Duivels

Op 2 januari bezochten we de Pont du Diable, vlakbij Saint-Guilhem-le-Desert. Een rustieke brug over de rivier. De Hérault zag er toen zo uit :

In de zomer is het een populiere badplaats, met populairen en ander gebladerte langs een strand.

De Pont du Diable is - als ik mij niet vergis - op een normale dag zo'n 29 meter boven rivierniveau.

De afgelopen 18 uur heeft het onafgebroken water gegoten. Vandaag ziet de Hérault er iets minder rustiek uit...

Weg strand, maar ook veel minder hoog om van de brug af te duiken.

Niet voor het één of ander, maar we zijn toch redelijk content dat we niet meer in overstromingsgebied wonen.

Maart

Hopla, het is al april. Aha! Begin maart trokken we na onze IJslandreis nog een paar dagen naar Oostende, stad aan de kust, met de (schoon)familie. Er was buffet met spek en eiers 's morgens en buffet met vanalles 's avonds. Zoals het goede Vlamingen betaamt haalden we daar onze winst uit. De terugrit naar Ornaisons werd stiekem culinair gesponsord door het hotel.

Vlak voor ons vertrek naar IJsland was het trouwens weer groot weeralarm in de regio. We beginnen het ondertussen te kennen: het regent veel en lang. De Aussou achter ons huis bleef dit keer netjes binnen haar oevers. Dat was fijn, want - volgens zij die het kunnen weten - is er die dag meer neerslag gevallen dan in het rampzalige jaar des heren 1999. Toen stond de halve Aude blank en verdronken tientallen mensen. 1999 is élke keer de referentie als het water een beetje omhoog komt. Er bestaan zelfs hele studies over de intempéries van 1999. Naar het schijnt was het in 1934 nóg erger. Dat wist buurman Jackie te vertellen. Maar dat had hij natuurlijk niet zelf meegemaakt. Hij was toen nog niet geboren.
De jarenlange werken aan de oevers en potpolders beginnen hun vruchten af te werpen. Een fijn gevoel is het nog altijd niet, maar we weten tenminste dat de kans op een grote overstroming een klein pakje kleiner geworden is. Op het filmpje dat Meteo Languedoc maakte, zie je een dorp in de buurt: Sallèles-d'Aude. Daar laten ze het volledige omringende land onderlopen. Het dorp zelf hield de voeten droog. De bewoners althans. Dorpen hebben geen voeten.

Eind goed al goed.

Toen we enige tijd in Frankrijk woonden begon ik te werken in een restaurant. Het was de bedoeling om tijdelijk wat extra loon te verdienen tijdens onze verbouwingen. Werken opent vele deuren. Waar veel buitenlanders ontzettend veel problemen hebben om allerlei documenten in orde te krijgen, lukt dat met een job meteen. En je bouwt stempelrecht op, ook handig in noodgevallen. Zelfstandig zijn is plezant, maar als er niemand in je huis komt logeren komt er ook geen geld binnen natuurlijk. Dat werken is mij zo bevallen (kuch) dat ik dat nog eens ga doen. Vanaf half mei start ik bij een fietsverhuurbedrijf als factotum. Fietsen herstellen, verhuur regelen, etc. Fietsen is en zijn plezant. Als ik mij niet vergis is dat een zeugma. Ik kan mij vergissen.

Er is er nog eentje in huis die een job versierd heeft. In de Aude is tijdens de zomer evenveel werk als er tijdens de winter niet is. Gedurende een maand of 6 per jaar is de werkgelegenheid hier nagenoeg 100%, in de winter zit een derde thuis met zijn vingers te draaien. Wendie ging ondertussen aan de slag als onthaalmedewerkster in een camping. Een Franse camping met een Nederlandstalig deel aan hun website en waar men dan verwonderd is dat Nederlanders in het Nederlanders e-mailtjes sturen. Talenkennis is een absolute troef in een land waar de helft van de bevolking nauwelijks de eigen taal beheerst.

Dat betekent dat bibi uitbater wordt van de B&B. In praktijk althans. Elke ochtend fietsen herstellen, elke namiddag poetsen en gasten ontvangen. Het wordt een drukke zomer.

U vergeeft het ons dat het vanaf nu heel wat stiller wordt op deze pagina's.

Inondations

De opmerkelijke en opmerkzame lezer merkte vast dat het vorige bericht in het holst van de nacht gepubliceerd werd. Het was zondagochtend, 3u. Ik was de hele nacht op gebleven om het waterpeil van de Aussou in de gaten te houden, want net zoals de maandag daarvoor voorspelde men overstromingen.
Om 2u was de Aussou ongeveer één meter gestegen. Om 3u stroomde de Aussou nog altijd in haar bedding, aan ons huis ongeveer vijf meter diep, maar leek het erop dat dat niet lang meer zou duren. Om 3u30 stond het lager gelegen gedeelte van onze tuin onder water. Het zwembad stond met de voeten in het water. De rivier had zijn bedding verlaten en het water steeg ongeveer één centimeter per minuut.

Tijd om de buren te wekken.

Buurman Jackie, begin 70, gepensioneerd en full time pain in the ass lag vreemd genoeg vredig te slapen. Elk gesprek met Jackie situeert zich rond de gevaren van overstromingen. Hij had de rivier tot ongeveer 2u in de gaten gehouden en toen beslist dat het allemaal wel zo'n vaart niet zou lopen. Toen ik hem om half drie wekte, stond het water dus in zijn tuin.
Bij Serge, een andere buurman, stond het water ondertussen tot aan zijn inrijpoort.

We bleven ondertussen gerief naar de eerste verdieping brengen. Het water bleef gestaag stijgen. Rond het middaguur bereikte het ons terras. Op dat moment slaat de angst om in een soort gelatenheid. 't Is gebeurd zou één of andere presentator met geitenlach zeggen.
En toen geschiedde het wonder. Het stopte met regenen, de rivier stopte met stijgen en we begonnen te hopen op een goede afloop.
Uiteindelijk steeg het water tot op 53 cm hoogte van onze woonkamervloer. In totaal steeg het waterpeil van de Aussou ongeveer 8 meter. We hebben veel geluk gehad.

De Aussou achter ons huis, die op maandag tot aan de bovenkant van de bedding steeg.

De Aussou in de nacht van zondag op maandag, uit haar oevers getreden.

De monding van de Aussou in de Orbieu, ongeveer 250 meter van ons huis. Normaal zie je geen water op dit punt.

De oude boulodrome, aan de overkant van de straat...

De brug over de Aussou, gezien vanop ons terras. Het water heeft nog zo'n 30 cm speling onder de brug.

De kippen zijn in de bomen gevlucht.

De lavoir in het centrum van Ornaisons.

Het water heeft de inrijpoort van buurman Serge bereikt. Hij kreeg ongeveer 50 cm water binnen.

Het lager gelegen gedeelte van buurman Jackies tuin wordt overstroomd. Ons zwembad staat met de voeten in het water.

Het water begint in onze tuin te stromen.

Water tot aan de onderste trede van het terras. Dit bleek uiteindelijk het hoogste punt te zijn.

De moestuin van buurman Jackie. Misschien dit keer voor waterkers opteren.

Ons zwembad raakte bijna overstroomd...

Tot slot, een item uit het journaal.

Intempéries

Een mals buitje, motregen, een beetje smuk, wat druilerig weer,... allemaal dingen die niet bestaan in het zuiden van Frankrijk. Meestal regent het niet, maar als het regent, dan giet het. Iets tussenin bestaat niet.

Afgelopen maandag waren we bij klanten aan het werk. Het was de hele dag water aan het gieten. Maar aangezien we binnen bezig waren, vonden we dat niet zo heel erg. Toen we rond een uur of 4 naar huis vertrokken vertelde de vrouw des huizes dat het departement Aude onder "vigilance orange" geplaatst was. Dat betekent dat er mogelijks gevaarlijke dingen kunnen gebeuren. Aangezien we al een keertje vigilance orange hadden meegemaakt en het toen allemaal niet zo erg bleek te zijn, maakten we ons weinig zorgen.
Tot we door Villedaigne reden. Ons buurdorp ligt net als Ornaisons aan de Orbieu. Een rivier die in de Corbières ontspringt en op een tiental kilometer van hier in de rivier Aude uitmondt.
De Orbieu is een grillige rivier. Over het algemeen niet veel meer dan een kabbelend beekje waar we op warme zomeravonden met de hond heen plachten te wandelen voor wat verkoeling. Maar drie dagen per jaar een woeste rivier die bomen ontwortelt en zijn bedding verlegt. In Villedaigne is een kleine waterval, ongeveer een meter hoog. Op het moment dat we voorbijreden was de waterval verdwenen. Er was alleen een kolkende bruine rivier te zien.

En toen werd het stil in de auto...

Eenmaal in Ornaisons aangekomen gingen we meteen het waterpeil van de Aussou checken. De Aussou is een kabbelend beekje van ongeveer 10 cm diep dat achter ons huis stroomt. De Aussou was veranderd in een wildwaterbaan! De beek stond ongeveer 4 meter hoog en sleurde aan een snelheid van - we moeten even schatten - zowat 30 km/h bomen en modder mee.

Lichte paniek.

De "gué" in Ornaisons, een plaats waar de straat vlak boven de beek ligt.

We begonnen meteen meubilair, electronica en ander kostbaar gerief naar de eerste verdieping te brengen. Nadat de woonkamer leeggemaakt was dachten we even te kunnen uitrusten.

Vertelden we al dat het ondertussen zwaar aan het onweren was? Nee zeker.

Want toen viel de stroom uit. Een blackout als het ware. Niet eentje met voorbedachten rade door Electrabel in gang gezet (of beter: uitgezet), maar een blikseminslag die de helft van de omringende dorpen zonder stroom zette.

Om het even te schetsen: in België onweert het, je ziet een bliksemschicht, begint te tellen en 7 seconden later hoor je wat gerommel. Hier wordt het 7 seconden lang zo licht als op een Belgische heldere (we schreven bijna zomer-)dag met alle straatverlichting aan en knalt de donder alsof onze Oosterburen een nieuw Ardennenoffensief gestart zijn. 

Geen elektriciteit, een wassende rivier, bakken hemelwater, donder en bliksem. Het waren dagen als deze waarop Johannes zich terugtrok in zijn vrijgezellenappartementje en wat verder fantaseerde over de Apocalyps.

Rond 20u wordt aan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt. De burgemeester in hoogsteigen persoon met Fanny van de gemeenteraad. Of alles in orde is. Of we begonnen zijn met dingen naar boven brengen. Dat het snel kan gaan en als we hulp nodig hebben er mensen in het gemeentehuis klaar staan om bij te springen.

Geloof ons mensen, dat is geen! geruststellende boodschap.

Wij dus nog wat gerief naar het eerste gebracht. Daarna gingen we wat wandelen in het dorp.

Avenue des Auberges, Ornaisons

De oplettende lezer onder u heeft vast opgemerkt dat bovenstaande foto getrokken werd in een straat die de naam draagt van onze straat. Gelukkig een lager gelegen gedeelte.

Om een lang verhaal kort te maken: het was dikke panique au village. Iedereen bracht have en goed in veiligheid. 

Rond een uur of 10 begon het water in de Aussou terug te zakken. Het hoogste peil was ongeveer 5 meter en toen hadden we nog zo'n 3 meter reserve voor het in ons huis binnen zou stromen. Maar ge kunt u niet voorstellen mensen hoe indrukwekkend en beangstigend dat is.

Achteraf bleek dat we veel geluk hebben gehad. De stijging van de Aussou had enkel te maken met een zeer zwaar onweer in een dorp stroomopwaarts. Al het water moest via de Aussou geëvacueerd worden en stroomde in Ornaisons in een bijna lege Orbieu. De snelheid waarmee het water afgevoerd kon worden was een zege en een vloek. Het ging snel, maar het sleurde ook alles mee wat in de weg stond.

Het strandje aan de monding van de Aussou in de Orbieu, waar wij des zomers wel eens heen plegen te gaan voor een verfrissende duik, ziet er nu helemaal anders uit met zijn ontwortelde bomen en opeengestapelde rotsblokken.

(einde deel 1)

Schade

1. Sedert deze zomer kregen we schimmel op enkele muren van het gedeelte dat de vorige eigenaar gerenoveerd had. Heel vreemd dat we dat niet gemerkt hadden voor we het huis kochten, want sedert ons oud huis in Gent zijn we nogal beducht op vervelende gebreken. Vorige week merkten we dat achter het patattenrek in de berging een enorme schimmelvlek ontstaan was. We hadden hier en daar al stukken gipsplaat verwijderd, maar het probleem leek niet op te houden.

2. We hebben twee waterverwarmers die elk 200 liter water stoken. Dat gebeurt vanaf 21u, omdat dan het nachttarief start. Dat water blijft dan de hele dag lekker warm. Tot nu toe hadden we er maar één op staan, met z'n tweeën gebruik je geen enorme hoeveelheden warm water. Sedert een maand of drie hadden we 's avonds niet meer genoeg warm water meer om met 2 te douchen. We hadden zelfs al de waterverwarmers omgewisseld omdat we dachten dat er een kapot was. Die dingen zijn al 15 jaar oud.

3. Onlangs kregen we de waterfactuur en bleek dat we in de tweede jaarhelft maar liefst 224% meer water verbruikt hadden dan tijdens de eerste jaarhelft. Kon ongeveer kloppen natuurlijk, want we wonen hier pas sedert 1 april. Maar toch, veel water.

Gisteren bleek waarom 1, 2 en 3 er waren.

Sedert we onze keuken geïnstalleerd hadden, stond de warmwaterkraan richting keuken open. Altijd handig, warm water in de keuken. De leidingen, door de vorige eigenaar klaargelegd, lopen achter de gipsplaten muren. Je ziet ze niet en dat is zowel een voordeel als een nadeel. Voordeel: je ziet ze niet. Nadeel: je ziet ze niet.
Eén van de aanlsuitingen bleek gigantisch te lekken. Na een kwartier was er ongeveer een liter water weggelekt. Zowat 100 liter water per dag. Dat water kwam uit de warmwaterketel en stroomde netjes weg in de vloer.

Gelukkig hebben we het ontdekt en kunnen we het zelf oplossen. En ook gelukkig had de betere helft van ons beiden het idee om de verzekering te contacteren. In Gent hadden we ook ooit een lek achter een gyprocwand en toen kregen we 300 euro om het zelf te herstellen. Which was nice.

De brandverzekering van LCL werd ons aangeprezen door de bankdirecteur als één van de beste van Frankrijk. Geen gezeur over betalingen e.d., zij het enigszins duurder dan de concurrentie. Nu bleek ook dat dat waar is. Een vriendelijke mevrouw beantwoordde de telefoon, stelde een heleboel vragen, vroeg of ze een loodgieter moest sturen, of we het zelf konden herstellen, hoeveel werk dat zou zijn, enzovoort, enzoverder. Aan het einde van het telefoongesprek hadden we twee mogelijkheden: we laten alles herstellen door vakmannen en dan betalen we een franchise van 150 euro of we herstellen alles zelf en dan vangen we 700 euro voor materiaal en werkuren.

Ka-ching!

Little differences

Het zijn de kleine verschillen die opvallen, een cliché zo groot als een Eiffeltoren, dus het is waar en ook dat is een cliché (ik moest deze zin ook eens herlezen toen ik ze geschreven had).

Gisterenaaf viel tijdens het douchen de druk weg van het water. Er zijn al enkele weken waterwerken bezig in de buurt, dus vermoed je meteen dat ze ergens iets fout aangesloten hebben. Bij het buitengaan om bij de buren te checken of zij ook problemen hebben, valt meteen de nieuwe rivier op die van de Pech af klatert. De bron is snel gevonden en net dat tikje anders dan wat we gewoon zijn van een bron. Een brandkraan is haar dop verloren en braakt water gelijk zatte Rita wijn na de nieuwjaarsreceptie van VTM.

Wat doet een wakkere burger in dat geval? In tegenstelling tot de tientallen automobilisten die al voorbijgereden waren... De brandweer bellen. De brandweer in Frankrijk opereert onder telefoonnummer 18. Een ietwat nerveuze man beantwoordt mijn oproep. Wellicht denkt hij dat er ergens brand is en dat is nooit plezant. Tenzij je een pyromaan bent natuurlijk.

• Brandkraan kapot? Kun je ze zelf niet dicht draaien? (Franse brandweermannen praten uitstekend Nederlands)
• Pardon?
• Tja, dat is eigenlijk onze verantwoordelijkheid niet, het gemeentebestuur is verantwoordelijk voor de brandkranen.
• Moet ik het gemeentehuis bellen? Daar zal nu vast niemand meer zijn (het was na 21h).
• Nee hoor, mocht het niet lukken om ze dicht te draaien, bel dan even terug, dan regelen wij alles.

In België zouden wellicht nog tijdens het telefoongesprek al 4 gespierde brandweermannen aan de brandkraan gestaan hebben. Om een lang verhaal kort te maken, na ongeveer een uur is het spuiten gestopt, is er nog altijd geen druk op het water en weten we niet wie het nu eigenlijk opgelost heeft. Hoera!

Stil

Jawel, het is hier al een tijdje stil. We hebben dan ook niet stilgezeten, zowel op het vlak van arbeidsintentiteit als een paar keer uithuizig zijn.
Wat hebben we uitgeveterd?

• Nog een concertavond in Le Bikini met o.a. These New Puritans en SUUNS (tip van 2013: wurm de nieuwe van These New Puritans in je oor).

   

• Gepleisterd, behangen en geschilderd. Deze week krijgen keuken, eetkamer, vierde slaapkamer en halletje van het vakantiehuis hun laatste laagje verf toebedeeld. Volgende week beginnen we te vloeren en installeren we de keuken. Want jawel, we hebben nog eens een dag in de Ikea van Montpellier doorgebracht. Die is nu weer leeg, sorry. 't Was speciale actie op keukens en badkamers: 10% korting, daar mogen ze al eens een Siberisch oerbos voor omhakken.
• De website verder afgewerkt. Die zal binnenkort helemaal klaar zijn voor jullie reservaties.
• Het dorpsfeest bezocht.
• Het wassende water in de rivier gade geslagen.
• Een deurbel annex inkomcodetoestel geïnstalleerd. 
• Visitekaartjes laten drukken
• Familie te slapen gelegd.

Binnenkort wat meer foto's van de afgewerkte kamers, maar nu roept de plicht. Ergens in de verte. Zachtjes. 

Wateroverlast

Het weer was de afgelopen dagen niet helemaal super in de streek. De Aussou en de Orbieu die achter ons huis stromen traden uit hun oevers. Even naar de buurman gebeld om te informeren of alles ok was en hij kon ons geruststellen: het water kwam maar tot aan de achterkant van onze tuin (die nog twee meter lager ligt dan onze achterdeur). Het komt er op neer dat de wijnboeren tevreden zijn met de extra bevloeiing van hun landerijen.

Zowat de hele Languedoc-Roussillon is "zone inondable" of overstromingsgebied. Dat betekent dat er redelijk wat maatregelen genomen worden om de veiligheid te bevorderen, maar dat er geen garanties zijn. In november 1999 zorgde 2 meter (!) neerslag op enkele uren tijd voor de zwaarste overstromingen in de streek sinds mensenheugenis. Volgens de plannen die we bij het compromis ontvingen, lag ons huis toen nog op het droge. We maken ons dus niet echt zorgen, maar we houden rekening met mogelijke wateroverlast en gaan sowieso waterkeringen aanbrengen aan de ingangen.

Hier en hier lees je meer over de wateroverlast van afgelopen weekend.
Op deze website kunnen we checken of er acuut gevaar dreigt.