Verslag van een dag

Wendie zou op zaterdag naar België vertrekken voor een blitzbezoek aan een knie. Een geopereerde knie welteverstaan, niet zomaar een knie. Momenteel zitten we weer in Sète bij onze vaste klant om wat klusjes in het heuvelhuis te doen. Prachtig zicht op de haven van Sète, de piramides van Aigues Mortes en - als het weer een beetje meezit - de Mont Ventoux. De vlucht naar Charleroi vertrok uit Carcassonne, dus dat betekende een trip richting de luchthaven vanuit Sète. Niet zo erg, want voor het heuveltuinhuis moest ik een deur hebben. Bricolagewinkels in Frankrijk zijn een ras apart. In de ene kun je geen deur vinden, in de andere geen osb-platen en in de volgende geen fietsenrek. Niet dat we een fietsenrek nodig hebben, maar bon.
Wij dus naar Carcassonne. Wendie afgezet, uitgebreid en hartverscheurend afscheid genomen enal.

Op de terugweg word ik achteraan aangereden door een belegen bejaarde. Het koppel is woest, want ik vertraagde en ze hadden dat niet gezien. Ze weigeren te erkennen dat ze in fout zijn, we hebben geen van beiden een aanrijdingsformulier in de auto en patati, patata. Op zaterdagmiddag is elke zeichzelf respecterende instantie in Frankrijk uiteraard gesloten en de politie weigert te komen als er geen gewonden zijn. Na lang palaveren worden gegevens uitgewisseld en kunnen we onze weg verderzetten.

Eenmaal aangekomen in Ornaisons stuurt Wendie het bericht dat haar vlucht geannuleerd is wegens "meteorologische omstandigheden". De lucht is kraakhelder blauw en er staat geen zuchtje wind. Het vliegtuig waar ze op had moeten stappen werd afgeleid naar Perpignan en de vlucht zal leeg terugkeren naar Charleroi. Ik daarentegen keer terug naar Carcassonne.

Blijgemutst (kuch) rijden we naar Narbonne om een tuinhuisdeur, terug naar Ornaisons om ons gerief en daarna naar Sète om er weer stevig in te vliegen.

8 uur en 430 kilometer later komen we moe en slechtgezind weer in Sète toe.

Epiloog: maandagochtend bel ik de verzekering. Jamaarja mijnheer, als er geen 'constat amiable' is kunnen wij niets doen hé. U moet terug naar Carcassonne, met die mensen een afspraak maken en hen dat papiertje laten ondertekenen... Net nadat Wendie - dit keer alleen - met de auto naar Carcassonne vertrokken is om haar nieuwe vlucht richting Charleroi te halen...

Arnaque

Het is een woord dat je minstens een keer per week hoort: "arnaque" of oplichterij, zwendel. Iedereen in Frankrijk krijgt meerdere keren per week te maken met personen en bedrijven die hen willen oplichten. Als je zelfstandige wordt, dan worden je gegevens (naam, adres, telefoonnummer, etc.) publiek. Iedereen kan op eenvoudig verzoek je gegevens opvragen en krijgt die of online checken voor een zacht prijsje (bvb. Manageo, waar onze gegevens gewoon te grabbel gegooid worden). Privacy is een vaag woord in Frankrijk. Dagelijks krijgen we meerdere telefonische oproepen van bedrijven, in verschillende vormen van malafiditeit, die geld uit onze zakken willen kloppen omdat ze een aanbod hebben dat we niet kunnen weigeren. Dat gaat van de Gouden Gids, die ons meerdere keren per jaar opbelt om te vragen of we echt niet in het telefoonboek willen staan, tot bedrijven die ons dak willen vol leggen met zonnepanelen. Het is zo ver gekomen dat we telefoonnummers die met 01 beginnen (regio Parijs) gewoon niet meer beantwoorden. Ze moeten maar een boodschap inspreken.

Onze buurman heeft een tijdje geleden zonnepanelen op zijn dak laten leggen, het bedrijf is na de betaling van de radar verdwenen en de buurman heeft nu een heel duur dak. Zelf hebben we ervaringen met ene mijnheer Cédrik Gérard die ons in het verleden veel geld gekost heeft voor een toestel dat weliswaar werkend geïnstalleerd werd, maar waarvoor we zomaar eventje 8.000 euro aan subsidies zouden krijgen. Die we uiteraard nooit gekregen hebben. Mijnheer Cédrik Gérard heeft wel een mooie bonus aan ons verdiend.

Nog verder gaat het met malafide bedrijven die officiële namen dragen en internetlijsten opstellen waar je lidgeld voor moet betalen. Onlangs kreeg ik een er officieel uitziende brief van één of ander bedrijf. Geprint met een goedkope kleurenprinter. Dat ik 300 euro lidgeld moest betalen om op hun lijst te staan. Sommige mensen betalen dat dus. Makkelijk verdiend en legaal, want het "bedrijf" heeft een website waar alle aangesloten leden op vermeld staan, dus doen ze niets wat niet mag. Maar het "officiële" karakter van de brief laat velen in de val lopen.

Er bestaat een lijst in Frankrijk: Bloctel. Als je je inschrijft op die lijst dan mag geen enkel bedrijf (waar je geen klant bent of zelf contact mee opgenomen hebt) je nog opbellen, op straffe van vervolging. Die lijst is niet vrij raadpleegbaar voor bedrijven, ze moeten daarvoor betalen.

U leest het goed: Je krijgt quasi gratis alle gegevens van elke zelfstandige en firma in Frankrijk, maar om aan de gegevens te komen van personen die je niet mag opbellen moet je betalen.

Geen enkel bedrijf betaalt daarvoor, laat ons wel wezen. Ze blijven dus mensen lastig vallen. Het magische woord bij zo'n oproep is ondertussen "Bloctel" geworden. Als je dat vermeldt stopt het gesprek onmiddellijk. Of toch bijna, ze blijven altijd proberen hé.

OOF zit onder dak

Het is wat geweest de afgelopen 3 jaar. We begonnen voorzichtig te brouwen met was brouwpakketten in 2014. Gewoon in de keuken. Na een tijdje wilden we meer brouwen, de keukens werden te klein en vrienden had een schuur op overschot. Die schuur lag helaas in een vakantiehuis en we mochten er niet in als er vakantiegangers waren. Dus verhuisden we de boel naar onze studio. Na een jaar in de studio werd duidelijk dat er geen huur betaald zou worden met onze kleine opbrengst en stelden kennissen voor om bij hun een ruimte te lenen in ruil voor handenarbeid. Ze zijn namelijk volop aan het verbouwen en dat leek hen een leuk alternatief voor huurgeld dat ook aan die verbouwingen op zou gaan.
Dat liep helaas niet zo goed af, want mevrouw de kennis is zwaar gestoord. Dat werd duidelijk na enkele dagen, toen een discussie ontstond over ons waterverbruik. We verbruiken zo'n 200 à 400 liter om te brouwen (wat bijzonder goed meevalt), maar mevrouw de kennis kende het verschil niet tussen een kubieke meter water en een liter. Ze dacht dat wij zo'n 200 à 400 kubieke meter water per brouwdag gebruikten, meer dan hun jaarlijks verbruik. De problemen werden steeds erger zodat we beslisten om daar zo snel mogelijk te vertrekken.
De volgende locatie was een piepklein huisje van een Belgisch koppel in ons dorp. Dat staat momenteel nog leeg, in afwachting van de renovatie die ze willen aanvatten. We konden en mochten daar enkele maanden brouwen en opnieuw op zoek gaan naar een plek.
Op. Een. Dag. kwam één van ons op de proppen met het bericht dat een vriend van een kameraad van een kennis zijn schuur niet meer gebruikt, alleen om wat rotzooi op te slaan. Een wijnbouwer die gestopt is met wijnbouwen. Hij bleek een joviale vent die ons gerust enkele maanden voor een peulschil zijn schuur wil verhuren, tot we op onze poten gevallen zijn een een meer normale huur kunnen betalen.

En gisteren was het grote inauguratie van de nieuwe brouwerij. We hadden een Facebook evenementje aangemaakt waar 14 mensen op reageerden en wat flyertjes en affiches opgehangen in Ginestas. We hoopten op 40 man maar vreesden 20. We hebben ze niet geteld, maar we schatten dat er ongeveer zo'n 200 op de proppen kwamen. Een fijne namiddag vol bierproeverij en leuke ontmoetingen. Hoera!

Wie zijn al die mensen? 

Nog meer mensen en dat was nog maar het begin...

Hoog tijd om onze prijslijst boven te halen!

Serge en Serge, hebt g'em?

Al dat volk...

En die willen allemaal wat drinken.

De uitlegger

Onze flessenvul, -kapsuleer en -etiketteerstand. 

Met photobomb van de lavabo.

Happekes.

Liggende drankjes.

Staande drankjes

Where the magik happens.

Goddo supiido yuu! Burakku emparaa*

Godspeed. In het Engels betekent het zoveel als "vaarwel en veel geluk" of "The wish that the outcome of someone's actions is positive for them, typically someone about to start a journey or a daring endeavor." 
Gisteren bezochten we sinds lang nog een keertje Le Bikini in Toulouse. Een prachtige concertzaal, gebouwd om muziek te spelen en akoestisch tamelijk perfect. Godspeed You! Black Emperor speelde ten dans. 
Rond 11u reden we de autostrada op in Lézignan en het viel ons meteen op hoe kalm het op de baan was. We haalden één camionette in en dat was het. Tot voorbij Carcassonne zagen we - behalve aan de andere kant van de weg - geen enkele auto of vrachtwagen. 
Het is een bizar beeld. Tijdens de daguren alleen op de wereld. We dachten uiteraard dat de zombie-apocalyps uitgebroken was. Het internet gaf het antwoord. Even voor wij op de autostrada terechtkwamen had zich een ongeval voorgedaan in Bizanet, ongeveer 5 km voor de oprit in Lézignan, met een volledige wegblokkade tot gevolg. 

Wij dus zonder veel ongelukken naar Toulouse. Aldaar aangekomen parkeerden we op de Parking+Tramway** om de stad niet met de auto in te hoeven. Na enig gesukkel met de ticketautomaat en de hulp van een vriendelijke securityman (zelfs securitymannen zijn hoffelijk in Frankrijk) raakten we de stad in voor een dagje shoppen. Maar eerst: eten. Onze favoriete Libanees was gesloten. Maandag is een sluitingsdag in Frankrijk. Veel winkels en restaurants zijn gesloten, veel kappers zijn open. We zochten en vonden een alternatief bij de Zuid-Koreaan. Heerlijk gegeten te Boli café. 

Daarna werd duidelijk dat geen van ons beiden echt zin had om te shoppen. Te warm, te ver, te zweetvoeten. Ge kunt dat die mensen van de schoenenwinkel toch niet aandoen hé?

Uiteindelijk keerden we moe maar tevreden naar huis terug, op een quasi verlaten maandagnachtelijke autostrada.

En Godspeed You! Black Emperor was geweldig. Geweldig luid, geweldige muziek. Zelfs de nieuwe plaat is - ondanks veel toegankelijker dan vroeger werk - uitstekend verteerbaar.

*Wikipedia
** De Fransen hebben de neiging om élk woord af te korten, behalve het woord tram. 

Toeristen

Die dag op de kemping.

Nederlandse mevrouw gaat informatie vragen bij de Franse onthaalbediende, die meteen in het Engels van wal steekt. Waarop de Nederlandse: "JE MOET FRANS TEGE ME PRATE, ZODAT IK KEN OEFENE".

(Wendie proest het uit)

Raar

Gisteren maakte ik nogal ne keer iets vreemds mee. Om 18u30 besefte ik dat ik nog wat PU-schuim nodig had. Met een drukke zaterdag voor de boeg wilde ik vermijden om dan naar de lokale Bricomarché te moeten rijden en aan te schuiven in een rij vol bejaarden die enkel op zaterdag de tijd hebben om te winkelen en steevast met een cheque betalen.
Om 18u53 stap ik de Bricomarché binnen. U moet weten dat de winkel om 19u de deuren sluit. Ik word vriendelijk verwelkomd door het kassapersoneel en wandel naar het andere eind van de winkel. Ik pak twee bussen PU-schuim en wandel terug naar de kassa. Om 18u57 sta ik weer op de parking.

Nu moet u mij eens een winkel in België laten zien waar je vijf minuten voor sluitingstijd nog binnen mag om iets te kopen én vriendelijk bejegend wordt...

Leve het Franse personeel!

Dankuwel

Exact 27 (!) jaar geleden kwam Dankuwel van Hugo Matthysen uit. De poëet, filosoof, schrijver en muzikant bracht één van de beste Belgische platen uit. We zingen nog altijd met vreugde en uit volle borst van Stanneke tijdens lange autoritten doorheen de Franse bled.

Koop de plaat, u zal het zich niet beklagen.

Gemis

Deze schat zou vandaag 18 geworden zijn. Zot van wandelen, zot van eten, zot van water, zot tout court.

Uitchecken

Er zijn twee soorten mensen:

1. Zij die ergens tussen 7u en 11u uitchecken en min of meer in stilte vertrekken.

3. Zij die bij aankomst uitdrukkelijk en herhaaldelijk en langdurig en uitgebreid meedelen dat ze zéker vroeg zullen vertrekken, want ze moeten nog ergens heen en "ten laatste 11 uur, oh maar dan zijn we al lang weg hoor" en die je om half twee 's middags middels een "alstublieft wij moeten poetsen en er komen seffens andere klanten aan" moet aanmanen om te vertrekken. Dát is tevens het moment dat ze melden dat ze nog moeten douchen.

Spanjaarden (incl. Catalanen*)

De Noorderling gaat op reis en behoudt zo goed mogelijk zijn levensritme:
8h00 opstaan en ontbijten
9h00 een uitstap (maanden voordien gepland)
12h00 lunch
13h00 voortzetting van de uitstap
16h00 winkelen
17h00 koken
18h00 eten
20h00 televisie
22h00 bed
repeat
Bij vertrek klagen over luidruchtige klanten die midden in de nacht dineren.

De Spanjaard doet het een beetje anders.
10h00 opstaan. Of nee, wacht, nog even omdraaien. Het is immers vakantie.
11h00 opstaan en ontbijten
12h00 koffie n° 5
14h30 hmm, hongertje. Hoezo, alle restaurants zijn dicht? Ach, er is nog worst en een half stokbrood van gisteren.
15h00 siësta
16h00 opstaan
17h00 uitstap beginnen plannen, wat is er in de buurt te doen?
18h00 uitstap
19h00 aperitief
20h00 winkelen
21h00 voortzetting van het aperitief
22h30 koken, minimum drie gangen
23h30 eten
0h30 feestje bouwen op het terras
0h31 feestje stoppen want de eigenaar komt klagen
2h00 bed
repeat
Bij vertrek klagen over luidruchtige klanten die midden in de nacht ontbijten.

* U vraagt zich af: waarom staan die Catalanen daar expliciet bij vermeld?
Catalanen doen net hetzelfde als de Spanjaarden, maar zij produceren daarbij tevens 118 dB aan stemgeluid. Voor de rest veralgemenen we niet graag.

De zomer van 2017 in leuke ontmoetingen

Het mag niet allemaal kommer en kwel zijn. De meeste mensen passeren haast onopgemerkt. Sommigen vallen op om de verkeerde redenen, maar velen vallen op omdat ze gewoon fantastisch zijn.
Het onthaalgesprek duurt meestal een minuutje of 10. Welkom heten, alles laten zijn, zijn er nog vragen, prettige avond. Soms duren die gesprekken een half uur of langer. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd in het hoe en waarom wij naar het zuiden van Frankrijk zijn komen wonen en de brouwerij is uiteraard een conversation starter.

Een Engels gezin was vlak na middernacht vertrokken, hadden de hele dag gereden en arriveerden rond 21u bij ons. Tamelijk uitgeput, moe en redelijk euforisch. Er was koud bier en ze haalden pizza. Rond half twaalf ga ik boven kijken, want er is een feestje aan de gang op het terras. We vinden het niet leuk dat klanten gestoord worden omdat andere klanten iets te veel op hebben of gewoon Spaans zijn en er een ander levensritme op na houden*. Op het terras zit het halve Britse gezin (twee pinten en ze waren stiepel) gezellig te keuvelen met alle andere gasten. Dan kun je niet veel zeggen natuurlijk.

Achteraf lieten ze weten dat ze het heerlijk vonden en vijf weken later zijn ze gewoon opnieuw bij ons komen logeren en was het met kussen enal.

* Dat Spaanse levensritme is voer voor een andere blogpost

De zomer van 2017 in verloren voorwerpen

Sommige mensen gaan op reis om dingen achter te laten. Een korte samenvatting van vergeten dingen.

- 0,2 zakje rijst
- 0,5 doos pasta
- 0,6 doos couscous
- 1 damesshort
- 1 paar kindersokken
- 1 pot sicho... chico... cihorei... gevriesdroogde koffie
- 1 doos chocomelkpoeder
- 1 badhanddoek
- 1 zonnebril (die weken later weer verdween)
- 1 soeplepel
- 1 BH
- 2 ballonnen
- 2 boxershorts
- 2 gsm-laders (dat wordt een vrolijke vakantie voor de ouders)
- 3 boeken (die mensen gaan nooit weten hoe het afloopt!)
- 4 messen
- 4 kartons melk
- 6 koffielepeltjes
- 8.562 haren

De zomer van 2017 in gebroken voorwerpen

Haast 500 klanten, waarvan een groot deel zo onhandig zijn als een gnoe in een faïencewinkel. De zon hakt er ook stevig in. Tuinstoelen en zeilen verweren terwijl je erop kijkt. We hebben een lijstje van te vervangen voorwerpen. Dat betekent ... ballen bij Ikea!

De zomer van 2017 in vernielingen.

1 deurklink
1 waterglas
1 kamersleutel
1 zwembadliner (gelukkig slechts een scheur)
1 zwembadskimmer
2 tuinstoelen
2 parasols
3 handdoeken (dank u dames en heren die onze handdoeken gebruiken om zich te ontschminken)
3 schaduwzeilen
4 lakens (scheuren of onverwijderbare plekken, wat sommigen 's nachts doen... we willen het niet weten)
4 wijnglazen

Aanvulling:
Nog een deurklink
Een lichtschakelaar
Een handdoekenrek

De zomer van 2017 in speciale verzoeken

Bij het reserveren hebben gasten soms een speciaal verzoek. Een kleine bloemlezing.

- Pouvons nous arriver avec une caravane en toile pliante qui fait 1m60 de large.
(Misschien hadden ze schrik dat ons huis geen dak heeft)

- Est ce que la salle de bain et les toilettes sont dans la chambre
(Iemand die een kamer met gemeenschappelijke badkamer reserveerde)

- +2 children (2 and 4 years old), no extra bed needed
(Mensen die een tweepersoonskamer huurden)

- Nous avons deux petits chihuahuas
(Huisdieren zijn niet toegelaten)

- Approximate time of arrival: 13h00. We just need a queen bed. That's all.
(Ieuw! Go away! Get a room! Oh, wait...)

- ETANT DE MARIAGE A 14H IL FAUT IMPERATIVEMENT QUE NOUS PRENIONS POSSESSION DE LA CHAMBRE AVANT MIDI MERCI D AVANCE CORDIALEMENT MME F." (inclusief hoofdletters, exclusief leestekens)
(Antwoord: u kunt ten vroegste vanaf 14h00 bij ons inchecken, om 11h00 zijn er misschien nog andere gasten op de kamer)
- RE: Bonjour, merci de votre réponse et de votre compréhension, nous viendrons pour 14H. Cordialement Christiane F.
(Om 13h15 kondigt mw. F. zich met veel bombarie en een zwijgende halve trouwboek aan, zeurt over de files en de tijd die ze verloren hebben, ze konden hier twee uur eerder geweest zijn... Bovendien valt het op hoe slecht mensen kunnen liegen. Om 15h30 vertrekken ze eindelijk naar het huwelijksfeest. Als ik hen de volgende morgen vraag of ze niet te laat waren voor de inzegening antwoordt ze: "we waren net op tijd"...
Ik dacht dat de trouw om 14h00 was...?)

De zomer van 2017 in cijfers

Het was een lange hete zomer in Ornaisons. We presenteren u: de zomervakantie in cijfers! Zo hebt u tenminste iets te lezen tijdens de eerste werkdag na de vakantie.

Juli en augustus in Auberge Gekko bestonden uit:

- 0 vrije dagen
- 1 vogelkaka op de verse was
- 1,2 dozen waspoeier*
- 1:30 's nachts, laatste aankomer
- 2 personen te veel (met z'n vieren in een tweepersoonskamertje tijdens een hittegolf, heerlijk)
- 2 keer de koelkast met viltstift bekribbeld
- 2,5 flacons Vigor*
- 3 keer regen
- 4 betalingen met cheques
- 4,5 potten confituur
- 4,6 laagste score op Booking.com, de mijnheer was om één of andere onverklaarbare reden niet tevreden
- 5 spuitflessen GlasSex (hihi, spuit) en antikal*
- 5 flessen WC-eend*
- 5 flessen doucheshuim*
- 6 bussen vloeibaar wasmiddel*
- 6 potten choco
- 7 gezelschappen die hier al minstens 1 keer voordien waren
- 8 nachten (langste verblijf)
- 9 gemiddelde score op Booking.com
- 9:45 's morgens, vroegste aankomer, ambetant omdat de kamer nog niet klaar was
- 12 keer 10/10 op Booking.com
- 17 nationaliteiten
- 18 nationaliteiten (dixit de Catalanen)
- 39°C maximum
- 58 dagen zon
- 62 droogkasten gevuld*
- 68 theebuiltjes
- 113 reserveringen
- 124 keukens gepoetst
- 211 kamers gepoetst
- 241 Senseo pads*
- 248 uur gepoetst
- 310 wasmachines gedraaid*
- 318 klontjes suiker
- 372 douches, lavabo's en toiletten gepoetst
- 436 vreemden in huis, ook "gasten" genoemd
- 558 plastic vuilniszakjes*
- 3.488 lakens, handdoeken en kussenslopen gewassen* en opgehangen
- 14.694 m² gestofzuigd
- 14.694 m² gedweild (oftewel 7 voetbalvelden gestofzuigd en gedweild)
- 46.500 liter kraantjeswater verbruikt (ruim 100 liter per gast)*
- 84.072 kCal verbrand

* Op reis gaan is niet ecologisch, lieve mensen. Red onze planeet. Blijf thuis!

Frans

We leren allemaal Frans op school en daar moeten de meesten onder ons het dan maar mee doen. Maar dat Schoolfrans is behoorlijk afwijkend van het gesproken Frans. In het Engels (Amerikaans) krijgen we genoeg slang (argot) voorgeschoteld door films en tv-series, maar Franse media raakt amper tot bij ons.

Hier een paar voorbeelden die we niet op school geleerd hebben:
- Bon'ap: smakelijk;
- 't Inquiete: maak je geen zorgen;
- C'est ouf: dat is (te) gek, een klassiek voorbeeld van het Verlan, zie ook Stromae;
- Un mel: een e-mail, geen enkele Fransman zegt courriel;
- Elle est canon: Ze is knap/mooi;
- Boire un canon: er ene drinken;
- Bourré comme un coing (uitspraak: kweng, niet coin als hoek): zo zat als een kanon, wat ons dan weer bij de twee vorige uitspraken brengt, iemand zou eens moeten onderzoeken of dat iets met elkaar te maken heeft.

Hierbij een warme oproep om in de Franse lessen ook spreektaal op te nemen, zodat we niet bij staan als con comme une valise sans poignée als Fransen praten.

Juni

Begin juni trokken we voor het vierde jaar op rij naar Barcelona, voor het Primavera Sound Festival. Een festival met ongeveer 25 podia, verspreid in een buitenwijk van Barcelona, aan het einde van de Diagonal (of het begin, het is maar hoe je het bekijkt). Primavera bestaat ondertussen 16 jaar en is één van de beste festivals ter wereld. De muziek is eclectisch en de vloerbedekking is van beton of asfalt, dit in tegenstelling tot de meeste Belgische festivals waar de grond vaak uit modder of natte klei geboetseerd werd.

Alleen jammer van het "bier"...

We verblijven altijd een kleine week in BCN en dat is dan meteen onze laatste uitspatting voor het toeristische seizoen begint.

We merken dat het toerisme dit jaar iets later op gang komt. Vorige jaren waren onze kamers tegen half mei meestal halfvol gereserveerd, om dan eind juni overwegend bomvol geboekt te zijn. In augustus ligt het hoogtepunt van de wanhopige telefoontjes: "hebben jullie écht niets meer vrij"? Dit jaar duurde het halfvol-moment een maandje langer, maar we merken dat er een stevige inhaalbeweging bezig is. Op vakantie gaan blijft een basisrecht.

Ondertussen wordt Wendie "Chef de réception" op het werk, na amper 3 maanden aanwezigheid. Dat is enkel een titel, voor de rest houdt dat niets in: geen extra verantwoordelijkheden, geen opslag, maar wel het recht om overuren te kloppen en lastige klanten te woord te staan.

We krijgen de eerste canicule van het jaar achter de kiezen. Waar mei nog redelijk fris was slaat de tweede week van juni de hitte toe. Een maximum van 39 graden zorgt dat we de kachel kunnen uitlaten. Twee weken lang worden alle registers open getrokken en puffen we er vrolijk op los. Gelukkig is ons huis goed geïsoleerd en blijft het binnen een lekkere 25 graden.
De laatste week van juni is het gedaan met de pret, want dan komt het kwik amper boven de 20 graden uit. Terwijl ik dit zit te tikken heb ik een lange broek aan. Dat is geleden van... begin juni!

Juni is ook de eerste maand in de nog jonge geschiedenis van OOF bières dat we meer verdienen dan uitgeven. Het gaat de goede richting uit. Met een beetje geluk kunnen we 2017 met een break even afsluiten. Dat zou beter zijn dan de pronostiek.

Er gebeurt trouwens vanalles achter de schermen van de brouwerij. Er is interesse van mensen met geld, van mensen zonder geld, van mensen met café's en restaurants en van de grootste drankenverdeler uit de Aude. Nu alleen nog een beetje centen bijeen schrapen om een echte brouwerij op poten te zetten.

Reserveren

Reserveren in Frankrijk gebeurt nog vaak telefonisch. Dat internet, allemaal goed en wel, maar met een belletje wordt dat toch beter geregeld. Dat levert af en toe hilarische gesprekken op. Zoals 5 minuten geleden. Een vriendelijke (uitzinnige) mijnheer aan de telefoon. De vakantie is op til en hij kijk er alvast naar uit.
- Hij is Mr. L. en heeft enkele maanden geleden gereserveerd; of ik hem nog ken?
- (denkt) We krijgen in de zomer ongeveer 300 reservaties binnen, wat denkt ge zelf?
  (zegt) Maar natuurlijk, ik kijk even na of we alles genoteerd hebben. Welke datum zei u?

Vriendelijke mens, vrolijk gesprek en het zijn fietsreizigers, dat kan alleen maar goed komen.

Wims Willekeurige Weetjes

Ik dacht altijd dat er 3 soorten Engels bestonden :
1. Brits Engels, Engels dat door Engelsen gesproken en enkel door Engelsen begrepen wordt;
2. Engels dat door Amerikanen, Australiërs, Nieuw-Zeelanders, Ieren, Zuid-Afrikanen, en anderen bij wie Engels de eerste taal is gesproken wordt en door iedereen die Engels kan begrepen wordt;
3. Engels dat door mensen gesproken wordt van wie het de tweede, derde, vierde,... taal is en dat door iedereen begrepen wordt.

Nu blijkt dat er in de derde categorie toch nog onderverdelingen zijn. Zo is er Franglais, Engels met haar op dat door de Fransen gesproken wordt. Een andere vorm is Dunglish, Engels met haar op dat door Nederlanders gesproken wordt*.
Franglais en Dunglish zijn niet compatibel.  Die mensen begrijpen elkaar niet en dat creëert hilarische situaties.

Maar het gaat verder, want ook categorie twee is niet zo voor de hand liggend. Onlangs hadden we een Zuid-Afrikaanse gast. Zuid-Afrikaans Engels is niet hetzelfde Engels als Amerikaans, Brits of ander Engels. We moesten regelmatig ons heil zoeken bij een beleefd "pardon?" of gewoon ja knikken en dan maar hopen dat hij geen vraag stelde.

Maar zelfs binnen Engeland zijn er moeilijkheden. Zelfs categorie 1 is niet waterdicht. Zo lieten we vrienden die onlangs kwamen dineren (avondeten) een klein uurtje op voorhand weten dat als ze thee wilden, ze die het beste zelf meebrachten. Dinner, supper en lunch kunnen afhankelijk van de regio al iets helemaal anders betekenen, komt daar nog eens bij dat voor noorderlingen "tea" ook avondeten betekent. Niet high tea en dat soort kul, gewoon "tea" betekent dus avondeten. Die mensen dachten dus dat ze hun eigen eten moesten meebrengen, waarna lichte paniek ontstond.

We hebben nog veel Engels te leren...

* Een Engelsman en een Nederlander raken aan de klap op een feestje. Koetjes en kalfjes. De Engelsman vraagt op een bepaald moment naar het beroep van de vrouw van de Nederlander, waarop die antwoordt: "my wife foks horses."
- "Pardon?"
- "Yes, paarden!"

Mei

In mei was het nog eens tijd om wat te werken. Na ongeveer 4 maanden helemaal niets uitgeveterd te hebben stond weer wat renovatie op het programma. Het huis in Sète dat we in het najaar van 2016 volledig schilderden aan de buitenkant, moest dit keer ook aan de binnenkant geverfd.
Met frisse tegenzin - want helemaal alleen - trok ik naar Sète. Wendie werkt namelijk op een camping. Het huis stond er nog en Tore en Ann waren bijzonder tevreden van ons werk.

(voor en na)

Het schilderen verliep vlot en twee weken later konden de eerste klanten er terecht.

De tweede helft van mei waren er enkele verkennende gesprekken met een aantal potentiële investeerders voor de brouwerij. Daar valt momenteel nog niets over te vertellen, maar we leven in hoop.

Toeristen

We blijven er op hameren, 95% van onze klanten zijn leuke, aangename, respectvolle mensen. Maar het zijn de 5% anderen die het werk in een B&B "kruiden".

Onze policy is: aankomst tussen 17u en 22u. Dan is er altijd iemand thuis. Als je buiten die uren aankomt vragen we vooraf contact op te nemen. Zonder bevestiging van onze kant garanderen we niet dat er iemand aanwezig zal zijn.

Een boeking: aankomst tussen 23u en 24u. We zuchten een keer, maar bon, de klant is koning. Zeker in tijden van internet waar de minste wrijving tot vlammende recensies op boekingwebsites leidt.
Enkele dagen later ontvangen we een e-mail van de klant waarin ze schrijven (niet vragen!) dat ze zullen aankomen "entre 13 h et 15 heures, cela vous arrangera mieux je pense".

Wij sturen een beleefd antwoord dat er sowieso niemand thuis zal zijn voor 14u, maar dat ze - bij hoge uitzondering - vanaf 14u wel binnen mogen.

12u50 (jaja, tussen 13u en 15u). De telefoon rinkelt, maar ik ben boven aan het poetsen (dat moet immers ook nog gebeuren voor 14u) en hoor dat niet. Even later zie ik het antwoordapparaat flikkeren. De boodschap luidt "we staan voor de deur en hier is niemand, dus ja, we zullen dan maar om 14u terugkeren zeker." Arrogant en hautain, altijd een fijne combinatie en erg bevorderlijk voor de vriendelijkheid van de eigenaars...

April

In april legt iedere vogel een... euhm, wacht...

In april kwamen de Gentse vriendjes op bezoek. We reden van hot naar her en bezochten teen en tander. Gelukkig valt hier veel te bezoeken, te zien en te drinken. Het was ook de maand waarin de hernia vond dat hij niet van zichzelf zou genezen en er zwaardere middelen in stelling gebracht moesten worden.

Veel boeiende dingen vielen er verder niet te beleven in april. We werkten veel en hard en dergelijke meer. Hoera!

Verder waren er verkiezingen in Frankrijk en zuchtte iedereen van opluchting dat die nazi geen presidente werd. We wonen in een streek waar velen FN stemmen, maar even velen socialist zijn. De PS haalde amper een stem, maar de "extreemlinkse" Mélonchon deed het uitstekend. Net niet goed genoeg, want Macron deed het nog beter.

Hernia

Hi ha hernia!

Kort verslag: tijdens de kerstvakantie krijg ik last van heerlijke nek- en schouderpijnen. Niets nieuws, ik sukkel al jaren met slechte schouders. Dat wordt zo erg dat ik niet meer kan slapen. De dokter verwijst mij naar de kinesist, die draait wat met mijn hoofd en de volgende ochtend zit ik in de afdeling spoedgevallen.
Dan volgt de trein der traagheid: een eerste onderzoek onder de scanner vindt plaats eind januari. Daar is niets op te zien. Ik kan pas in de MRI half maart(!). Op die beelden is een knoert van een hernia te zien tussen de 6de en 7de nekwervel.
Ondertussen heb ik een halve apotheek binnen. Morfinepleisters en -pillen, pijnstillers, een neksteunband, ontstekingsremmers, slaappillen, iets tegen maag- en darmklachten, iets vóór vlotte stoelgang, want van morfine raakt ge verstopt, een andere ontstekingsremmer, codeïne, the works! Een mens wordt daar niet vrolijk van.

Begin april heb ik eindelijk een afspraak bij een reumatoloog versierd. Die injecteert mij met cortisone, want een operatie op die plaats is te gevaarlijk en kan pas uitgevoerd worden als niets anders geholpen heeft.
En dan is het nu afwachten of die cortisone ook daadwerkelijk gaat helpen. Ik heb ongeveer 80% kans.

Ik had ook al ongeveer 80% kans dat het met rusten alleen over zou gaan, u vergeeft mij dat ik enigszins sceptisch ben.

Het is mij nog altijd niet duidelijk waarom ze een foto van mijn eierstokken gemaakt hebben...

Maart

Hopla, het is al april. Aha! Begin maart trokken we na onze IJslandreis nog een paar dagen naar Oostende, stad aan de kust, met de (schoon)familie. Er was buffet met spek en eiers 's morgens en buffet met vanalles 's avonds. Zoals het goede Vlamingen betaamt haalden we daar onze winst uit. De terugrit naar Ornaisons werd stiekem culinair gesponsord door het hotel.

Vlak voor ons vertrek naar IJsland was het trouwens weer groot weeralarm in de regio. We beginnen het ondertussen te kennen: het regent veel en lang. De Aussou achter ons huis bleef dit keer netjes binnen haar oevers. Dat was fijn, want - volgens zij die het kunnen weten - is er die dag meer neerslag gevallen dan in het rampzalige jaar des heren 1999. Toen stond de halve Aude blank en verdronken tientallen mensen. 1999 is élke keer de referentie als het water een beetje omhoog komt. Er bestaan zelfs hele studies over de intempéries van 1999. Naar het schijnt was het in 1934 nóg erger. Dat wist buurman Jackie te vertellen. Maar dat had hij natuurlijk niet zelf meegemaakt. Hij was toen nog niet geboren.
De jarenlange werken aan de oevers en potpolders beginnen hun vruchten af te werpen. Een fijn gevoel is het nog altijd niet, maar we weten tenminste dat de kans op een grote overstroming een klein pakje kleiner geworden is. Op het filmpje dat Meteo Languedoc maakte, zie je een dorp in de buurt: Sallèles-d'Aude. Daar laten ze het volledige omringende land onderlopen. Het dorp zelf hield de voeten droog. De bewoners althans. Dorpen hebben geen voeten.

Eind goed al goed.

Toen we enige tijd in Frankrijk woonden begon ik te werken in een restaurant. Het was de bedoeling om tijdelijk wat extra loon te verdienen tijdens onze verbouwingen. Werken opent vele deuren. Waar veel buitenlanders ontzettend veel problemen hebben om allerlei documenten in orde te krijgen, lukt dat met een job meteen. En je bouwt stempelrecht op, ook handig in noodgevallen. Zelfstandig zijn is plezant, maar als er niemand in je huis komt logeren komt er ook geen geld binnen natuurlijk. Dat werken is mij zo bevallen (kuch) dat ik dat nog eens ga doen. Vanaf half mei start ik bij een fietsverhuurbedrijf als factotum. Fietsen herstellen, verhuur regelen, etc. Fietsen is en zijn plezant. Als ik mij niet vergis is dat een zeugma. Ik kan mij vergissen.

Er is er nog eentje in huis die een job versierd heeft. In de Aude is tijdens de zomer evenveel werk als er tijdens de winter niet is. Gedurende een maand of 6 per jaar is de werkgelegenheid hier nagenoeg 100%, in de winter zit een derde thuis met zijn vingers te draaien. Wendie ging ondertussen aan de slag als onthaalmedewerkster in een camping. Een Franse camping met een Nederlandstalig deel aan hun website en waar men dan verwonderd is dat Nederlanders in het Nederlanders e-mailtjes sturen. Talenkennis is een absolute troef in een land waar de helft van de bevolking nauwelijks de eigen taal beheerst.

Dat betekent dat bibi uitbater wordt van de B&B. In praktijk althans. Elke ochtend fietsen herstellen, elke namiddag poetsen en gasten ontvangen. Het wordt een drukke zomer.

U vergeeft het ons dat het vanaf nu heel wat stiller wordt op deze pagina's.

Te koop

Wegens uitbreiding van de brouwerij en 2 of 3 andere redenen verkopen wij ons huis.

't Is een groot huis, met veel kamers en badkamers. U kunt het bezichtigen op afspraak.
De gastenkamers voorzien u van een inkomen of ze herbergen uw hele kennissenkring die u uiteraard af en toe komt bezoeken. Vrienden in het zuiden van Frankrijk, dat is een gemak.

Om de verkoop enigszins vlot te laten verlopen, hebben we ook twee immokantoren gecontacteerd. Het ene is Frans, maar adverteert internationaal, het andere is ook Frans, maar heeft buitenlandse eigenaren en adverteert tevens internationaal. Het eerste immokantoor vraagt 4% van de verkoopprijs als vergoeding. Sounds fair, al vragen wij af waarom dat altijd een percentage moet zijn. Alsof een goedkoop huis minder werk vergt dat een duur huis. Het tweede immokantoor vraagt 10%. Dat lijkt ons wel heel erg veel, maar "ze doen er ook heel veel voor". Adverteren op websites. Enal.

Wij ontvangen een mandaat, zo snel mogelijk te ondertekenen en terug te sturen. Veel mensen lezen geen contracten voor ze tekenen, ik ben één van die ellendelingen die dat wel doet en vragen stelt over schijnbaar insignificante details. Zo staat in het mandaat bvb. niet dat het immokantoor recht heeft op een bedrag 10% van de uiteindelijke verkoopprijs, maar hebben ze daar een vast bedrag in gezet (dat 10% van onze vraagprijs bedraagt). Dat lijkt een detail, maar mocht ons huis veel goedkoper verkocht worden, dan betalen wij nog altijd dat vaste bedrag.

De sloebers.

Februari - in ander nieuws

Het grootste deel van februari kwam ik door met morfinepleisters en ander licht materieel. Een nekhernia - tussen 6de en 7de nekwervel zo bleek veel later - doet pijn. Veel pijn. Ik wens het niemand toe. Maar bon, ten tijde van dit schrijven zijn we drie maand ver met de nekhernia en ik ben bijna bij de specialist geraakt die hopelijk de boel kan verhelpen. Er staan immers plannen in het verschiet waar nekhernia's niet bij thuishoren. Daarover later meer.

Het verhaal van de stoof dan maar? Zoals eerder vermeld kochten we in september 2015 een pelletkachel in Castorama. Een aanbod dat we niet konden weigeren: een toonzaalmodel voor 700 euro i.p.v. 2400. Ah, daar kwam wel nog eens 250 euro bij voor een afstandbediening, waren ze eventjes vergeten te vermelden. En er was geen handleiding bij. En toen moesten we ook nog 150 euro betalen aan een firma die de boel in brand zou komen steken. Toen die externe firma het ding niet aan de praat kreeg gaven ze het op - de wettelijke garantietermijn van 6 maanden was immers net verlopen - en zaten wij opgescheept met een niet-werkende pelletkachel. Putteke winter. We contacteerden een advocaat die ons wist te vertellen dat er een garantietermijn van 2 jaar is, maar dat na 6 maanden wij moeten bewijzen dat het ding defect is. Zelfs als het nog nooit gewerkt heeft, ja. Ook als de garantietermijn verlopen is omdat de installateur getreuzeld heeft.

Februari 2017: we slaan enkele stappen over en laten de "expert" binnen die door de rechtbank werd aangesteld. Een "expert" die het dossier totaal niet kent en die nauwelijks verstand heeft van kachels. De man schrijft een wazig verslag dat ons min of meer gelijk geeft, maar toch niet helemaal. Dat is dan 1.500 euro asltublieftdankuwel.
Mijnheer de "expert" noteerde tevens dat een tweede expertise noodzakelijk is, in het bijzijn van de externe firma die het ding ook niet aan de praat kreeg. Klein detail: die tweede expertise gaat 4.000 euro kosten. Op voorhand te betalen. Dankubeleefd. Neen, dat is geen tikfout. Er moeten veel kopietjes gemaakt worden en die zijn duur in Frankrijk.

Wij zijn niet van onze stoel gevallen, wij zijn van de hele aardbol gevallen. Wordt wederom vervolgd.

5.500 euro voor hoop en al 3 uur werk. Daar kan geen straatmadelief tegenop.

We beginnen trouwens een patroon te ontdekken bij Franse bedrijven. In 2014 hadden we ook problemen met de installatie van onze nieuwe thermodynamische waterverwarming. Geld verdienen door mensen op te lichten en te hopen dat ze niet het geld/ de tijd/ de goesting hebben om het bedrijf te vervolgen. Meestal is dat ook zo. Tel maar na, je winst.

Februari - IJsland

In februari trokken we naar IJsland. Een volledig verslag zou ons te ver leiden, daarom beperk ik mij tot wat vaststellingen en foto's. Foto's die de werkelijkheid totaal onrecht aandoen. Vastestellingen: - IJslanders zijn raar. Dat kan ook moeilijk anders, want er wonen zo weinig mensen in IJsland dat iedereen - letterlijk - familie is van elkaar. Het gaat tot ergens in de 13de trap, maar niet verder. - Er ligt geen ijs in IJsland. De eerste 5 dagen toch niet. We verbleven 5 dagen in Reykjavik (te lang) en zagen vooral veel grijze wolken. - IJsland is DUUR! HOOFDLETTERS Uitroepteken! Een pintje in een winkel kost minstens 1,50 euri, op café (halve liter) minimaal 10 euri. Een fles wijn op restaurant (Rioja van de Colruyt) 50 euri. We hebben vooral eten gekocht in de Bonus (denaldi van IJsland) en dat in de guesthouses klaargemaakt. Een kamer in een guesthouse kost 80 à 120 euro, een hotelkamer minimaal het dubbele. Gelukkig bestaat er zoiets als 'happy hours' (meervoud). - IJsland is on-tieg-lijk mooi. De natuur. De mensen soms iets minder. Komt vast van al die inteelt. - Huizen in IJsland zijn niet voor de eeuwigheid gebouwd: houten skeletten worden met golfplaat bezet. Je krijgt wel een soort uniformiteit in de huizen. Van het golfplaatachtige soort uniformiteit. - IJslanders zijn bijzonder op het gemak. We waren er 10 dagen en zagen 3 agenten. Waarvan één met armen zo breed als mijn bovenbenen, volgetatoeëerd (ik weet niet waar het trema hoort) en met semi hanenkam. Ge wilde er geen ruzie mee maken. - Alles is vlakbij, maar dan begint het te sneeuwen en ben je plots toch 10 uur onderweg. - Volgende weerbericht is ons letterlijk overkomen: wandeltocht in de bergen. We vertrokken onder witte schapenwolkjes. Goed ingepakt wegens frisse wind. 10 minuten later: sneeuwstorm. We zagen geen hand voor onze ogen. Die waren immers dicht. 10 minuten later: stralend blauwe lucht. Te warm om een regenjas aan te houden. 15 minuten later: grijs. 10 minuten daarna: schapenwolkjes. Nog even later: sneeuwstorm. Tijdens de wandeling zagen we kokend water uit de grond opborrelen, sneeuw, een rivier van zo'n 40 graden, sneeuw, mensen in die rivier (in de sneeuw), sneeuw, kokend water, sneeuw, sneeuw. - IJsland is zo mooi, ge moet er heen. Maar eerst nog wat sparen. - IJsland heeft tijdens Euro2016 een keer gewonnen tegen Engeland. Ze willen daar niet te veel over opscheppen, maar ze hebben toch maar mooi gewonnen. Foto's volgen in grote getalen in volgende blogposts.

Januari 2017

Hahahahaha, ik was aan het kijken in de weblog en zag deze ongepubliceerde blogpost. Dat was lachen. Bon. In plaats van zo ne keer om de drie maanden iets te posten, waarom niet proberen een maandelijks overzicht van de gebeurtenissen in Ornaisons en omliggende velden te publiceren? Januari 2017. Het jaar begon op 1 januari, dat is altijd een goed begin. De dingen zijn duidelijk. Een rustige oudejaarsavond thuis zorgt ook voor een katervrij begin. Hoera voor onszelf. Op brouwerijvlak beginnen we onszelf op de markt te gooien. Er zijn verkennende gesprekken en proevertjes met potentiële klanten (waaronder 2 hele chique kastelen) en met andere brouwers. We ontmoeten een Belg in het dorpscafé. Hij is beenhouwer en op zaterdag maakt hij préparé. Verder heeft hij witte pensen en bloedworst. We nemen ons voor om de eerstkomende zaterdag naar zijn beenhouwerij af te zakken. De eerstvolgende zaterdag vergeten we de slager te bezoeken. We zijn overigens ook nog altijd in de weer met onze niet-werkende kachel. Ter herinnering: in 2014 kochten we een pelletkachel. Die werkt nog steeds niet en daar is ondertussen een rechtzaak hangende. Meer daarover later. In ieder geval komt er binnenkort een specialist kijken wat er aan de hand is. Eind december kreeg ik nek- en schouderpijn. Dat verergerde en ik ging naar de dokter. Ik kreeg drugs enal. Hoera! (dat is zo ongeveer het enige wat ik mij nog van januari herinner)

Prot

Een "trump" betekent een scheet in het Engels. Dat is wat Donald J. Trump zal blijken geweest te zijn binnen enkele jaren: een scheet in een fles. Voorwaar ik zeg u: Trump haalt het einde van zijn termijn niet. De republikeinen zullen hem gebruiken om zoveel mogelijk van hun fetisjen door te drukken: afschaffen Obamacare, meer militaire macht, meer blauw op straat, alle sociale maatregelen afschaffen, belastingverminderingen voor multinationals, enz. Trump voert die dingen met plezier door en liefst zo snel mogelijk, want hij wil op een krachtige en doortastende president lijken. Uiteindelijk gaat ook de grootste Trump-aanhanger beseffen dat hij geen republikein is, maar gewoon een idioot. De eerste gelegenheid die zich voordoet wordt Trump afgezet. De republikeinen zullen vrolijk meedoen aan die 'empeachment', want dan komt hun echte president aan de macht: Mike Pence. Dan zitten we pas echt in de penarie, want Trump is een boyscout in vergelijking met Pence. Pence is de regelrechte fascist. Google de man en zijn ideeën maar eens: hij vindt dat verkrachting zonder geweld niet bestaat; hij wil abortus illegaal maken; de "war on drugs" opvoeren; hij vindt dat vluchtelingen opsluiten geen vorm van discriminatie is; hij is tegen gelijk loon voor vrouwen, hij vindt zelfs dat vrouwen geen rechtzaken mogen starten als blijkt dat ze minder betaald worden; hij vindt dat holebi's geen rechten hebben; economie is belangrijker dan gezondheid; enzoverder, enzovoort. De lijst is te lang om hier op te sommen. The future is bright...

IJsland

In 2016 tripten we nogal wat af. In februari bezochten we Marokko. In maart schilderden we plaffeturen in Sète. In mei bezochtten we Gerona en Cadaquès in Noord-Spanje. Begin juni stond onze traditionele Barcelonaweek op het programma, inclusief Primavera Sound Festival. Eind augustus begeleidde ik rijke Amerikanen en Australiërs doorheen Zuid-West-Frankrijk. In september zaten we drie dagen in Lyon en eind september toerden we 10 dagen rond de Pyreneeën, met o.a. Bordeaux, Bilbao en vele andere prrachtige steden. In oktober en november zaten we weer 6 weken in Sète om een heel huis te schilderen. Eind december moesten we naar België voor de jaarlijkse geplogendheden. En dit jaar begint dus met een bezoek in februari aan IJsland. Joepie! Reykjavik: Hallgrímskirkja Church hd-str