Het dat er aan te komen natuurlijk. De particratie van de afgelopen decennia die enkel maar rotzooi oplevert voor Jan met de pet in de straat heeft in Vlaanderen, Nederland, Frankrijk en een grote hand vol andere landen zijn culminatiepunt bereikt. Het kleurt overal donkerbruin. We gaan niet flauw doen, het Bruin belang als verliezer van de verkiezingen afschilderen omdat ze niet de grootste partij zijn geworden is een cynisch doekje voor het bloeden. We waren dan ook al wel wat gewoon sedert die Zwarte Zondag in de jaren '90.
In Frankrijk is de schok groter. Wie de electorale kaart van Frankrijk bekijkt ziet meteen wat voor kleur ons adoptieland heeft. Een donkerbruine zee met hier en daar een democratisch eilandje. Nu ja, democratisch...
In sommige gemeenten haalt extreemrechts monstersscores van 60% en meer.
Macron heeft meteen de regering ontbonden en verkiezingen uitgeschreven. Een berekende gok, want de schok is groot en binnen een jaar is iedereen dat weer vergeten. Gaan stemmen is niet verplicht en de amper 50% voor de Europese verkiezingen gestemd hebben deden dat voornamelijk om hun onvrede te uiten.
De toekomst kleurt bruin.
Montpellier daarentegen is net als Gent een rood eiland in een bruine zee. We hebben blijkbaar iets met steden waar de bevolking "tegendraads" is. Het bruine front maakt hier geen kans.
Op het werk werd de afgelopen weken ook heel wat gepalaverd over de resultaten. De helft van de collega's is niet gaan stemmen, want anders heel hunne zondag om zeep zeg we hebben wel wat anders te doen. Dat was ook meteen de jongste helft. De doorsnee 20-ers hebben geen enkele interesse in politiek, dat mag duidelijk zijn. Dat net zij hun toekomst hiermee verspelen, dat dringt niet tot hen door.
Bovendien moet je in Frankrijk gaan stemmen in het stembureau waar je ingeschreven bent. Dat is niet automatisch en niet gelieerd aan je adres. Aangezien de meeste collega's niet van Montpellier zijn moeten ze dus meestal nog terugkeren naar hun geboortedorp "Bled", want uiteraard hebben ze nooit hun nieuwe adres doorgegeven aan de verkiezingsdienst.
Nu zondag is het dus weer kiezinge in Frankrijk, de eerste ronde van de parlementaire verkiezingen en werkelijk iedereen wil dit keer gaan stemmen. Maar... de bevolking heeft niet de tijd gekregen om zich 1. in te schrijven als kiezer als ze dat nog niet gedaan hadden of 2. zijn/haar nieuw adres door te geven. Gevolg : een deel van mijn collega's gaat richting Bled, een ander deel moet via procuratie of volmacht iemand anders laten stemmen. Die volmacht kun je niet zomaar met een briefje doen, neenee, daarvoor moet je naar het politiekantoor, want ze moeten even op je identiteitskaart kijken.
De afgelopen weken stond er elke dag een steeds langer wordende rij wachtenden aan het politiekantoor van Montpellier. Het zijn de laatste dagen voor de verkiezingen, de rij is ondertussen gegroeid tot vele tientallen. De temperaturen zijn ook gegroeid, sommige mensen staan uren in de blakke zon te wachten om een volmacht te geven.
Ik zei het al : de schok was groot in Frankrijk en iedereen voelt zich min of meer verantwoordelijk om te gaan stemmen.
