Temperaturen boven de 40°C binnenkort. Hoppa.
En ondertussen maar werken. Ik werk nu een dikke maand voor Renestance en heb mij daar al een tamelijk goeie reputatie opgebouwd.
Een out of the blue ontdekking van de buurten rond Montpellier, waar een gezin zou willen gaan wonen met twee koters en een plek om een Hawaiaans/Japanse traiteurdienst op te starten. Op plekken waar ik nog nooit geweest was uitleg gaan staan geven van wat er allemaal is. Spannend, maar de aanvankelijk wat paniekerige klanten waren zeer contente klanten acheraf.
Een Italiaans/Braziliaans koppel met kind die zomaar hopsakee van Brazilië naar Zuid-Frankrijk verhuizen en het daar bijzonder moeilijk mee hadden. Uiteindelijk vond ik niet 1, maar 2 potentiële plekken voor hen om te wonen. Dat is een klein mirakel waarbij het veranderen van water in wijn op de bruiloft van Kana in het niet valt. Extreem bange mensen die het ook niet zo heel gemakkelijk hadden om Europa binnen te kunnen, maar daar dankzij mij toch in slaagden. Jawel, ik zit hier in mijn eigen lof te stinken.
Een Marokkaans/Frans/Nederlands koppel zonder werk dat binnen de twee dagen een huis vond. Ze wilden een klein appartementje met terras, tot ze het huis zagen. Een rijhuisje, maar wat voor één.
Wederom, nu moet gij maar eens proberen om twee quasi-werkloze mensen een huurcontract te laten vangen.
On a roll. Dacht ik. Toen kwam er een dossier van een Iraniër die zo'n anderhalf jaar in Frankrijk woont. Hij had een vaste job, verkast nu naar Montpellier, alwaar - en dat kan ik niet genoeg benadrukken - de immobiliënmaffia er een grote levensvreugde in vindt om iedereen te terroriseren met regeltjes, papiertjes, stempeltjes, andere papiertjes en dies meer. Mijn Iranees is dan ook nog eens afkomstig van een trots volk dat verwacht dat iedereen in katzwijm valt voor een professor. Hij verwacht niets meer dan een half kasteel voor zijn budget, waarmee je in Montpellier een kruipkelder zonder ramen kunt huren.
Ondertussen heb ik hem zo ver gekregen om toch iets minder kritisch om te gaan met de door mij voorgestelde appartmenten, aangezien zijn dossier door 99% van de verhuurders afgewezen wordt. Niet omdat hij van Iran afkomstig is, maar omdat hij nog in zijn proefperiode zit.
Bovendien is er een Pools koppel met twee dochters dat hen ene dochter in de lagere school ingeschreven heeft. In Frankrijk gaan kinderen naar school in de buurt waar ze wonen. Als je dat geen fijne school vindt, dan moet je verhuizen. Aangezien hun jongste dochter nog naar de kleuterklas gaat zou het fijn zijn om dat in de kleuterschool naast de lagere school te kunnen doen. Nu wringt daar het schoentje : in die buurt zijn nauwelijks appartementen te vinden die het type 1950's bidonville overschrijden. Het is een afgrijselijke buurt met afgeleefde, goedkope appartementen, zonder enige vorm van modern comfort. De appartementen zijn zo goedkoop dat wie er eentje te pakken krijgt daar van pure miserie blijft wonen. Er zijn er dus weinig beschikbaar.
Maar goed, als je bazin je "Thanks again for all your help - you are truly a God-send!" stuurt, dan glim je toch wat harder dan gewoonlijk. Of misschien is het gewoon zweet dat glimt, met die oventemperaturen van de afgelopen dagen...
