2020 (3)

2020 is het eerste jaar sedert... ehm, tja, ik vermoed sedert 1988 dat ik geen enkel concert zag gedurende een heel jaar. Ik ging heel vaak naar concerten, in 2011 zelfs een symbolische 52 keer. In Frankrijk nam dat aantal flink af en de corona hakte er dan ook nog eens bijzonder stevig in. Mijn laatste optreden dateert van november 2019, toen zag ik IDLES in Benidorm. Wat! Een! Voorhamer! 

Men are scared women will laugh in their face. Whereas women are scared it's their lives men will take.

Het leven van - ik wik mijn woorden - zanger Joe Talbot, hyperintelligent en zeer boos, leest als een Griekse tragedie. Op zijn 16de krijgt zijn moeder een beroerte en is ze levenslang verlamd, even later sterft zijn vader en wordt Talbot haar verpleger. Hij raakt verslaafd aan drank en drugs, zijn dochtertje wordt dood geboren... Niet alles, maar veel is de schuld van rijke rechtse rakkers die systematisch de gezondheidszorg en alles wat de rijken zogezegd geld kost ondermijnen en afbouwen. Zijn motto is 'Don't do cocaine and work hard', want hij wil zijn tragische leven omzetten in iets constructiefs. Ondertussen heeft hij een dochter, kan hij doen waar hij van houdt en wordt hij nog eens rijk ook.

Ons eerstvolgende uitstapje is Primavera Sound, officieel voorzien op 2 juni 2021, maar in de wandelgangen wordt gewag gemaakt van september. Op 9 juni zou Kraftwerk ten dans spelen in Nîmes, maar ook dat gaat volgens mij weer verplaatst of gecancelled worden. 

Ik zou graag verzoeken dat de volgende die een vleermuis eet die doorbakt. Danku. Dan kan ik op 5 juni of à la limite in september (wat ons persoonlijk eigenlijk beter uitkomt) nog eens van de vrolijke waanzin van IDLES genieten.