is te zeggen : in Frankrijk bestaat er iets als "journée solidaire" : iedereen moet 1 dag in het jaar voor niets werken en het loon van die wordt doorgestort naar de staat en dat is voor de ouden van dagen. Ze noemen het dan ook "le jour des vieux" of een variant.

Op pinkstermaandag moet ik dus werken. 

6 dagen vrij ! Jochei ! 

Op 30 april stouwden we de auto vol voor een weekendje in Forcalquier. Drie dagen fietsen en wandelen en lekker eten en af en toe een vloeibare versnapering. Het weer deed mee, niet te warm, niet te koud, niet te veel wind.

De donderdag stond in het teken van de verplaatsing. Forcalquier ligt op 210 km van Montpellier. We verkozen de péages links (of rechts, afhankelijk van waar je bent) te laten liggen en binnendoor te rijden. Om 10 uur vertrokken en om 16u aangekomen. Slow travel. Onderweg hadden we wel een mijnheer ontmoet die wijn verkocht in zijn wijndomein. Wat een toeval.

Het viel ons op : wat een prachtige streek is de Luberon. Een lage bergketen die we om één of andere duistere reden altijd genegeerd hebben. Hoog tijd om die te ontdekken.

De eerste avond stond in het teken van de culinaire specialiteiten : vlees. Als het ooit een hartslag had komt het op tafel. Bergbewonerkost. Vroeger moest ge stevig op uw poten staan in de bergen.

Op vrijdagochtend 1 mei fietsten we een tocht van dik 50 kilometer. De regio heeft de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in plakkaatjes die fietsroutes aanduiden. Je kan honderden kilometer fietsen langs kleine landweggetjes.

Het viel ons op : de Luberon is niet plat. 

Dat viel ook op toen we die namiddag - met de auto - de Montagne de Lure beklommen. 1826 meter boven de zeespiegel. Door de lokalen wordt hij wel eens de kleine broer (zus?) van de Mont Ventoux genoemd. Dat is misschien wat veel eer, maar we zagen toch een eenzame fietser zijn middageten teruggeven boven op de berg.

Die avond aten we bij een Waals/Frans koppel. In hun restaurant, het is niet dat we onszelf voor het diner uitgenodigd hadden. Op het menu : vlees dat 8 uur had staan sudderen. Boterzacht en een klein beetje vettig, want de mijnheer de kok had daar een halve kilo eendenvet bij gegooid.

Zaterdag stond wederom in het teken van de fiets : een rondje van opnieuw dik 50 km richting de markt van Manosque. Een mooi dorp waar je op  minuten doorheen gewandeld bent. 

Het viel ons op : ze hadden die nacht de Luberon niet plat gemaakt. Gemiste kans.

Die avond aten we kaas van de lokale kaasboer. Dat was smullen.

Op zondag moesten we huiswaarts, maar niet voor we de spectaculaire Mourres van Fontcalquier bezocht hadden. Een fikse wandeltocht van 6,6 km, grotendeels bergop en daarna grotendeels bergaf naar een bijzondere geologische site met grote rotsblokken die op dunne(re) kalklagen rusten. De geologische uitlag zou ons te ver leiden, maar het heeft iets met wind en water te maken. 

Het viel ons op : op zondag gaat daar een pak hoogbejaard volk wandelen.

Moe maar tevreden keerden we huiswaarts terug.

De foto's doen de streek geen eer aan, ge moest erbij geweest zijn.

een cairn

berg

uitzichtje hoor

plekjes ! 

hoppa, nog een col

Antjeswerpen?

iemand had zomaar een brug verloren in een bos

Les Mourres

Stil

Het ligt hier stil. Dat heeft wel wat redenen. Het is warm, we hebben geen goesting, het leven gaat verder aan een rotvaart.

In april gingen we op reis, naar Mallorca. Er wordt een verslag geschreven, maar dat gaat zijn slakkengangetje.

't Was fijn, het heeft weinig geregend, we hebben veel gefietst en het eten was beter dan thuis. 

De laatste dagen van onze reis had ik nekpijn. Fietsen werd bijna onmogelijk. Het bleek (opnieuw) een hernia in de nekwervels. 

 

Lang verhaal kort : heel de maand mei ziekteverlof. Om te duiden : ik kon geen 10 minuten aan de computer zitten. Heel Netflix uitgekeken en daarna aan Disney begonnen en er alle Star Wars doorgejaagd.

Na een maand was ik dat kotsbeu en vroeg ik mijn huisarts of ik niet deeltijds mocht gaan werken. Dat mocht.

Dan denk je : ik doe mijn collega's een plezier.

Afijn, de collega's vonden het wel tof. De directie iets minder. Ik had de indruk dat ik beter gewoon thuis was gebleven. Er moet namelijk wel één en ander administratief in orde gebracht worden en het is al zo druk. Het appreciatieniveau mocht wat hoger, vink.

In ieder geval, de hernia geneest extreem langzaam. De eerste weken gaat dat vlot. Van liggen kreperen in de zetel tot min of meer kunnen functioneren, dat duurt een week. Ge denkt, binnen 14 dagen is dat hier opgelost. Maar het is een curve die in het begin heel snel daalt, maar dan gedurende heel lange tijd heel langzaam richting de 0 evolueert. Zeno's paradox. Week 1 : de pijn halveert. Week 2, die helft halveert. Week drie, dat resterende kwart halveert. Enzovoort, tot in het oneindige. De pijn kan nooit verdwijnen, want er is altijd nog een halfje over dat opnieuw gehalveerd moet worden.

Gelukkig hebben filosofen en wiskundigen Zeno's paradox kunnen weerleggen. Gelukkig ben ik een geduldige mens...

Rust, kine, pillen, oefeningen, enzovoort. Samen met mijn afgetakelde knie, het carpaal syndroom in mijn linkerpols en om af te toppen pijn aan mijn rug, lijkt het wel of mijn lijf binnenkort uiteen gaat vallen. Hoe lang nog voor ze ons bewustzijn kunnen overhevelen in een splinternieuw lichaam ? 

Maar kijk, het is niet al kom en kommer, er zijn ook veel lichtgrijze dagen. Het weer wordt schitterend, de zomer heerlijk en we beginnen binnenkort onze volgende reis te plannen.  

Cinque terre, Genua, Milaan en eten wat de pot schaft in de keuken van mama Miracoli.

Joepie ! 

Valala

Eind mei fiets ik voor het werk door Nederland. Mijn collega van 24 gaat mee en ziet dat volledig zitten. Op die leeftijd is reizen voor de meeste jeugd geen avontuur meer, op hun 24ste hebben ze al vaker in een vliegtuig gezeten dan ik in mijn hele leven. Voor Séb is het allemaal nog nieuw, met de fiets in een exotisch land waar ze raar praten en héél raar eten. Avondeten om 17u... ??? Serieus ? En wanneer eten ze dan het vieruurtje ? Hij wist ook niet wat de Wallen waren, noch dat er in Nederlands dijken in het midden van meren liggen of dat 10% van het land meters onder zeeniveau ligt.

Naast het feit dat we daar veel plat gaan zien, waarschijnlijk vaak tegenwind gaan hebben en op geregelde tijden een kroket uit de muur gaan halen, zijn er nog wat dingen te ontdekken. Toen ik vertelde dat de Hollanders tegenwoordig een levendige craft beer scene hebben ging Séb al eens online kijken wat de mogelijkheden zijn. Hij ontdekte een microbrouwerij in Amsterdam : "we gaan dan eens naar Vàlala, nietwaar?" 

Ik zoek die brouwerij Vàlala op en vind Walhalla : "bedoel je deze ?"

"Inderdaad, brasserie Vàlala !"

Dat wordt nog lachen in Dutsjland met twee nationaliteiten die elkaar niet begrijpen ...

 

Vakantie !

En toen was het vakantie ! 

Ein-de-lijk ! Dat was al van mei geleden zeg. 

De planning was drukdrukdruk, zelfs in onze vrije tijd maken we het onszelf niet gemakkelijk.

Op 31 oktober begon ze, die vakantie, en ondertussen is ze alweer afgelopen :-(

Wat deden we ? Nîmes, Toulouse en New York. Eventjes over en weer.

In Nîmes gingen we naar Jungle, in Toulouse naar dEUS en daar bleven we nog twee dagen hangen. Het regende drie dagen aan een stuk, dat was iets minder.

Sicilië 2

Jamaar, eerst Marseille hé.

Onze paspoorten zijn begin dit jaar verlopen. Na 7 jaar en amper 3 reizen in onze pas werd het dringend tijd om daar wat aan te doen. Wie in het buitenland woont moet daarvoor de ambassade inschakelen. Voor de coronats reed er een kamion rond in Frankrijk met het nodige materiaal om vingerafdrukken en foto's te nemen. Sedert de coronats is ook dat afgeschaft, want duur weetwel.

De meest nabijgelegen ambassade is Marseille. We dachten, we plakken daar een weekendje aan en tuften op zaterdag gezapig naar de tweede grootste Franse stad.

Toen we Marseille binnen reden was het plan : we rijden naar de dichtstbijzijnde parkeergarage en laten daar de auto achter. Dat was echter buiten de Marseillenaren gerekend, die die zaterdag uitgekozen hadden om allemaal tegelijk tegen iets te protesteren. De hele stad zat in de knoei en knoop. Na 2 uur hadden we 3 km afgelegd en konden we de auto achterlaten.

Toen we de parkeergarage verlieten wou ik plichtbewust het ticketje valideren, maar de machine werkte niet. De meneerdemeneer vertelde mij dat er onderhoudswerken bezig waren aan het systeem en dat de slagbomen open stonden. We hadden dus gratis geparkeerd. Joepie ! 

Wat vonden we van Marseille ?

Het is er druk, zeer lawaaierig, het personeel is onvriendelijk en de pastis belachelijk duur. Bovendien doen ze water in de pastis en brengen ze die zo naar de tafel. 

Verder stinkt de hele stad naar urine en ligt er massaal veel vuilnis op straat. 

We waren kortom weinig onder de indruk. 

In Frankrijk moet je soms nog met de boot de Rhone oversteken.

En toen waren we duidelijk in Marseille, stad van de zeep met zijn - kuch - artisanale zeepwinkeltjes die je nergens anders vindt.

Andere lokale productjes werden getest en bekeken.

Lang geleden was er een haven in Marseille, nu groeit daar gras en kweekt men er boten. Deze zijn nog niet rijp om geplukt te worden.

Een oud huis met een zeer raar verhaal waar de nazi's en het Vichy-regime een rol in spelen. En trots dat ze zijn op dat huis.

De kathedraal van Marseille werd met lucifers gebouwd. 

Het museum van Marseille zit vol gaten.

Om in het museum te geraken moet je over een brug. Die van Marseille doen graag speciaal.

Een gang.

Marseille staat natuurlijk bekend om zijn street art : hier een werk van Invader.

Net buiten Marseille ligt een prachtig natuurgebied : les Calanques. Zo onherbergzaam dat het niets opbracht om er iets te telen. Wat economisch oninteressant is mag dan natuurschoon worden.

Linkse rakkercafé in Marseille

Pas na 3 dagen ontdekten we een gezellig terrasje waar ze geen fortuin rekenen voor een glas bier. Het lag dan ook in een ietwat verloederde wijk vol links gespuis en migranten. Heerlijk.

Vakantie dag 6 : de stad

"La Ciotat" - betekent 'de stad' - is een samenraapsel van straten, huizen en een klein haventje, dus ja, in theorie kun je dat wellicht een stad noemen. Vanwege de belachelijk steile hellingen rijdt iedereen er als een volstrekte randdebiel veel te snel met de auto doorheen. Pénurie de carburant zeggen ze, volgens mij zit er nog wel wat rek op dat verbruik van auto's als je ziet hoeveel mensen volharden in de boosheid en maar blijven autorijden naar de bakker. 

Het appartement dat we huurden lag volgens de uitleg op 10 minuten fietsen van de haven. Wat de eigenaren er per ongeluk vergaten bij te vermelden was dat het appartement bovenop een steile helling lag (denk Koppenberg zonder kasseien).

Op een keer was ik die helling omhoog aan het fietsen en werd ik met open mond aangestaard door enkele inboorlingen. Dat hadden ze nog nooit gezien. Ik was vast één of andere Belgisch wielertalent, want een normale fietser zou dat nooit kunnen.

Het appartement zelf was het duurste van onze reis. We verwachtten ons aan iets heel luxueus, maar vonden een kruipkelder waarin ik moest bukken om niet tegen het plafond te lopen, zonder ramen, in een steegje zonder uitzicht. Dan zit je bovenop een berg, het enige wat je ziet als je de voordeur open zet is de muur van de buur. 

La Ciotat valt tegen : een klein verwaand dorp waar de inwoners denken dat de nulmeridiaan door hun reet loopt. Het haventje is het enige lokpunt, de natuur rond de stad is matig, zeker als je net uit de Calanques komt gereden. We beslisten na een wandeling en wat pintjes in de haven dat het geen dorp voor ons was.

In mijn ogen het schoonste van La Ciotat : een oude havenkraan

Fietsreis dag 2 : strade Bianchi

Na een hete nacht, 's morgens ontdekt dat de verwarming op stond én dat het winterdonsdeken op lag waren we min of meer gaar voor rit 2.

Hérépian - Mazamet.

70,5 km, gemiddeld 15,6km/h, slechts 390 klimmeters. 

2634 kcal, vanavond zullen we geen chique Frans restaurant mogen doen. 

De route bestond voor 99% uit een voormalige spoorweg. Van 1880 tot 1986 was Montpellier met Castres verbonden. De teloorgang van de Franse spoorwegen was de directe geboorte van een min of meer kaarsrecht fietspad tussen Mazamet en Bédarieux. Spoorbeddingen als fietspad zijn geweldig, eenmaal de biels weggehaald zijn tenminste. De maximale hellingsgraad is 3%, treinen kunnen niet meer aan.

Op het hoogste punt van de fietsroute ging die dwars door de berg. Een tunnel van pakweg een kilometer, met een lange bocht. Er was zeker in het begin geen licht aan het einde van de tunnel. Gelukkig was er kunstlicht. 

Het quasi volledige fietspad bestond uit gravel, aan het einde van de dag waren onze fietsen en alles wat er aan hing geel. 

Een tunnel van ongeveer een kilometer lang, dat is lang in het donker fietsen. 

VAKANTIE !!!

Eindelijk ! EIN ! DE ! LIJK !

Na bijna 3 jaar kunnen we nog eens buiten komen. We gaan op reis, met de fiets ! Eindelijk het platteland eens ontdekken achter ons huis. De plannen zijn bescheiden, het is immers alweer 11 (elf! onze!) jaar geleden dat we nog echt op fietsreis gingen. Een schandaal.

Voor we naar Frankrijk verhuisden kochten we in de solden nog fantastische trekking fietsen van Koga. Ondertussen is dat mijn dagdagelijkse van en naar het werkfiets geworden en is het nog altijd een geweldig machien.

Met alle miserie omtrent naft en oorlog en onzekerheden in de wereld was het idee er plots : waarom springen we niet gewoon op onze fiets? We hebben zowat alle noodzakelijke materiaal in huis en kunnen bij wijze van spreken vandaag nog vertrekken. Bovendien is daar binnenkort de nieuwe job, waarin ik als professionneel fietsreiziger aan de slag ga, dus ik kan maar beter voorbereid zijn.

Ik pakte de kaarten van de ruime omgeving en stelde vast dat ik ooit al tijdens één of andere lockdown een route uitgestippeld had op die kaart, richting Bédarieux, een dikke 80 km van ons huis gelegen. Bédarieux is het begin- en tevens eindpunt van een "voie verte", een fietsroute over een voormalige spoorweg : Bédarieux - Mazamet, 77km, kippeneindje. Vlak (nu ja, max. 3% stijging), geen verkeer en het wordt schitterend najaarsweer. 

Na 24 uur was er een route, nieuwe koersbroekjes, een nieuw warm vestje, een gsm-houder en nieuwe drinkbussen. 

Spannend ! 

Joepie en al ! 

4 of 5 dagen fietsen en aansluitend enkele dagen op de camping van Wendies werk uitrusten en in het zwembad dobberen. 

Gelieve ons dan ook massaal met rust te laten ;)

Maar eerst ! Aperitief !