Hittegolf in het dorp

We hebben ons voor we naar het zuiden verhuisden voorgenomen dat we nooit over de warmte zouden klagen, maar na 6 jaar is het toch gebeurd. Afgelopen vrijdag werd er 43 graden in de schaduw voorspeld. In de schaduw. In de zon mag je er blijkbaar 10° bij doen. In Frankrijk mag je weigeren te werken als de werkgever geen speciale maatregelen neemt om de hitte te bestrijden. Wij zijn daar vet mee, want de klanten komen bij voorkeur aan op het heetste moment van de dag. Onze baas heeft kilo's water gekocht en liet iemand ijsblokjes halen om in emmers met water te gooien die op strategische plekken op de kade gezet moesten worden. We vertelden al dat onze baas Italiaan is met een speciaal gevoel voor humor. Water met ijsblokjes om ons te verfrissen...

Uiteindelijk werd het vrijdag slechts 41°. Oef. Stel je voor. Ik moest enkel 's namiddags werken, daar waar normale bedrijven hun personeel net laten stoppen om 14u. Ik ging het allemaal rustig aanpakken en veel pauzeren enal.

Op een kaart ziet dat er zo uit. 

Het uiteindelijke verdict was dat ik op 3u tijd 9 km gewandeld had met een gemiddelde van 6km/h, 5 boten verplaatst en nog wat boten uitgecheckt. In belachelijk idioot warm weer. Halverwege de middag kreeg ik een klopke en moest ik mij een kwartiertje zetten. 's Avonds bleek ik 5 liter water gedronken te hebben, ik vermoed een persoonlijk record en had ik 0 keer geplast.

Een koppel dat aankwam vond het nodig om uitgebreid en luidruchtig te klagen over de hitte (hun boot had airco). Na enkele minuten had ik er schoon genoeg van en terwijl het zweet uit mijn broekspijpen in mijn schoenen stroomde zei ik poeslief dat ze geluk hadden dat ze niet in deze hitte moesten werken, dat ze toch maar lekker fijn weer hadden gehad tijdens hun vakantie. Ik denk dat ze het door hadden.
Toeristen, tsss, als het regent is het ook goed.

Ondertussen blijkt dat er minstens 8 mensen overleden zijn als direct gevolg van de hitte. Hoeveel er indirect overleden zijn is niet vast te stellen. Het is me wat, die opwarming van de aarde die zogezegd niet bestaat...

Danger ! Danger !

Vrijdag wordt het - wait for it - drieënveertig (43) graden. Werken in boten zonder airco betekent dat we moeten werken in haast letterlijk helse omstandigheden. Haast letterlijk, want de hel zal aanvoelen als de koelruimte van de Colruyt in vergelijking met dit.

Jullie zullen het ons vast vergeven dat we geen compassie hebben met België, waar het ochot ochere amper 30 graden wordt.

Benidorm basterds

Tussen al dat werken door moet er af en toe ook eens serieus nagedacht worden. Waar we volgende winter op reis willen gaan bijvoorbeeld.
Er zijn al wat concrete plannen om begin november de schitterende stede Benidorm te bezoeken en van ons pensioen te gaan genieten... Nu u terug op uw stoel zit na ervan af gevallen te zijn kunnen we ons nader verklaren : Primavera Sound Festival organiseert dan een spin-off festival in Benidorm in het Magic Robin Hood camp. Een idee dat zo zot is dat het enkel als geniaal gecatalogeerd kan worden.

Er zijn amper 1000 tickets voorradig, die zijn inclusief overnachtingen en full board. Een mens kan er niet voor sukkelen. De artiesten verblijven in hetzelfde vakantiepark en hebben beloofd zich te gedragen als ze tussen hun fans lopen. Dat lijkt mij op persoonlijk vlak de hel. Door 1000 man herkend en aangeklampt worden.

Wij kijken er alvast naar uit!

Moe en slechtgezind

Klantvriendelijkheid, het is me wat. Meestal zijn de klanten vrolijk, ze komen aan, vertrekken op vakantie, krijgen een hoop uitleg en dan mogen ze enkele dagen/weken zelf een boot besturen op één van de drukst bevaren kanalen van Europa.

Meestal.

Afgelopen week was het raak. Vier Engelsen, ongeveer 30 jaar oud. Twee vrouwen komen de financiën regelen, de mannen waren nergens te bespeuren. Ze waren om 3u opgestaan om tijdig in Homps te raken en dus moe en slechtgezind.

Het inschrijven en betalen gaat vlot, maar dan blijkt dat we maar 3 fietsen meer hebben. Vorige week hebben we zo'n 70 fietsen uitgestuurd en die zijn bijlange na niet allemaal teruggekeerd naar hun basis. Het lijkt belachelijk maar collega Ghislaine is de hele dag bezig geweest met het contacteren van andere basissen om nog wat fietsen te vinden. In een normaal bedrijf zou dat allemaal niet zo moeilijk zijn. Le Boat is echter geen normaal bedrijf. Elke basis beschouwt de andere basissen als concurrenten, niet als collega's.

Er is dus geen fiets.

De hel breekt los. 'This is unacceptable! What kind of company are you? Our whole holiday is ruined! We can as well go home! You will find us a bicycle!'

Ghislaine probeert de gemoederen te bedaren met de belofte dat er morgenvroeg een fiets zal zijn.
'Tomorrow is not good enough! We want that bicycle now! Hire a bicycle! We want our money back!'
Er wordt door de twee blondines geroepen dat het een lieve lust is. Ghislaine blijft merkwaardig kalm en blijft maar proberen om de gemoederen te bewaren.
'This is unacceptable! You're incredibly rude!' Enzovoort enzoverder.

Na 10 minuten verlaten we eindelijk het bureau en kan ik aan de demo beginnen. De twee mannen, die er niet bij waren en dus van niets weten laten zich door dat gebrek aan kennis helemaal niet uit het lood slaan en ze mengen zich vrolijk in het debat dat zich helemaal tegen mij keert.
Iedereen gaat in het defensief, de stellingen worden ingenomen en de loopgraven worden gegraven. Het gaat van kwaad naar erger en na 10 minuten heb ik er schoon genoeg van.
Als mijn collega plots met een fiets komt aangereden en de discussie dus logischerwijs gesloten kan worden, zegt één van de heren doodleuk 'you're fast enough to take our money, but not fast to provide a service'. En dat tegen iemand die voor het minimumloon werkt.

Dat is voor mij de druppel en ik pak mijn boeltje met de mededeling dat ik dit niet hoef te pikken en als ze niet onmiddellijk ophouden ze naar hun demo en vakantie kunnen fluiten.
Een risico, besef ik meteen, maar het draait goed uit. Ze houden hun b... mond en ik kan beginnen aan de demo. Naar het einde worden er zelfs al terug wat grapjes gemaakt.

Het stomme is dat ik mij verontschuldigde, terwijl zij duidelijk de verwende nesten zijn die het niet gewoon zijn dat het plebs niet meteen aan al hun wensen voldoet.

Bah.

Goeiemorgen

Als een boot terugkeert na enkele dagen of weken van dikke fun en machtige avonturen moet er een check out gebeuren. Is er schade, waren er mechanische problemen, is er iemand verdronken,...?
Die ochtend in Homps, 8u45. Ik stap een boot binnen waar twee koppels mij opwachten, klaar om te vertrekken. De taxi arriveert zodadelijk. Veel mensen werken die laatste ochtend de laatste etensresten weg, want ze kunnen toch bijna niets meenemen. Hier is het niet anders. Het ontbijt zit achter de kiezen. Maar er zijn nog dingen over, zoals de laatste fles rode wijn. Inderdaad, deze mensen dachten 'it's always borreltime somewhere on the planet', dus maakten ze hun laatste fles om half negen 's ochtends soldaat.
Hipshopshop.

Update: ze blijken nog gelijk te hebben ook... 

Tinternet

Op een boot is niet zomaar internet. De kabel is al rap te kort. In Europa is dat tegenwoordig niet langer één groot probleem, mensen die van ver komen huren graag al eens een 4G-ontvanger anders betalen ze zich blauw aan roamingkosten als ze een halve e-mail downloaden.
Deze morgen houdt een Britse mevrouw me tegen. Ja, Brittannië hoort niet bij Europa. Of ik eens kon kijken of hun bakske het wel deed. Ze waren al 6 dagen onderweg zonder internet. Twee bejaarde koppels zonder internet, dat is tegenwoordig veel erger dan tieners zonder internet. Ik zet mezelf dus al een beetje schrap voor mocht het niet lukken.
Blijkt dat de Wi-Fi code die ze gekregen hebben niet de juiste is. Daar valt helaas niet veel aan te doen.

"Oei, dan kunnen jullie geen contact opnemen met de kinderen."
Hoogbejaarde mijnheer : "ach, dat is niet zo erg, die overleven dat wel. It's just the porn... (wijst naar zijn vrouw) It's so bad, I had to roger the cabin boy. "

*ieuwwwww*

Kominsky

Waarschijnlijk heeft de halve wereld al lang gekeken, maar pas onlangs zijn we zelf begonnen aan The Kominsky Method op Netflix.
De eerste aflevering hakt er meteen stevig in op emotioneel vlak, maar zonder de flauwe meligheid van veel andere tragikomische series.

Aanrader!