Elke piek heeft zijn crucifiek

Het is vaak met gevaar voor eigen lijf en leden dat wij de regio voor u verkennen, beste flatscreenkinderen. Zo trokken wij vandaag richting Abdij van Fontfroide, alwaar we een trektocht van meerdere minuten ondernamen richting ijzeren kruis. In een zinderende hitte - 62 graden (*) maar liefst - beklommen we de bergketen naast de abdij. Er stond ons een ruige tocht door maquis en over rotsblokken, maar de beloning zou groots zijn, zo werd ons verteld. Op een plakkaat.

We stapten voorbij een beeld van een buikspreekster met handpop (**), waarna het alras met rasse schreden omhoog ging.

(We zijn vergeten een foto van de buikspreekster te maken, maar ze is lijkbaar beroemd, je vindt heel veel foto's van haar op het internet)

Zodra de eerste stap genomen was zorgde de lommer nog voor een aangename verkoeling, eenmaal we het hoekje om gingen scheen de zon ongenadig op ons bolletje en puften we omhoog. We lieten de moed echter niet hangen, maar zetten er ons beste beentje voor en de pas stevig in en zo bereikten we al spoedig de top.

Op de top wachtte ons een aangename en een onaangename verrassing. Het was natuurlijk al een beetje zichtbaar geweest van beneden, maar boven op de berg stond een klein reusachtig kruis. Wie al eens in een bergachtig land vertoefde weet misschien dat bergbewoners gaarne kruisen op toppen van bergen plaatsen. Middeleeuwse marketing voor de katholieke kerk. In Vlaanderen werd een gelijkaardig principe toegepast door muzieklerares zuster Marthe uit het derde middelbaar, alleen had zij niet door dat het kruis óp de bergen moest staan in plaats van ertussen. Waarschijnlijk nooit in de Alpen geweest...

 Een kruis

 Dat zijn de Pyreneeën in de verte

 De abdij

We genoten van het uitzicht, maar (onaangename verrassing) vervloekten het gebrek aan commercieel inzicht van de kloosterlingers: dan sta je helemaal uitgedroogd en -gemergeld op de top van die berg, is er niet eens een café.

Na een moordende afdaling van 10 minuten sloegen we een andere richting in en liepen op een dik half uur om de berg heen waar we net op gestaan hadden.

Vreemd genoeg is het bij ruïnes van torens altijd het bovenste stuk dat ontbreekt.

Bij de abdij weergekeerd vervloekten we het gebrek aan commercieel inzicht van de kloosterlingenaars - waar zitten de West-Vlamingen als je ze nodig hebt - voor een tweede keer: het café/restaurant was gesloten zodat we geen verfrissende versnapering tot ons konden laten komen.

Moe maar tevreden keerden we huiswaarts weer, alwaar we nog een kleerkast in elkaar schroefden voor de badkamer. Daarover later meer, nu moeten we dringend aan het aperitief.

(*) Fahrenheit
(**) © Wendie