Afgelopen maandag waren we bij klanten aan het werk. Het was de hele dag water aan het gieten. Maar aangezien we binnen bezig waren, vonden we dat niet zo heel erg. Toen we rond een uur of 4 naar huis vertrokken vertelde de vrouw des huizes dat het departement Aude onder "vigilance orange" geplaatst was. Dat betekent dat er mogelijks gevaarlijke dingen kunnen gebeuren. Aangezien we al een keertje vigilance orange hadden meegemaakt en het toen allemaal niet zo erg bleek te zijn, maakten we ons weinig zorgen.
Tot we door Villedaigne reden. Ons buurdorp ligt net als Ornaisons aan de Orbieu. Een rivier die in de Corbières ontspringt en op een tiental kilometer van hier in de rivier Aude uitmondt.
De Orbieu is een grillige rivier. Over het algemeen niet veel meer dan een kabbelend beekje waar we op warme zomeravonden met de hond heen plachten te wandelen voor wat verkoeling. Maar drie dagen per jaar een woeste rivier die bomen ontwortelt en zijn bedding verlegt. In Villedaigne is een kleine waterval, ongeveer een meter hoog. Op het moment dat we voorbijreden was de waterval verdwenen. Er was alleen een kolkende bruine rivier te zien.
En toen werd het stil in de auto...
Eenmaal in Ornaisons aangekomen gingen we meteen het waterpeil van de Aussou checken. De Aussou is een kabbelend beekje van ongeveer 10 cm diep dat achter ons huis stroomt. De Aussou was veranderd in een wildwaterbaan! De beek stond ongeveer 4 meter hoog en sleurde aan een snelheid van - we moeten even schatten - zowat 30 km/h bomen en modder mee.
Lichte paniek.
De "gué" in Ornaisons, een plaats waar de straat vlak boven de beek ligt.
We begonnen meteen meubilair, electronica en ander kostbaar gerief naar de eerste verdieping te brengen. Nadat de woonkamer leeggemaakt was dachten we even te kunnen uitrusten.
Vertelden we al dat het ondertussen zwaar aan het onweren was? Nee zeker.
Want toen viel de stroom uit. Een blackout als het ware. Niet eentje met voorbedachten rade door Electrabel in gang gezet (of beter: uitgezet), maar een blikseminslag die de helft van de omringende dorpen zonder stroom zette.
Om het even te schetsen: in België onweert het, je ziet een bliksemschicht, begint te tellen en 7 seconden later hoor je wat gerommel. Hier wordt het 7 seconden lang zo licht als op een Belgische heldere (we schreven bijna zomer-)dag met alle straatverlichting aan en knalt de donder alsof onze Oosterburen een nieuw Ardennenoffensief gestart zijn.
Geen elektriciteit, een wassende rivier, bakken hemelwater, donder en bliksem. Het waren dagen als deze waarop Johannes zich terugtrok in zijn vrijgezellenappartementje en wat verder fantaseerde over de Apocalyps.
Rond 20u wordt aan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt. De burgemeester in hoogsteigen persoon met Fanny van de gemeenteraad. Of alles in orde is. Of we begonnen zijn met dingen naar boven brengen. Dat het snel kan gaan en als we hulp nodig hebben er mensen in het gemeentehuis klaar staan om bij te springen.
Geloof ons mensen, dat is geen! geruststellende boodschap.
Wij dus nog wat gerief naar het eerste gebracht. Daarna gingen we wat wandelen in het dorp.
Avenue des Auberges, Ornaisons
De oplettende lezer onder u heeft vast opgemerkt dat bovenstaande foto getrokken werd in een straat die de naam draagt van onze straat. Gelukkig een lager gelegen gedeelte.
Om een lang verhaal kort te maken: het was dikke panique au village. Iedereen bracht have en goed in veiligheid.
Rond een uur of 10 begon het water in de Aussou terug te zakken. Het hoogste peil was ongeveer 5 meter en toen hadden we nog zo'n 3 meter reserve voor het in ons huis binnen zou stromen. Maar ge kunt u niet voorstellen mensen hoe indrukwekkend en beangstigend dat is.
Achteraf bleek dat we veel geluk hebben gehad. De stijging van de Aussou had enkel te maken met een zeer zwaar onweer in een dorp stroomopwaarts. Al het water moest via de Aussou geëvacueerd worden en stroomde in Ornaisons in een bijna lege Orbieu. De snelheid waarmee het water afgevoerd kon worden was een zege en een vloek. Het ging snel, maar het sleurde ook alles mee wat in de weg stond.
Het strandje aan de monding van de Aussou in de Orbieu, waar wij des zomers wel eens heen plegen te gaan voor een verfrissende duik, ziet er nu helemaal anders uit met zijn ontwortelde bomen en opeengestapelde rotsblokken.
(einde deel 1)
