Aaikiiia

Vandæg hebben we de fämilïe Ikea weer een pak rijker gemaakt. Dankzij het fäntastisch vœrbereidend werk van Wendie kwamen we deze ochtend æn in de Zweedse möbelgigant, zagen we de mevrouw van de kökenafdeling en overwonnen we binnen de twee uur het möbelmagazijn. Dat we daarna enkele duizenden euri lichter gemaakt zouden worden had Caesar ook even mogen vermelden.

De buit ligt nu in onze garage te wachten tot hij geïnstalleerd wordt.

Pret met inbussleutels verzekerd!

Na onze veroveringstocht hadden we natuurlijk een klein honhertje en vereerden we het klassieke Noordfranse les 3 brasseurs met een bezoek. Dat ging er lekker in! 

Zwarte vrijdag

We hebben een dampkap nodig. We willen een goeie, stille, energiezuinige, patati patata. 

We zijn al even aan het rondkijken op allerlei websites en in elektrozaken. 

Tot voor kort zouden we 400 euro kwijt geweest zijn aan het modelletje dat ons het meest aanstond. Een beetje te duur naar onze goesting. Toen werden er plots allerlei FANTOMENALE GIGAMEGA BLACK FRIDAY DEALS aangekondigd op allerlei websites en in elektrozaken. Goed nieuws, want voor de dampkap die ons het meest aanstond werd een korting gegeven van maar liefst 20%.

Wij blij, want in plaats van 500 euro, kost die dampkap nu nog maar 400 euro... 

Yup, er staat géén tikfout in bovenstaande tekst.

Ge beseft toch dat dat hele Black Friday gedoe dikke vette oplichterij is? 

All work and no play...

We werken hard, dat mag wel gezegd worden, ook al zeggen we het zelf.

De afgelopen dagen stonden in het teken van plaaster. Gyproc afwerken en pleisteren, een zeer lelijke muur bezetten, putten en gaten vullen... 

Maar er is licht aan het einde van de plaaster. Morgen maandag komt het afwerkingslaagje op muren en plafond, dinsdag gaan we grondig poetsen en woensdag gaan we mijnheer en mevrouw Ikea weer wat rijker maken, want we hebben een nieuwe keuken nodig. 

Afgelopen vrijdag trakteerden we onszelf op een pizza bij Le Réservoir. Het was zowaar ongeveer twee weken geleden dat we daar nog geweest waren. Schandalig! 

The wall

Ons huis dateert van 1993, een tijd waar nog nauwelijks sprake was van isolatie, thermisch noch akoestisch. Ons plafond is tamelijk degelijk geïsoleerd met zo'n 15 cm isolatie, de buitenmuren moeten het doen met een vijftal centimeter isomo en de binnenmuren zijn helemaal niet geïsoleerd. Als de buurvrouw een stevige scheet op de wereld loslaat, dan kunnen we dat horen.

Daarom verkozen we een paar centimeter leefruimte op te offeren en de binnenmuur te isoleren.

Dat is een beetje werk, maar zo'n gyprocwandje zetten we op enkele dagen tijd.

Daarnaast haalden we de keuken en de badkamer weg, om een nieuwe grotere keuken te kunnen installeren. Daar moest een hoop elektriciteit en waterleiding bij bedacht worden.

Allemaal werkjes die behoorlijk veel tijd in beslag nemen, maar die je achteraf niet meer ziet. 

Isoleren

Gipskarton plaatsen

Fijne eletriek bewonderen

Zelf fijne eletriek maken

Gipskarton pleisteren

Waterleiding volledig opnieuw installeren omdat de vorige "loodgieter" een absolute amateur was. 

Ah ja, en een kwart vierkante meter beton storten, daar waar de douche gewoon op de stabilisé chappe geplaatst was. 

Maar er is licht aan het einde van de tunnel. Op 15 december moeten we uit ons appartement, dus we leven momenteel om te werken. Gelukkig is dat niet meer zo lang. 

Een gat in de lucht

Vorige week een gat in het dak, deze week een gat in het plafond.

In ons plafond zat een piepklein luikje om op zolder te raken. Een verloren zolder weliswaar, maar het is af en toe noodzakelijk om er op te komen, zeker de komende weken, als er nog elektriciteit en luchtafvoer getrokken moet worden.

Afgelopen weekend kneusde ik nog een rib tijdens de werken op zolder, net vanwege die onbereikbaarheid. Daarom installeerden we vandaag een zoldertrap. Dat is precisiewerk, want je wil immers geen gat dat net twee millimeter te klein is. 

Na een uurtje of 4 wrochten zat het ding op zijn plaats en werkte het naar behoren. 

De chauffagist zal ook content zijn als hij de pelletkachel komt installeren. 

Achteraan het oude doorgeefluikje, vooraan de nieuwe opening

Hupla! 

Boven op het dak

Wie de referentie in de titel niet door heeft moet dringend alle afleveringen van Kulderzipken op vrt.nu checken. 

Gisteren bevonden we ons bij voorkeur boven op het dak. Ons nieuwe huis heeft één nadeel in onze ogen : het is er wat duister. Om extra licht binnen te halen opteerden we voor een lichttunnel. Je maakt een gat in het dak en eentje in het plafond en je verbindt die met een inox buis. 

Het weerbericht voorspelde zonnig en rustig weer de komende dagen, de uitgelezen gelegenheid om een keer op ons dak te klimmen. Het werk was tamelijk eenvoudig, al moet je er natuurlijk wel je kopje bijhouden. Je wilt niet dat bij de eerstvolgende regenbui je huis onder water staat.

Vanop ons dak kunnen we de zee zien... We denken na over een dakterras. 

Het gat in het dak, daarachter het zwembad met openschuifbaar dak, daarachter het station Montpellier Sud de France, het 180 miljoen kostende nieuwe tgv-station van architect Marc Mimram. Wij hadden ook nog nooit van dhr. Mimram gehoord. 

Het gat is gelukkig gedicht. 

Dat is geen lamp, dat is het avondlicht dat via de inox buis in onze woonkamer binnenvalt. 

Om de installatie af te werken was een zonnebril noodzakelijk. 

Een ongeluk bij een ongeval.

Vorige week zondag.

We zijn druk aan het werk. Er moet vanalles gemeten en gezaagd worden. Plots blijft het metalen haakje van de rolmeter in een gleufje tussen de muur en de vloerplanken haken. Ik denk dat met een korte ruk op te lossen en snij mezelf de wijsvinger half doormidden. 

Na enig bleek worden, op de grond gaan liggen om niet flauw te vallen en een halve liter bloedverlies, beslis ik dat een plakker en wat ontsmetting de boel wel zullen oplossen. Er moet immers gevloerd worden.

Een uur of anderhalf daarna rijden we naar het appartement voor een welverdiende zondagavond. Bij het verlaten van een rond punt, zo eentje van 100m doorsnee waar de Fransen een patent op lijken te hebben, stop ik voor een zebrapad, want iemand wil oversteken. Dat is een onaangenaam en redelijk gevaarlijk punt voor voetgangers, dus ik stop beleefd.

BAM !!!

Een volgeladen Dacia Duster ramt ons aan volle snelheid. De meneerdemeneer heeft ons niet eens gezien door alle rotzooi in zijn auto die zijn zicht belemmert. 

Planken hebben zijn voorruit gebarsten, zijn hele pare-choc hangt in stukken vaneen en de bullbar (jawel, nog altijd niet verboden in Frankrijk) blijkt een fantasietje van de constructeur, gemaakt uit papier-maché en vastgezet met een paar sjwinggums*.

De schade aan onze auto valt al bij al mee. De trekhaak heeft de grootste klap opgevangen. 

De schade aan de andere auto is iets opvallender.

De meneerdemeneer heeft toe dat hij in fout is, maar jammert dat de schade aan zijn auto zo aanzienlijk is vanwege onze trekhaak. Later horen we dat je in Frankrijk verplicht bent om je trekhaak te demonteren als je hem niet gebruikt. 

Er worden gegevens uitgewisseld, verzekeringen ingeschakeld en de volgende ochtend wordt onze auto opgehaald door de garagist voor herstelling. We krijgen een vervangwagen en al onze kosten worden voor 100% vergoed.

Al bij al valt het reuze mee, want onze bumper had nog enkele oude oorlogswondes die nu ook hersteld worden.

Als na 24 uur blijkt dat mijn wonde nog altijd bloedt, beslis ik toch maar naar de spoed te gaan. Daar word ik door een verpleegster uitgekafferd : wondes aan de handen moeten meteen deskundig verzorgd worden, onze handen zijn te belangrijk. Dat 'meteen' is op spoed met en korreltje zout te nemen, na amper 3 uur kunnen we het ziekenhuis verlaten met een omzwachtelde vinger. 

* de Fransen gebruiken, geheel tegen hun tradities in, het "Amerikaanse" chewing gum als ze het over kauwgom hebben... Helaas kunnen ze dat niet uitspreken.