Reclame

Bij de bakker.
- Bakker, 1 bruin brood graag, gesneden.
- Alstublieft klant, dat is dan 3 euro,
- Hier is mijn bankkaart.
- Dankuwel, prettige dag nog.
- Tot ziens.
- Wilt u een bruin brood? Gesneden?
- Euhm, neen, dank u. Ik heb er toch net één gekocht.
- Dat is irrelevant. Wilt u dan graag een wit brood?
- Maar bakker, ik zeg toch net dat ik pas een brood gekocht heb. U hebt mij dat zelf gegeven.
- U wilt vast een bruin brood.
- Neen, helemaal niet.
- U wilt croissants!
- Ik wil helemaal geen croissants! Ik heb net een brood gekocht!
- Brood! Wij verkopen brood. Zevengranenbrood voor mijnheer?
- IK! WIL! GEEN! BROOD!
- Een volkorenbrood? Niet duur. U krijgt er nog een zakje bij ook.

*sluit gillend de bakkerij en loopt weg*

Iedereen zal de bakker die zo doet zot verklaren en daar nooit nog een brood kopen. Maar vervang 'brood' door 'gsm' en 'bakkerij' door 'het internet' en deze hele situatie blijkt geheel normaal te zijn.
Om maar te zeggen dat ik net online een nieuwe gsm gekocht heb nadat ik mijn vorige in het water heb laten vallen en ik nu overal reclame krijg voor een nieuwe gsm... Achterlijk systeem.

Pauze

Weetnog, die keer dat we het over de heiligheid van de middagpauze hadden? Wellicht weetgenog.

Om 12u komen klanten binnen om uit te checken. Collega Ghislaine leidt de check out in goede banen.
Of ze een taxi kunnen bestellen?
Uiteraard. Een telefoongesprek later blijkt dat de taxi rond 12u30 zal aankomen.
Of ze dan nog heel even de bagage in het onthaal mogen laten staan tot de taxi er is? Dan kunnen ze nog wat rondwandelen.
Om 12u35. Ik zit op een boot en voer een demo uit met klanten. Geroep van op de kade.
Mijnheer, mijnheer, onze bagage staat in het onthaal en die is nu gesloten! En onze taxi komt zodadelijk aan en dan kunnen we niet aan onze bagage en wat nu en al?
Ik roep collega Ghislaine op via de talkie walkie*. Geen gehoor. Het rolluik is inderdaad naar beneden. Ik ga dan maar zelf kijken of iemand deze (echt waar) heerlijke familie uit de nood kan helpen. Nope, iedereen is verdwenen. Ik help deze mensen aan hun bagage, want anders moeten ze tot 14u staan koekeloeren en tegen dan zal die taxi al lang ergens anders zijn.

Dat die mensen hun bagage niet voor 12u30 zijn komen halen is vanzelfsprekend geheel hun eigen schuld. Geen enkele Fransman/vrouw zal ook maar 1 seconde van zijn/haar pauze verspillen aan het uitzoeken of die mensen nog aan hun gerief zullen geraken. Zelfs als hij/zij zelf gezorgd heeft dat deze situatie ontstond. Als je daar achteraf iets van durft te zeggen, dan word je uitgekafferd voor asociale anticollega. De Fransman/vrouw is de belangrijkste mens ter wereld, de klanten zijn totaal ondergeschikt aan zijn/haar persoontje.

We moeten hier nog veel leren.


*Serieus maat, de Fransen met hun achterlijke vertalingen. De Académie française heeft een grondige hartshekel aan vreemde woorden in het algemeen en anglicismen in het bijzonder, dus elk woord van vreemde afkomst moet vertaald worden. Ge ziet het zo voor u.
De voorzitter van de Académie française: Mijne heren, den Amerikaan heeft iets nieuws uitgevonden: een toestel waarmee je al wandelend met iemand kunt communiceren op afstand.
De nobele heren: amai zeg, dat is speciaal. Dus eigenlijk een telefoon waarmee ge kunt gaan wandelen. *bourdonnement**
De voorzitter: wacht, wacht, het beste moet nog komen. Ze noemen het (korte pauze voor optimaal effect) WALKIE TALKIE!
De nobele heren barsten los in een uitgelaten gebrul en gelach.
De voorzitter veegt een traan weg, klopt met zijn voorzittershamer op zijn massief eiken voorzitterstafel: heren, heren, dat is allemaal bijzaak, want dat belachelijke woord moet nu nog vertaald worden in onze nobele Franse langue. Heeft iemand een voorstel?
Mijnheer 1: marchy parly?
Mijnheer 2: promenady bavardy?
Mijnheer 3: aller parler?
In ieder geval, ze geraken er niet uit, tot iemand in de zaal vraagt: wat was de originele naam nu weer? Talkiewalkie?
De nobele heren barsten uit in algehele hilariteit. Talkie walkie. Hahaha. Nounou. Nog zo één en het is kerstdag.
De voorzitter: Tja, de andere ideeën waren zo mogelijk nog idioter. Bij deze: vanaf nu heet dat toestel in het Frans officieel 'talkie walkie'.

** geroezemoes

R**tv*t*r

De string - en dan hebben we het niet over de snaartheorie, noch de achterdijspieren, maar het kledingstuk - is helemaal terug. Althans, die indruk krijg je als je vakantiegangend Europa gadeslaat. Hoe zuidelijker de afkomst van ons kliënteel, hoe meer de string, tanga of blootleggende directoire te gewaarworden valt.
If you got it, flaunt it, zeg maar.

Afgelopen week kon ik tijdens twee losstaande aangelegenheden de derrières van de señoras en signoritas bewonderen. Een beetje raar, maar niet geheel onaangenaam.

Casus 1.
Ik wandel richting boot voor een check-out. Op het dek staan de twee mama's in het gezelschap mij op te wachten. Eén mevrouw staat in T-shirt en tanga en voor de rest helemaal niets, de andere heeft kleren aan. Op de boot lopen verschillende tienerjongens los. Zij zien dus dezelfde wangen als ik. Ik vind dat een beetje vreemd.

Casus 2.
Vader, moeder, dochter van ergens in de 20 met haar lief en dochter van ergens in de 10 zonder lief. De dochter van ergens in de 20 is een Spaanse señorita met hoge hakken en korte rok. En, zo mag ik tijdens de veelvuldige windvlagen gadeslaan, een string onder het wijdwaaierende rokje. Op de boot, naast mij, is de papa aan het sturen. Hij ziet dus dezelfde wangen als ik. Ik vind dat een beetje vreemd.

Ik wist het niet, maar blijkbaar slaat de 'G' in G-string op de G-snaar op een viool. De G is de sol en het Spaanse woord 'sol' betekent zon. Weer iets bijgeleerd.

Zwart weekend

De cijfers van vorig weekend

Vrijdag: 0 boten
Zaterdag: 12 boten
Zondag: 4 boten
Maandag: 13 boten

De cijfers van afgelopen weekend

Vrijdag: 2 boten
Zaterdag: 5 boten
Zondag: 4 boten
Maandag: 10 boten

De cijfers van volgend weekend
Vrijdag: 4 boten
Zaterdag: 9 boten
Zondag: 4 boten
Maandag: 9 boten

Op dinsdag en donderdag vertrekken nooit boten, op woensdag een handje vol.

Het is duidelijk dat in de zomer iéderéén op dezelfde dagen op reis wil vertrekken. Wat daar zo aantrekkelijk aan is is niet te vatten voor iemand die nooit op reis gaat in juli of augustus.

Het probleem is niet zozeer dat er te veel of te weinig werk is, het probleem is dat het zo ontieglijk slecht gespreid is. Op sommige dagen weten we letterlijk niet wat gedaan tot de klanten beginnen aan te komen, op andere dagen weten we niet waar gekropen van de drukte. We zijn met z'n tweeën om uitleg te geven. Op drukke dagen vallen de mechaniciens in. Er zijn vier mechaniciens op onze basis, die bijna allemaal in verregaande staat van luiheid verkeren. Ze doen wat moet, that's it.
Hun job werd enkele jaren geleden vereenvoudigd door de nieuwe manager die twee mensen aanwierf om klanten op te leiden. Tot dan moesten zij dat doen. Goesting of geen goesting.

We hebben één tot anderhalf uur werk per opleiding. Als je een dag van 13 boten hebt, dan zit je algauw aan 15 uur werk voor twee personen: 7,5 uur per hoofd. Die 15 uur worden echter niet gespreid over de hele dag, maar vallen tussen pakweg 15u en 17u30. We moeten er dus in slagen om op 2,5 uur al die klanten een opleiding van een uur te geven. Rond 16u beginnen de collega's van het bureau mechaniciens te ronselen voor de demo's, want het gaat ons duidelijk niet lukken. Met zeer zeer ZEER veel tegenzin beginnen ze na een half uur zagen aan een demo. Eén van hen vertikt het ondertussen gewoon om ons te helpen. Hij gaat ostentatief op een plastic stoeltje in de werkplaats zitten telefoneren als er gevraagd wordt om bij te springen. En de baas? Die doet niets. Of toch: hij geeft ons onder onze voeten dat de demo's niet zorgvuldig uitgevoerd worden en dat we er niet in slagen om ons werk behoorlijk te plannen.

Gelukkig is er nog Freddy, onze Schot. Als hij in zijne goeie is maalt hij er niet om en springt hij vrolijk bij. Maar dat is alleen als hij ziet dat wij het niet kunnen bolwerken.

Een Italiaanse manager, Franse mechaniciens en een Belgische klantenservice. Ik kan u verzekeren: dat botst af en toe. Het doet ook denken aan een ouwe mop:

In heaven: the mechanics are German,
the chefs are French,
the police are British,
the lovers are Italian,
and everything is organized by the Swiss.

In hell: the mechanics are French,
the police are German,
the chefs are British,
the lovers are Swiss,
and everything is organized by the Italians.

Wij zitten duidelijk in categorie 2.

En dan vraagt het management zich af waarom er zoveel verloop is bij het personeel.

De fietsenmaffia

Even verduidelijken: wij zijn trots op ons werk. We slagen er in om op een uurtje tijd de mensen een min of meer degelijke opleiding te geven zodat ze met een beetje vertrouwen kunnen vertrekken. Wat er daarna gebeurt heeft veel te maken met hun (over)moed om dat vehikel van enkele tonnen te besturen.
We zijn niet trots op ons bedrijf. Le Boat is een multinational waar geen echte bazen (meer) zijn, maar een board. Het enige waar die board in geïnteresseerd is geld. Geld voor henzelf en geld voor hun investeerders. Alles moet geld opbrengen. Niets is gratis. Ge wilt een lamp om 's avonds nog wat op het dek te kunnen vertoeven? Gij gaat die lamp die bij aankoop 20 euro kost betalen: 10 euro per week.
Ge wilt fietsen? Dat kan. Een plooifietske van de Décathlon, dat normaal 159 euro kost, maar door Le Boat aan 125 euro aangekocht wordt, wordt verhuurd voor 9 euro per dag. Als je een week (7 nachten, 6 dagen, dus 7 dagen betalen) een fiets wil huren, dan betaal je 63 euro. Dat fietske is dus op 2 weken afgeschreven. Die fietskes worden niet, ik herhaal, niet onderhouden. Bovendien zijn ze van dergelijke kwaliteit dat ze na twee weken klaar zijn voor de storthoop.

Dat zijn geen fietsen, dat is brol.

Le Boat probeert die fietsen zo lang mogelijk in de verhuur te houden. Laat ons stellen dat ze ongeveer 2 jaar zo'n 25 weken per jaar verhuurd worden, dan verdient Le Boat 3150 euro - 125 euro aankoop = 3025 euro aan zo'n fiets. Stel dat Le Boat in totaal zo'n 500 fietsen heeft. Ze verdienen anderhalf miljoen (op twee jaar) aan die fietsen. Ok, daar moeten wat belastingen op betaald worden, maar dan nog...

3025 euro winst per fiets, dat is een winstmarge van 2.420%. Dergelijke winstmarges worden maar in één andere sector gehaald: de drugshandel.

Vergissink

Boten hebben namen. De meeste boten hebben erg spannende en/of poëtische namen. Bij Le Boat doen ze daar niet aan mee: de Vision 3 SL 18 bvb. Of de Vision 3 DL 18. Gisteren lagen de Vision 3 SL 18 en de Vision 3 DL 18 naast elkaar. De naam verschilt heel weinig, 1 letter, de buitenkant is ook net dezelfde - wit met blauwe strepen - maar de boten zelf zijn technisch heel verschillend. En vooral: er zaten heel andere mensen op met heel andere bestemmingen en afkomsten.

Wendie stapt de Vision 3 DL 18 op om de mensen uit te checken. Ze heeft een Nederlandstalige checklist vast, maar op de boten zitten Zuid-Afrikanen. Vreemd, gaan we er nu al gewoon van uit dat Zuid-Afrikanen Nederlands begrijpen?
- Jullie gaan ons vandaag verlaten?
- Enigszins verbaasd: nee hoor, helemaal niet.
- Huh? Ah, dit is de Vision 3 DL 18, niet SL ... Oeps.

Een half uurtje later. Poetsvrouw Morgane stapt op de boot.
- Mag ik al beginnen poetsen terwijl jullie inpakken?
- We willen helemaal niet inpakken, we trekken straks verder.
- Huh? Ah, dit is de Vision 3 DL 18, niet SL ... Oeps.

Een half uurtje later. Fethi gaat de boten die aangekomen zijn voltanken.
- Tiens, er zitten nog altijd mensen op de boot. Nu ja, late check out wellicht.
De mensen kijken wat raar, maar hey: gratis diesel!
Hij is klaar met tanken en kijkt naar de boot ernaast. Huh? Ah, dit is de Vision 3 DL 18, niet SL ... Oeps.


Om te gillen.

Nu ja, ge moest erbij geweest zijn.