Gelukkig nieuwjaar!
dinsdag 31 december 2013
dinsdag 24 december 2013
Prettige feestelijkheden
Kerstcadeautje!
Niet één, niet twee, maar 10 EP's vol kerstmuziek. Niet de kleffe kerstmuzak van de Mariah Careys waar de gemeentebesturen en H&M's van deze wereld ons een maand lang mee terroriseren, maar meesterwerken van Sufjan Stevens. Uw kerstfeest zal nooit nog hetzelfde zijn.
Volledig gratis en bovenal legaal te beluisteren via deze links:
Mocht u de smaak te pakken hebben gekregen, Sufjan Stevens heeft al zijn platen online gezet. Heerlijke man, ook al is hij af en toe een beetje drammerig.
Prettige feestelijkheden!
Niet één, niet twee, maar 10 EP's vol kerstmuziek. Niet de kleffe kerstmuzak van de Mariah Careys waar de gemeentebesturen en H&M's van deze wereld ons een maand lang mee terroriseren, maar meesterwerken van Sufjan Stevens. Uw kerstfeest zal nooit nog hetzelfde zijn.
Volledig gratis en bovenal legaal te beluisteren via deze links:
Mocht u de smaak te pakken hebben gekregen, Sufjan Stevens heeft al zijn platen online gezet. Heerlijke man, ook al is hij af en toe een beetje drammerig.
Prettige feestelijkheden!
vrijdag 20 december 2013
Little differences
Het zijn de kleine verschillen die opvallen, een cliché zo groot als een Eiffeltoren, dus het is waar en ook dat is een cliché (ik moest deze zin ook eens herlezen toen ik ze geschreven had).
Gisterenaaf viel tijdens het douchen de druk weg van het water. Er zijn al enkele weken waterwerken bezig in de buurt, dus vermoed je meteen dat ze ergens iets fout aangesloten hebben. Bij het buitengaan om bij de buren te checken of zij ook problemen hebben, valt meteen de nieuwe rivier op die van de Pech af klatert. De bron is snel gevonden en net dat tikje anders dan wat we gewoon zijn van een bron. Een brandkraan is haar dop verloren en braakt water gelijk zatte Rita wijn na de nieuwjaarsreceptie van VTM.
Wat doet een wakkere burger in dat geval? In tegenstelling tot de tientallen automobilisten die al voorbijgereden waren... De brandweer bellen. De brandweer in Frankrijk opereert onder telefoonnummer 18. Een ietwat nerveuze man beantwoordt mijn oproep. Wellicht denkt hij dat er ergens brand is en dat is nooit plezant. Tenzij je een pyromaan bent natuurlijk.
In België zouden wellicht nog tijdens het telefoongesprek al 4 gespierde brandweermannen aan de brandkraan gestaan hebben. Om een lang verhaal kort te maken, na ongeveer een uur is het spuiten gestopt, is er nog altijd geen druk op het water en weten we niet wie het nu eigenlijk opgelost heeft. Hoera!
Gisterenaaf viel tijdens het douchen de druk weg van het water. Er zijn al enkele weken waterwerken bezig in de buurt, dus vermoed je meteen dat ze ergens iets fout aangesloten hebben. Bij het buitengaan om bij de buren te checken of zij ook problemen hebben, valt meteen de nieuwe rivier op die van de Pech af klatert. De bron is snel gevonden en net dat tikje anders dan wat we gewoon zijn van een bron. Een brandkraan is haar dop verloren en braakt water gelijk zatte Rita wijn na de nieuwjaarsreceptie van VTM.
Wat doet een wakkere burger in dat geval? In tegenstelling tot de tientallen automobilisten die al voorbijgereden waren... De brandweer bellen. De brandweer in Frankrijk opereert onder telefoonnummer 18. Een ietwat nerveuze man beantwoordt mijn oproep. Wellicht denkt hij dat er ergens brand is en dat is nooit plezant. Tenzij je een pyromaan bent natuurlijk.
- Brandkraan kapot? Kun je ze zelf niet dicht draaien? (Franse brandweermannen praten uitstekend Nederlands)
- Pardon?
- Tja, dat is eigenlijk onze verantwoordelijkheid niet, het gemeentebestuur is verantwoordelijk voor de brandkranen.
- Moet ik het gemeentehuis bellen? Daar zal nu vast niemand meer zijn (het was na 21h).
- Nee hoor, mocht het niet lukken om ze dicht te draaien, bel dan even terug, dan regelen wij alles.
In België zouden wellicht nog tijdens het telefoongesprek al 4 gespierde brandweermannen aan de brandkraan gestaan hebben. Om een lang verhaal kort te maken, na ongeveer een uur is het spuiten gestopt, is er nog altijd geen druk op het water en weten we niet wie het nu eigenlijk opgelost heeft. Hoera!
donderdag 19 december 2013
Sport in Ornaisons
Toegegeven, we kunnen het woord sport bijna niet meer in de mond nemen zonder aan de helaas gepensioneerde Jan Becaus te denken, maar tegelijk aan de helaas nog niet gepensioneerde Ben Crabbé. Dus: spoRRt.
In Ornaisons wordt er wat afgesport. Er is een loopclub, zumbaclub, rugbyclub, badmintonclub, fitnessclub en een des chiffres et des lettresclub. Het enige dat ontbreekt is een voetbalclub, maar dat is logisch: voetbal is bij de Katharen ongeveer even populair als krulbollen bij de West-Vlamingen. Het wordt regelmatig gespeeld, maar nooit echt au sérieux genomen.
De populairste sport in zuidelijk Frankrijk is rugby. Er zijn twee versies: die met 15 man (rugby XV of -voor de anglofielen - rugby union) en de versie met 13 man (rugby XIII, oftewel rugby league). Elk type heeft dan nog een aantal ondersoorten, wat het er allemaal niet gemakkelijker op maakt om de sport te begrijpen. Voor de verschillen en spelregels verwijzen we graag naar de alomtegenwoordige Wikipedia.
Rugby is een gentlemen's sport. Er wordt getrokken en getackeld, maar vuile truken zie je nauwelijks. De grofste belediging die je een rugbyspeler kunt toewerpen is hem vergelijken met een voetballer.
In Katharenland is Rubgy XIII de populairste versie.
Dat rugby hier zo veel gespeeld wordt heeft zijn gevolgen. Veel zuiderlingen spelen op het hoogste niveau en zijn zeer gegeerd in rugbykringen. Rémi Casty, zoon van de burgemeester en opgegroeid in Ornaisons, is zo goed dat hij vanaf volgend jaar naar Australië verkast om er bij de Sydney Roosters te gaan spelen. Heel het dorp zo fier als een gieter natuurlijk.
In Ornaisons wordt er wat afgesport. Er is een loopclub, zumbaclub, rugbyclub, badmintonclub, fitnessclub en een des chiffres et des lettresclub. Het enige dat ontbreekt is een voetbalclub, maar dat is logisch: voetbal is bij de Katharen ongeveer even populair als krulbollen bij de West-Vlamingen. Het wordt regelmatig gespeeld, maar nooit echt au sérieux genomen.
De populairste sport in zuidelijk Frankrijk is rugby. Er zijn twee versies: die met 15 man (rugby XV of -voor de anglofielen - rugby union) en de versie met 13 man (rugby XIII, oftewel rugby league). Elk type heeft dan nog een aantal ondersoorten, wat het er allemaal niet gemakkelijker op maakt om de sport te begrijpen. Voor de verschillen en spelregels verwijzen we graag naar de alomtegenwoordige Wikipedia.
Rugby is een gentlemen's sport. Er wordt getrokken en getackeld, maar vuile truken zie je nauwelijks. De grofste belediging die je een rugbyspeler kunt toewerpen is hem vergelijken met een voetballer.
In Katharenland is Rubgy XIII de populairste versie.
Dat rugby hier zo veel gespeeld wordt heeft zijn gevolgen. Veel zuiderlingen spelen op het hoogste niveau en zijn zeer gegeerd in rugbykringen. Rémi Casty, zoon van de burgemeester en opgegroeid in Ornaisons, is zo goed dat hij vanaf volgend jaar naar Australië verkast om er bij de Sydney Roosters te gaan spelen. Heel het dorp zo fier als een gieter natuurlijk.
Maar Casty is niet de enige topsporter van het dorp. Matthieu Lagrive, onze buurman, is meervoudig wereldkampioen endurance (motorsport) en heeft verschillende keren de Bol d'Or gewonnen. Voor zover je aan een gashendel draaien sport kunt noemen natuurlijk. Ook hij is de trots van het dorp.
Zelf hadden we voor we verhuisden nog nooit van beide heren gehoord. Maar ook wij zijn trots hoor. 2 topsporters op 1200 inwoners, zelfs Gent haalt dat gemiddelde niet.
maandag 9 december 2013
Deur
We hadden eens een deur besteld. Toen ze geleverd werd zag ze er zo uit.
Meteen Leroy Merlin gecontacteerd: de transporteur zou ons contacteren om de kapotte deur af te halen en een nieuwe te leveren. Dat was bijna twee weken geleden. Een week later hadden we nog altijd niets gehoord. Dan maar opnieuw Leroy Merlin gecontacteerd. De transporteur zou de kapotte deur toch niet komen halen, maar we krijgen gewoon een nieuwe deur. Ze moet alleen nog geleverd worden. Eind deze week zullen we nog eens informeren wanneer we die mogen verwachten.
Update: exact 15 minuten na het posten van dit bericht kregen we telefoon van de transporteur. Morgen wordt de nieuwe deur geleverd.
Update: exact 15 minuten na het posten van dit bericht kregen we telefoon van de transporteur. Morgen wordt de nieuwe deur geleverd.
donderdag 5 december 2013
Gevloerd
Het hele appartement heeft vloer. Wel, het had al vloer, maar een betonnen ruwbouwvloer leek ons niet meteen de aangewezen ondergrond om gasten op te laten rondlopen. Hoera voor onszelf.
Minder leuk nieuws is dat deze middag iemand zijn aanhangwagen verloren is. Wij hebben die gevonden. Tegen onze geparkeerde auto.
Minder leuk nieuws is dat deze middag iemand zijn aanhangwagen verloren is. Wij hebben die gevonden. Tegen onze geparkeerde auto.
Het goede nieuws is: er wordt ons een vervangwagen gebracht en de garagist neemt dan onze auto mee om te herstellen. We hoeven niet eens de deur uit te gaan en het gaat ons geen cent kosten. Qua service kunnen de Belgische verzekeraars nog een puntje zuigen aan de Franse.
dinsdag 3 december 2013
Wedstrijd
(voor wie onze website of onze facebookpagina nog niet zag)
Neem voor 31 december 2013 deel aan onze wedstrijd en win een verblijf voor 2 personen voor 1 week (7 nachten) in B&B Gekko tijdens EENDER WELKE WEEK IN 2014 (die nog beschikbaar is).
Wat moet je doen?
1. Surf naar onze Facebookpagina en “vind die leuk”
3. Win
Veel succes!
maandag 25 november 2013
Stil
Jawel, het is hier al een tijdje stil. We hebben dan ook niet stilgezeten, zowel op het vlak van arbeidsintentiteit als een paar keer uithuizig zijn.
Wat hebben we uitgeveterd?
Wat hebben we uitgeveterd?
- Nog een concertavond in Le Bikini met o.a. These New Puritans en SUUNS (tip van 2013: wurm de nieuwe van These New Puritans in je oor).
- Gepleisterd, behangen en geschilderd. Deze week krijgen keuken, eetkamer, vierde slaapkamer en halletje van het vakantiehuis hun laatste laagje verf toebedeeld. Volgende week beginnen we te vloeren en installeren we de keuken. Want jawel, we hebben nog eens een dag in de Ikea van Montpellier doorgebracht. Die is nu weer leeg, sorry. 't Was speciale actie op keukens en badkamers: 10% korting, daar mogen ze al eens een Siberisch oerbos voor omhakken.
- De website verder afgewerkt. Die zal binnenkort helemaal klaar zijn voor jullie reservaties.
- Het dorpsfeest bezocht.
- Het wassende water in de rivier gade geslagen.
- Een deurbel annex inkomcodetoestel geïnstalleerd.
- Visitekaartjes laten drukken
- Familie te slapen gelegd.
Binnenkort wat meer foto's van de afgewerkte kamers, maar nu roept de plicht. Ergens in de verte. Zachtjes.
vrijdag 8 november 2013
Bikini, baby!
Haha, daar hebben we je weer liggen he. Geen foto's van bikinibabes op het strand, maar een verslagje over een concert in Le Bikini, Ramonville-Saint-Agne en eentje in La Dynamo, Toulouse.
Wie mij een beetje kent weet dat ik af en toe een optreden bijwoon. Gemiddeld zo'n 50 optredens per jaar. Sedert we hier wonen is dat heel wat minder geworden. Geen Gentse Feesten, Vooruit of AB in de buurt. In Narbonne is het huilen met de pet op, in Carcassonne wordt wel bij gelegenheid een bandje als Arctic Monkeys geprogrammeerd en de hoofdstad van Frankrijk ligt net iets verder van Ornaisons dan de hoofdstad van België van Gent.
En toen ontdekten we concertzaal Le Bikini in Toulouse! Zo'n 130 km, toch al een stevige afstand, maar voor het betere optreden willen we die afstand wel overbruggen.
Zondagavond speelden Everything Everything en Foals ten dans in Le Bikini, vlakbij Toulouse. Een uitstekende gelegenheid om de gelegenheid eens van naderbij te aanschouwen. Na een zoektocht van 45 minuten (de GPS, noch de lokale inboorling wisten de Bikini liggen) bleek de concertzaal ergens ver weg in een buitenwijk van Toulouse verborgen. Prima plan! Geen lastige buren die tegen de muren kloppen en roepen dat het nu maar eens gedaan moet zijn met dat nachtlawaai. Tweede vaststelling: ruime parking naast de entrée. Gelijk welke Belgische concertzaal, eat your heart out. Derde vaststelling: vriendelijk personeel. Zelfs de ingehuurde gorilla verwelkomt iedereen met een charmante glimlach en hij vindt het erg onsympathiek dat hij alle tassen en rugzakken moet controleren, maar ja, de baas hé...
De zaal is vierkant, kan zo'n 1400 muziekliefhebbers herbergen en heeft een groot balkon. De zaal lijkt een beetje op l'Aéronef in Rijsel. Wie nog nooit in de Aéronef geweest is, is weinig met die informatie natuurlijk.
De acoustiek is indrukwekkend perfect! Beste zaal waar ik ooit een optreden bijwoonde. Beter dan de AB, beter zelfs dan het Sportpaleis!
Door de vertraging heb ik het grootste deel van het optreden van Everything Everything gemist. Dat was spijtig, want persoonlijk vind ik die band een pak boeiender dan het hoofdprogramma.
Foals bewees wel met veel enthousiasme waarom zij top of the bill waren. Toen de zanger een toertje door de zaal maakte, kraaiden de meisjes en jongens het uit van de pret.
Toulouse telt 1300 hipsters en die waren allemaal aanwezig. Er waren ook nog 100 verlopen rockers, oude zakken en mensen die zo ver van het hipsterdom verwijderd zijn dat ze zelf een soort hipstercultuur verwezenlijken.
Na afloop van het optreden wenste de deurgorilla iedereen nog een fijne nacht. Die ging vast goed slapen.
Op woensdag een band van een heel ander kaliber: A Place To Bury Strangers. Ze worden ook wel "the loudest band in New York" genoemd en dat bewezen ze met veel brio in het piepleine zaaltje La Dynamo. Een groot café eigenlijk. Volgens de website kan er 350 man binnen, maar m.i. staat iedereen dan toch op elkaars tenen. Afgelopen woensdag waren er ongeveer 100 mensen. Veel te weinig voor een topband als APTBS, maar bijzonder aangenaam om de band vanop 5 meter te kunnen aanschouwen.
APTBS zijn shoegazers. Voor wie niet familiair is met de term: shoegazers bekijken tijdens hun optredens te toppen van hun schoenen. Niet het publiek, niet de microfoon, niet het mooie meisje achter de bar, neen, hun schoenen. Die hebben vast mooie schoenen aan.
Behalve één korte goeiedag, zeggen ze ook niets tegen het publiek. De muziek staat centraal en daar hoeft niet van afgeweken te worden. Bindteksten zijn voor de Editors van deze wereld.
Dat de muziek centraal stond en dat ze de luidste band van New York willen wezen, bewezen ze dan ook ten gronde. Het stond LUID! Leve de oordopjes. Maar tegelijk, leve de band, want laat ons wel wezen: als je er niet tegen kan dat het luid is, ga dan naar Night Of The Proms.
Het concert kabbelde voort als een uitzinnig razende bergrivier in de lente als de sneeuw begint te smelten. De rookmachine draaide overuren en de beamers spuugden psychedelische kleurenpatronen over het publiek uit. Er hing zo veel rook dat je het podium niet kon zien als je er tegen stond.
Het optreden eindigde met een uitzinnige noisevulling. Geen bisnummers. My kind of concert.
Volgende maandag gaan we naar Young Fathers, SUUNS en These New Puritans in Le Bikini. We kijken er naar uit!
Wie mij een beetje kent weet dat ik af en toe een optreden bijwoon. Gemiddeld zo'n 50 optredens per jaar. Sedert we hier wonen is dat heel wat minder geworden. Geen Gentse Feesten, Vooruit of AB in de buurt. In Narbonne is het huilen met de pet op, in Carcassonne wordt wel bij gelegenheid een bandje als Arctic Monkeys geprogrammeerd en de hoofdstad van Frankrijk ligt net iets verder van Ornaisons dan de hoofdstad van België van Gent.
En toen ontdekten we concertzaal Le Bikini in Toulouse! Zo'n 130 km, toch al een stevige afstand, maar voor het betere optreden willen we die afstand wel overbruggen.
Zondagavond speelden Everything Everything en Foals ten dans in Le Bikini, vlakbij Toulouse. Een uitstekende gelegenheid om de gelegenheid eens van naderbij te aanschouwen. Na een zoektocht van 45 minuten (de GPS, noch de lokale inboorling wisten de Bikini liggen) bleek de concertzaal ergens ver weg in een buitenwijk van Toulouse verborgen. Prima plan! Geen lastige buren die tegen de muren kloppen en roepen dat het nu maar eens gedaan moet zijn met dat nachtlawaai. Tweede vaststelling: ruime parking naast de entrée. Gelijk welke Belgische concertzaal, eat your heart out. Derde vaststelling: vriendelijk personeel. Zelfs de ingehuurde gorilla verwelkomt iedereen met een charmante glimlach en hij vindt het erg onsympathiek dat hij alle tassen en rugzakken moet controleren, maar ja, de baas hé...
De zaal is vierkant, kan zo'n 1400 muziekliefhebbers herbergen en heeft een groot balkon. De zaal lijkt een beetje op l'Aéronef in Rijsel. Wie nog nooit in de Aéronef geweest is, is weinig met die informatie natuurlijk.
De acoustiek is indrukwekkend perfect! Beste zaal waar ik ooit een optreden bijwoonde. Beter dan de AB, beter zelfs dan het Sportpaleis!
Door de vertraging heb ik het grootste deel van het optreden van Everything Everything gemist. Dat was spijtig, want persoonlijk vind ik die band een pak boeiender dan het hoofdprogramma.
Foals bewees wel met veel enthousiasme waarom zij top of the bill waren. Toen de zanger een toertje door de zaal maakte, kraaiden de meisjes en jongens het uit van de pret.
Toulouse telt 1300 hipsters en die waren allemaal aanwezig. Er waren ook nog 100 verlopen rockers, oude zakken en mensen die zo ver van het hipsterdom verwijderd zijn dat ze zelf een soort hipstercultuur verwezenlijken.
Na afloop van het optreden wenste de deurgorilla iedereen nog een fijne nacht. Die ging vast goed slapen.
Op woensdag een band van een heel ander kaliber: A Place To Bury Strangers. Ze worden ook wel "the loudest band in New York" genoemd en dat bewezen ze met veel brio in het piepleine zaaltje La Dynamo. Een groot café eigenlijk. Volgens de website kan er 350 man binnen, maar m.i. staat iedereen dan toch op elkaars tenen. Afgelopen woensdag waren er ongeveer 100 mensen. Veel te weinig voor een topband als APTBS, maar bijzonder aangenaam om de band vanop 5 meter te kunnen aanschouwen.
APTBS zijn shoegazers. Voor wie niet familiair is met de term: shoegazers bekijken tijdens hun optredens te toppen van hun schoenen. Niet het publiek, niet de microfoon, niet het mooie meisje achter de bar, neen, hun schoenen. Die hebben vast mooie schoenen aan.
Behalve één korte goeiedag, zeggen ze ook niets tegen het publiek. De muziek staat centraal en daar hoeft niet van afgeweken te worden. Bindteksten zijn voor de Editors van deze wereld.
Dat de muziek centraal stond en dat ze de luidste band van New York willen wezen, bewezen ze dan ook ten gronde. Het stond LUID! Leve de oordopjes. Maar tegelijk, leve de band, want laat ons wel wezen: als je er niet tegen kan dat het luid is, ga dan naar Night Of The Proms.
Het concert kabbelde voort als een uitzinnig razende bergrivier in de lente als de sneeuw begint te smelten. De rookmachine draaide overuren en de beamers spuugden psychedelische kleurenpatronen over het publiek uit. Er hing zo veel rook dat je het podium niet kon zien als je er tegen stond.
Het optreden eindigde met een uitzinnige noisevulling. Geen bisnummers. My kind of concert.
Volgende maandag gaan we naar Young Fathers, SUUNS en These New Puritans in Le Bikini. We kijken er naar uit!
vrijdag 1 november 2013
Website
De kogel is door de Auberge. Jullie wisten al dat we onze b&b Gekko (met twee k's, beetje exotiek in Frankrijk) gedoopt hebben. Maar er valt natuurlijk ook nog een vakantiehuis te benoemen. We hebben het onszelf niet al te moeilijk gemaakt. De gastenkamer wordt B&B Gekko, het vakantieverblijf wordt Vakantiehuis Gekko. De vlag die de volledige lading dekt wordt Auberge Gekko (zijt ge nog mee?).
En er is meer. We hebben niet stilgezeten de afgelopen dagen. Er is al een begin van een website. Er is nog wat werk aan de website, maar jullie krijgen hier de link in primeur:
http://aubergegekko.wordpress.com/
Allen daarheen!
(Een website lanceren op vrijdagavond, op een feestdag, niet meteen een briljante marketingzet hoor)
En er is meer. We hebben niet stilgezeten de afgelopen dagen. Er is al een begin van een website. Er is nog wat werk aan de website, maar jullie krijgen hier de link in primeur:
http://aubergegekko.wordpress.com/
Allen daarheen!
(Een website lanceren op vrijdagavond, op een feestdag, niet meteen een briljante marketingzet hoor)
woensdag 30 oktober 2013
Minerve
En toen gingen we een keer met de hele familie naar Minerve. Ge weet wel, die stad op een rots waar stenen naartoe gegooid werden omdat er stoute Katharen niet wilden toegeven dat ze ongelijk hadden.
Een handvol tieners, dat is nog niet gemakkelijk te entertainen zo zonder plat scherm, wi-fi of tévé. Dat hangt het liefste in de zetel voor een scherm. Maar bon, met de belofte van een vetcoole dag in een disneylandachtige gemeente met een reusachtige katapult waar je eens in mag zitten kom je al een heel eind in het enthousiasmeren. Verzwijgen dat je een moordende dagtocht gaat doen door een droge rivierbedding, onder een loodblauwe hemel, zonder vooruitzicht op een bankje om jezelf overheen te draperen, dan lukt het wel om ze in de auto te laden.
Wij dus naar Minerve. Na de ontdekking van het concept "Franse wc" verliep de rest van de doortocht tamelijk vloeiend. De parking ligt er dan ook op het hoogste punt, slimme marketing-afdeling daar in Minerve. De reusachtige natuurlijke bruggen zijn een aanrader, maar als ge er één gezien hebt, dan hebt ge ze natuurlijk allemaal gezien.
De jeugd droogt sneller uit dan vroeger, de spieren raken sneller vermoeid, alles is veel lastiger zonder sofa in de buurt en is het nog ver of hoe zit dat hier in dat apenland zonder 4G? De ouderen zijn echt oud geworden, want die stappen en slaan stevig door en zagen over de jeugd.
Achteraf bleek het allemaal wel mee te vallen, zeker toen er een café met bier bleek te zijn en de jagers een everzwijn en een haas hadden geschoten. De gemoederen waren bedaarlijk en de auto's stonden nog waar we ze aan de boom hadden gebonden.
Na een al even avontuurlijke terugtocht kwamen we moe maar tevreden huiswaarts aan. Helaas bleek de oudste van de jongeren die ochtend beloofd te hebben te willen helpen bij het koken van de lasagna én herinnerden de oudjes zich die belofte. Auch time. De rest van het getienerte omwikkelde de sofa terwijl hij in de sweatshop die hier algemeen "keuken" genoemd wordt aan het werk gezet werd voor het schrapen der karoten en roeren der bechamelsaus.
Zo werd het ook nog een fijne avond zonder voetbal op tévé.
Een handvol tieners, dat is nog niet gemakkelijk te entertainen zo zonder plat scherm, wi-fi of tévé. Dat hangt het liefste in de zetel voor een scherm. Maar bon, met de belofte van een vetcoole dag in een disneylandachtige gemeente met een reusachtige katapult waar je eens in mag zitten kom je al een heel eind in het enthousiasmeren. Verzwijgen dat je een moordende dagtocht gaat doen door een droge rivierbedding, onder een loodblauwe hemel, zonder vooruitzicht op een bankje om jezelf overheen te draperen, dan lukt het wel om ze in de auto te laden.
Wij dus naar Minerve. Na de ontdekking van het concept "Franse wc" verliep de rest van de doortocht tamelijk vloeiend. De parking ligt er dan ook op het hoogste punt, slimme marketing-afdeling daar in Minerve. De reusachtige natuurlijke bruggen zijn een aanrader, maar als ge er één gezien hebt, dan hebt ge ze natuurlijk allemaal gezien.
De jeugd droogt sneller uit dan vroeger, de spieren raken sneller vermoeid, alles is veel lastiger zonder sofa in de buurt en is het nog ver of hoe zit dat hier in dat apenland zonder 4G? De ouderen zijn echt oud geworden, want die stappen en slaan stevig door en zagen over de jeugd.
Achteraf bleek het allemaal wel mee te vallen, zeker toen er een café met bier bleek te zijn en de jagers een everzwijn en een haas hadden geschoten. De gemoederen waren bedaarlijk en de auto's stonden nog waar we ze aan de boom hadden gebonden.
Na een al even avontuurlijke terugtocht kwamen we moe maar tevreden huiswaarts aan. Helaas bleek de oudste van de jongeren die ochtend beloofd te hebben te willen helpen bij het koken van de lasagna én herinnerden de oudjes zich die belofte. Auch time. De rest van het getienerte omwikkelde de sofa terwijl hij in de sweatshop die hier algemeen "keuken" genoemd wordt aan het werk gezet werd voor het schrapen der karoten en roeren der bechamelsaus.
Zo werd het ook nog een fijne avond zonder voetbal op tévé.
zondag 27 oktober 2013
Namen noemen
Hoera! Het is dus B&B Gekko geworden.
We zouden daar allerlei uitleg aan kunnen verbinden, hoe het een te "gekke" (haha, heb je'm) naam is en zo, maar eigenlijk hebben we het niet te ver gezocht en de beesterij die hier 's avonds op en rond ons terras rondkruipt als inspiratie gebruikt. Plus, het is een naam die in veel talen (ongeveer) hetzelfde is, uitspreekbaar en kort.
Vanaf nu verhuren we onze studio als B&B, info en reservaties vind je op deze pagina. Zodra de rest van ons vakantiehuis af is, gaan we energie in een echte website stoppen.
Reclame maken wordt natuurlijk zeer geapprecieerd.
We zouden daar allerlei uitleg aan kunnen verbinden, hoe het een te "gekke" (haha, heb je'm) naam is en zo, maar eigenlijk hebben we het niet te ver gezocht en de beesterij die hier 's avonds op en rond ons terras rondkruipt als inspiratie gebruikt. Plus, het is een naam die in veel talen (ongeveer) hetzelfde is, uitspreekbaar en kort.
Vanaf nu verhuren we onze studio als B&B, info en reservaties vind je op deze pagina. Zodra de rest van ons vakantiehuis af is, gaan we energie in een echte website stoppen.
Reclame maken wordt natuurlijk zeer geapprecieerd.
vrijdag 18 oktober 2013
dinsdag 8 oktober 2013
Peyriac (bis)
Zoals beloofd keerden we nog een keer terug naar Peyriac-de-Mer, dit keer met een zonnige achtergrond. Het was zowaar nog beter dan vorige keer.
Een pad loopt doorheen de salins. Een hond loop over het pad.
De salins van ver.
Roadkill. Een paling op straat. Vreemd.
Op de terugweg reden we door het merengebied. De zee heeft nog een goeie 10 cm nodig om de straat te overspoelen. Dat gebeurt blijkbaar af en toe.
Het café van Peyriac is op maandag gesloten. Daarom stopten we even in het aangrenzende Bages. Een dorp met twee café's. En wij hebben er geen. Dat is niet eerlijk. Awoe!
zaterdag 5 oktober 2013
woensdag 2 oktober 2013
Peyriac-de-Mer
Peyriac-de-Mer is een dorpje dat op de kaart weinig indruk wekt, maar eenmaal je er bent zich openbaart als Parel-a/d-Kust.
Deze morgen scheen de zon. Nu komt dat hier wel vaker voor, maar het weerbericht ziet er niet zo goed uit voor de volgende dagen. Het zou vanaf morgen tot zaterdag bewolkt blijven. Vanaf zondag weer zonnig, maar alla. Onze goesting om te werken viert de afgelopen dagen hoogtij, want veel meer dan een "gaan we ergens naartoe" was er niet nodig om de kaart te pakken, een plas water te zien liggen, de hond in de auto te gooien en richting Peyriac te bollen voor een pittige wandeling rond het Etang du Doul. Een speciaal geval, dat watertje, want er zit meer zout in dan in de Dode Zee. Als u nog een keer denk dat u naar Israel moet voor een plons in een plas zout water, weet dan dat u hetzelfde een paar duizend kilometer dichter bij huis vindt. Zonder bommen en granaten evenwel, het kan niet overal plezant zijn natuurlijk.
Bij aankomst in Peyriac viel ons meteen op wat een tof dorp dat wel is. Er staan overal huizen en daartussen lopen straten en er was een druk café met groot terras. Coup de foudre.
Het weer was schitterend en we kozen een wandeling van om en bij de 6 km, helemaal om het meer heen. Op een klein strandje plonsden wat kinderen in het water (die hoeven hier op woensdag niet naar school, de gelukzakken), maar wij moesten meteen steil bergop om te stijgen tot een hoogte van maar liefst 55 meter. Op die point de vue kregen we een prachtig uitzicht over de meren Doul en Bages-Sigean. Er dobberden zelfs zeilboten rond.
Helaas! Driewerf! Het weer sloeg om. Kan altijd gebeuren in de nabijheid van de zee natuurlijk, zelfs al is het de Middellandse. Het zonnige briesje werd een mottig regentje. De flamingo's (er waren flamingo's!) lieten het niet aan hun hart komen, maar wij zijn gemaakt van bruistablet en smelten in de regen.
Deze morgen scheen de zon. Nu komt dat hier wel vaker voor, maar het weerbericht ziet er niet zo goed uit voor de volgende dagen. Het zou vanaf morgen tot zaterdag bewolkt blijven. Vanaf zondag weer zonnig, maar alla. Onze goesting om te werken viert de afgelopen dagen hoogtij, want veel meer dan een "gaan we ergens naartoe" was er niet nodig om de kaart te pakken, een plas water te zien liggen, de hond in de auto te gooien en richting Peyriac te bollen voor een pittige wandeling rond het Etang du Doul. Een speciaal geval, dat watertje, want er zit meer zout in dan in de Dode Zee. Als u nog een keer denk dat u naar Israel moet voor een plons in een plas zout water, weet dan dat u hetzelfde een paar duizend kilometer dichter bij huis vindt. Zonder bommen en granaten evenwel, het kan niet overal plezant zijn natuurlijk.
Bij aankomst in Peyriac viel ons meteen op wat een tof dorp dat wel is. Er staan overal huizen en daartussen lopen straten en er was een druk café met groot terras. Coup de foudre.
Het weer was schitterend en we kozen een wandeling van om en bij de 6 km, helemaal om het meer heen. Op een klein strandje plonsden wat kinderen in het water (die hoeven hier op woensdag niet naar school, de gelukzakken), maar wij moesten meteen steil bergop om te stijgen tot een hoogte van maar liefst 55 meter. Op die point de vue kregen we een prachtig uitzicht over de meren Doul en Bages-Sigean. Er dobberden zelfs zeilboten rond.
Zoek Ploppie
Een wezen met een wezen
Flamingi
Quizvraag: wat is het Franse woord voor een flamingo?*
En er was meer dan alleen maar een meer. Een groot deel van de wandelroute loopt over een pad dat aangelegd werd op het water. Geef toe, hoe koel is dat?
En toen keerden we terug naar huis. Wat wil je, het regende en het mistigde. Straks lopen we nog een longontsteking op. Maar wat een topattractie! Hier keren we zeker nog een keer weer.
*Antwoord: un flamant. Deze soort is de flamant rose, net zoals wij Flamands roses waren toen we pas in het zuiden aankwamen (woehaha).
(I'll get me coat)
dinsdag 1 oktober 2013
Le Barcarès & Perpignan
De identiteitskaart van Wim is vervallen. Aangezien we daarvoor niet meer eventjes naar het Woodrow Wilsonplein kunnen - dat is immers afgesloten voor alle autoverkeer, flauw hoor - moesten we een andere oplossing vinden. Daarom maakten we afgelopen maandag een afspraak in het ereconsulaat van Perpignan, helemaal in het zuiden van het zuiden. Omdat we ook geen zin hadden om te werken (drie dagen gesukkel met een toilet dat zogezegd een afvoer moet hebben) beslisten we om via de Middellandse Zee naar Perpignan te rijden en een wandeling te maken in Le Barcarès. Tis keer wat anders dan Knokke-Zoute.
Op het strand van Le Barcarès lagen mensen te zonnen (30 september). Mensen die (nog) geen kinderen hebben waar ze voor moeten zorgen, dus een combinatie van strakke 20'ers en minder strakke 70'ers. Voor de liefhebbers: er waren geen monokiniets te zien en dat was - afhankelijk van de eerder vermelde categorieën - spijtig of euhm het tegengestelde van spijtig.
Maar de plicht rieptege. Om 16h moesten we in het ereconsulaat zijn en een ereconsulente ('t is een madam) laat je niet wachten. Zij daarentegen... Het komt er op neer dat we rond 17h45 de nodige documenten kregen in te vullen. Grappig detail: de mevrouw van het consulaat groeide als kind op in de Kortrijksestraat in Heule (check!) en verhuisde later naar Gent (check!) om nog later naar het zuiden van Frankrijk te verkassen (triple check!).
We waren op 1 mei al een keer in Perpignan en vonden dat toen een vuile, weinig aantrekkelijke stad. Afgelopen maandag scheen het zonnetje en de terrassen en hun bezetters liepen vlot vol. Het komt er op neer dat Perpignan eigenlijk een geweldig toffe stad is met veel gebouwen.
En toen keerden we terug naar huis.
Einde.
Op het strand van Le Barcarès lagen mensen te zonnen (30 september). Mensen die (nog) geen kinderen hebben waar ze voor moeten zorgen, dus een combinatie van strakke 20'ers en minder strakke 70'ers. Voor de liefhebbers: er waren geen monokiniets te zien en dat was - afhankelijk van de eerder vermelde categorieën - spijtig of euhm het tegengestelde van spijtig.
Ploppie is een halve labrador en labradoren staan gekend om hun liefde voor water. De andere helft is damatiër en dalmatiëren staan gekend voor hun niet aflatende haaruitval. Ploppie combineert beide positieve kenmerken.
Maar de plicht rieptege. Om 16h moesten we in het ereconsulaat zijn en een ereconsulente ('t is een madam) laat je niet wachten. Zij daarentegen... Het komt er op neer dat we rond 17h45 de nodige documenten kregen in te vullen. Grappig detail: de mevrouw van het consulaat groeide als kind op in de Kortrijksestraat in Heule (check!) en verhuisde later naar Gent (check!) om nog later naar het zuiden van Frankrijk te verkassen (triple check!).
We waren op 1 mei al een keer in Perpignan en vonden dat toen een vuile, weinig aantrekkelijke stad. Afgelopen maandag scheen het zonnetje en de terrassen en hun bezetters liepen vlot vol. Het komt er op neer dat Perpignan eigenlijk een geweldig toffe stad is met veel gebouwen.
En toen keerden we terug naar huis.
Einde.
zondag 29 september 2013
Nouveauzarrivants
Een tijdje geleden werden we hoogst persoonlijk uitgenodigd door de burgemeester. De nieuwelingen in het dorp worden elk jaar uitgenodigd voor een speech met aperitief. Tijdens de speech heette Jackie Casty (meneer de maire) ons van harte welkom in de mooie gemeente Ornaisons. Daarna mochten nog een tweetal schepenen wat meer uitleg geven en het gemeentepersoneel werd voorgesteld.
Wat hebben we onthouden? Er wonen 1253 mensen in Ornaisons die allemaal, of 't scheelt niet veel, in de wijnbouw werken. Er stromen twee rivieren, er zijn tientallen verenigingen en iedereen vindt het hier plezant. Behalve als het regent en er overstromingen zijn.
Tijdens het aperitief werd er gemengeld (de mensen, niet de dranken) en kennisgemaakt.
Een mens zou denken dat een gemeente van 1253 mensen geen grote gemeenteraad, maar wel een groot café nodig heeft. Ewel... de gemeenteraad bestaat uit 15 personen (1 burgemeester, 4 schepenen en 10 gemeenteraadsleden) en het café is sedert februari gesloten. Een kwestie van prioriteiten. (Ter vergelijking: een Belgische gemeente van 1253 inwoners zou 7 à 9 gemeenteraadsleden tellen.)
Tijdens het mengelen ontmoetten we een koppel (Paul en Nicole) dat drie jaar in Groot-Brittannië woonde en daarvoor in de Franse Ardennen. Expats die terugkeerden. We keuvelden wat met de mevrouw van de gemeentehuisbalie en Paul voerde het gesprek meteen naar het gebrek van een café in het dorp. Dat zouden wel eens onze nieuwe vrinden kunnen worden.
Heel wat mensen hebben ons al aangeraden om dat café over te nemen. Laat ons even uitleggen waarom we dat niet zullen doen: Het café is eigendom van twee broers die een autocarbedrijf uitbaten in Ornaisons. Ze hebben genoeg geld om zich nooit nog zorgen te hoeven maken en vragen 2004 (!) euro huur (per maand, niet per jaar of per kwartaal) voor het café. Dat betekent dat je al meer dan 2000 pastissen per maand moet verkopen, enkel om je huur te kunnen betalen. Dat zijn veel pastissen.
Het interesseert de eigenaars geen bal dat het gebouw ondertussen meer dan een half jaar leeg staat, geld genoeg. De afgelopen 10 jaar hebben minstens vijf nieuwe uitbaters het pand betrokken, geen van hen hield het langer dan twee jaar vol.
Paul, Nicole en wij hopen dat er snel een nieuwe uitbater komt.
En de ontvangst van nieuw-gearriveerden? Als goede Belgen stapten we daar ongeveer als laatsten buiten...
Wat hebben we onthouden? Er wonen 1253 mensen in Ornaisons die allemaal, of 't scheelt niet veel, in de wijnbouw werken. Er stromen twee rivieren, er zijn tientallen verenigingen en iedereen vindt het hier plezant. Behalve als het regent en er overstromingen zijn.
Tijdens het aperitief werd er gemengeld (de mensen, niet de dranken) en kennisgemaakt.
Een mens zou denken dat een gemeente van 1253 mensen geen grote gemeenteraad, maar wel een groot café nodig heeft. Ewel... de gemeenteraad bestaat uit 15 personen (1 burgemeester, 4 schepenen en 10 gemeenteraadsleden) en het café is sedert februari gesloten. Een kwestie van prioriteiten. (Ter vergelijking: een Belgische gemeente van 1253 inwoners zou 7 à 9 gemeenteraadsleden tellen.)
Tijdens het mengelen ontmoetten we een koppel (Paul en Nicole) dat drie jaar in Groot-Brittannië woonde en daarvoor in de Franse Ardennen. Expats die terugkeerden. We keuvelden wat met de mevrouw van de gemeentehuisbalie en Paul voerde het gesprek meteen naar het gebrek van een café in het dorp. Dat zouden wel eens onze nieuwe vrinden kunnen worden.
Heel wat mensen hebben ons al aangeraden om dat café over te nemen. Laat ons even uitleggen waarom we dat niet zullen doen: Het café is eigendom van twee broers die een autocarbedrijf uitbaten in Ornaisons. Ze hebben genoeg geld om zich nooit nog zorgen te hoeven maken en vragen 2004 (!) euro huur (per maand, niet per jaar of per kwartaal) voor het café. Dat betekent dat je al meer dan 2000 pastissen per maand moet verkopen, enkel om je huur te kunnen betalen. Dat zijn veel pastissen.
Het interesseert de eigenaars geen bal dat het gebouw ondertussen meer dan een half jaar leeg staat, geld genoeg. De afgelopen 10 jaar hebben minstens vijf nieuwe uitbaters het pand betrokken, geen van hen hield het langer dan twee jaar vol.
Paul, Nicole en wij hopen dat er snel een nieuwe uitbater komt.
En de ontvangst van nieuw-gearriveerden? Als goede Belgen stapten we daar ongeveer als laatsten buiten...
zaterdag 28 september 2013
Vensterenveloppes
Een mens zou denken dat - eenmaal hij naar het buitenland geëmigreerd is - de Belgische staat en haar tientallen onderdelen hem gerust zouden laten. Niets is minder waar. De afgelopen maanden mochten wij al meerdere malen vrolijke vensterenveloppes in onze brievenbus vinden.
We verkochten ons huis op 15 januari, maar moeten toch kadastrale belasting voor een heel jaar betalen. We verkochten ons huis en moeten daarom de verbeteringspremie die we kregen terugbetalen.
Wim stopte met zelfstandig zijn (haha), maar moet toch nog provinciebelasting betalen.
We leverden onze nummerplaat in, maar moeten toch nog verkeersbelasting betalen.
Ondertussen zitten we al aan meer dan 1000 euro belastingen en invorderingen sedert we verhuisd zijn.
Tja, iemand moet die oprotpremie van Stefaan De Clercq financieren natuurlijk.
We verkochten ons huis op 15 januari, maar moeten toch kadastrale belasting voor een heel jaar betalen. We verkochten ons huis en moeten daarom de verbeteringspremie die we kregen terugbetalen.
Wim stopte met zelfstandig zijn (haha), maar moet toch nog provinciebelasting betalen.
We leverden onze nummerplaat in, maar moeten toch nog verkeersbelasting betalen.
Ondertussen zitten we al aan meer dan 1000 euro belastingen en invorderingen sedert we verhuisd zijn.
Tja, iemand moet die oprotpremie van Stefaan De Clercq financieren natuurlijk.
Stavaza
Wegens a/ slecht weer (oh, jawel), b/ resultaten van een onderzoek bij de voltallige bevolking van 17, Avenue des Auberges die uitwijzen dat er bijzonder veel kans is op een werfongeval (die net-niet-afgesneden duim blijkt gelukkig toch weer aan te groeien) (zelfs het gangreen lijkt op de terugweg) en c/ ab-so-luut geen zin om te knutselen trokken we alsnog onze stoute veiligheidsschoenen aan voor een dag vol jolijt en onderdompeling in de verfraaiing van de bovenverdieping van onze stalling, ook gekend als "het Project". Maar eerst, een stand van zaken! (dan kunnen we nog een uur langer lummelen)
Die stand van zaken toont aan dat er nog teen en tander te gebeuren valt voor we onze voormalige paardenstal zullen kunnen verhuren aan potentiële toeristen die er op staan al hun geld aan ons te geven.
Wie een beetje een idee kan krijgen van hoe die bovenverdieping er ooit uit zag, kan onderstaande foto bekijken. Wie daar geen idee van wil, kan onderstaande foto overslaan.
U ziet een grote (96m²) woestenij.
Wat willen wij daarin verwezenlijken?
Twee slaapkamers, twee badkamers, een traphal en hal, een zolder (aan de bovenkant) en een keuken en eetkamer.
Wat verwezenlijkten wij tot nu toe?
We begonnen met 25 cm dakisolatie (puf) en lieten een Velux plaatsen. We verplaatsten de zoldertrap naar rechts, creëerden onze eigen slaapkamer en de traphal. De kleine gastenbadkamer is op één plint na afgewerkt en de hal staat in de gipskartonplaat. De zolder werd min of meer ingericht.
Deze foto, vanop dezelfde plaats getrokken, geeft misschienst een idee.
Wat verwezenlijken we op dit moment?
Onze eigen badkamer heeft muren en is geschilderd. Nu moeten de toiletten, lavabo's, douches en andere dingen die men in een badkamer vindt daar geplaatst worden.
Wat moeten we nog verwezenlijken?
Eenmaal dat allemaal klaar is beginnen we aan de twee laatste kamers: de vierde slaapkamer voor het gastenverblijf en de grote keuken/eetkamer. Op het einde moet het terras nog aangelegd worden, maar dat zal wellicht pas volgende lente zijn.
We wensen onszelf veel succes toe.
Die stand van zaken toont aan dat er nog teen en tander te gebeuren valt voor we onze voormalige paardenstal zullen kunnen verhuren aan potentiële toeristen die er op staan al hun geld aan ons te geven.
Wie een beetje een idee kan krijgen van hoe die bovenverdieping er ooit uit zag, kan onderstaande foto bekijken. Wie daar geen idee van wil, kan onderstaande foto overslaan.
Wat willen wij daarin verwezenlijken?
Twee slaapkamers, twee badkamers, een traphal en hal, een zolder (aan de bovenkant) en een keuken en eetkamer.
Wat verwezenlijkten wij tot nu toe?
We begonnen met 25 cm dakisolatie (puf) en lieten een Velux plaatsen. We verplaatsten de zoldertrap naar rechts, creëerden onze eigen slaapkamer en de traphal. De kleine gastenbadkamer is op één plint na afgewerkt en de hal staat in de gipskartonplaat. De zolder werd min of meer ingericht.
Deze foto, vanop dezelfde plaats getrokken, geeft misschienst een idee.
Wat verwezenlijken we op dit moment?
Onze eigen badkamer heeft muren en is geschilderd. Nu moeten de toiletten, lavabo's, douches en andere dingen die men in een badkamer vindt daar geplaatst worden.
Wat moeten we nog verwezenlijken?
Eenmaal dat allemaal klaar is beginnen we aan de twee laatste kamers: de vierde slaapkamer voor het gastenverblijf en de grote keuken/eetkamer. Op het einde moet het terras nog aangelegd worden, maar dat zal wellicht pas volgende lente zijn.
We wensen onszelf veel succes toe.
dinsdag 24 september 2013
Bezoek
De hele zomer was het hier De Zoeten Inval. Uit alle windstreken van Gent en omliggende straten kwamen allerlei bezoekers op ons af. Mooie en minder mooie, maar allemaal met hun eigen kwaliteiten.
Zo passeerde ook Tom. Deze jongeling maakt foto's van vanalles, ook van Ornaisons.
Zo passeerde ook Tom. Deze jongeling maakt foto's van vanalles, ook van Ornaisons.
De oude boulodrome, aan de overkant van de straat
De nieuwe boulodrome, met atleten
De nieuwe boulodrome, zonder atleten
Onthoud die naam: Tom Verbruggen. We gaan er waarschijnlijk nog van horen. Als hij een beetje van de drank kan afblijven tenminste.
http://www.tomverbruggen.com/ voor al uw kommuniefoto's en trouwfeesten.
Collioure
Een of andere Gorge
Gruissan
Gruissan
maandag 23 september 2013
Herfst
Vandaag is de eerste hele dag van de herfst. Het ideale moment om de panoramafunctie van de telefoon eens te testen.
Deze foto werd op 250 meter van ons huis gemaakt. Op de achtergrond La Pech, de heuvel waarop je allerlei dingen kunt doen. Ons huis ligt uiterst rechts verscholen achter de bomen. De zandweg loopt richting samenvloeiing Aussou en Orbieu, links zie je een doorgang om daar te geraken.
En kijk naar de kleur van die lucht! Géén fijn stof alhier.
Abonneren op:
Posts (Atom)
L'urgent est fait, l'impossible est en cours, pour les miracles, prévoir un délai.
De zomervakantie is begonnen, 't is te zeggen officieel morgen, maar ge ziet dat de meeste mensen aan het uitbollen zijn. De scholieren ...
-
En toen kochten we plotsklaps een huis in Montpellier. Binnen ons budget. Binnen de kleine ring (er is geen kleine ring rond Montpellier, ... -
Weet ge nog, toen ge 8 waart, dat iedereen je wijsmaakte "er zijn geen domme vragen" ? Wel, die zijn er welzeker. Een potentiële ...
