Beter een goeie buur dan een verre vriend

 In Ornaisons hadden we een buurman die het geweldig leuk vond om midden in de week en de nacht zware technofuiven te geven. Plots dreunde je om 2 uur 's nachts uit je bed. Het hele gedoe liep uit de hand met politie en bedreigingen.

Op een dag was hij weg en toen hadden we ons huis verkocht. 

We verhuisden naar de grote stad, naar een appartementsgebouw waar de geluidsisolatie van rijstpapier is gemaakt. Nu vallen onze buren over het algemeen wel mee, behalve toen de eerste lockdown bezig was. Toen vierde de jeugd naast ons om de twee nachten feest. Letterlijk.

Onze onderburen, die buurman is de luidste mens van de wereld. Hij kan niet normaal praten, hij roept altijd én hij herhaalt elke zin minstens 5 keer. Ik weet dat ik graag al een keertje overdrijf, maar ook dat is letterlijk. Al bij al vallen die buren nog mee, ze werken tijdens de week en zitten dan ook altijd vroeg in bed. 

Anders is het gesteld met het zoontje. Hij liet zo'n twee weken geleden weten dat hij niet meer naar school wil gaan. Na een hevige ruzie, waarbij het essentiële punt niet was dat hij de school wilde verlaten, wél dat hij het eerst tegen de moeder had gezegd en daarna pas tegen zijn vader (echt hé), bleef zoontje thuis zitten. Een 18-jarige loser zonder interesses of hobby's die absoluut niets meer te doen heeft, zeker niet sedert de tweede lockdown hier van start is gegaan. Dat is allemaal zijn eigen probleem. Ons probleem is dat zijn ouders de hele dag weg zijn en hij dan van die afschuwelijke Franse rap met stemvervorming beluistert op maximaal volume en regelmatig een klein 'criseke' krijgt en dan luidop begint te schelden tegen zichzelf. Heel fijn als je net met een klant aan de lijn hangt.

Couvre feu

We zitten nu terug een dikke week in semi-lockdown. We mogen 's avonds na 21u niet meer buiten. Meestal zijn we dan al lang thuis, maar af toe wil een mens toch een stapje in de wereld zetten. 

Afgelopen weekend arriveerde een Chinese klant in Montpellier. Hij is stomverbaasd om te zien hoe het vrije Westen er maar niet in slaagt om Covid-19 onder de mat te vegen. In China hebben ze al maanden amper 10 nieuwe gevallen per dag. Allemaal mensen die in het buitenland geweest zijn en China binnen komen. Er zijn nauwelijks lokale gevallen. Je mag er al maanden weer vrij rondlopen, zelfs mondmaskers zijn niet langer verplicht, zolang iedereen zich maar aan de sanitaire regels houdt. Eén nieuw geval is reden om een miljoenenstad in lockdown te zetten. Geen halve maatregelen.

Hoe verschillend zijn wij vrije westerlingen, die elke overheidsmaatregel steevast bestempelen als beperking van onze vrijheid. Overheden doen er weken over om een maatregel door te voeren, meestal iets halfslachtigs en zelden gebaseerd op wetenschappelijke visie. We mogen nu weer enkele weken niets, om "kerst te redden", dan mogen we elkaar allemaal weer vrolijk besmetten en kunnen we in januari/februari opnieuw gezellig in ons huis blijven zitten.

In China hoeven politici zich natuurlijk weinig zorgen te maken over hun herverkiezing...

Chandwis

En toen werd mijn moppeke in De Slimste Mens ter Wereld gebruikt... 

Iets minder mooi uitgewerkt weliswaar...

Exetera

 Het gros van de Fransen is errug trots op hun taal. Ze vinden dat ze de rijkste taal van de wereld hebben, met veel woordjes. Ze dwalen. Het gros van de Fransen kan etcetera niet uitspreken noch schrijven. Ze denken dat het gaat over het achterlaten van ether: exetera.

Geweldig stukje Franse cultuurgeschiedenis trouwens.

Grote schoonmaak

Ik ben aan het fietsen. Er rijdt een auto voorbij. Er wordt een leeg blikje cola naar buiten gegooid en meteen daarna een leeg pakje sigaretten. Ik maak misbaar, de chauffeur, type marginaal met drie tanden en evenveel kinderen zonder gordel op de achterbank, begint me uit te kafferen. Zijn auto ziet er misschien uit als een vuilbak, het is het niet.

Bijna 1 op 4 Fransen geeft toe dat ze wel eens afval door het autoraam naar buiten kegelen. Laat dat even bezinken. 37% geeft het toe. Dat wil zeggen dat er nog eens een pak zijn die inzien dat ze dat beter niet hardop zeggen. We mogen er van uit gaan dat meer dan de helft van de Fransen alles gewoon buiten gooit. Dat zie je ook op de wegen. 

Afgelopen weekend was het world cleanup day. Een schoon (haha) initiatief, maar de gemiddelde Fransman blijft een vervuilende eikel. 

Cultuurverschillen

Mijn klanten komen van overal ter wereld en hebben er vaak al een paar landen op zitten. Zo komt er binnenkort een Chinees die in Barcelona woont naar Montpellier. Ik ben bezig met het zoeken naar een appartement.

Een gemeubeld appartement, twee slaapkamers, mag tot 900 euro kosten.

Na enkele dagen mag het ook ongemeubeld zijn.

Nog enkele dagen later blijkt een tweeslaapkamerappartement toch wat groot uit te vallen, liever één slaapkamer.

Toch gemeubeld.

Jamaar, nu heb ik een aantal afspraken voor ongemeubelde...

Ok, dan gaan we kijken.

We lopen rond in een tweeslaapkamerappartement waar nog meubels staan van de huurders die binnenkort vertrekken. 

- Ah, het is toch gemeubeld.

- Neen, dit verhuist allemaal, het is van de huidige huurders. Alles gaat weg.

- Ah, ok. Ik begrijp het... 

We kijken verder. 

- Blijft dit staan? Blijft dat staan? Blijft het bed? Nemen ze de TV mee? Kan de wasmachine blijven staan? Gaat die kast weg?

...

Ik weet niet of het een cultureel verschil is met neen zeggen en dat soort dingen, maar wat is er onduidelijk aan "het appartement is niet gemeubeld"?

Uiteindelijk heeft hij een ongemeubeld tweeslaapkamerappartement gekozen. José De Cauwer zou zeggen : "moejeleik".

Le Bowat

 Vorig jaar werkten we voor Le Boat, een seizoen vol heerlijke ergernissen, illegale praktijken en ronduit gevaarlijke situaties. Wij waren verantwoordelijk om mensen te leren varen en ook één of twee dingetjes over veiligheid bij te brengen. 

Dit jaar zit Le Boat, waar het al niet zo heel goed ging, helemaal in la merde vanwege de Coronacrisis. De helft van de basissen (basi?) werd tijdelijk gesloten, het vaste personeel waaierde uit naar de open basissen en wij gingen er niet terug. Dat betekent dat de mechaniciens dit jaar voor 100% verantwoordelijk zijn voor de vaaropleiding.

Dat loopt niet altijd van een leien dakje...

Heerlijk.

Boem

Die ochtend in het gemeentehuis :

- Goedemorgen, ik wil twee kinderen* inschrijven voor school.

- Oké, hebt u de documenten meegebracht?

- Natuurlijk, hier zijn ze.

- Ah, de belastingaangifte van 2018 ontbreekt.

- Ja, maar die is Pools, zal die geldig zijn?

- Ik weet dat niet, ik beslis daar niet over.

- Dus u hebt dat document niet echt nodig?

- Ik ben bang van wel.

- Wat gebeurt er als die documenten toch niet tellen, kunnen de kinderen dan niet naar school? 

- Jawel hoor, maar de tarieven voor de kantine kunnen iets hoger zijn.

- Mag ik dat naar u e-mailen?

- Ik ben bang dat de documenten door elkaar worden gehaald. Maar u hebt al alle andere documenten, het enige wat ontbreekt is de belastingaangifte 2018.

Die namiddag in het gemeentehuis

- Goedemorgen, ik wil twee kinderen** inschrijven voor school.

- Oké, hebt u de documenten meegebracht?

- Natuurlijk, hier zijn ze.

- Dit zijn kopieën, we hebben de originelen nodig.

- Maar uw collega vertelde me vanmorgen dat ik alle documenten had, waarom zei ze niet dat u de originelen wilt?

- Dat weet ik niet.

- Blijkbaar kan ik al deze documenten ook naar jullie mailen, hoe komen jullie dan aan de originelen?

- Niet.

- Dus nu zit ik hier persoonlijk en hebt u de originelen nodig, maar als ik het naar jullie e-mail, dan hoef je de originelen niet te zien?

- Dat is correct.

- Hebt u enig idee hoe belachelijk dat klinkt?

- Meneer, we werken volgens zeer strikte regels.

- Ik ben het daar niet onmiddellijk mee eens.

- Waarom hebt u niet meteen alles per e-mail verzonden?

- Ik wilde er absoluut zeker van zijn dat de kinderen ingeschreven zouden raken, want ik vertrouw de Franse bureaucratie niet en al zeker niet met een e-mail...

- Prettige dag nog.

Ambtenaren ... 

Ik terug naar huis, alles ingescand en doorgemaild.

Meteen antwoord : 

Impossible de remettre votre message aux destinataires, car il est trop volumineux. La limite est de 12 Mo. La taille de votre message est de 31 Mo.

Votre message n’a pas pu être envoyé, car il est trop volumineux.

Zés e-mails waren nodig om alle documenten verstuurd te krijgen. ZES!

* nee, niet de mijne, maar die van een Poolse klant.

** nee, nog steeds niet de mijne.

Pool

 Als kind kreeg ik een telescoop van Poolse vrienden van mijn ouders. Heel moeilijk allemaal, want de handleiding was uiteraard in het Pools. Ik moet iets verkeerd gedaan hebben, want toen ik het ding helemaal in elkaar gezet had kreeg ik alleen de Poolster te zien.

Haha.

Deze week kwam een Pools gezin aan in Frankrijk. Klanten, hij gaat voor de internationale handelsschool werken, zij gaat de kinderen opvoeden. Hun oudste dochter is al ingeschreven in een school, iets wat in Frankrijk haast onmogelijk is als je hier niet eens woont. De jongste dochter zou bij voorkeur naar de kleuterklas daarnaast gaan. In Frankrijk kun je je kinderen alleen maar inschrijven in een school die in je buurt ligt. Niet van dat elitair gedoe waarbij kinderen helemaal naar de andere kant van de stad gebracht moeten worden omdat daar een "witte" school ligt. In Frankrijk is elke school een afspiegeling van het volk dat in de buurt woont.

Adam en zijn familie arriveerden op maandag, want vorige week had ik zowaar een appartement in de buurt van de scholen gevonden. Op maandag bel ik de immo om te vragen wanneer we kunnen tekenen. "Ah, niet voor 1 september hé, het is veel te druk nu en vakantie en te warm en ik heb geen goesting en al." Een klassieke Franse reactie. Dat was buiten de waard gerekend (ikke), de datum werd verplaatst naar 17 augustus. Lang verhaal kort : Adam moest i.p.v. 3 dagen een dikke week op hotel, in de duurste periode van het jaar. Alles vol. Dramatisch.

De waard zorgde dan maar voor een leuk appartementje op het strand van Palavas om die week te overbruggen.

Eind goed, al goed? We zullen zien, maandag, als de immobilier komt opdagen.

Nazdrovje!

De meeste mensen deugen

 De meeste mensen deugen is een boek van Rutger Bregman. Het is een heel vervelend boek, want Bregman slaagt er in om aan te tonen dat de meeste mensen werkelijk deugen, maar gewoon overrompeld worden door de kleine minderheid van gore eikels. Ik las het maanden geleden en mijn pessimistische wereldvisie kreeg een behoorlijke knauw ;-)

Sedert zo'n 2 maanden gids ik Freetours in Montpellier, waarbij de deelnemers achteraf beslissen wat ze mij gaan betalen. Gemiddeld ontvang ik een dikke 10 euro per persoon. Dat is ook ongeveer de prijs die een rondleiding kost bij het toeristenbureau.

Er zijn natuurlijk mensen die gaan lopen zonder te betalen of heel weinig geven, anderen laten 25 euro achter.

Dat is al één voorbeeld dat de meeste mensen deugen, niemand wordt verplicht om iets te geven, maar 99% geeft een deftig bedrag.

Gisteren leed* ik een groepje jongelingen door de stad. Na de rondleiding wandel ik naar mijn fiets en kan ik mijn fietssleutel nergens vinden. Dikke paniek natuurlijk, gelukkig heb ik een tweede slot - ik laat mijn dure Koga niet zomaar achter - en begin ik te stappen. Voor wat het waard is volg ik mijn route van 's ochtends, misschien is mijn sleutel onderweg uit mijn handen gevallen zonder dat ik het merkte. Na ongeveer 50m vind ik mijn fietssleutel terug, netjes op een richel van een huis uitgestald, rechtop, zodat hij opvalt.

De meeste mensen deugen, een absolute aanrader voor iedereen met een pessimistische visie op het mensdom. 

*leed, want bij 30°C is het echt wel afzien met dat mondmasker

Oohlala, c'est chaud

Temperaturen boven de 40°C binnenkort. Hoppa.

En ondertussen maar werken. Ik werk nu een dikke maand voor Renestance en heb mij daar al een tamelijk goeie reputatie opgebouwd. 

Een out of the blue ontdekking van de buurten rond Montpellier, waar een gezin zou willen gaan wonen met twee koters en een plek om een Hawaiaans/Japanse traiteurdienst op te starten. Op plekken waar ik nog nooit geweest was uitleg gaan staan geven van wat er allemaal is. Spannend, maar de aanvankelijk wat paniekerige klanten waren zeer contente klanten acheraf.

Een Italiaans/Braziliaans koppel met kind die zomaar hopsakee van Brazilië naar Zuid-Frankrijk verhuizen en het daar bijzonder moeilijk mee hadden. Uiteindelijk vond ik niet 1, maar 2 potentiële plekken voor hen om te wonen. Dat is een klein mirakel waarbij het veranderen van water in wijn op de bruiloft van Kana in het niet valt. Extreem bange mensen die het ook niet zo heel gemakkelijk hadden om Europa binnen te kunnen, maar daar dankzij mij toch in slaagden. Jawel, ik zit hier in mijn eigen lof te stinken. 

Een Marokkaans/Frans/Nederlands koppel zonder werk dat binnen de twee dagen een huis vond. Ze wilden een klein appartementje met terras, tot ze het huis zagen. Een rijhuisje, maar wat voor één. 

Wederom, nu moet gij maar eens proberen om twee quasi-werkloze mensen een huurcontract te laten vangen.

On a roll. Dacht ik. Toen kwam er een dossier van een Iraniër die zo'n anderhalf jaar in Frankrijk woont. Hij had een vaste job, verkast nu naar Montpellier, alwaar - en dat kan ik niet genoeg benadrukken - de immobiliënmaffia er een grote levensvreugde in vindt om iedereen te terroriseren met regeltjes, papiertjes, stempeltjes, andere papiertjes en dies meer. Mijn Iranees is dan ook nog eens afkomstig van een trots volk dat verwacht dat iedereen in katzwijm valt voor een professor. Hij verwacht niets meer dan een half kasteel voor zijn budget, waarmee je in Montpellier een kruipkelder zonder ramen kunt huren. 

Ondertussen heb ik hem zo ver gekregen om toch iets minder kritisch om te gaan met de door mij voorgestelde appartmenten, aangezien zijn dossier door 99% van de verhuurders afgewezen wordt. Niet omdat hij van Iran afkomstig is, maar omdat hij nog in zijn proefperiode zit.

Bovendien is er een Pools koppel met twee dochters dat hen ene dochter in de lagere school ingeschreven heeft. In Frankrijk gaan kinderen naar school in de buurt waar ze wonen. Als je dat geen fijne school vindt, dan moet je verhuizen. Aangezien hun jongste dochter nog naar de kleuterklas gaat zou het fijn zijn om dat in de kleuterschool naast de lagere school te kunnen doen. Nu wringt daar het schoentje : in die buurt zijn nauwelijks appartementen te vinden die het type 1950's bidonville overschrijden. Het is een afgrijselijke buurt met afgeleefde, goedkope appartementen, zonder enige vorm van modern comfort. De appartementen zijn zo goedkoop dat wie er eentje te pakken krijgt daar van pure miserie blijft wonen. Er zijn er dus weinig beschikbaar.

Maar goed, als je bazin je "Thanks again for all your help - you are truly a God-send!" stuurt, dan glim je toch wat harder dan gewoonlijk. Of misschien is het gewoon zweet dat glimt, met die oventemperaturen van de afgelopen dagen...

Franse werkethiek

Het is 14h. Ik vertrek met een klant van het uiterste westen naar het diepe zuiden van Montpellier. Van Alco naar Lattes is 11 km, volgens de GPS 24 minuten rijden. We moeten in Lattes zijn om 14h15, maar de immobilier is op de hoogte dat het een tikje later kan zijn. Om 14h20 draaien we de straat in, dat viel mee. We zoeken de ingang van het flatgebouw en ik neem mijn telefoon om te melden dat we er zijn. De agent had geweigerd haar gsm-nummer te geven, ik mocht het kantoor bellen. Na 17 minuten en 18 seconden in wacht krijg ik te horen dat ze de afspraak geannuleerd hebben per sms. Ik check mijn berichten, geen sms. Jawel hoor, gisterenavond en deze morgen hebben we een sms gestuurd. Ik zeg van niet, zij zeggen van wel.

Vervelend, maar goed, we hebben een afspraak aan de andere kant van de straat om 15h. We zijn er nu toch.

- Deze morgen belt iemand van de immo mij op om te vragen waarom ik gisteren niet op de afspraak was, dat hun medewerker daar bijna een half uur op mij zat te wachten, dat ik onbereikbaar was, dat ze veel werk hebben, dat ze het zich niet kunnen permitteren dat hun personeel naar afspraken moet waar niemand heen komt.
- Ik heb vriendelijk edoch kordaat uitgelegd dat er blijbkaar iets heel erg fout gelopen is op hun kantoor, dat ik 20 minuten in wacht gezet werd, dat we 45 minuten voor de deur gestaan hebben, dat we niemand gezien hebben, dat net wij degenen zijn die hierover te klagen hebben, dat ik het erg druk heb, dat we dat soort ongein niet appreciëren.
- (stilte) Is dat echt waar?
- Misschien even navragen aan uw medewerker...?
- In dat geval moet ik mij excuseren, ik zal het onderzoeken, dat is echt niet van onze gewoonte. Kunnen we dan misschien een andere afspraak maken voor morgen?
- Het is ondertussen niet meer nodig, we hebben een ander appartement gevonden.
- Ah, ok, dank u.

Door het stof, zeg ik je.

Rollercoaster

Werken in Frankrijk, het is me wat...

Ik heb klanten die een huis of appartement nodig hebben. Die klanten komen vaak van het buitenland en hebben geen (werk)verleden in Frankrijk.

Dit weekend komt een koppel naar Montpellier dat een appartementje wil huren. Ze hebben een lijst van zo'n 75 appartementen opgesteld, die moet ik dan proberen te strikken voor een bezoek. Eergisteren heb ik 51 telefoontjes gepleegd om afspraken te maken, gisteren en vandaag telkens nog een 40-tal, zodat ze dit weekend en de twee daaropvolgende dagen eens kunnen gaan kijken naar al die mooie dingen.

Na die meer dan honderd telefoontjes heb ik welgeteld 2 (dat is geen tikfout) afspraken. 

De huurmarkt in Montpellier is wreedaardig. Voor elke woonst zijn er 10 kandidaten, die allemaal staan te zwaaien met prachtige geloofsbrieven, want de eigenaars willen natuurlijk een betrouwbaar sujet in hun kruipkot. Dat die geloofsbrieven in 90% van de gevallen vervalst zijn, dat weet iedereen, maar toch blijft iedereen dat spelletje spelen.

Ik zoek momenteel iets voor dat koppel dat samen bijna 10.000 euro verdient. Netto. En toch vind ik haast niets, want mijnheer begint pas op 1 september te werken, met een proefperiode, dus komt hij niet in aanmerking voor een huurcontract.

Maar goed, dat zijn serieuze mensen en dat zal vast wel lukken.

Er zijn ook mensen als Daniel...

Daniel is een geval apart. Italiaans/Braziliaans bloed in de aadren, het mag allemaal vooruit gaan. Laat ons hem impulsief noemen. Ze wilden graag een groot huis, met grote omheinde tuin, in de buurt van een "goede" school. In Frankrijk is er geen objectieve waardemeter over een "goede" school. Daniel struinde dan maar telkens het internet af op zoek naar horrorverhalen over de nabije scholen bij elk huis of appartement dat ik hem voorstelde. Het duurde een week of twee voor Daniel door had dat ze in Montpellier helemaal niet op hem zitten te wachten. Toen sloeg de paniek toe. Hij wilde niet langer een mooi huis, een appartement was ook al goed. Met ingerichte keuken. Dan helemaal gemeubeld. Dan toch niet meer gemeubeld. Wel gemeubeld. In buurt A. Neen, buurt B is beter. Toch buurt A. Met tuin. Zonder tuin. 

Kortom, elke dag veranderden de wensen van Daniel. Heel fijn is dat. 

Daniel woont momenteel in Brazilië, waar het momenteel allemaal zo goed gaat met COVID19. Hij mag helemaal niet naar Europa komen. Of toch, want Daniel is Italiaans staatsburger. Problem solved, denkt men dan. 

Ah neen, want Daniel moet nog altijd een gegronde reden hebben om Frankrijk binnen te mogen. Hij had dus een huurcontract nodig waarin staat dat hij hier woont.

Na een enorme hoeveelheid werk was ik er in geslaagd niet één, maar twéé plekjes te vinden voor hem. Appartement 1 was zijn favoriet, huis 2 helemaal niet, maar goed, dat hielden we achter de hand als reserve.

Toen was er een probleem met zijn garantiedossier. Franse verhuurders hebben het recht om een garantie te eisen van hun huurders. Meestal volstaat een contract van onbepaalde duur, niet in proefperiode. Voor een mens als Daniel, die nog moet beginnen werken, bestaat er een garantiefonds. De meeste immo's accepteren dat, maar niet allemaal. Het blijft een voortdurend gevecht om iemand aan een huurcontract te helpen.

Op woensdag kreeg ik te horen dat er een vertraging op het dossier zat, op vrijdag kreeg ik dan plots het bericht dat het dossier geweigerd was, maar een uur later werd het toch geaccepteerd, door toedoen van de verhuurder. 

 

HOERA! FEESTJE! GELUKT! Na amper vier weken bellen, onderhandelen, smeken,... had ik bevestiging. Daniel was zeker van zijn contract, maandag de sleutels afhalen.

Een uur later krijg ik een mail van Daniel dat hij een apparthotelkamer gehuurd heeft in Montpellier voor een maand en dat hij zijn geld niet terug kan krijgen. Hij had schrik dat hij nergens ging kunnen wonen. Of ik dat huurcontract niet een maand kan uitstellen, want hij gaat toch eerst een maand op hotel ...

Ik heb een uur naar die e-mail zitten kijken met mijn mond vol tanden, van mijn stoel gevallen, met mijn broek afgezakt...

NEEN GIJ KL**TZ*K DAT GAAT NIET WAT VOOR IDIOOT ZIJT GIJ DAT GE EEN HOTEL BOEKT IN VOLLE CORONACRISIS ZONDER ANNULATIEVERZEKERING KALF KAFFER ONNOZELAAR 

Mijn bazin heeft in opperste verwarring gevraagd wat er allemaal gebeurd was en na het herlezen van alle e-mails beslist dat we geen minuut meer spenderen aan Daniel. Dat hij ons ook niet meer hoeft te contacteren en dat we hem heel veel succes wensen bij het vinden van een geschikte woning in Montpellier, zonder enige kennis van de taal, noch de eisen die hier gesteld worden.

Sjakosj

Ik werk sinds een week of 3 voor een bedrijf dat immigranten aan huizing, documenten, taalonderwijs, en nog veel meer dingen helpt die ze nodig hebben bij het opbouwen van hun nieuwe leven. De gemene deler is dat ze geen of nauwelijks Frans kunnen en meestal zelf geen appartement of huis in Montpellier kunnen komen zoeken voor ze verhuizen.

Ik moet dus op huizenjacht. Elke dag alle verhuurwebsites afstruinen in de hoop iets geschikt te vinden voor de zowat 15 mensen die tussen vandaag en het einde van het jaar naar Montpellier komen.

Eén van de meest bizarre dingen die mij opvallen bij het bekijken van immobiliënfoto's is dat er in heel wat gevallen een sjakosj in beeld staat. En dat de TV op de helft van de annonces speelt, dat ook, maar dat van die sjakosjen is bizar.

"Professionele" immomedewerkers maken foto's met hun "professionele" iPhone en pleuren die dan zonder enige bewerking op een hoop websites. Met hun sjakosj prominent in beeld...

Bizar.

Nieuwe burgemeester

Vandaag werd de nieuwe burgemeester van Montpellier officieel aangesteld. Hij kwam naar het stadhuis... op de fiets!

Dat is een puik begin.

Immo

Die namiddag in Montpellier. Ik sta voor een huis dat ik voor een klant ga prospecteren. De mevrouw van de immo is er nog niet, dus ik bel even om te melden dat ik er ben.
- "Ik kom er aan, ik sta in de file."
Het is het zuiden, ik ben op tijd, dus veel te vroeg.
10 minuten later komt een kraakwitte BMW aangestoven die zich parkeert op de rijbaan, het fietspad en een deel van het voetpad. De deur zwaait open en er stapt een Instagram-model uit. Witgekalkte teennagels die in witte lederen slippers geschoven zijn. Een gecrocheteerde enkellange fluofuchsia jurk die geen vormen verhult en - zoals dat hoort bij de nieuwste generatie zelfbewuste vrouwen - geen BH. Een dure zonnebril op de neus en dito sjakosj van Lewie Vwieton vervolledigen de look.

- "Sorry hoor, maar met al die nieuwe fietspaden in Montpellier is het belachelijk moeilijk geworden om nog op tijd ergens te geraken. Heb je het gemakkelijk gevonden?"
- "Ja hoor, ik ben met de fiets."
- "..."

Ik vind dat hilarische comedy.

Oh ja, het huis zelf leek alsof er iemand in gestorven, maar het lijk nog niet ontdekt was in de eeuwenoude rommelverzameling...

Allemaal beestjes 30

De groene schildwants. Een pest als je tomatenplanten hebt.

Bourgmestre*

We zijn niet gaan verkiezen afgelopen weekend, wegens dat het allemaal toch een beetje mottig verloopt met die déconfinement. Mensen weigeren massaal om nog mondmaskertjes te dragen en komen in je gezicht staan ademen, laat staan dat ze anderhalve meter afstand houden.

We trokken gisteren op zoek naar een lavendelveld en namen daarna een drankje en hapje tot ons in de eerste Franse mediterraanse havenstad Aigues Mortes.

Hela, hola, wacht eens efkes : Ten eerste, eerste Franse mediterraanse havenstad? En Marseille dan? en ten tweedste, Aigues Mortes ligt niet aan zee!

Ha, Marseille was in dien tijd niet Frans, dat gebeurde pas in 1480 en in de 13de eeuw lag Aigues Mortes wel aan zee, de verzanding van de kustlijn gebeurde in latere eeuwen.

Het was van 2011 geleden dat we in A.M. waren en het ziet er nog just hetzelfde uit.

Allemaal taureau, behalve dan de groensels en het fruit

Bier met rijst van de Camargue

Middeleeuwse stad, allemaal goed en wel, maar er moet wel parkeerplaats zijn hé.

In ieder geval : Montpellier krijgt een nieuwe en tamelijk jonge (43 jaar) burgemeester uit het linkse kamp. De inwoners van Montpellier hadden duidelijk genoeg van zelfverklaard socialist, maar in realiteit Macronist Philippe Saurel. Aan Saurel zal het de afgelopen maanden niet gelegen hebben. Het verschot van de eerste stemronde indachtig is hij in allerijl begonnen met een "vergroening" van de stad. Fietspaden galore! Tijdelijke fietspaden dan, want op 3 maanden tijd krijg je een stad niet verfietspadderd.

Michaël Delafosse leidde een coalitie van PS, communisten en nog wat links gespuis en werkte voor het tweede luik van zijn campagne nauw samen met de groenen. Dat heeft hem een klinkende overwinning opgeleverd. Een derde - onafhankelijke - kandidaat die voor de eerste verkiezingsronde een eerder rechtse campagne voerde en na die eerste stemronde plots links-ecologisch werd, heeft niet kunnen overtuigen.

De 42 grootste Franse steden (met meer dan 100.000 inwoners) hebben duidelijk een linkse koers gekozen. 25 van die 42 hebben vandaag een socialistische en/of groene burgemeester.
Dat is geen politieke evolutie, maar een aardverschuiving. Fransen haten per definitie alles wat naar ecologie ruikt. Het Franse stadsvolk heeft duidelijk genoeg van het rijkemensendiscours van Macron en aanverwanten. Macron haalt in deze tweede stemronde 1 (één) stad binnen in heel Frankrijk.

In 5 van de 10 grootste Franse steden wordt de nieuwe burgemeester een vrouw. Ook indrukwekkend.

Montpellier lijkt in heel veel opzichten op Gent, met dat verschil dat het nu wél een socialist als burgemeester heeft.

De stad kan m.i. alleen maar wel varen bij een progressief beleid.

Coralie Mantion (groen) en Michaël Delafosse (PS) vormden een verkiezingscoalitie en kwamen dat zowaar in onze buurt voorstellen.

Oh ja, in Franstalig België is een burgemeester een bourgmestre, in Frankrijk een maire natuurlijk.

Allemaal beestjes 29

Toen er deze nacht om 4u een tuinhuis van buren in de hens* ging en het geknetter van de vlammen ons wekte, zagen we deze lieverd geduldig op haar Deliveroo thuislevering zitten wachten.

*niets heel ernstigs, na een kwartier kwam de brandweer het brandje blussen en kon er opgelucht adem gehaald worden.

Allemaal beestjes 28

Geen beeld, maar des te meer geluid. De cicades zijn afgelopen week echt wakker geworden. Het geluid op dit filmpje wordt geproduceerd door pakweg 3, 4 cicades, niet meer.

Bier hier!

Afgelopen vrijdag was het EIN_DE_LIJK zover...

De bedoeling was half maart een testwandeling te lopen in Montpellier over bier. Bier? In de grootste wijnregio van de wereld? Kan dat wel?
Ah ja, en dat mag zelfs lekker zijn, want we gaan niet alleen rondwandelen en hoogst interessante, leerrijke en smakelijke weetjes vertellen over bier, we gaan ook proeven.

En toen mochten we plotsklaps met z'n allen het huis niet meer uit.

Afgelopen vrijdag gingen we met een klein groepje op stap in Montpellier. Het liep al meteen fout, want in het eerste café duurde het allemaal veel te lang, waardoor alles vertraging opliep en de neurotische gids (jaja) van hot naar her moest hollen om toch nog een beetje op tijd ter bestemming te geraken.

9 proevertjes later zat iedereen vol wijsheid over bier en aanverwanten en konden we de nacht in op zoek naar de heilige graal, die volgens de overlevering tot de rand gevuld zou zijn met gerstenat...

Met dank aan Griet voor de foto's.

Allemaal beestjes 26 & 27

Beestjes 26 en 27, het mag vooruit gaan.

De panter van de onderburen is zichzelf nogal een reputatie aan het opbouwen...

Beest 26 : de houtduif en beest 27 : de groene vleesvlieg.

Smakelijk.

Allemaal beestjes 25

Beest 25.

Halfweg en een schoontje: een libel.

Allemaal beestjes 24

Beest 24.

De weps.

Allemaal beestjes 23

Beest 23.

Het lieveheersbeestje, na Onze-Lieve-Heersbeestje-hemelvaart.

Allemaal beestjes 22

Beest 22

De huismus, slachtoffer van de zwarte panter.

Allemaal beestjes 21

Beest 21.

De - ik verzin het niet - aalputmot, ook wel motmug of aalputvliegje. Leeft in je darmen, eh, afvoerpijpen van het WC. Smakelijk.

Allemaal beestjes 20

Beestje 20.

Een wants, want die hebben we ook.

Allemaal beestjes 19

Beestje 19.

Een (spring?)spin

Allemaal beestjes 18

Beest 18.

Een panter.

Duivels

Op 2 januari bezochten we de Pont du Diable, vlakbij Saint-Guilhem-le-Desert. Een rustieke brug over de rivier. De Hérault zag er toen zo uit :

In de zomer is het een populiere badplaats, met populairen en ander gebladerte langs een strand.

De Pont du Diable is - als ik mij niet vergis - op een normale dag zo'n 29 meter boven rivierniveau.

De afgelopen 18 uur heeft het onafgebroken water gegoten. Vandaag ziet de Hérault er iets minder rustiek uit...

Weg strand, maar ook veel minder hoog om van de brug af te duiken.

Niet voor het één of ander, maar we zijn toch redelijk content dat we niet meer in overstromingsgebied wonen.

Allemaal beestjes 17

Beest 17.

Een (strek?)spin.

Allemaal beestjes 16

Beest 16.

Rupsje nooitgenoeg.

Ziezo, ik zit aan 50 dieren...

Allemaal beestjes 15

Beest 15.

De huisvlieg.

Yuk.