Boem

Die ochtend in het gemeentehuis :

- Goedemorgen, ik wil twee kinderen* inschrijven voor school.

- Oké, hebt u de documenten meegebracht?

- Natuurlijk, hier zijn ze.

- Ah, de belastingaangifte van 2018 ontbreekt.

- Ja, maar die is Pools, zal die geldig zijn?

- Ik weet dat niet, ik beslis daar niet over.

- Dus u hebt dat document niet echt nodig?

- Ik ben bang van wel.

- Wat gebeurt er als die documenten toch niet tellen, kunnen de kinderen dan niet naar school? 

- Jawel hoor, maar de tarieven voor de kantine kunnen iets hoger zijn.

- Mag ik dat naar u e-mailen?

- Ik ben bang dat de documenten door elkaar worden gehaald. Maar u hebt al alle andere documenten, het enige wat ontbreekt is de belastingaangifte 2018.

Die namiddag in het gemeentehuis

- Goedemorgen, ik wil twee kinderen** inschrijven voor school.

- Oké, hebt u de documenten meegebracht?

- Natuurlijk, hier zijn ze.

- Dit zijn kopieën, we hebben de originelen nodig.

- Maar uw collega vertelde me vanmorgen dat ik alle documenten had, waarom zei ze niet dat u de originelen wilt?

- Dat weet ik niet.

- Blijkbaar kan ik al deze documenten ook naar jullie mailen, hoe komen jullie dan aan de originelen?

- Niet.

- Dus nu zit ik hier persoonlijk en hebt u de originelen nodig, maar als ik het naar jullie e-mail, dan hoef je de originelen niet te zien?

- Dat is correct.

- Hebt u enig idee hoe belachelijk dat klinkt?

- Meneer, we werken volgens zeer strikte regels.

- Ik ben het daar niet onmiddellijk mee eens.

- Waarom hebt u niet meteen alles per e-mail verzonden?

- Ik wilde er absoluut zeker van zijn dat de kinderen ingeschreven zouden raken, want ik vertrouw de Franse bureaucratie niet en al zeker niet met een e-mail...

- Prettige dag nog.

Ambtenaren ... 

Ik terug naar huis, alles ingescand en doorgemaild.

Meteen antwoord : 

Impossible de remettre votre message aux destinataires, car il est trop volumineux. La limite est de 12 Mo. La taille de votre message est de 31 Mo.

Votre message n’a pas pu être envoyé, car il est trop volumineux.

Zés e-mails waren nodig om alle documenten verstuurd te krijgen. ZES!

* nee, niet de mijne, maar die van een Poolse klant.

** nee, nog steeds niet de mijne.

Pool

 Als kind kreeg ik een telescoop van Poolse vrienden van mijn ouders. Heel moeilijk allemaal, want de handleiding was uiteraard in het Pools. Ik moet iets verkeerd gedaan hebben, want toen ik het ding helemaal in elkaar gezet had kreeg ik alleen de Poolster te zien.

Haha.

Deze week kwam een Pools gezin aan in Frankrijk. Klanten, hij gaat voor de internationale handelsschool werken, zij gaat de kinderen opvoeden. Hun oudste dochter is al ingeschreven in een school, iets wat in Frankrijk haast onmogelijk is als je hier niet eens woont. De jongste dochter zou bij voorkeur naar de kleuterklas daarnaast gaan. In Frankrijk kun je je kinderen alleen maar inschrijven in een school die in je buurt ligt. Niet van dat elitair gedoe waarbij kinderen helemaal naar de andere kant van de stad gebracht moeten worden omdat daar een "witte" school ligt. In Frankrijk is elke school een afspiegeling van het volk dat in de buurt woont.

Adam en zijn familie arriveerden op maandag, want vorige week had ik zowaar een appartement in de buurt van de scholen gevonden. Op maandag bel ik de immo om te vragen wanneer we kunnen tekenen. "Ah, niet voor 1 september hé, het is veel te druk nu en vakantie en te warm en ik heb geen goesting en al." Een klassieke Franse reactie. Dat was buiten de waard gerekend (ikke), de datum werd verplaatst naar 17 augustus. Lang verhaal kort : Adam moest i.p.v. 3 dagen een dikke week op hotel, in de duurste periode van het jaar. Alles vol. Dramatisch.

De waard zorgde dan maar voor een leuk appartementje op het strand van Palavas om die week te overbruggen.

Eind goed, al goed? We zullen zien, maandag, als de immobilier komt opdagen.

Nazdrovje!

De meeste mensen deugen

 De meeste mensen deugen is een boek van Rutger Bregman. Het is een heel vervelend boek, want Bregman slaagt er in om aan te tonen dat de meeste mensen werkelijk deugen, maar gewoon overrompeld worden door de kleine minderheid van gore eikels. Ik las het maanden geleden en mijn pessimistische wereldvisie kreeg een behoorlijke knauw ;-)

Sedert zo'n 2 maanden gids ik Freetours in Montpellier, waarbij de deelnemers achteraf beslissen wat ze mij gaan betalen. Gemiddeld ontvang ik een dikke 10 euro per persoon. Dat is ook ongeveer de prijs die een rondleiding kost bij het toeristenbureau.

Er zijn natuurlijk mensen die gaan lopen zonder te betalen of heel weinig geven, anderen laten 25 euro achter.

Dat is al één voorbeeld dat de meeste mensen deugen, niemand wordt verplicht om iets te geven, maar 99% geeft een deftig bedrag.

Gisteren leed* ik een groepje jongelingen door de stad. Na de rondleiding wandel ik naar mijn fiets en kan ik mijn fietssleutel nergens vinden. Dikke paniek natuurlijk, gelukkig heb ik een tweede slot - ik laat mijn dure Koga niet zomaar achter - en begin ik te stappen. Voor wat het waard is volg ik mijn route van 's ochtends, misschien is mijn sleutel onderweg uit mijn handen gevallen zonder dat ik het merkte. Na ongeveer 50m vind ik mijn fietssleutel terug, netjes op een richel van een huis uitgestald, rechtop, zodat hij opvalt.

De meeste mensen deugen, een absolute aanrader voor iedereen met een pessimistische visie op het mensdom. 

*leed, want bij 30°C is het echt wel afzien met dat mondmasker