Soirée des Saveurs

Het is weer bijna zover: het jaarlijkse zuipfestijn, pardon, de jaarlijkse degustatieavond van Ornaisons.

Elk jaar in het begin van de zomervakantie presenteren de Ornaisonnais hun producten. Jaren geleden was dat wijn en andere wijn. Ondertussen hebben ook de lokale tuinder, de bakker en de traiteur er hun standje.

Soirée des Saveurs, dat is 2 euro uitgeven aan een glas en daarna de 7 wijnboeren vereren met een bezoekje. In ruil wordt er dan iets in je glas gegoten en als je ze allemaal geproefd hebt ga je ergens een fles kopen om verder te degusteren. Fransen zijn ongelofelijk gedisciplineerd als het op degusteren aankomt.

Anno 2016 is er een nieuw standje: dat van OOF. Hoera!

OOF is de vzw die we gesticht hebben om de Fransen wat slimmer te maken wat betreft bier. Bier is hier nog vaak hetgeen je drinkt omdat je dorst hebt. Meer en meer Fransen beginnen door te hebben dat bier ook gedegusteerd kan worden, met (superdure) winkels als V and B (prononcez VI ande BI).

We zijn benieuwd naar de reacties, want we hebben ondertussen al twee keer in de gazet gestaan. Hier en hier.

Nu alleen nog duidelijk maken dat we degustatiebieren brouwen en geen Kronenbourg.

 Gepersonaliseerd glas: 2 euro.

 Degusteren, niet drinken.

 Ook toeristen zijn welkom. U mag drie keer raden van welk land de oranje meneer kwam.

Batakamp! 

Van kastjes en muren

Belgen vinden dat de Belgische administratieve molen Kafkaiaans is. Ze zijn duidelijk nog nooit in contact gekomen met de Franse administratie. Hier geen senator Q die de administratie wil vereenvoudigen. Integendeel: hoe meer papier en stempels nodig zijn, hoe beter.

Ik ben al een tijdje bezig om mij te vestigen als toeristische gids in de regio. Het ééngemaakt Europa betekent niet dat Europese diploma's en certificaten ééngemaakt zijn. Ha neen, c'est la France, er zijn andere regels en vigueur. Het volledige verhaal om een carte professionnelle (die je in Frankrijk moet hebben om in monumenten en musea te mogen gidsen) te krijgen zou ons te ver lijden (sic). Laat ons het er op houden dat na veel vijven, zessen, zevens, achten en negens bleek dat mijn Belgisch certificaat tóch gehomologeerd kon worden en ik na amper 9 maanden papiertjes invullen, opsturen en wachten in het bezit was van een echte carte professionnelle de guide-conférencier. Stap 1 was vervuld, zonder één examen of test te moeten afleggen. Ha! Zelfs mijn talenkennis hoefde ik niet te bewijzen. Mooi bijkomend voordeel: ik mag nu in heel Frankrijk gratis binnen in elk museum of monument. Eat that -euh- mensen die wel moeten betalen.

Wij dus in het bezit van het gegeerde stuk karton. Nu ja, dik papier. Tweede opdracht: starten als zelfstandige, want ook wie in Frankrijk werkt moet belastingen betalen. Liefst zo veel mogelijk.

Frankrijk kent een geweldig systeem om nieuwe kleine zelfstandigen te helpen: de micro-entreprise. Een vereenvoudigd systeem om als zelfstandige te kunnen werken. Je hoeft geen echte boekhouding te voeren, krijgt de eerste drie jaar korting op je sociale lasten en belastingen en als je geluk hebt krijg je ook nog een klein startkapitaal.

Ik dus - Stap 2 - richting Chambre de Commerce (er is ook een Chambre de Métiers voor mensen die met hun handen arbeiden), want geen zelfstandige kan zelfstandig worden zonder uitgebreid bezoek aan allerlei instellingen en het volgen van velerlij cursussen. Na veel patati patata wist ik min of meer wat ik moest doen om mij in te schrijven als kleine zelfstandige en hoe ik zoveel mogelijk kan profiteren van de Franse belastingbetaler (moi).

Stap 3: Pole Emploi (de Franse VDAB) om mijn recht op geld te ontvangen. Dat geld zelf zou later wel volgen. Ah non monsieur, u moet eerst naar de Chambre de Commerce om de nodige documentatie. Stap 3 was dus een beetje te vroeg.

Stap 4: Afspraak maken met de Chambre de Commerce. Ah non monsieur, u wil guide-conférencier worden. Dat is een profession libérale, dat gaat via de URSSAF in Carcassonne. Stap 4 en 2 waren dus compleet overbodig. Tevens stap 3, maar dat was mijn eigen fout.

Stap 5: Telefoneren naar de URSSAF gebeurt per betaalnummer. Ik dus al een beetje pissig, want betaalnummers hebben de onhebbelijke gewoonte om je eerst 25 minuten naar een bandje te laten luisteren voor er opgenomen wordt. Het betaalnummer vertelde mij echter na hoop en al anderhalve minuut dat om micro-entrepreneur te worden ik een aangifte online moet doen. Stap 5 was dus misschien niet geheel overbodig, maar iemand had mij die informatie dus al tijdens stap 2, 3 of 4 kunnen geven.

Stap 6: Aangifte online gezocht en gevonden. Ingevuld en ongeveer 75% van de afkortingen op het document moeten opzoeken. Mocht u toevallig weten wat ARCE, ACCRE, NACRE, ARE, CFE, SIE, SIRET, SIREN, EIRL, INSEE, RSEIRL, PEIRL, RSI, BNC betekenen, dat had u dan wel even op voorhand mogen zeggen. Fransen zijn verzot op afkortingen. Er wordt hier "ge-bon'apt" dat het een lieve lust is. Vooral bij het eten dan.

Stap 7: Een grondig onderzoek van het formulier cerfa_13821-04 leert mij dat om mijn rechten te laten gelden ik nog eens allerlei documentjes en bewijsjes moet bijvoegen, zoals het intercalaire ACCRE. Ik download intercalaire ACCRE en begin dat in te vullen, maar er lijkt iets niet te kloppen: nog meer grondig onderzoek leert dat iemand die een profession libérale uitvoert sowieso al die rechten kan laten gelden.

Stap 2, 3, 4, 5 én 7 waren dus totaal overbodig. Ach, anders had ik me waarschijnlijk toch verveeld...

Vive la Frans!