Splinternieuw

Ons nieuwe appartement is splinternieuw. We zijn de eerste mensen ter wereld die hier in bad gingen en een kakske deden. Allez, dat laatste hoop ik.
Nieuw betekent altijd beter, nietwaar? Oude huizen zijn tochtig, duur in onderhoud en er gaat altijd wel iets kapot. Nieuw is state of the art.

Allez, ''t is te zeggen...

We wonen hier nu drie weken en de waslijst van kleine en grote gebreken blijft groeien. Opgelet, we vinden dat helemaal niet zo erg, het is toch niet van ons, maar het zou wel zo fijn zijn mocht het dak niet lekken (er moet ondertussen een paar vierkante meter gipsplaat vervangen worden) of mochten ze de verwarming in de badkamer komen verhangen, zodat onze wasmachine tussen de muur en de verwarming zou kunnen.
Dat was trouwens een fijn gesprek met mevrouw Immo :
"De verwarming hangt niet ver genoeg."
"Dat is niet waar, alles is 60cm."
Ik meet 59,5cm, "ahum."
"Ah, oh, oei, nou dat is raar, er zal iemand langskomen."

Mevrouw Immo was overigens behoorlijk underwhelmed over de staat van afwerking. Cement- en verfresten op de plinten, gebarsten tegels, een rolluik dat niet eens past, ruiten die niet goed geplaatst werden,...
Ze zouden nog vanalles komen afwerken. De grote vraag is wanneer. Het appartement werd opgeleverd en betaald. Dat betekent dat de aannemer die de grootste haast had om het op te leveren, plots alle tijd van de wereld heeft om het af te werken.

Verhuizen 3

Goed, we hadden een appartement gevonden en we mochten er in. Nu moest onze brol nog in dat appartement gestouwd. In Ornaisons hadden we een huis van 350 vierkante meter, maar we gebruikten dat zelf maar zo'n 120 van. Nog altijd het dubbele van onze nieuwe woonst, met amper 60...

We reden een keer of 7 naar de déchetterie, een keer naar Emmaüs en we gooiden een hoop op Le Bon Coin. Enig talent in tetris en na twee weken paste alles min of meer. Het is werkelijk ongelofelijk hoeveel brol een mens in zijn leven verzamelt. Soms was het gemakkelijk, alles wat al 6 jaar op zolder stond moest weg. Soms was het moeilijker, want er waren herinneringen aan verbonden. Af en toe moesten we van ons hart een steen maken.

Eerst schetsen we onze woonkamer en waar alles moest komen.

Eenmaal daar plaatsten we alles netjes zoals op de tekening.

Goed gedaan hee?

Na maanden kwam de grote dag. De vrouwen waren al een keertje begin november langs gekomen en verbleven nu opnieuw enkele dagen in "ons" huis. We verschaften hen tips over verhuizen naar een leven in het buitenland, toonden het huis van binnen en van buiten en lieten hen een goed gevoel.
Op 17 december verwachtte de notaris ons, een hoop gezever en ondertekening later waren we eindelijk van ons huis verlost.

Eindelijk klinkt nogal negatief, maar we hadden al in 2015 beslist dat het toch niets voor ons was en we het wilden verkopen. 4 jaar is lang, zelfs als je je op voorhand voorneemt om je daar niet in op te jagen.

Maar nu zijn we dus helemaal verhuisd en klaar voor leven als een godje in Frankrijk, part deux.

Verhuizen 2

Montpellier dus. Prachtige stad, maar zoals elke zichzelf respecterende stad kent hij wat problemen. We wilden dus niet holderdebolder zomaar gelijk waar gaan wonen. Daarom bedachten we een plan. Omdat we niet zo heel veel tijd hadden zouden we eerst iets huren. Daarmee kochten we dan tijd om naar iets definitiever op zoek te gaan.

Maar eerst moesten we uitvogelen in welk deel van de stad we wilden gaan wonen, Montpellier is namelijk iets groter dan Ornaisons of Gent. We reden een keer of 7 naar Montpellier en namen onze fietsen mee. We doorkruisten de stad en stelden vast : Montpellier is niet plat, maar er zijn een hoop fietspaden. Het stadscentrum en sommige wijken vielen meteen af, andere plekken kwamen op het lijstje.

Zo is er in MTP een wijk die Aiguelongue heet. We vonden het geweldig : fietspaden, dicht bij het centrum en heel groen. Tot we de prijzen van de huizen zagen. Er zijn duidelijk nog mensen die het daar tof vinden.

Een tweede moeilijkheid is het verhuursysteem. Heel veel mensen verhuren via een immokantoor. Dat kost geld en bovendien wil dat kantoor een zekerheid dat hun huurders hun huur zullen betalen. Dus heb je vast werk nodig en moet je minimum 3 of 4 keer je huur verdienen.

We bezochten een stuk of 10 appartementen en huizen. Manman, dat viel tegen. Sommige dingen zijn zo aftands dat ze gewoon afgebroken zouden moeten worden. We bekeken ook nieuwbouw, want in Montpellier is net zoals in veel andere steden een bouwwoede losgebarsten.

Plotsklaps lieten we ons oog vallen op een appartement in de nieuwbouwwijk Port Marianne. 10 jaar geleden stond hier nog geen enkel gebouw, nu staan er tientallen appartementsblokken en er komen er de volgende 10 jaar nog tientallen bij. De stad Montpellier breidt gestaag uit richting zee.

Het appartement was een droom. Op de 7de verdieping, ver van het straatlawaai, goed geïsoleerd en van alle gemakken voorzien. Het was liefde op het eerste gezicht. Helaas hadden drie koppels voor ons dat ook al beslist.
We pakten dan onze tweede keuze, een nieuwbouw met de poëtische naam (alle nieuwbouwen hebben tegenwoordig poëtische namen) Les jardins de jade.

Op 28 november tekenden we het huurcontract en begonnen we te verhuizen. Die verhuis, dat was nogal een keer een heel avontuur. Van een huis van 350m² naar een appartement van 70m². Gelukkig kochten onze koopsters ons B&B meubilair mee met het huis, maar dan nog moesten we een heleboel gerief verpatsen en weggooien.

Het gebouw ligt op dik 20 minuten fietsen van het stadscentrum. Op 5 minuten fietsen zitten we in het groen. We wonen aan de rand van de stad, met een hoop bomen en zelfs een eekhoorn om naar te kijken, maar we kunnen toch gemakkelijk met een fiets een pintje gaan drinken. Hoera!

Verhuizen 1

In juli kregen we bezoek van twee Duitse vrouwen en een Franse van het immokantoor. De Duitse vrouwen zochten een huis, wij bleken er eentje op overschot te hebben. Enkele dagen later wipten ze opnieuw binnen, want ze hadden nog wat vragen.
Een uurtje later belde de immovrouw met een bod. Een bod dat we meteen aanvaarden wegens slechts 10.000 onder onze vraagprijs.
Toen begon de periode van afwachten. In Frankrijk heb je immers nog weken om je te bedenken als je een huis koopt. We hoorden dat de vrouwen na het eerste bezoek al meteen beslist hadden ons huis te kopen, het bod laag klaar en moest enkel nog ondertekend worden.
Nog wat later kregen we bericht dat ze hun voorschot gestort hadden, werd het compromis getekend, de hele bataclan. En toen waren we mijn of meer zeker dat ons huis verkocht was.
Toch waren we er niet gerust in, het was vorig jaar ook al eens verkocht geweest. Daarom bleven we erg terughoudend om het nieuws wereldkundig te maken, ge weet maar nooit.
De akte zou op 17 december getekend worden, dat werd onze deadline om iets nieuws te zoeken.

We keken heel hard uit naar iets nieuws. Waar we vorig jaar nog volop dachten aan uitbreiding en professionalisering van de brouwerij en dus een extra lokaaltje dachten nodig te hebben, daar haalde de werkelijkheid ons dit jaar in. We hadden ook schoon genoeg van het 's winters doodse en ver van de stad gelegen platteland. Elke keer als je een pint wil pakken moet je de auto nemen. In Ornaisons is een busmaatschappij, maar afgezien van wat schoolbussen is er geen openbaar vervoer.

Kortom, het zou de stad worden vanaf nu. In de regio zijn wel wat leuke mogelijkheden op verstedelijkt gebied. Narbonne viel meteen af wegens niet veel meer dan een groot dorp. Mannen dragen er bij voorkeur joggingbroeken en vrouwen leggings. We keken snel iets verder. In Toulouse regent het te veel en Nice is veel te duur. We bezochten Nîmes en Montpellier met de ogen van mensen die er willen wonen, niet die van occasionele bezoekers. En toen was het snel duidelijk. Er is een middeleeuws centrum zo groot als een zakdoek, er zijn tientallen horecazaken, veel studenten vanwege de universiteit, prefect fietsbaar wegens veel vaak afgescheiden fietspaden, puik openbaar vervoer, prima bereikbaar met de tgv en op een boogscheut van zowel berg als zee : Montpellier.