Het is niet omdat het Kerstvakantie is dat er niet een keertje logisch nagedacht mag worden.
Jezeke is geboren in een bakske vol met stro op 25 december. Daar is men het er in de katholieke kerk al sedert Constantijn de Grote mee eens. Herodes was daarmee niet zo content, want de drie wijzen uit het Oosten waren komen overdragen dat er een nieuwe koning geboren was. Hij vroeg hen om eenmaal ze hem gevonden hadden hem te komen vertellen waar die nieuwe koning zich bevond zodat hij Jesus hulde kon gaan brengen. Maar de drie koningen waren niet van gisteren en keerden niet terug naar Herodes. Integendeel: ze vertelden Josef dat hij moest vluchten met (kuch) zijn kind.
Daarop ontstak Herodes in woede (vroeger ontstak men nogal eens in woede, dat waren nogal eens tijden hoor) en liet alle min-2-jarigen over de kling jagen: de dag van de onschuldige kinderen.
Moord op de onnozele kinderen
Josef, Maria en Jesus waren op dat moment al onderweg naar Egypte.
De vlucht naar Egypte
Dus,
25 december: Jesus wordt geboren;
6 januari: de drie wijzen verwittigen Josef en Maria dat ze moeten vluchten;
28 december: alle zuigelingen worden vermoord.
Tiens... 2000 jaar Christendom en niemand heeft ooit opgemerkt dat die onnozele kinderen vermoord werden vóór Josef en Maria verwittigd werden en konden vluchten. In een normale wereld zou Jesus dus al dood geweest zijn voor de vlucht naar Egypte.
In ieder geval, genoeg reden om een gedicht te publiceren dat ik ergens in het middelbaar schreef voor het schoolkrantje over die Vlucht naar Egypte, in de taal die toen in het Midden Oosten gesproken werd (van metrum had ik toen nog nooit gehoord).
De vlucht noar Ehypte
Het es ol lange geleen, wel tweedust joar,
Olles was in dien tid een bitje roar
't Was Herodes die regeerde
Ne jaloeskort no men beweerde.
Joat de drie keuningen gezien
en ie vroeg, es't er een twa gebeurd misskien?
Joat, zei 't er jin, Jezus es geboorn.
Herodus peisde: 'k ben verloorn, 'k ben verloorn
Ok da nie kan arrangeern
Est gedoan me regeern
Ie bevool zonder te verbreekn
Ol de kiendjes doad te steekn.
Jozef kreef een telefoengske
Dat ie moest vluchtn me zin joengske.
't Es azo dat ie ip zinne velo wipte
En demarreerde noar Ehypte.
Van vwoorn, stille gelik een muze
Zat Maria ip de buze.
't Goddelik kind in een mande gedoane
Zat vanachtern ip de stoane.
Marie was an't zuchtn
Want Jozef keek no gin roa luchtn.
Sef, zei Marie, ge rid gelik ne zot,
Seffens vliegn we nog in't kot.
Mo Jozef ree en rotste
Totatie ip nen teegnligger botste.
't Goddelik kind vloag van de stoane
Me zin gatje ip de boane.
Marie zat ip eur knien
Eur skribbels te bezien.
Jozef wist nie wa gedoan
Want ie was rechte bluvvn stoan.
De teegnpartie an't reclameern
En Jozef em an't excuseern.
Mak gin asterbanse
Kè een goeie assurance.
De teegnpartie gink akkoard
En ze kostn were voart.
Zeg, zie Marie, peisd een bitje ip ons kind
't Es ter jin daj nie te vele vindt.
Azo kwoamn ze utgeput en moe
Eindelik in Ehypte toe.
Aanvulling: Tot de dood van Herodus bleef het gezin in Egypte. Herodus stierf 4 vóór Christus... Jesus was dus nog niet eens geboren toen Herodus de kindermoord beval.
Het was weer van kiezinge, afgelopen weekend. Dit keer voor de regionale parlementen. De regio's in Frankrijk werden in 2014 herschikt. Tegenwoordig leven we in de Languedoc-Roussillon-Midi-Pyrenees. Ja, er wordt aan die naam gewerkt. De algemene uitslagen van de eerste ronde heb je in België vast ook te horen gekregen. Het FN is de grootste partij geworden in Frankrijk.
Wij mochten dit keer niet meekiezen, want alleen Franse staatsburgers mogen voor de regio-afgevaardigden stemmen. Belastingen betalen aan de regio mogen we dan weer wel. Zo blijft alles een beetje in evenwicht.
Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen van 2014 stemden 757 Ornaisonais. Dat is 77% van de kiesgerechtigden. Voor de regio's (eerste ronde) kwamen afgelopen zondag slechts 525 stemmers (zowat 55%). Dat geeft zo'n beetje weer hoe geïnteresseerd de Fransman in de verschillende niveau's is.
Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen behaalden de socialisten in Ornaisons een klinkende overwinning met 53%. De andere partij - die van het eigenbelang - haalde 47%. Voor de regio's haalde het FN 37% in Ornaisons. Een absolute meerderheid zou Bart De Wever dat noemen. De sossen bleven dit keer steken op 28,60 + 14,82 + 1,88 + 0,21 = 45,51%. Allemaal linkse (socialistische) partijen en -tjes die elk een sectie van de linkse kiezer aanspreken. Het politieke landschap in Frankrijk is compleet uiteen gespat en ego's vermijden samenvoeging van lijsten. Die 45% geeft meteen een ander beeld van de verkiezingsresultaten, maar dat wordt in de media niet verteld natuurlijk. Iedereen staart zich blind op dat - toegegeven - onrustwekkend resultaat van het FN.
Voor de tweede ronde kunnen de partijen met minstens 5% nog samen opkomen, dus iedereen hoopt dat het FN op die manier nog wat tegenkanting kan krijgen in de tweede ronde.
Leuk weetje: in 110 Franse gemeentes werd niet op het FN gestemd. Door niemand. De Aude is zelfs nationale koploper met 11 gemeentes zonder FN-stem.
Aanvulling: Libération heeft een mooi kaartje gemaakt met de machtsverhoudingen van de politieke families.
In Ornaisons woont een galactische dolfijnmeester: Gilles Delieuze. Wij weten ook niet wat dat is. In ieder geval organiseert die mens regelmatig cursussen waarin je, euhm, tja, iets met dolfijnen en Galak doet, vermoeden we. Nu hebben we de laatste tijd weinig dolfijnen gezien in Ornaisons, maar met die overstromingen in de regio weet je natuurlijk nooit. Een Galak, die gaat er natuurlijk altijd in. Vooral die met gepofte rijst.
Galactische dolfijnmeester aan het werk.
Een galactische dolfijncursus duurt drie dagen, kost amper 333 euro, er moeten minimum 10 deelnemers zijn en hij trekt uitsluitend eenzame vrouwen van middelbare leeftijd aan. 3330 euro op drie dagen, om wat naar dolfijnenvideo's te kijken, daar over na te denken terwijl je knoesels je atlaswervel raken en ondertussen uw chakra's weid open te zetten en te laten vullen. We wouden dat we er zelf opgekomen waren.
In ieder geval, mijnheer de mijnheer de dolfijnmeester bezorgt ons regelmatig klanten, dus zweven we nu wat tussen "we vinden het laakbaar dat iemand kwetsbare medemensen afzet met etherisch geneuzel" en "goh ja, weet ge, als iemand driehonderd euro wil betalen voor een dolfijne erotische - eh - esoterische ervaring, laat ze doen he". De betere Vlaamsemiddenstanderreflex, weetwel.
Gilles - vibrons à l'unisson - Delieuze
Zijn wapenspreuk is "Vibrons à l'unisson". We beginnen te vermoeden wat de dolfijnmeester met zijn klantes doet... Het doet ons namelijk denken aan de licht hilarische sketch van Marc Uytterhoeven waarin hij Zondag Josdag parodieerde (helaas niet meer online te vinden omdat de rakkers van Woestijnvis alle filmpjes hebben laten blokkeren of verwijderen). Daarin kwam o.a. een verzamelaar van eendjes aan bod. Even later ook een verzamelaar van vibratoren. Eén van die vibratoren was een trillende dolfijn waarvan de batterijen vreemd genoeg leeg waren gelopen: "er moet iemand aan geweest zijn". En dan Barbara Sarafian in close-up.
U verzamelt eendjes
Maar we drijven af (haha, eendjes, drijven...). De dolfijnmeester biedt ook reizen aan naar pakweg Hawaï, alwaar je misschien wel, misschien niet, met dolfijnen kunt zwemmen. Voor amper 3120 euro, exclusief vlucht (ong. 1000 euro), maaltijden, drank, excursie naar de vulkaan (170 dollar) en stage met Gilles (333 euro), kun je je tien dagen lang laten onderdompelen in iets dat ons niet helemaal duidelijk is. Voor amper 5000 en enkele euro's. 't Is een batje! En ondertussen maar hopen dat een dolfijn achterlijk genoeg is om vlakbij te komen natuurlijk.
Maar bon, elke keer hij iets organiseert verhuren we dus een paar kamers, dat ook (behalve als ze naar Hawaï gaan wellicht, het is nogal een eindje qua woon-werkverkeer).
In België woonde ik af en toe een concertje bij. In concertjaar 2011 bijvoorbeeld meer dan 1 per week.
Vorige week vertoefden we in zaal Paloma te Nîmes, alwaar de fantastische band Deerhunter ten dans speelde. Ze werden voorafgegaan door Atlas Sound, een soloproject van de zanger van Deerhunter die een wereldvreemd alterego neerzette. Eenmaal Deerhunter op het podium stond was van die wereldvreemdheid niets meer te merken en was Bradford Cox de perfecte gastheer voor een avondvullend programma met muziek en af en toe een kwinkslag. Het concert liep behoorlijk uit, maar had wat ons betreft nog veel langer mogen doorgaan.
In het licht van de afgelopen dagen wist ik niet goed of ik me onveiliger zou voelen in een concertzaal, maar daar viel helemaal niets van te merken. Als er één ding is dat Fransen goed kunnen is het op een terras zitten en doen alsof er niets aan de hand is.
Donderdag begaf ik mij naar Toulouse voor een optreden van het olijke duo Lightning Bolt. De band maakt een geweldige rotherrie. Blijkbaar kwam de manager van het hotel aan de overkant van de straat vragen om het wat stiller aan te doen. Iets wat tot hilariteit in de zaal leidde (concerten van Lightning Bolt zorgen steevast voor een stijging van de aandelen van oordopjesfabrikanten) en een opmerking van de drummer dat ze die ene noot - die blijkbaar erg vervelend resoneerde in het hotel - absoluut opnieuw moesten weten te raken.
Er liggen enkele concertzalen van wereldklasse in Toulouse, Montpellier en Nîmes. De meeste artiesten laten deze regio links liggen en dan is Barcelona de dichtstbijzijnde optie. 260 km voor een optreden, het is nogal ver, maar onlangs lieten we ons toch verleiden tot ver rijden voor een optreden van Sufjan Stevens. Soms is het jammer dat bijvoorbeeld een Oneohtrix Point Never alleen België, Engeland en de VS aandoet, maar meestal is het niet zo heel erg dat pakweg De Kreuners in het koude noorden blijven. Sedert we in Frankrijk wonen is de hoeveelheid concerten die we bijwonen drastisch afgenomen vanwege de afstanden. Misschien nog goed dat niet elke artiest naar hier afzakt.
Wat ook opvalt is de voorliefde van de Fransen voor Belgische artiesten. Arno is al eeuwenlang een vaste waarde op Franse podia, maar ook de nieuwe lichting vindt makkelijk haar weg naar het zuiden. Oscar en de wolf trad twee weken geleden op in Paloma voor 6 euro per ticket (iedereen die 50 euro betaalde om Max Colombie wat in het Sportpaleis te horen neuzelen voelt zich nu vast redelijk belachelijk). Milow en Selah Sue zijn hier ongeveer even bekend als in België en vullen zalen van een paar duizend man. Soms mogen Belgische artiesten onder hun kerktoren blijven. (Een lichtpuntje in tijden van terreuralarmen: het optreden van Milow in Monpellier volgende zondag werd geannuleerd.)
Ook andere - zelfs obscure - Belgische bands als Front 242, Scylla, BRNS, Amenra, Triggerfinger, Girls in Hawaii, An Pierlé, Baloji, Balthazar,... zijn graag geziene gasten op (Zuid-) Franse podia. En dan is er natuurlijk nog Stromae. Hij is in Frankrijk (bijna) groter dan Lady Gaga en andere Madonnaklonen.
Zelfs de documentaire film "The sound of Belgium" van Jozef Devillé die enkele maanden geleden uitkwam werd onlangs in Toulouse vertoond. Een film over het ontstaan en de hoogdagen van de Belgische New Beat. Een aanrader voor iedereen die New Beat belachelijk vond in de jaren '80.
Ah ja, ook voor onze Nederlandse fans valt er wat te rapen: Within Temptation en Jacco Gardner komen zowat een keer per jaar langs.
Een éénrichtingsstraat met aan de rechterkant parkeerplaatsen. Ik zet mijn richtingaanwijzer aan, stop en zet de versnelling in achteruit om te parkeren. De automobilist achter mij, die al tweehonderd meter denkt dat 'zone 30' de zone tussen twee rijdende auto's in cm aanduidt, staat vlak achter mij en knippert met zijn lichten. Hij ontdekt na enkele minuten dat zijn auto ook een achteruitrijversnelling heeft en gaat een stukje achteruit. Ik vraag (in het Nederlands, met Franse nummerplaat!) of hij al op de hoogte is dat automobilisten afstand moeten houden van voorliggers.
Hij antwoordt dat ik "beter zou leren rijden, pipo".
Voor ik hem kan vragen wat ik mogelijks verkeerd heb gedaan, scheurt hij aan hoge snelheid weg.
Blijkbaar ben ik na dik tweeënhalf jaar in het buitenland niet langer op de hoogte dat je je in België als een hufter in het verkeer moet gedragen. Na 2,5 jaar hoffelijkheid in het verkeer (jawel, de Fransen zijn over het algemeen compleet gestoorde, maar hoffelijke chauffeurs) valt het mij op hoe schofterig de gemiddelde Belg zich gedraagt eenmaal hij achter het stuur van zijn heilige koe plaats neemt.
Zo rijdt men op de autostrade gaarne op het middenvak, ook al is er in geen honderd kilometer een auto te bespeuren. Tot er een file ontstaat: dan wordt het WK middenvakrijden van het ene moment op het andere veranderd in het WK slalom, wat ervoor zorgt dat de file nog trager gaat.
Ritsen is nog altijd een bijzonder moeilijke discipline, enkel voor gevorderden.
De voorbeelden zijn legio, maar er zijn gelukkig ook nog leuke dingen in het verkeer. De verkeerssituatie in Gent bijvoorbeeld. Die is momenteel om je te bescheuren.
In het kader van "het moet niet altijd om te lachen zijn", een serieuze en tegelijk eenvoudige vraag waar door iemand die intelligenter is dan ik een keer een duidelijk antwoord op zou moeten formuleren.
Stelling 1.
In België en met uitbreiding in Europa is geen plaats voor méér mensen. Ik zeg dat niet, Hij Die Het Kan Weten doet dat.
In België zijn 600.000 werklozen. In Spanje zit 50% van de jongeren zonder werk.
Voor je aan de voortplanting begint moet je een crèche boeken en voor schoolpoorten kamperen, want crèches en scholen zitten boordevol.
Probleem: er is te veel volk in België en Europa.
Oplossing: Er moet een geboorte- en migratiebeperking ingevoerd worden.
Stelling 2.
Iedereen moet werken tot zijn 65ste/70ste/hij of zij erbij neervalt (schrappen wat niet past), want de pensioenen zijn onbetaalbaar.
Italiaanse en Spaanse overheden bieden hele dorpen die leeglopen aan voor een peulschil in de hoop dat iemand de leegloop tegen gaat.
Zweden schreeuwt dat het jonge gezinnen wil aantrekken omdat er niet genoeg werkvolk is en biedt steun aan zij die zich daar willen vestigen.
In Europa zakt het geboortecijfer én daalt de migratiecijfer (daar hoor je in de media nooit iets over: de migratie in Europa daalde de afgelopen 5 jaar met zowat 6 procent. Dat beweer ik niet zomaar, dat zijn cijfers van de Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD) en Eurostat).
Probleem: er is te weinig volk in België en Europa.
Oplossing: De Europeaan moeten meer kweken, maar heeft daar geen zin in, dus migratie kan helpen om de vergrijzing te stoppen en knelpuntenberoepen in te vullen.
Kan iemand mij eens op heldere wijze - zonder in een scheldpartij of racistisch communiqué te vervallen - volgende vraag beantwoorden: hebben we meer of minder mensen nodig in Europa?
We haalden het al aan, Ornaisons is geen cultuurloos gat in het zuiden van Frankrijk, neen, hier worden kunst en cultuur hoog in het vaandel gedragen. Enige maanden geleden installeerde de gemeente een heuse geschiedkundige route doorheen het dorp, langs vergane glories en het enige echte monument van Ornaisons: Le pont des états du Languedoc.
De route beslaat een wandeling van enige en zoveel kilometer langsheen de landelijke straten van Ornaisons. Er werd een kaartje ontworpen en elke plaats van belang kreeg een plakkaat.
Op het gevaar af uw volgende bezoek aan Ornaisons een beetje te verpesten door de highlights te verklappen, publiceren we hieronder de route en geven we een beetje uitleg over de curiositeiten van Ornaisons. Wie zijn volgende bezoek aan Ornaisons niet wil vergallen stopt beter meteen met lezen. Wie weet wat je hier anders nog kan doen, want is er wel Wi-Fi in Ornaisons?
Zo schattig. Iemand heeft moeite gedaan om het overzichtspaneel er te laten uitzien als een oude postkaart.
We trekken onze stevige stappers aan voor een rondje Ornaisons. 1. La place de la mairie (Ornaisons Plaats)
We gaan ervan uit dat uw Frans goed genoeg is om het plakkaat min of meer te begrijpen. Het komt er op neer dat de huidige school en het gemeentehuis gebouwd zijn op de plaats waar vroeger het kerkhof lag. Poltergeist revisited!
2. Le lavoir (Was Plaats)
De was kwam helemaal uit Narbonne. Dat moet nogal ferm water geweest zijn in den tijd, want Narbonne ligt behoorlijk wat boogscheuten en steenworpen van Ornaisons af.
Bemerk ook dat het dak over de lavoir nog niet gebouwd was. Die nieuwerwetserij is van lateren datum. 3. La quincaillerie Crouzet (IJzerwaren Crouzet)
Bij Crouzet kon men "des ustensiles très utiles" vinden. Geef toe, duustmiljoen keer poëtischer dan "Hoe maakt u het met Gamma?". Dat men er ook een monnik kon kopen om het bed op te warmen vinden we dan weer iets vreemder, maar de paters van weleer waren natuurlijk nobele mannen die zich opofferden om de sprei van de vrouw en kinderen des huizes op te warmen, dat is algemeen geweten.
4. Le clocher et la maison du peuple (De klokkentoren en het huis van het gepeupel)
5. L'église (De kerk)
We wisten het niet, maar blijkbaar is ene Saturnin patroonheilige van de gemeente. We dachten diep na, maar vonden toch niet meteen in onze herinnering wie die Saturnin zou kunnen zijn. Gelukkig is er tegenwoordig zoiets als de boekdrukkunst en zochten we het op in onze Grote Geïllustreerde Gezinsencyclopedie met meer dan 1,8 miljoen woordjes en prentjes en een allitererende titel.
We twijfelen nog tussen verschillende Saturnins (Saturnini?), maar we vermoeden dat het onderstaande Saturnin is: Saturnin à la Campagne. Ornaisons ligt immers op het platteland.
6. L'ancienne école (De oude school)
In tegenstelling tot de nieuwe school, die we hier al bespraken, ziet men hier de oude school. In de oude school zaten zowat 250 leerlingen. Dat is veel. We weten niet hoeveel leerlingen er in de nieuwe school zitten.
7. La boucherie Gleizes (Beenhouwerij Gleizes)
Er was een café, daarna een beenhouwerij, nu niets meer. Blijkbaar een speciale beenhouwerij, want de beenhouwer was een metgezel van de Tour de France. Het zal vast vlees geweest zijn dat met hormonen behandeld werd.
8. La maison Fabre (Huis Fabre)
De voorouders van Jan Fabre woonden in Ornaisons. Er zat toen al geld in de familie, want ze waren zowat de belangrijkste bezitters van het dorp. De bezitters kregen in de Tweede Wereldoorlog een koekje van eigen deeg en ze werden zelf bezeten door de bezetter.
9. La maison Turrel (Huis Turrel)
Mijnheer Turrel was één van de belangrijkste inwoners van het dorp. Hij was notabele van beroep en bouwde eigenhandig de metro en de Gare d'Orsay in Parijs.
10. La maison Mouneyrès (Huis Mouneyrès)
Als u dacht dat we het met Adolphe Turrel gehad hadden qua beroemde Fransen (FC's) in Ornaisons, dan dacht u verkeerd. Ornaisonaisenaar Hervé Mouneyrès vloog in 1927 als eerste over de Zuid-Atlantische Oceaan, van Sénégal naar Brazilië. Kwatongen beweren dat hij het niet haalde, maar dat zijn lichaam en vliegtuig nooit teruggevonden werden bewijst niets. Misschien is hij wel in de Braziliaanse jungle opgegeten door een panter of zo. Niemand herinnert zich Hervé Mouneyrès, terwijl die onderkruiper van een Lindbergh wel wereldberoemd is.
11. Le café central et la pierre (Het café centraal en de steen)
Rond 1900 waren er maar liefst 7 café's in Ornaisons. In 2013, toen W&W naar hier verhuisden was er geen één meer. In 2014 heropende het café in het dorp en begin 2015 opende een tweede café. De inboorlingen hebben door dat er zich Belgen in het dorp gevestigd hebben.
In het achterafzaaltje kon men voor drie stuivers kip spelen.
12. Le gué d'Aussou (De doorwaadbare plaats van de Aussou)
De titel wijst zichzelf een beetje uit, nietwaar.
13. La distillerie (De distilleerderij)
U dacht al, gaat die droge zever hier nog lang duren? Eindelijk zijn we bij de interessante onderwerpen aanbeland.
In een distilleerderij wordt vanalles gedistilleerd.
14. La cave coopérative (De gemeenschappelijke kelder)
Hier blijkt het over vloeistof te gaan. Welke vloeistof, dat wordt niet duidelijk na het lezen van het plakkaat. Misschien kan onze Grote Geïllustreerde Gezinsencyclopedie met meer dan 1,8 miljoen woordjes en prentjes en een allitererende titel soelaas bieden.
Toch niet.
15. Le pont d'Aussou (De brug over de Aussou)
In tegenstelling tot Le pont d'Orbieu overspant deze brug de Aussou. In 1933 was ze een beetje overspannen en werd ze vervangen door de huidige brug die bijlange na niet zo mooi is. Dat is jammer, want we kunnen Le pont d'Aussou vanop ons terras aanschouwen.
16. Le pont d'Orbieu et la Tuilerie Guichard (De brug over de Orbieu en de tegelfabriek Guichard)
U dacht dat alleen Parijs een tuilerie had? U dacht foutief. Ook Ornaisons had er eentje en in tegenstelling tot die van Parijs kun je die van Ornaisons nog zien. Les Tuileries in Parijs trekken jaarlijks meer dan 20 bezoekers, die van Ornaisons geen enkele. Wat een beetje PR kan verwezenlijken, nietwaar.
Maar we eindigen met het paradepaardje van de rondleiding: de brug over de Orbieu. Het is een oude brug. Ze werd geleverd op 18 november 1752. 18 november 1752 viel op de 3de zaterdag van de maand. Deze dag was de 323e dag van het schrikkeljaar 1752. Op 18 november 1752 is er volgens Wikipedia niets speciaals gebeurd. Op 18 november 1787 echter - 35 jaar later, maar dat had u natuurlijk al zelf uitgerekend - werd Louis Daguerre geboren. Daguerre wordt beschouwd als één van de uitvinders van de fotografie en dankzij die man konden mensen een foto maken van de brug over de Orbieu.
Ziezo, u hebt alweer heel wat bijgeleerd en dat midden in de vakantie. Dat had u deze morgen vast niet verwacht toen u met uw been uit bed opstond. Tenzij u natuurlijk Oscar Pistorius bent.
De zomer is al half op. Of nog halfvol, het hangt er maar van af hoe optimistisch je bent. Tijd voor een update.
Ter Auberge Gekko gaat het zijn vaartje. Na een drukke julimaand kondigt ohustus zich aan als de moeder der drukwerken: voorlopig (we schrijven 7 augustus) zitten we deze maand aan een bezettingsgraad van 88,27%. Wie deze zomer nog een kamertje wil boeken kan er maar beter snel bij zijn.
De drukte laat zich wel gevoelen ten huize W. Vijftien slaapplaatsen zorgen voor een dagelijkse hoop was, stofzuig, dweil en veeg. Vooral de was hapt een flink stuk uit onze dag. Gelukkig is er een goed uitgeruste lavoir (wasplaats) in Ornaisons.
De dagelijkse was in de lavoir van Ornaisons
Uiteraard doen wij onze was niet zelf, we besteden het werk uit aan geschikt en spotgoedkoop personeel.
De lavoir van Ornaisons is niet zomaar een plaats met wat water, het is een TOPattractie! Enkele maanden geleden investeerde het gemeentebestuur in panelen die de hoogtepunten van het dorp aanduiden en bespreken. Het is een beetje zoals de Zeven Wereldwonderen. De meeste dingen bestaan niet meer, maar er staat toch maar mooi een plakkaat. Ha!
Wat een mooi plakkaat!
We moeten wel toegeven dat ze af en toe een beetje overdrijven met dat water in de lavoir...
Volgende keer vertellen we meer over de attracties in het dorp, nu moeten we nog wat was ophangen.
Naar het schijnt mag je niet roddelen over klanten, maar sommige dingen zijn zo grappig (of zielig, het is maar hoe je het bekijkt) dat we het toch niet kunnen laten. De meeste gasten zijn hele fijne gasten, laat dat duidelijk zijn. Soms zijn er ook van die mensen waarvan ge denkt: "uw vader had beter in de koolbak geschoten." Eén van onze allereerste klanten: een koppel dat op reis was met oma en kind. Heel tevreden, alles ok, geen enkele opmerking, super etablissement, we gaan het iedereen aanraden. Eenmaal vertrokken bleek waarom ze het zo naar hun zin hadden gehad:
De papiermand dient om afgekloven kippenboutjes van KFC in te gooien. Weetje: dat is de papiermand die vlak naast de vuilnisemmer staat. Maar ja, die heeft een deksel en dat is lastig om op te tillen.
Een rookvrije kamer betekent dat ge niet moogt roken. Niemand heeft echter iets gezegd over het rollen van sigaretten. Dat mag overal. Op de tafel, in de sofa, in bed, op de grond, in het bad,...
Een toilet is eerder een suggestie, een mikpunt. Plassen kan en mag ook in de vierkante meter rond het toilet.
Om het geheel af te ronden schreven ze enkele dagen later een vernietigende kritiek op een website. Alles was slecht: nauwelijks telefonische ontvangst (we hebben meteen alle Franse gsm-providers geïnterpelleerd, dat spreekt); de ligging, langs een straat (ons adres is nochtans openbaar); de parking (zoals beschreven op de site); geen privéterras (zoals beschreven op de site); de televisie was geen flatscreen (zoals beschreven op de site - ondertussen vervangen door een platscherm); geen gebrek aan Franstalige zenders op tv (satellietontvanger: 999 channels and nothing on) en geen airco (zoals beschreven op de site en - we hebben het opgezocht - het was die dag 23°C, misschien wilden ze het wármer hebben). Onze allereerste kritiek ooit was er eentje waarvan de Engelsen zeggen stating the obvious, dingen zeggen die iedereen weet. Hun negatieve commentaren hadden vermeden kunnen worden, mochten ze in staat geweest zijn tot iets dat in de lagere school onderwezen wordt: "begrijpend lezen". Gelukkig waren ze wel tevreden over de ontvangst en de vriendelijkheid van de uitbaatster. Het hele geval doet ons denken aan het lijstje "klachten" dat reisoperator Thomas Cook door de jaren heen verzamelde.
1. "They should not allow topless sunbathing on the beach. It was very distracting for my husband who just wanted to relax."
2. "On my holiday to Goa in India, I was disgusted to find that almost every restaurant served curry. I don't like spicy food."
3. "We went on holiday to Spain and had a problem with the taxi drivers as they were all Spanish."
4. "We booked an excursion to a water park but no-one told us we had to bring our own swimsuits and towels. We assumed it would be included in the price."
5. "The beach was too sandy. We had to clean everything when we returned to our room."
6. "We found the sand was not like the sand in the brochure. Your brochure shows the sand as white but it was more yellow."
7. "It's lazy of the local shopkeepers in Puerto Vallartato close in the afternoons. I often needed to buy things during 'siesta' time -- this should be banned."
8. "No-one told us there would be fish in the water. The children were scared."
9. "Although the brochure said that there was a fully equipped kitchen, there was no egg-slicer in the drawers."
10. "I think it should be explained in the brochure that the local convenience store does not sell proper biscuits like custard creams or ginger nuts."
11. "The roads were uneven and bumpy, so we could not read the local guide book during the bus ride to the resort. Because of this, we were unaware of many things that would have made our holiday more fun."
12. "It took us nine hours to fly home from Jamaica to England. It took the Americans only three hours to get home. This seems unfair."
13. "I compared the size of our one-bedroom suite to our friends' three-bedroom and ours was significantly smaller."
14. "The brochure stated: 'No hairdressers at the resort.' We're trainee hairdressers and we think they knew and made us wait longer for service."
15. "When we were in Spain, there were too many Spanish people there. The receptionist spoke Spanish, the food was Spanish. No one told us that there would be so many foreigners."
16. "We had to line up outside to catch the boat and there was no air-conditioning."
17. "It is your duty as a tour operator to advise us of noisy or unruly guests before we travel."
18. "I was bitten by a mosquito. The brochure did not mention mosquitoes."
19. "My fiancée and I requested twin-beds when we booked, but instead we were placed in a room with a king bed. We now hold you responsible and want to be re-reimbursed for the fact that I became pregnant. This would not have happened if you had put us in the room that we booked."
Af en toe (ahum) worden we hier nog gecorrigeerd op ons Frans. Zo zijn er dingen die evident lijken, maar dat niet zijn.
Een renner die tweede wordt is deuxième. Er is immers ook nog een derde, vierde, vijfde, zesde, zevende, achtste, negende, tiende, elfde, twaalfde, dertiende, veertiende, vijftiende, zestiende, zeventiende, negentiende, achttiende, twintigste, eenentwintigste, tweeëntwintigste en soms zelfs nog een drieëntwintigste.
Zodra de lijst ophoudt na de tweede, is het second(e). Tweede klasse in de trein is seconde classe, want er is geen derde klasse (meer). De Tweede Wereldoorlog is la seconde guerre mondiale.
Heel vreemd dan weer is dat Simone de Beauvoir één van haar bekendste werken Le deuxième sexe noemde, alsof er nog een derde is... Maar ja, dat was een vrouw, dus die moest wel tegendraads doen. (sorry, ik kon het niet laten)
Een jongeman boekt een kamer voor twee voor twee nachten. Op de betreffende avond komen ze aangereden in elk hun eigen auto. De jongeman in kwestie en een jongedame.
Bij de uitleg over het dorp en de streek zegt hij dat dat niet hoeft, hij woont namelijk in het volgende dorp.
Heten ze Romeo en Julia...? Zoeken The Sharks en The Jets hen om het als echte criminelen op een zingen en dansen te zetten...?
Pierre Cartner (1) zaliger (3) zong het al: het stikt hier van de muchen.
Eén van de weinige ongemakken in het zuiden is de aanwezigheid van deze bloedzuigers (ha!) pur sang (ha!). Vele warme avonden worden hier op het terras doorgebracht, met een glas wijn, zelfgebrouwen bier of water. Uiteraard is het te warm/te lastig/te ver/zijn we te koppig/te zat/te lui (4) om naar de badkamer te gaan en een lange broek en T-shirt met lange mouwen uit de kast en aan te trekken (5).
Het gevolg laat zich raden: muggenbeten. Duustmiljoen! En jeuken! Want de muggen die hier zitten zijn niet van die schattige, ietwat lome, vriendelijke diertjes die 's nachts lieflijk in je oor komen zoemen om je te waarschuwen dat ze een klein, pesterig bultje gaan veroorzaken. Neen, hier vliegen geruisloze stealth vampiristen met huiveringwekkende steekmuilen en een gif dat dagenlang branderig jeukende open wondes veroorzaakt. Neen, wij overdrijven niet! Kom zelf kijken als je ons niet gelooft!
Mug, ofte karonje
1. Tentakels
2. Boos oog
3. Muilbakkes
4. Drilboor
5. Venijn
6. Radardeflectie
7. Tengel
8. Vlerk
9. Carcas
Maar we hebben een middeltje ontdekt dat helpt. Hoera!
Wat te doen:
1. Verwarm een metalen lepel een minuut in heet kraantjeswater.
2. Druk de hete lepel een tijdje tegen de muggenbeet.
3. De jeuk zal (tijdelijk) verdwijnen door de warmte van de lepel (de reden is omstreden, maar who fracking cares, het helpt).
4. Lach de muggen uit.
5. Vergeet de volgende avond weer een lange broek aan te trekken.
6. Herhaal vanaf stap 1.
Graag gedaan. U mag ons altijd een pint trakteren. Maar vergeet uw lange broek niet. Dat doet er ons aan denken: bij ons mag je gerust een korte broek dragen, wij doen daar niet moeilijk over.
(1) Vader Abraham (2)
(2) Die van dat gruwelijke Smurfenlied
(3) Hahaha, Vader Abraham is helemaal niet dood. Ik had u nogal keer liggen hé.
(4) U hoeft niets te schrappen
(5) Zeugma (6)
(6) Google zeugma (stijlfiguur)
Terwijl de modale medemens zich opmaakt voor de vakantie ("Het is toch warm hé" maal 3 miljard), bereiden wij ons voor op een lange, hete en drukke zomer. En een warme, dat ook natuurlijk. Oh, dat zeiden we al zeker?
Enkele maanden geleden beslisten we om het appartement niet meer in zijn geheel en per week te verhuren, maar als aparte slaapkamers met een gemeenschappelijke badkamer, keuken, terras, tuin en zwembad. Die weekverhuur leek toch niet zo goed te werken. Vakantiegangers betalen liever te veel voor een vrijstaande lelijke plastieken villa dan een modern en proper appartement waar de eigenaars te dicht bij zijn. Enigszins sceptisch zwierden we ons annonceke online. Wie wil er immers een badkamer delen met een paar vreemdelingen die wellicht alleen een Franse wc gewoon zijn en hun haar niet uit het putje van de douche peuteren? Heel veel mensen blijkbaar. Instant hit! De eerste dag online kregen we onze eerste boekingen binnen, na enkele dagen drie à vier per dag. Hoe dichter bij de zomer, hoe meer boekingen. We vermoeden dat het ene iets te maken heeft met het andere. Sommige mensen boeken zelfs een week in een appartement waarvan ze weten dat ze er niet alleen zullen zijn.
Ondertussen zijn we tot de ontdekking gekomen dat - behalve twee dagen in augustus - we geen enkele dag zonder gasten hebben. Hoera! Een drukke zomer zit er al in.
In ieder geval deed het hele vakantiegedoe ons realiseren dat we zelf ook dringend eens op vakantie moeten. En hoe!
Fiets
Voor we naar Frankrijk verhuisden kochten we geweldige trekkingfietsen, want éénmaal in het zuiden, dan zouden we nogal een keer van fietsreizen doen. Tot nu toe dienden die fietsen voornamelijk om stof te vergaren en naar de bakker te fietsen. Zéker 400 meter. Enkel.
De plannen veranderden een paar keer: naar het westen! Naar het noorden! Naar het oosten! En tenslotte naar het zuiden. In september fietsen we heeltegans naar Barcelona en Majorca. Allez, we nemen onderweg ergens een boot, dat ook.
Majorca
Vol enthousiasme planden we een route tot in Barcelona. Geen evidentie in een land waar in totaal slechts 3 fietsen verkocht werden. Fietspaden? No se eso. Een creatief kaartlezer en google maps-gebruiker laat zich daar echter niet door weerhouden en plant toch een rustige fietsroute.
Naast het fietsen zijn er twee dingetjes extra te regelen: een overzetboot en de terugtocht per trein, want we gaan in oktober niet nog een week extra fietsen, ook al kán het weer nog behoorlijk zijn in Noord-Spanje en Zuid-Frankrijk.
De overzet naar Majorca lijkt een eitje. Heen met de nachtboot in een kajuit, dan besparen we een overnachting onderweg; terug met de dagboot in het salon, dan besparen we de prijs van een kajuit. We gaan het dan waarschijnlijk toch op een aperitieven zetten.
Met de trein van Barcelona naar Narbonne is ook makkelijk. De TGV doet er net geen twee uur over en de prijs valt mee. Eén klein detail: de fietsen mogen niet mee op de TGV. Of toch, volledig gedemonteerd en in een tas verpakt. Láchen, toen we deze middag in het station informatie verzochtten.
De trein en de fiets, het blijft een eeuwigdurende haat-liefdeverhouding.
We blijven echter volharden en zullen dit jaar op fietsreis trekken. Al was het naar Lourdes!
Iedereen die opgroeide in of rond de jaren 1980 herinnert zich vast Top-magazine van de uitgeverij Averbode, waarin op zeer educatieve wijze academische aanvullingen op de leerstof afgewisseld werden met kleffe verhaaltjes van Miss Puntje.
Elke zomer bracht Averbode ook een Top zomerboek uit, waarmee je op speelse wijze de leerstof van het afgelopen jaar nog eens kon herhalen in een ludiek kruiswoordraadsel of lichtvoetige zoekprent. Jawel, liefste retinaschermkinderen, er werd flink wat afgestudeerd in de jaren '70 en '80 van vorige eeuw. Vakantie of niet. Daarom is de huidige generatie veertigers zo ontzettend intelligent. Vanaf pakweg midden 1990 begon het fout te lopen met dat grote boze internet, 24/7 waardeloze televisieprogramma's, spelconsoles en ander dubieus vertier.
Groot was dan ook onze verbazing én blijdschap toen we zagen dat in Frankrijk het studie-ethos van de jeugd niet alleen door de overheid of semi-religieuze drukkerijen op peil wordt gehouden, maar ook door mensen uit de populaire cultuur.
In de betere boekhandel en de doorsnee supermarkt kun je namelijk het Cahier de vacances van Clara Morgane kopen voor slechts 7,95 euro. Een kleine prijs voor een zomer vol educatief verantwoord amusement. Clara Morgane - we hebben het even opgezocht - is de artiestennaam van zangeres, fotomodel, actrice, presentatrice en filantrope (ze is een heuse uomo universale, enfin: donna universale) Emmanuelle Aurélie Munos. Oh ja, en voormalig porno-actrice, dat ook.
Clara Morgane brengt voor het derde jaar haar Cahier de vacances uit met vragen in de categorieën wiskunde, geschiedenis, aardrijkskunde, talen, enzovoort. Voorwaar een prima idee. En uiteraard zorgt Clara ervoor dat het geheel gegarneerd wordt met uitermate educatief verantwoord beeldmateriaal. Voor de biologievragen althans...
In het kader van het wetenschappelijk onderzoek - u kent ons, wij zijn pleitbezorgers van het empirisch onderzoek - posten we ook nog even haar nieuwste videoclip. Als dit geen wereldhit wordt, weten we het ook niet meer... Het geluid uitzetten kan daarbij helpen.
Eén van de geneugten *kuch* die we ontdekten sedert we in het midden van nergens wonen is de wereldwijde online winkel. 24/7 open en alles wordt aan de voordeur geleverd.
Wat bestelden we zoal online?
Een deur.
Ontknoping: de eerste deur kwam beschadigd aan. Er werd een andere deur opgestuurd die ook licht gekneusd was, maar dat hebben we dan maar zo gelaten.
Een aanrecht.
Ontknoping: het aanrecht werd geleverd, snelsnel neergezet, kunt u hier snel even tekenen a.u.b. want we moeten nog kweeniehoeveel aanrechten leveren, dankubeleefd.
Eenmaal de zeveraars - pardon - leveraars weg waren toch maar even het pakket bekeken. Eén kant van het aanrecht was volkomen vernield. De kant die ze van mij weg hadden gehouden en gelukkig de onderkant.
Een televisietoestel.
Ontknoping: netjes besteld, het geld werd van de Visarekening gehaald, een week later kwam het bericht dat er een kleine vertraging op de levering zat en nog twee weken later kwam het bericht dat er helaaspindakaas geen tv's meer te krijgen waren voor die prijs. Of we een andere - duurdere- wilden of gewoon ons geld terug? Wapeisdezelf?
Een batterij met zonnecellen om smartphones en tablets op te kunnen laden tijdens de fietsreis.
Ontknoping: de eerste batterij kwam lichtjes ontploft aan. De cellen waren zodanig opgezwollen dat het hele toestel met haken en ogen aan elkaar hing. Gemaild, fotootje bijgevoegd en gratis een nieuwe batterij ontvangen. Een maand later.
Een toestelletje om op de autoradio de smartphone of iDpo te kunnen aansluiten zodat we niet meer in 1998 leven en naar CD's moeten luisteren.
Ontknoping: na drie dagen netjes geleverd. Of ik dan ook nog even 26 euro douanekosten en btw wil betalen aub, immers het toestel komt van China enal.
Een weegschaal.
Ontknoping: als je 2 keer hetzelfde gewicht op de weegschaal zette kreeg je twee verschillende resultaten. Ongeveer 90% lichter dan hetgeen op het pak suiker vermeld stond. Tenzij de suikermaffia natuurlijk kilo's suiker verkoopt die in werkelijkheid slecht 145 gram wegen. En 2 seconden later nog 113 gram. Suiker verdampt snel, dat is algemeen geweten.
Gras.
't Is te zeggen: kunstgras. Aangezien het onderhoud van een schone pelouze in het zuiden van Frankrijk zowat 3 miljoen drinkbaar water per jaar kost, hebben we geopteerd voor mooi, degelijk kunstgras. Het ziet er bijna echt uit met zelfs roste sprietjes tussen de groene.
Ontknoping: na enkele dagen kregen we telefoon van het bedrijf dat we contact moesten opnemen met de transportfirma om een leveringsmoment af te spreken. De transportfirma viel uit de lucht. Bestelling? Quoi? Teruggebeld naar de grasfirma: ha, er is blijkbaar iets fout gelopen.
Drie weken later toch nog maar een keertje geïnformeerd waar ons gras zich bevond. Bleek de transportfirma ondertussen failliet te zijn gegaan met ons gras in één van de in beslag genomen vrachtwagens. Wordt vervolgd... Update: we zouden voorlopig twee van de drie kunstgrasrollen toegestuurd krijgen. Benieuwd of we dan ook een derde van ons geld terugkrijgen. Voorlopig.
Bierbrouwtoestanden.
Ontknoping: het strafste verhaal van allemaal.
Ingrediënten en materiaal besteld. De website gaf twee betalingsopties: PayPal of een cheque opsturen (dit is en blijft Frankrijk). Aangezien ondergetekende niet over een PayPal-account beschikt werd het een cheque. Na twee dagen kreeg ik een beleefd mailtje dat ik vergeten was de cheque te ondertekenen.
Ah, oei, oeps. Weetwa, geef mij uw rekeningnummer en ik stort het meteen.
Alles in kannen en kruiken en drie dagen later werd mijn bestelling netjes afgeleverd. Hoera! We konden bier brouwen.
En toen...
Twee weken later bestel ik nog teen en tander voor een volgende brouwsel. Aangezien ik nu ook het rekeningnummer heb, beslis ik meteen te storten. Maar wacht eens even. Wat is dat daar? Er werd een cheque geïnd voor exact hetzelfde bedrag als mijn vorige levering...
Twee mailtjes van mijn hand verlieten Ornaisons: eentje richting bierbrouwmateriaalleverancier en eentje richting bank. Hoe het kon dat een ongetekende cheque toch geïnd werd. De bierbrouwtoestandverkopers verontschuldigden zich. Honest mistake. De bank stuurde een kopie van de geïnde cheque. Mét handtekening. Alleen niet de mijne... De bank raadde mij aan de firma te vervolgen voor fraude, maar ondergetekende is een beetje naïef en van de goedgelovige soort en gaf de biermakermaatschappij een extra kans om uit te leggen hoe eerlijk hun fout precies was.
In het kort: de boekhouder had de cheque maar zelf ondertekend, gebeurde wel vaker, terwijl één of andere klerk mij gesommeerd had het bedrag toch nog te betalen. En daar hadden ze het onderling niet over gehad. Met duizendmiljoenmiljard excuses en het zal nooit meer gebeuren. Sorry. Pardon. En als ge het niet gelooft vertellen we wel iets anders.
Gelukkig zijn er ook online bestellingen die goed verlopen. We moeten wel even nadenken welke... Ah ja, we bestelden ooit een CD die zowat 5 weken later arriveerde, terwijl de leverancier vooropstelde dat elke bestelling binnen 5 werkdagen aan zou komen. Ondertussen hadden we laten weten dat we de CD niet meer wilden (het was een cadeautje), gaf het bedrijf toe dat er wellicht iets fout was gelopen en kregen we ons geld terug. Het was niet eens een goeie CD, maar de facepalm op de hoes was een mooie profetie.
En als u ons nu wilt verontschuldigen, we moeten nog één en ander online bestellen.
Binnenkort is er weer Belgisch bezoek in Ornaisons. Benieuwd of het detail dat mij vorige keer opviel zich nu weer zal voltrekken.
Het kontje. Enfin, de twee kontjes.
Fransen zijn verzot op kontjes. Van stokbrood. Meestal zijn de kontjes voorbehouden voor de kinderen, die ze ook meteen weggrissen. Helemaal anders is dat bij Belgische kinderen. Het enige dat na afloop van de maaltijd blijft liggen zijn de kontjes.
De Fransen hebben zelfs een woord voor het kontje: le quignon.
Het kwam er maar niet van. In België kende ik al iemand die bier brouwt en dat goed doet. De Saison Cies die mee naar Frankrijk verhuisde ging er lekker in. Tot een Engelse vriend die hier in de buurt woont enkele maanden geleden vroeg of ik geen zin had om hem te helpen bij het brouwen van bier. Hij had vele maanden voordien een pakket gekocht om zelf bier te brouwen, maar ook bij hem kwam het er maar niet van. Toen nog een tweede Engelse vriend aan de kar begon te trekken, kwam het er dan eindelijk wel van.
In november brouwden we ons eerste brouwsel. Een Engelse Summer Ale. De Engelse bieren zijn net dat tikje anders en liggen altijd een tikje moeilijker in de Belgische bierproeversmond, maar het was een absolute voltreffer. En jawel, soms lijkt het alsof er meer Britten dan Fransen in het zuiden van Frankrijk wonen. Er zit precies ergens een nest...
Je moet je even proberen je er iets bij voor te stellen: 3 mannen en hun respectievelijke vrouwen die geen van de zes weten waar ze mee bezig zijn. Er is een bijzonder compacte handleiding met een bijzonder warrige uitleg. Waarschijnlijk hebben de schrijvers des handleiding een beetje te veel aan hun eigen brouwsel gezeten.
Stap 1. Gooi de handleiding weg.
Het eerste brouwsel werd dus -eh- gebrouwen dankzij een samengesteld pakket. Alles zit in het pakket, je hoeft alleen een paar huishoudelijke voorwerpen te verzamelen en je kan brouwen.
Stap 2. Maak chocomelk.
Stap 3. Zoek professionele hulp en boor gaten in het materiaal.
In het kort: we gooiden een moutmengsel in het water, voegden wat hop toe, kookten de boel en goten het sap in een gistingston.
Na 10 dagen mocht het brouwsel op flessen getrokken worden. Wij blij. Minder blij waren we toen we de handleiding volgden en even van het brouwsel proefden... Een platte, zoetige vloeistof was het resultaat van 10 dagen fermenteren.
Stap 4. Maak flessen schoon. Urenlang. En dan nog een paar.
Stap 5. Check Facebook, Twitter en check in op Foursquare.
Stap 6. Bewonder één van de mooiste bierflesjes ooit ontworpen. Met daarin één of ander smerig brouwsel van eigen hand.
Eénmaal de flesjes gebotteld, begint de moeilijkste fase van het brouwen. Wachten tot het bier klaar is...
Dagenlang...
Maar dan...
Stap 7. Openen. Schenken. Foto maken. Proeven.
... dan bleek dat we een wonderbaarlijk lekker biertje gebrouwen hadden. Beetje bloemetjes, maar heerlijke Britse Summer Ale. Helaas slechts 20 liter, dus het was snel op en ge zult ons op ons woord moeten geloven.
Na nog twee pogingen met verschillende pakketten en resultaten was het tijd voor het echte werk. Maar dan moesten we een heleboel materiaal en ingrediënten bijeen sprokkelen en knutselen.
Stap 8. Knutsel een gistkast ineen. Met isomo, colle tout en een paar sergeants.
Stap 9. Verzamel afgedankt weckmateriaal.
Stap 10. Verzamel kartonnen dozen.
Stap 11. Koop een vergistingston.
Stap 12. Passen.
Stap 13. Verzamel ingrediënten. Hoe vreemd ze ook mogen lijken...
En eenmaal al deze dingen in orde gebracht ben je 4 maanden verder en honderden euri armer en kun je eindelijk voor echt beginnen brouwen. Joepie!
