Parabel

Die dag in Afrika: op een vakantiedomein komt plots geen water meer uit de kraan. Dat kan verschillende oorzaken hebben, wellicht is het te wijten aan lege watertanks. De baas gebiedt JeanPhilippeDieuMerci, het hulpje, naar buiten om wat kraantjes open te draaien en te checken. JeanPhilippeDieuMerci komt terug binnen en bevestigt: er komt geen water uit de kraantjes.

Geen paniek, de tankwagen wordt gesommeerd en de watertanks worden gevuld. Iedereen kan terug aan de dagtaak.
De volgende ochtend komt er opnieuw geen water uit de kraan. Hoe kan dat? Zou er dan toch een probleem zijn? Onderzoek wijst uit dat de tuinkraantjes nog altijd open staat. Niemand had immers tegen JeanPhilippeDieuMerci gezegd dat hij na het openen van de kraantjes die ook weer dicht moest draaien.

Een verhaaltje dat in een ver verleden opgeduikeld werd door onze goede vriend Jan, toen in Tanzania, om de afkorting T.I.A. te verklaren. This Is Africa. Er gebeuren dingen waar niemand iets aan probeert te doen omdat het toch niets uithaalt. Een vrij denigrerende en fatalistische houding, maar alles komt toch altijd goed. Wanneer komt de bus? Dat weten we niet. Is er geen dienstregeling? Jawel, maar niemand kijkt daarnaar want de chauffeurs houden er zich toch niet aan. Waarom niet? TIA. Geen vragen stellen, gewoon verder gaan met je leven.

Sedert we in Zuid-Frankrijk wonen wonen we een pak dichter bij Afrika. Dat merk je ook. Onlangs nam ik het beheer van een vakantiehuis over van iemand anders. Voor de overname was er een probleem opgedoken met één van de toiletten. Er moest een herstelling gebeuren, maar toen was het plots confinement en nam ik de boel over en stelde ik pas 2 maanden later vast dat dat toilet blijkbaar nooit hersteld geweest was. Ik contacteer de vorige beheerder van het huis: hoe zit dat precies met die herstelling?
Ah ja, die herstelling: de loodgieter heeft ons de afgelopen twee maand al verschillende keren gebeld om te vragen wanneer ze die herstelling kunnen gaan uitvoeren. Haast letterlijk. Geen excuses, niemand die zich vragen stelde bij het feit dat die loodgieter al verschillende keren belde, laat staan dat ze mij daarvan op de hoogte brachten.

T.I.F.. This Is France. Het zijn dingen die gebeuren, maar niemand doet er iets aan of stelt zich daar vragen bij.
En dat is niet de eerste keer hé, dat we met dat soort onzin te maken krijgen. Zelfs niet de tweede keer.

Annulé. Of toch niet?

Weet ge nog die keer dat ik het over TIF had? We hebben een tijdje geleden een aanvraag gedaan om eventueel een lening af te sluiten voor het kopen van een appartement. Die zekerheid moesten we hebben op 4 januari. Op 4 januari, niets. Volgens de meneerdemeneer van de onderhandelingsdienst  was 4 februari zeker nog altijd op tijd. Op 4 februari, niets. Volgens de meneerdemeneer van de onderhandelingsdienst was dat niet erg, want we zouden zeker een lening krijgen. Nog eens twee weken later werden we uitgenodigd bij de bank om het akkoord te bespreken. De bankdirecteur liet tijdens dat gesprek even vallen dat hij de week voordien opgebeld was geweest door de meneerdemeneer van de onderhandelingsdienst dat hij dringend eens moest kijken. Dus nà al die keren dat de meneerdemeneer van de onderhandelingsdienst ons wijs maakte dat alles in kannen en kruiken was.

TIF

Ondertussen slaat het coronavirus wild om zich heen. Evenementen worden afgelast, vliegtuigen aan de grond gehouden, zieken mogen hun huis niet meer uit. Eén van de evenementen die afgelast worden is het optreden waar ik zaterdag heen zou gaan. Of toch niet? Ze weten het blijkbaar zelf niet bij Paloma.

TIF

Alle gekheid op een stokje : het is niet omdat we het zelf wel zullen overleven dat we geen anderen kunnen besmetten. Ik heb dus sowieso al beslist om niet te gaan.

TIF

Toen we in 2007 Jan bezochten in Tanzania stelden we vast dat niet alles dat altijd van een leien dakje loopt. De trein komt, maar of dat vandaag of morgen is is niet helemaal duidelijk. Dat is ook niet erg en meestal werd er schouderophalend "This is Africa" gezegd, of TIA als je gehaast was.
We wonen nu bijna 7 jaar in Zuid-Frankrijk en ondertussen hebben we ons de afkorting TIF toegeëigend. This is France. Als je voor de zoveelste keer achter een oud besje staat te wachten aan de kassa van de supermarkt, tot ze 1. haar boodschappen in haar tas getast heeft, 2. haar cheques gevonden heeft in haar sjakosj, 3. die cheque ingevuld heeft om dan 4. haar identiteitskaart te beginnen zoeken in haar sjakosj en uiteindelijk 5. met de caissière begint te praten want ze heeft zich net gerealiseerd dat de caissière de kleindochter is van Jeanine van de bakker van om de hoek van bij haar ouderlijk huis.

In Frankrijk kijkt niemand dat van op, er wordt niet zuchtend uit de rij weggelopen, neen, iedereen wacht geduldig zijn beurt af.

Ook bij de afwerking van dingen steekt het allemaal niet zo nauw. Verf op de plinten? Ach, dat verbleekt wel op termijn. Binnen 45 jaar ziet ge dat niets meer van.

Een stopbord dat quasi onzichtbaar wordt na het metselen van een nieuwe muur? Bwa, ge ziet toch nog een stukje. Een afspraak om 10u? 10u59 is toch ook nog om 10u.

TIF.

Ons lievelingsverkeersbord, door Wendie meteen het "verstopbord" genoemd.