Gratis

Ge hebt het misschien gezien op 't gesproken dagblad, sedert gisteren is het openbaar vervoer in Montpellier voor de inwoners gratis.

GrAtIs BeStAaT nIeT !!! - je hoort de rechtse toestenbordridders van ver op hun telefoon tokkelen.

En toch, het kost de modale belastingbetaler niets. Nu ja. Uiteindelijk zal het wel doorgerekend worden, want het zijn de Montpellieraanse bedrijven die vanaf nu jaarlijks zo'n 39 miljoen euri moeten ophoesten. Een "mobiliteitsbelasting".

Gisterenaaf trokken we de stad in voor het grote feest van de gratuité. Duizenden anderen hadden hetzelfde idee en het was koppen lopen op La Com, zoals die van Montpeul hun geliefde Place de la Comédie noemen. De stevige wind (windstoten tot 8 beaufort, we zijn hier duidelijk meer gewoon dan Oudenaarde, want de kerstboom bleef netjes staan) gooide toch wat roet in het eten, want van de aangekondigde straatanimatie zagen we niet veel.

Hoe verplaatst een Fransman zich naar een feest ter ere van gratis openbaar vervoer ?

Met de auto natuurlijk. De invalswegen zaten compleet vast, er werd getoeterd dat het een lieve lust was. Iedereen weet natuurlijk dat claxoneren de files miraculeus oplost.

Zoals het hoort was het feest om 22u afgelopen, want morgen werkendag enal. We waren net op tijd thuis om de Slimste dit seizoen op magistrale wijze te zien winnen.

Toch nog poollicht gezien dit jaar

File op het feest van het openbaar vervoer, dat is vast de schuld van de fietsers.

De maan? Of...?

Winter

Winter

Drs. P

Zijn naam is Friso Winter. Hij heeft al in zijn jeugd
Tot wanhoop van zijn keurige familie niet gedeugd
En menig buurtbewoner sprak hem bestraffend aan
Als hij weer eens een zware overtreding had begaan

Winter, Winter, zo komt er niets van jou terecht
Dat werd een tijd geleden, Winter, al door Sinterklaas gezegd

Men hoopte op zijn inkeer, dat heeft niet lang geduurd
De jongen groeide op en werd de gesel van de buurt
't Is meer dan eens gebleken, dat Friso ongevraagd
Het aantal graden Celsius aanzienlijk had verlaagd

Winter, Winter, zo riep het hele wooncomplex
Wie kan er nu zo laag zijn, Winter, wie verzint er zo iets geks

De buren waren grimmig, zijn ouders diep gegriefd
En onder zijn collega's was hij ook al niet geliefd
De oude juffrouw Zomer, baas Voorjaar, meester Herfst
Ze riepen driewerf schande, juffrouw Zomer het driewerfst

Winter, Winter, waarom heb jij het weer gedaan
Je moet dat nu eens laten, Winter, niemand vindt er iets meer aan

Maar Friso was onstuitbaar op weg naar galg en rad
Hij strooide nu eens vlokken, maakte dan weer straten glad
En bevend van de koude, van boosheid en degout
Zei iedereen: 't Is Winter weer! En schreeuwde men hem toe

Winter, Winter, je foto is al aangeplakt
Je wordt vandaag of morgen, Winter, wel door Interpol gepakt

U ziet dat Friso Winter het lelijk heeft verbruid
Maar blijft u even zitten, het verhaal is nog niet uit
De schurk werd ondanks alles nog niet gearresteerd
En onlangs is hij zelfs weer in ons land teruggekeerd

Winter, Winter, en toch ontloop je niet je straf
Al ben je nog zo'n goede sprinter
Eens zullen we je hier of ginter
Verdelgen tot de laatste splinter
Wacht maar af, Winter
Wacht maar af

Le-la-land

Lidwoorden. Le of la, het hangt af van het zelfstandig naamwoord: mannelijk = le, vrouwelijk = la. De Fransen kennen geen onzijdige adjectieven. Zo is er "le saint" en "la sainte" - de heilige (m/v). Makkelijk, niet ? Ah nee, want - zoals de Fransen het graag omschrijven - "ça dépend".

Zo is "saint" afhankelijk van de situatie met of zonder hoofdletter en met of zonder koppelteken.

"La saint François est devenu le saint patron des animaux."

"La boucherie Le Saint François se situe à coté de la Saint-François."

Die Fransen weten het zelf ook niet, jong... !

Dat allemaal om te vertellen dat er iets raars aan de hand is met Fransen.

Stel : je bent een Vlaming en je ontmoet een buitenlander in België en die praat Nederlands tegen je. Hij maakt wat foutjes, maar is perfect verstaanbaar. Wat doe je dan ? Je feliciteert hem met zijn talenkennis.

Stel : je bent Fransman en je ontmoet een buitenlander die Frans tegen je praat. Hij maakt wat foutjes, maar is perfect verstaanbaar. Wat doe je dan ? Je lacht hem uit, wijst hem terecht en haalt er 4 anderen bij om de fout te herhalen die de buitenlander net gemaakt heeft. Meer nog, Fransen corrigeren ELKAAR de hele tijd.

Paul Taylor kan dat allemaal beter uitleggen...

Vakantie !

En toen was het vakantie ! 

Ein-de-lijk ! Dat was al van mei geleden zeg. 

De planning was drukdrukdruk, zelfs in onze vrije tijd maken we het onszelf niet gemakkelijk.

Op 31 oktober begon ze, die vakantie, en ondertussen is ze alweer afgelopen :-(

Wat deden we ? Nîmes, Toulouse en New York. Eventjes over en weer.

In Nîmes gingen we naar Jungle, in Toulouse naar dEUS en daar bleven we nog twee dagen hangen. Het regende drie dagen aan een stuk, dat was iets minder.

Bezoekt België 8

Het laatste stukje Vlaanderen en amai zeg waauw... Het platteland van het Pajottenland is ook al niet plat. Nounou, dat was verschieten. Van Geraardsbergen naar Brussel is amper 50 km langs rustige landwegen. Er zat een helling in die ik niet kende, maar die al eens een keertje in een Vlaamse koers opgenomen wordt : de Tuitenberg of Hunselberg. Een indrukwekkend zicht als je links opdraait, zeker als je dat niet verwacht.

De weg kabbelde rustig verder langs velden en wegen tot we Brussel bereikten, alwaar een onverlaat een plakkaatje van de fietsknooppunten gestolen had en we hopeloos verloren fietsten in Molenbeek, niet meteen de meest fietsvriendelijke wijk van Brussel. 

Na wat getaffel vonden we een mooie laan met een fietspad in het midden tot aan het kanaal, waarlangs we Brussel-centrum bereikten. Het hotel was het duurste van de reis en tegelijk een beetje bof. 's Nachts vond het klootjesvolk het nodig om te demonstreren dat ze kleine pietjes hebben door straatraces te houden.

En toen waren we aan het einde van onze fietsreis in Vlaanderen en eerlijk gezegd : ik kan het iedereen aanraden ! 

Het regent bijna nooit (3 uur op 10 dagen), de automobilisten zijn over het algemeen vriendelijk tegen fietsers, behalve die ene chique madam in Brussel die het concept fietsstraat niet zo goed begrijpt en de fietspaden zijn wonderlijk.

De Hunselberg dus. 

 

Tweedehands grafzerken !

 

We hebben dan maar geen pralines gekocht...

Maar wel een wafel

Bezoekt België 7

Vandaag splitsen we op, de Vlaamse Ardennen zijn onze blinde vlek. Ik heb er duizenden kilometers gefietst, maar nooit in het opzicht dat we een gemakkelijke route moeten doen. Het ging er indertijd net om om zoveel mogelijk hellingen en kasseistroken te pakken.

Van Oudenaarde naar Geraardsbergen, het is één van de mooiste streken van België. Je kunt een stukje langs de Zwalm, maar verder is het geen meter plat. Kasseien die uit de 19de eeuw dateren, hellingen van 20% en meer en vierkante struiken dieperfect gemillimeterde pelouses afbakenen. De Vlaam is fan van Minecraft, dat mag duidelijk zijn.

Het is heerlijk om een keertje alleen op stap te gaan. Het gaat vooruit en ik hoef geen rekening te houden met iemand die eigenlijk niet kan fietsen. Daarmee bedoel ik : technisch gezien kan mijn collega fietsen, ze heeft geen steunwieltjes nodig of zo, maar ze houdt geen enkele rekening met andere weggebruikers. Stopt in het midden van de weg, zonder aanleiding, wijkt uit zonder richting aan te geven, kortom, ze heeft geen verkeersinzicht als het op fietsen aankomt. Ik heb enkele tientallen keren moeten zeggen dat ze niet in het midden van het fietspad stil mag staan. "Waarom niet, er zijn toch geen fietsers?" Nu niet, maar die bewegen wel hé, binnen 10 seconden kan er hier wel een fietser voorbij komen. "Ah ja? Niet bij stil gestaan."

Mijn trekkingfiets, afgeleid van een gravelfiets, gedraagt zich voorbeeldig in de Vlaamse Ardennen. Men zou dit zelfs als "fun" kunnen bestempelen. Het weer is heerlijk, de veldwegels liggen er prima bij en na amper 2 uur sta ik in Geraardsbergen, inclusief routeplanning. Ik neem er de Muur van Geraardsbergen nog even bij, op het gemakje, met 20 kilo bagage, en stel vast dat het nog altijd een vreselijke berg is. Het uitzicht boven is geweldig, iets wat de gemiddelde wielertoerist niet weet, die wil daar zo snel mogelijk voorbij.

Terug beneden komt de collega net aangefietst. Tijd voor frietjes van de frituur ! De eerste frietkotfrieten sedert we in België aangespoeld zijn ! Ze zijn niet geweldig, maar in vergelijking met de kartonnen frieten die je vaak op restaurant krijgt zijn ze heerlijk. Met pretvlees ! 

Bezoekt België 6

Om van Kortrijk naar Oudenaarde te fietsen heb je grosso modo twee mogelijkheden : langs de steenweg of langs het kanaal en de Schelde. We kozen optie 2, ook al is die ongeveer even lang. Het kanaal Kortrijk-Bossuit, gekend vanwege de ehm... tja, waarom eigenlijk?... nu ja, langs het kanaal tot in Bossuit en dan linksaf naar Oudenaarde. Het lijkt gemakkelijk, maar aangezien we voor een reisorganisatie werken die fietsreizen organiseert en omdat sommige van die reizigers al eens naar een koers op tv durven te kijken, besliste bibi om niet enkel Kortrijk - Oudenaarde langs het water aan te bieden, maar ook Kortrijk - Oudenaarde met een vleugje Ronde van Vlaanderenheroïek.

We sloegen dus af naar rechts in Kwaremont. In Kwaremont ligt een straat en die heet Oude Kwaremont. Dat betekent dat er ook een Nieuwe Kwaremont moet zijn. Geen van beide zijn aangenaam op de fiets. Het was dik 10 jaar geleden dat ik nog op mijn koersfiets door de Vlaamse Ardennen trok en het moet gezegd : die Oude Kwaremont is nog altijd een kreng. Vanaf het Kwaremontplein gaat het gelukkig wat beter. Op het einde sta je boven en dan mag je eerst via de Ronde Van Vlaanderenstraat terug afdalen tot aan de voet van de Paterberg. Hoera ! En ja dus, toen fietsten we die Paterberg ook op. Iets betere kasseien, maar een helling tot 20%. Dat was 20 kilo geleden al niet gemakkelijk, met nog eens 20 kilo bagage stond ik toch even voet aan de grond vlak voor het steilste stuk. Maar een beetje doorbijten was voldoende om de Paterberg toch opnieuw te overwinnen. Hoera !

Haa, de Vlaamse Ardennen. Daar waar de Vlaamse volksaard één zondag per jaar zijns gelijke niet kent. We juichen om de winnaars, zeker als ze sympathiek zijn en we begrijpen de coureurs die schreeuwend om hun moeder in foetushouding ergens in een modderige gracht liggen te wenen. 

Enter : de Koppenberg.

Wat. Een. Horror.

Dat zijn geen kasseien, dat zijn stukken rots die willekeurig in de richting van de Koppenberg gegooid werden. Een maximaal stijgingspercentage van 22% en geen enkele uitwijkmogelijkheid. We zien voor onze ogen de film van Jesper Skibby die omvalt en wiens fiets door een koerscommissaris tot schroot herleid wordt. Coureurs die op hun foersschoentjes omhoog taffelen. En jawel, de Koppenberg heeft bijna gewonnen. Maar waar de Koppenberg geen rekening mee hield : op het bankje halfweg zitten drie ouderen van dagen luidkeels aanmoedigingen roepen. We voelen ons Wout Van Aert en Matthieu Van der Poel tegelijk en halen gezwind (*) de top.

Vanaf nu gaat het bergaf tot in Oudenaarde en op de Grote markt vinden we een pistolet met gekapt en een lokale verfrissing. 

Het hotel is op 3 mensen na compleet verlaten, er zit zelfs niemand aan de balie. De sleutelkaarten liggen klaar, de fietsen moeten buiten blijven en de kamer is tiptop.

We brengen een blitzbezoek aan het Centrum van de Ronde, eten een pistolet met préparé op de markt en brengen een bezoek aan de Colruyt. Het hotel is geweldig en de volgende ochtend mogen we de Vlaamse Ardennen in trekken.

(*) hoestend en proestend

Bezoekt België 5

Van Gent naar Brugge, we kunnen daar kort over zijn : 't is langs 't kanaal. De vroegere Lieve bestaat her en der nog, maar den modernen mensch fietst liever langs het nieuwe kanaal. Je verlaat Gent via de fietssstraat die vroeger de Coupure was en waar je tegenwoordig niet meer op het fietspad mag fietsen. Alle bruggen over de Coupure zijn tegenwoordig ondergefietstpad. Een heerlijke en veilige manier om de stad uit of in te raken. De route langs het kanaal is eentonig en vlak. Van Gent tot Brugge overbrugden we amper 10 hoogtemeters. Brugge binnenraken met de fiets was andere koek. Miljarden toeristen lopen er vrolijk in de weg. Bovendien zijn die doof, want ze horen geen fietsbel. De inboorlingen fietsen vrolijk rinkelend door hun stad, terwijl de uitboorlingen vrolijk doen alsof ze dat niet horen. Die instagramfoto's maken zich ook niet zelf natuurlijk.

Kortom : Brugge in de namiddag... beetje meh.

We kwamen die avond terecht bij Freddy en Claudine. Freddy verwelkomde ons uitgebreid. Met uitgebreid bedoel ik : een uur voor we onze kamers te zien kregen. Maar de kamers waren schoon, de badkamer enorm en die avond kwam iemand helemaal vanuit Limburg naar Brugge gereden voor een avondje uit. Joepie!

De volgende ochtend werd op zijn West-Vlaams het ontbijt voorgeschoteld. We waren met z'n 3-en, maar er verscheen genoeg eten op tafel om een middelgroot Afrikaans land te voeden. Nog een schelleke cake ?

Na een hartverscheurend afscheid moesten we dringend verder. Richting Kortrijk. Onze langste etappe stond op het programma. Brugge en Kortrijk liggen zo'n 60 km uiteen, maar aan het einde van de dag bleken dat er 75 te zijn. Bovendien is er op het West-Vlaamse platteland geen enkele boerenwegen langer dan 100 meter rechtdoor. Dat we op elke kruispunt een foto en nota voor de route moesten maken hielp niet om het tempo er in te houden. Pas in het Boavekove van Gerrit Callewaert vonden we de Leie en haar bijhorende jaagpad. Van daar tot Kortrijk ging het tegen een hoog tempo. Het weer was schitterend en Kortrijk is de afgelopen 25 jaar (ja, het was ongeveer zo lang geleden dat ik nog bezoek bracht aan mijn geboortegrond) een uitnodigende en propere fietsstad geworden. Verfrissend, want in mijn herinnering was Kortrijk een grote grijze parking.

Het hotel was een beetje bof, het ontbijt uitstekend en de marktkramers vonden het om 5u al lang laat genoeg om iedereen luidruchtig wakker te maken. 

Yup, hier moesten we door fietsen

De broeltorens

De laatste begijn van de wereld kreeg een standbeeld in Kortrijk.

Hij leeft nog!

Herinnering aan die keer dat een zekere meneer Conscience dacht dat een veldslag in middeleeuws Kortrijk belangrijk zou moeten zijn in de herinnering van den Vlaem. Dat die Vlaemse leeuw even later zwaar in de pan gehakt werd zijn we voor het gemak even vergeten.

Bezoekt België 4

Waar waren we ? Ah ja, terug in Brussel, in hetzelfde hotel als eergisteren.

De ochtendstond heeft goud in de mond, en ook een beetje Gueuze. We bezochten - geheel professionneel als we zijn natuurlijk - brouwerij Cantillon. Als we zeggen brouwerij dan moet dat eigenlijk stekerij zijn. De laatste gueuzesteker in de Brusselse stad. We bezochten de brouwerij, maar lieten de kelk aan ons voorbijgaan. Helaas. Het vroege uur en de nakende fietstocht waren de spelbrekers. Absoluut aan te raden trouwens, die brouwerij is piepklein, naar productie dan toch.

Op de fiets naar Aalst, home of the bodybag. De fietstocht zelf was aangenaam, we bezochten het atomium opnieuw en verlieten Brussel op fijne fietspaden. 

Over Aalst zelf kunnen we kort zijn : het valt wel mee.

Het hotel was prima, de Marokkaanse schotel 's avonds wat flauw.

De volgende ochtend voerde de fiets ons naar Gent. Over fietspaden, landwegen en langs de Schelde, door Aurélie steevast "le canal" genoemd. We lunchten in Asse en vroegen ons af waarom mensen in godsnaam beslissen om in Asse te gaan wonen. De aangekondigde wolkbreuk (volgens Aurélie) of motregen (volgens Wim) kondigde zich aan en doorweekt, onderkoeld en uitgehongerd bereikten we het fiere Gent.

Na een douche, een baguette met kaas en een boule de berlin waren we helemaal klaar voor de ontdekking van de stad. Aurélie gaf toe dat Gent tot nu toe de mooiste en leukste stad van de reis was. Het snoep van Temmerman, de boule de berlin en de waterzooi van 't Vosken hielpen daarbij.

Na het diner had ik afgesproken met de vriendjes en de avond werd overgoten met trappisten en andere versnaperingen op het terras van de Sphinx. Eind september en we zaten in T-shirt tot 's avonds laat te pintelieren. Joepie ! 

De volgende ochtend was het heel wat minder man... Vooral omdat het hotel in Gent op de sporen van het Sint-Pietersstation lag en er van nachtrust weinig tot geen sprake was.

Bezoekt België 3

We waren in Leuven, werden de hele nacht wakker gehouden door de toekomst van de mensheid en dan zouden we terugfietsen naar Brussel. Spannend ! 

Leuven verlaten met de fiets is niet zo eenvoudig als het lijkt, we moesten vaak stoppen, want op elk kruispunt moeten we een foto met opmerking maken voor onze app. We fietsten langs treinlijnen en over fietspaden tot we het Zoniënwoud bereikten. Een overblijfsel van het Belgische oerbos, dat door middeleeuwse monniken compleet naar de eeuwige jachtvelden geholpen werd. 

Het Zoniënwoud is heerlijk, het weer was heerlijk, de fietsroutes eveneens, al gaat het daar behoorlijk op en af. In 2024 wordt trouwens het WK gravel in Leuven (en het Zoniënwoud) georganiseerd. 

Al ervaren fietser vond ik het fantastisch, Aurélie vond het wat minder leuk : kasseien, hellingen, gravelstroken en zelfs aangestampte aarde. En toen bereikten we de rand van Brussel. Ik ging ervan uit dat we een horrorervaring zouden meemaken om Brussel binnen te fietsen, maar wat bleek ik fout ! Onlangs werd een autostrade die het Terkamernbos doormidden snijdt afgesloten voor verkeer. Enkel voetgangers en fietsers mogen er nog komen. We fietsen in het midden van een reusachtig boulevard en hoorden enkel het gefluit van de wind.

Volgens een Brusselaar waren de automobilisten ten zuiden van Brussel niet zo heel tevreden met deze maatregel. 

We checken terug in in ons luxueuze hotel voor een tweede nacht. De fietsen netjes in de garage, de slaapkamers ruim en netjes en bovenal stil (3dubbel glas for the win!).

Van de wiedeweerga gaan we in hetzelfde restaurant eten als eergisteren : aan de ene kant van de tafel hesperolletjes, aan de andere kant moules marinières. De frieten smaken een beetje als karton, maar we eten in het centrum van Brussel voor 20 euro per persoon.

Dagboek

Op de website van het werk verschijnt af en toe een blogpost. Onderandere over bestemmingen of over onze avonturen overal in Europa. Binnen afzienbare tijd verschijnt daar dan ook een verslag van mijn hand. Gisteren op een uur tijd geschreven, in het Engels, want mijn Franse collega doet het maar in het Frans, dat vermijdt weer een hoop jugements.

Reactie van één van mijn collega's : "heb jij dàt in het Engels geschreven op een uur tijd ?" * kijkt ongeloofwaardig *

 Fransen en  Engels, het gaat nooit wat worden. Omgekeerd ook niet overigens.

Bezoekt België 2

Aangekomen in Brussel, ingecheckt in een chique hotel in een helaas zeer vuile buurt die door Connorkah wel eens met de matrak opgekuist zou mogen worden, gaan eten. Dat was het zowat. En natuurlijk even naar de Grote markt en Ventje plas voor de obligate toeristenfoto's.

De volgende ochtend gingen we om 9u de fietsen halen die ons 10 dagen doorheen Vlaanderen zouden voeren. Daarna nog de fietsvaliezen inpakken en vertrekken.

Dat ontbijten en inpakken neemt elke dag algauw een uur in beslag en tegen 11 uur waren we eindelijk klaar om te vertrekken. Er stonden maar liefst 75 km op het programma...

Geen probleem op een normale fietsdag, maar wij moeten onderweg werken. We creëren een fietsroute op een app en al heel snel werd duidelijk dat de app niet naar behoren functioneerde. Om 16u stonden we in Mechelen en moesten we nog naar Leuven. Het hele idee om dat langs pittoreske landweggetjes te doen werd in het kanaal en we volgden 33 km fietssnelweg. Verschieten ! Daar "fietsen" hippe rijke mensen met dure speedpedelecs je voorbij op 3 haarbreedtes. 

Om 19h30 kwamen we licht uitgeput aan in een stad die zich opmaakte voor het begin van het zuipseizoen: student kick off. De hele nacht werd het hotel door zatte studenten belegerd. Gelukkig was het eten in De Appel top! Stoverij! Garnaalkerket! VAV! 

Zinneke Pis

Menneke Pis

Bezoekt België 1

Aurélie en ik vertrekken deze ochtend met de TGV naar Brussel. Uiteraard ben ik om kwart over 7 opgestaan, want de trein vertrekt al om 10u30. 

Uw hele leven in 2 fietstassen proppen blijft een kunst. Gisteren spendeerde ik 2 uur van mijn leven aan fietsvaliestetris. Gelukkig hebben we een Japans geheim in de vorm van vacuümzakken voor kleren.

Straks is er een vervelende overstap in wervelend Parijs, belachelijk dat het overgrote deel van de tgv's dat Frankrijk doorkruist nog altijd één of ander station in Parijs als eindhalte heeft. Je komt aan in het ene station en moet dan op eigen houtje heel 't stad door naar een ander station. 

Maar goed, het is tijdens de uren, dus een knies en een oor die daarop letten. 

 

Het weerbericht is "smashing", ge zult zien dat het 10 dagen gaat regenen in Vlaanderen.

Repérage

Het is het seizoen van de repérages bij Vélo Voyageur. Het personeel gaat op kosten van de zaak op reis naar verre en nabije bestemmingen. Onlangs fietsten we met z'n drietjes van Sète naar Montpellier. Een waanzinnig gevaarlijke tocht langs bergen en lagunes, vol met waanzinnig gevaarlijke dieren. Wie the Big Four op zijn bucketlist heeft staan hoeft helemaal niet naar Tanzania, maar kan dat gewoon in het zuiden van Frankrijk. De big four zijn hier natuurlijk net ietsje anders dan rond Arusha, hier hebben we het niet over buffels, leeuwen, olifanten en neushoorns, maar over zwarte stieren, witten paarden, roze flamingo's en tijgermuggen. Net zo exotisch.

Op onze toch zagen we flamingo's, paarden en muggen, de stieren speelden verstoppertje. Het was de ideale gelegenheid om ons op te leiden, want vanaf 25 september gaan we met z'n tweetjes naar het hoogst exotische België om er nieuwe fietsroutes te plannen. Twee of drie fietstochten van gevarieerde lengte.

Een toertje Brussel - Mechelen - Leuven - Brussel. Twee of drie of vier nachten, naargelang de goesting van de klanten.

De ronde van Vlaanderen : Brussel - Gent - Brugge - Kortrijk - Oudenaarde - Geraardsbergen - Brussel. Zeven nachten en evenveel dagen fietsen.

We gaan dat allemaal doen op 10 dagen tijd.

Ze verwachten ons duidelijk al...

Lou

Lou Deprijck is niet meer. Lou en de Hollywood bananas, de man achter Victor Lazlo, 700 andere projecten én de zanger van Ça plane pour moi. Jawel, lieve retina kijkbuiskinderen, niet dienen Luxemburger is de zanger van die "Franse" wereldhit, wel Lou Deprijck. Althans, dat beweerde die laatste enkele jaren geleden tijdens een rechtzaak omdat Plastieken Bertje vond dat hij niet genoeg Luxemburgse franken had verdiend aan die wereldhit.

Het zou een triest bericht kunnen zijn, mocht vettig Louke niet vele decennia in Thailand op zijn berg geld gezeten hebben. Thailand, alwaar men niet zo moeilijk doet als je met minderjarige meisjes naar bed gaat.

Batterij

Het is niet al kommer ende kwel op het werk.

6 Australische mannen van middelbare leeftijd hebben een uitstapje geboekt in het zuiden van Frankrijk. 7 dagen fietsen en nog wat extra nachten op hotel hier en daar. 6 aparte slaapkamers, een pak fietsen, bagagetransport, the works en 10.000 euri lichter.

Dag 1. "We zijn in het hotel en we hebben onze reisdocumenten niet gekregen."

Foutje van het hotel, die documenten lagen daar, maar de jongen achter de toog wist dat niet.

"Ha, geweldig! We hebben ze, dankjewel!"

Dag 2. "We zijn deze morgen onze fietsen gaan halen, hebben nu 25 km gefietst en mijn batterij is al leeg."

Ik bel de verhuurder. "Mijn fout, die kerel weegt 130 kilo, het is heuvelachtig en 38 graden. Die batterij loopt sneller leeg dan een fles Chardonnay op bezoek bij zatte Rita. Ik kan nu niet weg, mijn personeel is ziek en ik sta alleen in de zaak, maar ik zal ze vanavond extra batterijen brengen."

Die mannen behelpen zich, laden hier en daar een batterij op en peddelen voort.

Dag 3. Een sms : "wil je de fietsverhuurder bedanken ? Hij heeft batterijen geleverd en zo'n service hebben we nog nooit meegemaakt."

We zijn dag 4. Ik heb nog niets gehoord. Moet ik al bezorgd zijn ?

In ieder geval : heerlijke mannen die een tegenslagje hun reis niet gaan laten vergallen. 

Zo kan het ook.

Electrifying

Onlangs kregen we een factuur van EDF, de stroomleverancier. Plots moesten we betalen, dat was verschieten zeg ! 

Sedert vorig jaar voorzien zonnepanelen ons van stroom. Overdag dan toch, wegens geen terugdraaiende teller, die bestaat al eeuwen niet meer in Frankrijk. Het overschot gaat op het net en daarvoor ontvangen we zo'n 10 cent per kwh.

De stroom die we verbruiken als het donker is betalen we aan een dikke 17 cent per uur. Aangezien we een pak meer stroom opwekken dan verbruiken kost ons verbruik ons dus pakweg 7 cent per kilo. Wat?

Ergens vorig jaar schakelden we over van een ecologische provider (Mint) naar EDF, dat moest, anders geen zonnepanelen. Mint - ooit een van de goedkoopste providers - had stiekem zijn prijzen quasi verdubbeld. In Frankrijk moeten de (semi) overheidsbedrijven de opgelegde tarieven aanbieden. Private aanbieders kiezen zelf hun tarieven. Voor dat gedoe in Oekraïne waren de private aanbieders goedkoper, daarna plots een pak duurder. Jaja, we hebben er ons vlotjes een half jaar laten opleggen. Tot zelfs de mijnheer van Mint toegaf dat we eigenlijk beter zouden switchen van aanbieder.

We betaalden een maandelijkse voorafbetaling bij EDF die vier keer te hoog lag. Dat lieten we na enkele maanden herzien en we kregen een hoop geld terug. Allez, dat werd telkens naar de volgende afrekening doorgesluisd. En plots moeten we deze maand betalen. 

Een snelle berekening leert ons dat we (voorlopig) in 2023 zomaar eventjes 72% minder stroom verbruikt hebben dan in dezelfde periode in 2022. Joepie ! 

De combinatie pelletkachel, zonnepanelen, zuiniger waterverwarming en dito airco zijn duidelijk een hit. Ik schat dat we in 2023 in totaal zo'n 150 euro aan elektriciteit zullen betalen. Vorig jaar was dat bijna 1000 euro. We hebben daarentegen wel 167,90 euro aan pellets uitgegeven, dus dat gaat van de winst. En nog eens daarentegen gaan we dik 150 euro per jaar betaald krijgen voor de stroom die we op het net laden.

De kostprijs van al dat gedoe lag natuurlijk hoog, maar als we er jaarlijks 850 euro mee besparen, dan betalen al die investeringen zich op 15 jaar terug. Joepie ! En dan pensioen !

Valies

13u44, de telefoon rinkelt dat het een lieve lust is. Het is helaas de hulplijntelefoon en ik ben van wacht, dus vind ik dat gerinkel behoorlijk jammerlijk. Iemand heeft a. echt hulp nodig (10% van de gevallen) of b. een belachelijk probleem (90% van de oproepen). Het is b.

"Wij zijn al in het hotel en onze bagage is er nog niet."

"Dat is normaal mevrouw, het is nog geen 2 uur en uw bagage wordt geleverd tussen 16u en 18u."

"Jamaar, wij zijn hier, het is 40 graden, we hebben net 5 uur gefietst en we willen NU douchen."

"Ik wil wel even bellen naar de chauffeur om te vragen rond hoe laat hij voorbij komt, maar ik kan niets beloven."

"Julie MOETEN onze bagage nu meteen leveren."

"Mevrouw, volgens de voorwaarden waarmee u akkoord bent gegaan toen u deze reis boekte wordt uw bagage geleverd tussen 16u en 18u."

"C'est IN - AC - CE - PT - AB - LE !!!!! Ik wil met de manager spreken."

"Mevrouw, ik ben de manager en als u zich gaat gedragen als een verwende tiener, dan gaat dat de zaak al helemaal niet vooruit helpen. Ik zal de chauffeur bellen om te informeren waar hij is, maar u bent niet de enige die momenteel last heeft van de warmte. Er zijn mensen die echte problemen hebben, flauwvallen van de hitte of erger, die gaan nu heel even voor. Ik bel u dadelijk terug."

Manman, wat is dat tegenwoordig met die boomers? Erger dan een 16-jarige puber die geen wi-fi heeft.

Wat nog het ergste is : toevallig stond 20 minuten later die chauffeur aan hun hotel, die krijgen ook nog eens bevestiging dat hun egoïsme de moeite waard is.

Kijkt, een Karen !