Het laatste stukje Vlaanderen en amai zeg waauw... Het platteland van het Pajottenland is ook al niet plat. Nounou, dat was verschieten. Van Geraardsbergen naar Brussel is amper 50 km langs rustige landwegen. Er zat een helling in die ik niet kende, maar die al eens een keertje in een Vlaamse koers opgenomen wordt : de Tuitenberg of Hunselberg. Een indrukwekkend zicht als je links opdraait, zeker als je dat niet verwacht.
De weg kabbelde rustig verder langs velden en wegen tot we Brussel bereikten, alwaar een onverlaat een plakkaatje van de fietsknooppunten gestolen had en we hopeloos verloren fietsten in Molenbeek, niet meteen de meest fietsvriendelijke wijk van Brussel.
Na wat getaffel vonden we een mooie laan met een fietspad in het midden tot aan het kanaal, waarlangs we Brussel-centrum bereikten. Het hotel was het duurste van de reis en tegelijk een beetje bof. 's Nachts vond het klootjesvolk het nodig om te demonstreren dat ze kleine pietjes hebben door straatraces te houden.
En toen waren we aan het einde van onze fietsreis in Vlaanderen en eerlijk gezegd : ik kan het iedereen aanraden !
Het regent bijna nooit (3 uur op 10 dagen), de automobilisten zijn over het algemeen vriendelijk tegen fietsers, behalve die ene chique madam in Brussel die het concept fietsstraat niet zo goed begrijpt en de fietspaden zijn wonderlijk.
De Hunselberg dus.
We hebben dan maar geen pralines gekocht...