Nouveauzarrivants

Een tijdje geleden werden we hoogst persoonlijk uitgenodigd door de burgemeester. De nieuwelingen in het dorp worden elk jaar uitgenodigd voor een speech met aperitief. Tijdens de speech heette Jackie Casty (meneer de maire) ons van harte welkom in de mooie gemeente Ornaisons. Daarna mochten nog een tweetal schepenen wat meer uitleg geven en het gemeentepersoneel werd voorgesteld.

Wat hebben we onthouden? Er wonen 1253 mensen in Ornaisons die allemaal, of 't scheelt niet veel, in de wijnbouw werken. Er stromen twee rivieren, er zijn tientallen verenigingen en iedereen vindt het hier plezant. Behalve als het regent en er overstromingen zijn.
Tijdens het aperitief werd er gemengeld (de mensen, niet de dranken) en kennisgemaakt.

Een mens zou denken dat een gemeente van 1253 mensen geen grote gemeenteraad, maar wel een groot café nodig heeft. Ewel... de gemeenteraad bestaat uit 15 personen (1 burgemeester, 4 schepenen en 10 gemeenteraadsleden) en het café is sedert februari gesloten. Een kwestie van prioriteiten. (Ter vergelijking: een Belgische gemeente van 1253 inwoners zou 7 à 9 gemeenteraadsleden tellen.)

Tijdens het mengelen ontmoetten we een koppel (Paul en Nicole) dat drie jaar in Groot-Brittannië woonde en daarvoor in de Franse Ardennen. Expats die terugkeerden. We keuvelden wat met de mevrouw van de gemeentehuisbalie en Paul voerde het gesprek meteen naar het gebrek van een café in het dorp. Dat zouden wel eens onze nieuwe vrinden kunnen worden.

Heel wat mensen hebben ons al aangeraden om dat café over te nemen. Laat ons even uitleggen waarom we dat niet zullen doen: Het café is eigendom van twee broers die een autocarbedrijf uitbaten in Ornaisons. Ze hebben genoeg geld om zich nooit nog zorgen te hoeven maken en vragen 2004 (!) euro huur (per maand, niet per jaar of per kwartaal) voor het café. Dat betekent dat je al meer dan 2000 pastissen per maand moet verkopen, enkel om je huur te kunnen betalen. Dat zijn veel pastissen.
Het interesseert de eigenaars geen bal dat het gebouw ondertussen meer dan een half jaar leeg staat, geld genoeg. De afgelopen 10 jaar hebben minstens vijf nieuwe uitbaters het pand betrokken, geen van hen hield het langer dan twee jaar vol.

Paul, Nicole en wij hopen dat er snel een nieuwe uitbater komt.

En de ontvangst van nieuw-gearriveerden? Als goede Belgen stapten we daar ongeveer als laatsten buiten...

Vensterenveloppes

Een mens zou denken dat - eenmaal hij naar het buitenland geëmigreerd is - de Belgische staat en haar tientallen onderdelen hem gerust zouden laten. Niets is minder waar. De afgelopen maanden mochten wij al meerdere malen vrolijke vensterenveloppes in onze brievenbus vinden.
We verkochten ons huis op 15 januari, maar moeten toch kadastrale belasting voor een heel jaar betalen. We verkochten ons huis en moeten daarom de verbeteringspremie die we kregen terugbetalen.
Wim stopte met zelfstandig zijn (haha), maar moet toch nog provinciebelasting betalen.
We leverden onze nummerplaat in, maar moeten toch nog verkeersbelasting betalen.

Ondertussen zitten we al aan meer dan 1000 euro belastingen en invorderingen sedert we verhuisd zijn.

Tja, iemand moet die oprotpremie van Stefaan De Clercq financieren natuurlijk.

Stavaza

Wegens a/ slecht weer (oh, jawel), b/ resultaten van een onderzoek bij de voltallige bevolking van 17, Avenue des Auberges die uitwijzen dat er bijzonder veel kans is op een werfongeval (die net-niet-afgesneden duim blijkt gelukkig toch weer aan te groeien) (zelfs het gangreen lijkt op de terugweg) en c/ ab-so-luut geen zin om te knutselen trokken we alsnog onze stoute veiligheidsschoenen aan voor een dag vol jolijt en onderdompeling in de verfraaiing van de bovenverdieping van onze stalling, ook gekend als "het Project". Maar eerst, een stand van zaken! (dan kunnen we nog een uur langer lummelen)

Die stand van zaken toont aan dat er nog teen en tander te gebeuren valt voor we onze voormalige paardenstal zullen kunnen verhuren aan potentiële toeristen die er op staan al hun geld aan ons te geven.
Wie een beetje een idee kan krijgen van hoe die bovenverdieping er ooit uit zag, kan onderstaande foto bekijken. Wie daar geen idee van wil, kan onderstaande foto overslaan.

U ziet een grote (96m²) woestenij.

Wat willen wij daarin verwezenlijken?
Twee slaapkamers, twee badkamers, een traphal en hal, een zolder (aan de bovenkant) en een keuken en eetkamer.

Wat verwezenlijkten wij tot nu toe?
We begonnen met 25 cm dakisolatie (puf) en lieten een Velux plaatsen. We verplaatsten de zoldertrap naar rechts, creëerden onze eigen slaapkamer en de traphal. De kleine gastenbadkamer is op één plint na afgewerkt en de hal staat in de gipskartonplaat. De zolder werd min of meer ingericht.
Deze foto, vanop dezelfde plaats getrokken, geeft misschienst een idee.

Wat verwezenlijken we op dit moment?
Onze eigen badkamer heeft muren en is geschilderd. Nu moeten de toiletten, lavabo's, douches en andere dingen die men in een badkamer vindt daar geplaatst worden.

Wat moeten we nog verwezenlijken?
Eenmaal dat allemaal klaar is beginnen we aan de twee laatste kamers: de vierde slaapkamer voor het gastenverblijf en de grote keuken/eetkamer. Op het einde moet het terras nog aangelegd worden, maar dat zal wellicht pas volgende lente zijn.

We wensen onszelf veel succes toe.

Hal

En toen was er boven bijna iets als een hal. Nog een klein beetje afwerken.

De andere zijde:

Bezoek

De hele zomer was het hier De Zoeten Inval. Uit alle windstreken van Gent en omliggende straten kwamen allerlei bezoekers op ons af. Mooie en minder mooie, maar allemaal met hun eigen kwaliteiten.
Zo passeerde ook Tom. Deze jongeling maakt foto's van vanalles, ook van Ornaisons.

 De oude boulodrome, aan de overkant van de straat

 De nieuwe boulodrome, met atleten

De nieuwe boulodrome, zonder atleten

Onthoud die naam: Tom Verbruggen. We gaan er waarschijnlijk nog van horen. Als hij een beetje van de drank kan afblijven tenminste. 

http://www.tomverbruggen.com/ voor al uw kommuniefoto's en trouwfeesten.

Collioure

Een of andere Gorge

Gruissan

Gruissan

Herfst

Vandaag is de eerste hele dag van de herfst. Het ideale moment om de panoramafunctie van de telefoon eens te testen.

Deze foto werd op 250 meter van ons huis gemaakt. Op de achtergrond La Pech, de heuvel waarop je allerlei dingen kunt doen. Ons huis ligt uiterst rechts verscholen achter de bomen. De zandweg loopt richting samenvloeiing Aussou en Orbieu, links zie je een doorgang om daar te geraken. 

En kijk naar de kleur van die lucht! Géén fijn stof alhier. 

Lac de Jouarres

Terwijl de vrouw des huizes boven plaaster aan het schuren is, moet de man zich van de belangrijke taken kwijten: een blogpost schrijven.

Gisteren trokken we naar het meer van Jouarres, ook gekend als Lac de Jouarres. Tussen Homps en Olonzac ligt een put met water in en dat trekt mensen aan. Denk Blaarmeersen, maar met een groot artificieel dorp (overal grote plakkaten: PROPRIÉTÉ PRIVÉE EN VAN MIJN ERF ENAL!) en zo weinig mogelijk groen. Je kan er zwemmen, varen, surfen en andere activiteiten beoefenen die je evengoed op het droge kan doen, maar in het water net dat tikje lastiger zijn. En natter vooral. De zon martelde de huiden, het water eveneens.
Aangezien wij op een strand liggen ongeveer even leuk vinden als een puistje in het puntje van je neus, wandelden we richting Port Minervois, een plezierhaventje op het Canal du Midi dat daar vlakbij Homps in twee snijdt. Daar was een café met een terras dat wij - uiteraard ter prospectie voor de toekomstige klanten van ons vakantiehuis - terdege uittestten. Minpuntje: er werd Stella geschonken in plaats van luxebier Heineken.

Na deze zware trektocht keerden we moe maar tevreden huiswaarts om verder te genieten van de eerste herfstavond. Buiten. Op het terras. Met een glas landwijn. Niets beter tegen de zondagavondstress.

 Een put met water in

 Een andere put met water in met een hond in

 Een machtige minigolfcourse zonder minigolfers

 De haven van Homps

Tss, die Fransen toch

Jarig

Er is er één jarig hoera hoera!

14 jaar

Zzzzz

Misschien wordt deze plek ooit jouw slaapkamer. Naar het schijnt ligt gipskartonplaat erg comfortabel.

Knauf

In tegenstelling wat sommigen onder u misschien denken, liefste paletschermkinderen, werken wij veel en hard. Vandaag hebben we zowat een halve badkamer gegyproct en geplaasterd. Daaraan gingen twee weken van profielplaatsing, loodgieterij en electricianisme vooraf. Ellendig tergend traag werk waar we (hopelijk) de volgende 25 jaar niets meer van zullen zien, maar dat wel noodzakelijk is om een badkamer terdege ende naar behoren te laten functioneren. Jawel, in een badkamer moet zowel water als elektriciteit aanwezig zijn en iedereen die Claude François heet weet dat dat niet zonder gevaar is, dus dat pakten we met de nodige omzichtigheid aan.

Wat het aantal gipskartonplaten betreft: ooit begonnen we met 120 platen (van die grote), brachten die allemaal naar boven (te voet) en vandaag liggen er nog 47 te wachten op hun taak. Qua gipskartonplaten zitten we dus al ruim voorbij de helft van ons takenpakket. Ik weet niet of u het weet, maar 120 gipskartonplaten hebben een oppervlakte van 360 m². Dat is even groot als een heel heel klein voetbalveld.

Het aantal gebruikte gipskartonplaatschroefen overtreft ondertussen bijna de 3000. We stelden ook vast dat het niet zo moeilijk kan zijn om startende met het woord gipskartonplaat het langste Nederlandse woord aller tijden te construeren). We beginnen behoorlijk behendige gipskartonplaatplaatsers (24 letters) te worden. Gelukkig hebben we een naar behoren werkende gipskartonplaatschroevenaccuschroefboormachine, maar met twee gipskartonplaatschroevenaccuschroefboormachines (ha!) zou het misschien zelfs nog gemakkelijker zijn.

Bijna af!

We willen trouwens nog even vermelden dat het pleisterwerk van de hand van Wendie is. Binnenkort (2019) beschikbaar voor al uw stukadoorwerk. Wel duur.

Een kleine update: drie dagen voordien zag de boel er nog zo uit:

Déchetterie

Ook in Frankrijk wordt afval gesorteerd: glas, PMD en we moeten zelfs papier en karton gescheiden weggooien. Een déchetterie is een containerpark.  De déchetterie van Ornaisons is een aanfluiting van het moderne afvalbeleid. Het containerpark bestaat uit twee delen. Je rijdt binnen en aan de linkerkant is een groot braakliggend terrein, zo'n 250 meter lang. Daar wordt alle groenafval en bouwpuin op een grote hoop gegooid.
Rechts is een kade, met daarnaast twee containers. Daar gooi je al de rest in. Letterlijk. Een oude sofa, piepschuim, gebruikte terpentijn, een matras of Eva Pauwels? Alles wordt op één grote hoop gegooid en enkele keren per week worden die containers afgehaald. We kunnen alleen maar hopen dat de boel ergens anders wel gesorteerd wordt.
Daar is een beetje protest tegen aan het rijzen bij de lokale bevolking. Met de nadruk op 'een beetje'. De reactie van de burgemeester was nogal laconiek: Ornaisons is een arme gemeente, er is geen geld voor een echt containerpark.
Hopelijk komt het eerder vroeg dan laat in orde met onze déchetterie.

De weg naar de déchetterie is een smal, slecht onderhouden landweggetje. Kruisen is niet zo evident en vandaag was ik getuige van een koppel dat een beetje te dicht bij de rand gereden had. De aanhangwagen was van de berg af geschoven. Gelukkig kwam er een vriendelijke boer langs die de mensen uit de nood wilde helpen.

Sigean - de film

Twee filmpjes van de dieren in Sigean. De verzekering van de struisvogel was niet in orde, dus die hebben we 's avonds op de barbecue gelegd.

Wistjedatje: Limburgers beseffen pas hoe erg ze Limburgs praten als ze hun eigen opgenomen stem horen. :-)

Fontfroide

Vlakbij (8,2 km in fietstocht) ons huis ligt de abdij Sainte-Marie de Fontfroide. Een prachtig overblijfsel uit de middeleeuwen en een absolute topattractie in de Languedoc.
Het was alweer twee dagen geleden dat we nog eens op de fiets zaten, dus daar moest dringend verandering in komen. We fietsten richting Fontfroide en keerden terug via Névian. Een klein tochtje van 30 km door een fantastisch landschap. Elke keer opnieuw verbazen we ons erover hoe mooi het hier is. Net dat tikje mooier dan de lintbebouwing aan de Antwerpsesteenweg of het centrum van Lochristi.

Vanaf nu verplichten we al onze bezoekers om de fietstocht naar Fontfroide te volbrengen.

En ja, in de lens van ons fototoestel zit een stofje...

 Chateau de Saint-Martin

 Abdij van Fontfroide

 Quillanet

 Lavoir van Bizanet

 Bizanet

 Nieuwe Franse franks!

Névian, alwaar we een verdiende Coq Hardi verorberden.

We reiken bovendien nog een prijs uit voor de beste woordspeling van de dag. Die gaat naar de beenhouwer van Névian die zijn afspanning Néviandes doopte.

P.S. Na deze luie vijfdaagse is het hoog tijd dat we er weer in vliegen. De gecontracteerde kabouters die de boel hier 's nachts op orde zouden komen brengen hebben hun kat gestuurd. Wegens kattenallergie hebben we die buiten gegooid en moeten we de boel dus zelf verder verbouwen. Hoewel we niet voortdurend op onze luie krent gezeten hebben natuurlijk. Gisteren hebben we we schotelantenne gefinetuned, zodat we weer naar alle idiote tv-programma's kunnen kijken. Winter is namelijk coming.

Réserve africaine de Sigean

Naar de zoo gaan is iets voor kleine kinderen. Wie anders kan het fijn vinden om te kijken naar beesten die in veel te kleine kooien neurotisch heen en weer lopen of van pure baldadigheid 23 uur per dag slapen tot het volgende voedermoment. Het was dan ook met enige scepsis dat wij - enkel en alleen ter prospectie en vermaak voor u, lieve flatscreenkinderen - ons naar het Afrikaans reservaat in Sigean bewogen.

Eerste vaststelling: het is er ontiegelijk duur. 29 euro per persoon, met vier personen waren we dus -euhm- *haalt even rekenmachine* 116 euro kwijt. Tweede vaststelling: het is er groot! Het park telt meer dan 300 hectare met beesterij.
Je mag (moet) met je eigen auto het reservaat binnenrijden om safari te spelen en bolt dan een afstand van 7,5 km. 8 afgescheiden parkdelen herbergen tientallen diersoorten. Het was ongeveer middag toen we binnenreden en de meeste beesten speelden op dat moment verstoppertje of lagen te suffen in de zon. Het was amper 28 graden. Een struisvogel kwam ons persoonlijk verwelkomen, althans zo leek het, maar viel haast meteen onze linker achteruitkijkspiegel aan. Lachen, gieren, brullen. Precies Nonkel Mop, maar dan in het grappig. We stopten netjes voor de overstekende zebra, imiteerden de paringsdans van de struisvogel, werden vertederd door de kleine beer en zijn moeder de grote beer en we kiekten loopvogels.
We volgden nauwgezet de veiligheidsvoorschriften op bij de beren en de leeuwen (geen passagiers uit de auto gooien, flauw hoor) en werden onderwijl zachtjes gaar gekookt onder het stralende zonnetje.

Na ongeveer anderhalf uur rondtuffen in het safarigedeelte begonnen we aan het tweede deel waar gewandeld moet worden. Een meer klassieke dierentuin-opstelling maar met grote ruimtes en bij voorkeur gemengde dierenverblijven. Al bleef er helaas ruimte voor kleine verblijven waar olifanten zich te pletter vervelen of hangbejaarde stokstaartjes urenlang voor zich uit staren en nog maar een keer vertellen dat het vroeger beter was.
Na een urenlange trektocht raakten we dermate uitgedroogd dat we in de verte dachten een café te zien. Het was helaas een fata morgana. Hoe verklaar je anders dat een Heineken aan 3,80 euro aangeboden wordt terwijl enkele meters verder net hetzelfde vocht gratis uit een kraantje stroomde.

Het park heeft ook een stuk "savanne" waar enkele tientallen soorten antilopen, gnoeien en andere kuddedieren rondlopen. Bijna echt.

Na het bezoek aan het wandelpark reden we nog een keertje rond in de verblijven van de beren en de leeuwen. Het was ondertussen een beetje afgekoeld en etenstijd. Dat zorgde voor heel wat meer animo bij de beren alwaar opperbeer nog eventjes wilde laten zien dat hij nog altijd de baas was. Een gevecht in regel brak uit.

De leeuwen deden ondertussen waar ze goed in waren: slapen en geeuwen.

Overall: een van de beste dierentuinen die we ooit bezochten (de andere is die in Antwerpen). Geen safari, maar het gevoel komt toch in de buurt. Heel wat dieren zitten op prachtige en ruime locaties. Bezoekers zeuren soms over het feit dat ze geen leeuw gezien hebben, maar als we zien aan welke snelheid ze door het dierenpark racen, dan is dat geen wonder te noemen. Wij deden ongeveer 2 uur over het traject waar je volgens het park een uurtje voor nodig hebt. Het wandelgedeelte is klassieker, maar ook de moeite waard.

En de prijs? In totaal waren we 6 uur in het park, dat is ongeveer 4,80 euro per uur. Er zijn duurdere hobbies. Autorijden bijvoorbeeld.

(meer foto's op Facebook)

 De kleine en de grote beer

 Kleine speelt zebrapad

 Hangcheetah 

Berenboot -eh- berenboom

Windy

Sommige mensen vinden op het strand liggen leuk. Ongetwijfeld een afwijking die we ooit in psychiatrische handboeken zullen terugvinden. 
De romantische jeugd die ons momenteel met een bezoek verblijdt wilde echter wel eens de Middellandse Zee zien. Nu zijn er veel dingen die wij leuk vinden, maar op het strand liggen wachten tot je neushaar lang genoeg is om achterover te kammen hoort daar niet bij.
Gelukkig was het heerlijk weer: 29 graden, lichtbewolkt en windstoten tot 8 beaufort. Ideaal om een fietstocht af te wikkelen.
We brachten de jeugd, onszelf en onze fietsen naar Gruissan-Plage (alwaar die filmklassieker opgenomen werd, weet ge nog), dropten de jongeren onder ons op het strand en stapten op onze fiets voor een fris tochtje richting binnenland. De maximumsnelheden die we haalden waren uiteenlopend. Op een biljartlaken vlak terrein haalden we topsnelheden tussen 11 en 42 km/h. Maar gelukkig was er op het einde van de rit een café met fris bier en een duif die de nootjes uit de potjes kwam pikken.

Mocht het morgen mooi weer zijn, trekken we er misschien weer op uit. En jullie? 

 "Kromgebogen over zijn stuur tegen de wind" aan 11 km/h. Bemerk tevens de professionele kaarthoes op de stuurtas.

 Biljartlakenvlakke wegen pertank.

 De terugweg verliep net dat tikje vlotter

 Uitblazen op het strand van Gruissan-Plage, waar nauwelijks een bikini-babe te zien was. Ah juist, morgen moeten die terug naar school.

Een hele pot nootjes leeggevreten en niet betaald.