Badkamer

Opgelet: saaie diy-gerelateerde blogpost onderweg.

Lang geleden, bijna een jaar, hadden we een ruime eerste verdieping boven wat ooit de paardenstallen waren. Een ruimte met alleen een betonnen vloer en wat klaargelegde waterleiding, maar voor de rest vooral veel stof. We zagen de dakpannen en de prachtige *kuch* oude stenen muren hingen vol resten van beton, vuiligheid en jarenlang opgehoopte insectenlijken. De ruimte had een enorm potentieel en was een van de redenen om het huis te kopen.

Een deel werd gastenverblijf: keuken, vierde slaapkamer en badkamertje (zie ook eerdere posts). Een ander deel werd onze eigen slaapkamer en badkamer. Momenteel wassen we ons nog in een van de gastenbadkamers, maar nu hebben we de eindsprint ingezet naar een volledig eigen badkamer.

In de hoek achteraan rechts komt onze badkamer.

Eerst isoleren en een plafond voorzien.

De muren waren echt niet te redden zonder duizenden eurie aan subsidie, dus verkozen we ze te verstoppen achter gipsplaatwanden.

Idem enal.

De plannen gaan vooruit. De badkamer heeft muren waar vanalles opgeschreven staat. Zelfs de vloer werd niet gespaard. 

En toen lag het werk maandenlang stil. De muren waren er, de waterleidingen en riolering lag klaar, maar er waren zoveel andere dingen dringender. Het gastenverblijf moest zeker af op 1 april, dus dat kreeg prioriteit.

Tot deze week. Eergisteren vlogen we er weer in en werd de douchebak op zijn plaats gelegd. 

Eerst een laag cellenbetonblokken om de douche te verhogen (de vorige eigenaar had de afvoer helaas niet in de grond verwerkt). 

Dan een scheidingswand in cellenbeton. We willen wat de Fransen heel chique "une douche italienne" noemen, in Vlaanderen en omliggende weilanden gewoon een inloopdouche genoemd.

Cellenbeton is dus werkelijk een heel dankbaar en eenvoudig te plaatsen productje.

Hupla, klaar om te tegelen.

Tot hier zijn we geraakt. Voor het tweede deel - de afwerking - moeten jullie nog even wachten. Maar de vooruitzichten zijn uiterst positief: na het tegelen van de douche moeten we enkel nog vloeren, het toilet ophangen en lavabo's plaatsen. Hoera voor onszelf!

2013

Terwijl iedereen zijn jaaroverzicht al half november klaar heeft - o wee als er nog iets belangrijks gebeurt in december - wachten wij netjes tot het jaar voorbij is. Dat - en de aanslag van de Franse slag op ons leven - zorgt ervoor dat wij jullie eind januari een proper overzichtje in 12 en één foto's van het voorbije jaar kunnen voorschotelen.

Op 13 februari 2013 rijden we met een eerste deel van onze inboedel van Gent naar Ornaisons. De auto vol, fietsen op het dak en een grote aanhangwagen van Boels. Wie kiezen de scenic route, door het Centraal Massief. 2013 kent de koudste winter in jaren met metershoge pakken sneeuw. Onze auto raakt ternauwernood over de bergen, maar moe doch tevreden komen we in het zuiden van Frankrijk aan. Op 15 februari hebben we een afspraak met de notaris voor het ondertekenen van de akte van ons nieuwe huis.

Op 28 februari trekt Wim voor de laatste keer de deur van zijn kantoor achter zich dicht. Na exact vijf jaar verlaat hij Kunstencentrum Vooruit. Wendie doet dat een maand later bij Securex. Na-aper.

Het is een periode van "de laatste keer": op 25 februari presenteert Wim voor de laatste keer een quiz. Na meer dan 10 jaar, bij benadering 300 quizzen en nog veel meer bij benadering zo'n 20.000 quizvragen is het afgelopen. Gent.quizt organiseerde al caféquizzen toen dat nog niet hip was en trekt nog altijd volle zalen.

In Frankrijk verkopen ze geen bier, dat is algemeen geweten. Wel wijn in alle mogelijke kleuren, gratis kraantjeswater en voor wie zelfs dat te straf vindt: Heineken. We passeren dus nog eens bij hoogdringendheid bij de paters van West-Vleteren. "'t Is voor den export, pater Remigius." "Export, dat hebben wij hier niet hoor."

De winter is nog lang niet van plan om het op te geven. Half maart valt er in Gent nog een pak sneeuw uit de lucht waar een gemiddelde 10-jarige een behoorlijke sneeuwman mee kan maken. Alsof de weergoden ons duidelijk willen maken dat het hoog tijd wordt om te vertrekken. Jammer genoeg hebben de weergoden ook het zuiden van Frankrijk in hun greep: het zou nog tot eind mei duren voor we de haard definitief op zomerstand kunnen instellen.

Nog in maart rijden schoonbroer Karel en Wim met een grote camionette een paander eiers in de broek naar Ornaisons. De camionette heeft een snelheidsbegrenzer. Veiligheid boven alles, maar als je aan 35 km per uur de muur der Vogezen over moet, dan slaat de schrik al eens om het hart als een tientonner komt voorbijgeraasd. 

Een dag later knallen we naar Ikea Montpellier (juij) en enkele dagen later terug naar Gent, alwaar schoonbroer Karel fantastisch verloren rijdt rond de zwaaikom aan de Dampoort.

30 maart 2013: Forelstraat 76 is helemaal leeg en klaar om opnieuw gevuld te worden met de spullen van de nieuwe eigenaars. Het was een mooi en tegelijk veeleisend huis. We hebben erg graag in Gent gewoond, maar het is tijd voor desnouvellezavontures. Op 31 maart starten de motoren en rijden we richting Ornaisons.

Ons nieuwe huis is nog niet helemaal af. De vorige eigenaars waren er al stevig ingevlogen, maar op de eerste verdieping van de voormalige paardenstallen moet hier en daar nog een plankje vastgespijkerd en een gipskartonplaatje vastgeschroefd. Eind 2013 klokken we af op ongeveer 125 gyprocplaten, 4000 gyprocschroeven, 60 bekistingsplanken, 80 kilogram plaaster, 14 potten verf, 6 rollen glasvliesbehang, 2 rolmeters, een velux, wat kleiner materiaal en een gommetje. Het plan moest enkele keren hertekend worden. De lege ruimte werd in 2013 veranderd naar een keuken, vierde slaapkamer en tweede badkamer  voor het gastenverblijf en onze eigen slaapkamer en badkamer.

Van 21 tot 27 mei bevinden we ons in Barcelona voor het überhippe Primavera Sound Festival. Heel Europa en Groot-Brittannië lopen storm voor de nieuwste bands in hipsterland. Het wemelt er van de lelijke brillen, post-ironische snorretjes en leggings zonder broek. Het is er bar koud en wie hip is kan het zich niet permitteren om er onhip uit te zien. Verscheidene ultracoole jongeren worden dan ook afgevoerd, verpakt in isolatiedeken. De tweede dag haalt het gezond verstand het toch van het hipsterdom en zien we zelfs jassen. In Barcelona beleven we het concert van het jaar: The Knife speelt (letterlijk) ten dans. 

Vanaf begin juni tot zowat eind oktober is het werkelijk stralend weer in Ornaisons en werken we onszelf in het zweet. Duizenden foto's van het weer en van de werken zullen ongetwijfeld nog jarenlang herbekeken worden (sweet memories). Ter illustratie: van juni tot oktober hebben we bijna elke dag op het terras ontbeten, gedejeuneerd en gedineerd. Wij vinden dat niet vervelend. In november breekt echter de hel los. Het regent meer dan een uur aan een stuk en plots staat het kabbelde beekje Aussou anderhalve meter hoger dan normaal. Geen reden tot paniek, volgens buurman Jackie is dit zeer normaal voor de tijd van het jaar en kunnen we om de vijf à tien jaar zelfs water in de tuin verwachten (7 meter hoger dan de gebruikelijke waterspiegel). We kijken er al naar uit.

Half december zijn we zo ver gevorderd met de werken dat de keuken van het gastenverblijf klaar raakt. Beseffende dat nog geen negen maanden geleden op de plek waar nu deze keuken staat zelfs nog geen muren waren, kloppen we onszelf bemoedigend op de schouder en rapen we onze moed bijeen om het volgende grote project aan te pakken: onze eigen badkamer.

2013 was een bewogen, spannend en mooi jaar met veel afscheid van België, hard werk en mooi weer. We hopen op een een schitterend 2014 met veel bezoek uit België, minder hard werk en nog mooier weer. Ook voor jullie ginderachter.

The horror. The horror.

Om 6 u opgestaan na een rusteloze nacht. Na het ontbijt stapten we in de auto voor een tocht van 140 km.
Zo'n bezoek aan de plek des onheils begint altijd op dezelfde manier. Een lichte vrolijkheid voor een bezoek aan een winkel vol gerief dat je eigenlijk niet nodig hebt, maar dat er zo leuk uitziet. The Simpsons zijn niet voor niets één van de meest bekeken series ter wereld. Niet door de maatschappijkritische scenario's, maar vanwege de basiskleuren die gebruikt worden. Net zo in de Zweedse meubelgigant. Na een uur of zeven echter hoop je dat de bende van Nijvel zal binnenvallen om je uit je lijden te verlossen.

Ikea. Het woord dat je liever niet hoort op een zonnige ochtend en al zeker niet voor je je eerste koffie van de dag hebt genoten. De blauwgele meubelwinkel heeft het afgelopen jaar genoeg aan ons verdiend om een verre Zweedse CEO op pensioen te kunnen sturen. Serieus, ge wilt het niet weten hoeveel duizenden euri we daar al op tafel gegooid hebben. Keukens, tafels, stoelen, bedden, beddengoed, handdoeken, zetels, sofa's, fauteuils, armstoelen en banken. Keukengerei, potten, pannen, gordijnen, scharen, wijnglazen, waterglazen, schuimwijnglazen, kopjes, tuinstoelen, tuintafels en een lookpers.

Na ongeveer drie uur kom je een eerste keer aan de kassa met twee volle winkelkarren. Op dat moment zijn twee kassa's geopend voor een hele Ikea-winkel. Raadsel: er staan 15 personen voor je aan de kassa en het afrekenen duurt gemiddeld 7 minuten 54 seconden per persoon. Hoe lang sta je aan de kassa aan te schuiven?

Kortom, om 10 uur betraden we de Ikea-vestiging in Toulouse en om 17 uur verlieten we ze weer. Drie passages aan de kassa, vloeken op jezelf omdat je eerst alle kleine prutsen kocht, je auto daarmee volgeladen hebt en je dán alle kasten en stoelen er nog bij moet krijgen. Beddenbakken op de pompegaasj en matrassen op de remorque. Met een auto die doorhing tot op de assen en na 140 km lang niet sneller durven rijden dan 90 km/h kwamen we moe maar tevreden rond 19 uur thuis aan.

Waar is Wally -eh- Wendie

Sedert we in Frankrijk wonen hebben we zes (6) (six) (sechs) Ikea-bezoeken achter de rug. Dit was echt de laatste keer. Serieus maat. De Fly in Narbonne is ook een leuke meubelwinkel. Minder kleurige afwasborsteltjes, maar daar kunnen we mee leven. Het enige Zweedse dat ons huis nog binnenkomt is Victoria Silvstedt.

Schade

1. Sedert deze zomer kregen we schimmel op enkele muren van het gedeelte dat de vorige eigenaar gerenoveerd had. Heel vreemd dat we dat niet gemerkt hadden voor we het huis kochten, want sedert ons oud huis in Gent zijn we nogal beducht op vervelende gebreken. Vorige week merkten we dat achter het patattenrek in de berging een enorme schimmelvlek ontstaan was. We hadden hier en daar al stukken gipsplaat verwijderd, maar het probleem leek niet op te houden.

2. We hebben twee waterverwarmers die elk 200 liter water stoken. Dat gebeurt vanaf 21u, omdat dan het nachttarief start. Dat water blijft dan de hele dag lekker warm. Tot nu toe hadden we er maar één op staan, met z'n tweeën gebruik je geen enorme hoeveelheden warm water. Sedert een maand of drie hadden we 's avonds niet meer genoeg warm water meer om met 2 te douchen. We hadden zelfs al de waterverwarmers omgewisseld omdat we dachten dat er een kapot was. Die dingen zijn al 15 jaar oud.

3. Onlangs kregen we de waterfactuur en bleek dat we in de tweede jaarhelft maar liefst 224% meer water verbruikt hadden dan tijdens de eerste jaarhelft. Kon ongeveer kloppen natuurlijk, want we wonen hier pas sedert 1 april. Maar toch, veel water.

Gisteren bleek waarom 1, 2 en 3 er waren.

Sedert we onze keuken geïnstalleerd hadden, stond de warmwaterkraan richting keuken open. Altijd handig, warm water in de keuken. De leidingen, door de vorige eigenaar klaargelegd, lopen achter de gipsplaten muren. Je ziet ze niet en dat is zowel een voordeel als een nadeel. Voordeel: je ziet ze niet. Nadeel: je ziet ze niet.
Eén van de aanlsuitingen bleek gigantisch te lekken. Na een kwartier was er ongeveer een liter water weggelekt. Zowat 100 liter water per dag. Dat water kwam uit de warmwaterketel en stroomde netjes weg in de vloer.

Gelukkig hebben we het ontdekt en kunnen we het zelf oplossen. En ook gelukkig had de betere helft van ons beiden het idee om de verzekering te contacteren. In Gent hadden we ook ooit een lek achter een gyprocwand en toen kregen we 300 euro om het zelf te herstellen. Which was nice.

De brandverzekering van LCL werd ons aangeprezen door de bankdirecteur als één van de beste van Frankrijk. Geen gezeur over betalingen e.d., zij het enigszins duurder dan de concurrentie. Nu bleek ook dat dat waar is. Een vriendelijke mevrouw beantwoordde de telefoon, stelde een heleboel vragen, vroeg of ze een loodgieter moest sturen, of we het zelf konden herstellen, hoeveel werk dat zou zijn, enzovoort, enzoverder. Aan het einde van het telefoongesprek hadden we twee mogelijkheden: we laten alles herstellen door vakmannen en dan betalen we een franchise van 150 euro of we herstellen alles zelf en dan vangen we 700 euro voor materiaal en werkuren.

Ka-ching!