Mijn klanten komen van overal ter wereld en hebben er vaak al een paar landen op zitten. Zo komt er binnenkort een Chinees die in Barcelona woont naar Montpellier. Ik ben bezig met het zoeken naar een appartement.
Een gemeubeld appartement, twee slaapkamers, mag tot 900 euro kosten.
Na enkele dagen mag het ook ongemeubeld zijn.
Nog enkele dagen later blijkt een tweeslaapkamerappartement toch wat groot uit te vallen, liever één slaapkamer.
Toch gemeubeld.
Jamaar, nu heb ik een aantal afspraken voor ongemeubelde...
Ok, dan gaan we kijken.
We lopen rond in een tweeslaapkamerappartement waar nog meubels staan van de huurders die binnenkort vertrekken.
- Ah, het is toch gemeubeld.
- Neen, dit verhuist allemaal, het is van de huidige huurders. Alles gaat weg.
- Ah, ok. Ik begrijp het...
We kijken verder.
- Blijft dit staan? Blijft dat staan? Blijft het bed? Nemen ze de TV mee? Kan de wasmachine blijven staan? Gaat die kast weg?
...
Ik weet niet of het een cultureel verschil is met neen zeggen en dat soort dingen, maar wat is er onduidelijk aan "het appartement is niet gemeubeld"?
Uiteindelijk heeft hij een ongemeubeld tweeslaapkamerappartement gekozen. José De Cauwer zou zeggen : "moejeleik".