De familie arrogant

De meeste mensen die een boot huren betalen veel voor enkele dagen vakantie. Die boten kosten stukken van mensen en er is elke keer een hoop volk bezig om de boot in orde te krijgen: mechaniciens, schoonmaakploeg, onthaalmedewerkers, personeel om te boeken, mensen die uitleg geven, enz. Ah, en managers natuurlijk, een diersoort waarvan enkel zij weten wat precies hun bestaansreden is.

Die kostprijs zorgt ervoor dat het bemiddelde tot rijke mensen zijn die een boot huren. Zoals gisteren: opa en oma, twee zonen met vrouwen en kroost kwamen het onthaal binnengewaaid. Loafers, roze broeken, dito polo's, geföhnde kapsels bij de mannen en vrouwen met donkergeverfde haarwortels.

De parking op een doordeweekse zondag: Maserati, Porsche, Jaguar... en een doorsnee Mercedes 

Opa had fortuin geërfd of gemaakt, dat was niet duidelijk. Wat wel duidelijk was: hij was gewoon dat iedereen meteen voor hem sprong. Hij zou zelf wel zeggen hoe hoog. Oma was al lang blij dat er wijn aan boord was. De twee zoontjes waren typische fils-à-papas die niet alleen de rijkdom van papa erfden, maar ook zijn arrogantie op punt hadden gesteld. Eén van de twee was overigens al behoorlijk gemarineerd. Het was immers al namiddag toen ze aankwamen. De schoondochters hadden niet veel in de pap te brokken.

De mijnheer moest nog een keer de gegevens van de passagiers ingeven. Hij had dat al een keer gedaan bij het boeken en hij liet duidelijk merken dat hij niet gediend was van dat inefficiënt gedoe. Hij slaakte diepe zuchten en rolde met verschillende ogen.

Vrouwen en kinderen werden ingezet om de auto's leeg te halen en de boot in te tasten, de mannen zouden zich van de belangrijkste taak kwijten: navigeren.

Eerst moest er natuurlijk wat uitleg gegeven worden. Uitleg waarbij de papa voortdurend 'terloops' vermeldde dat "zijn boot dat systeem ook had, maar uiteraard beter".

Er ontstond een kleine discussie over het uur van terugkomst. Als er niet bijbetaald wordt moet een boot om 9u 's ochtends ingeleverd worden. Tot 12u kan ook, maar dan moet je dokken. Papa had betaald tot zondag. Dat wou volgens hem zeggen dat ze pas zondagavond terug moesten zijn en dat ze in principe zelfs maandag de boot moesten inleveren. Ik liet ze vrolijk beweren en stuurde ze naar het onthaal, waar nogmaals duidelijk gemaakt werd dat de boot echt wel om 9u binnen moest zijn. Papa en zijn fils waren not amused. Plots zagen ze hun lang weekend van drieënhalve dag gedicemeerd tot twee vaardagen. Dat die sluiswachters er om 19u de brui aan geven was ook buiten hun verwachtingen gerekend, want ze dachten dat ze vandaag ook nog enkele uren zouden kunnen varen.
Hun plan was heen en terug naar Carcassonne. Carcassonne ligt op ongeveer 9u varen van Homps. Op een hele dag kun je maximaal 8,5 uur varen op het Canal du Midi. Er zijn namelijk sluizen met sluiswachters met stipte uren. Dan kozen ze maar de andere richting. Of ze vandaag nog in Capestang konden geraken, zo'n 6 uur varen. Dat dat niet ging, want vanaf zonsondergang mag niet meer gevaren worden. Lang verhaal kort: het was duidelijk dat reglementen vooral gemaakt waren om het plebs binnen het gareel te houden en die reglementen niet van hen op toepassing waren.

De sfeer was opperbest. Op een andere boot dan, want op deze boot werd er gezucht dat het een lieve lust was. Die plebejer in zijn blauw T-shirt ging de proletariërs eens de les lezen, dat konden ze niet zomaar over hun kant laten gaan.

Toen mocht opa aan het stuur gaan zitten. Hij had ook een boot, had hij dat al vermeld?, met een joystick. Dat zou dus een makkie worden. Ik legde alles duidelijk uit, jaja, hij had het wel begrepen, hij voer wellicht al langer dan mij... Konden we wat voortmaken?

We staken van wal en kozen het ruime sop. Na enkele honderden meters mocht mijnheer een bocht van 180° maken. Daarbij mocht hij de joystick inschakelen, maar wel pas als de boot volledig stil lag, zoals ik al enkele keren vermeld had. Bij het omschakelen verlies je immers een drietal seconden de controle over de boot. Mijnheer vond echter dat hij zelf meer wist van boten dan het gepeupel en hij schakelde in volle vaart over naar de joystick. Zoals het gepeupel voorspeld had, verloor hij de controle over de boot, die aan een rotvaart tegen de oever aan knalde voor hij de controle herwonnen had.

Ik bleef beleefd, klant is koning en als er schade is zal hij ze betalen, maar het was toch even moeilijk om rustig te herhalen - voor de zesde keer - dat hij de boot echt moet stoppen voor hij overschakelt.
"Maar op mijn boot schakelt dat onmiddellijk."
"Op deze boot niet, bovendien verwacht ik dat u naar mij luistert, ik ken deze boot beter dan u."

Daarna keerden we terug met een mijnheer die heel voorzichtig navigeerde. Hij had nu toch door dat deze boot niet zo snel reageerde als zijn eigen boot, dus hij zou behoedzamer varen.

Bij het opmeten van de schade voor vertrek ontspon zich nog een discussie met de ingelegde zoon, die vond dat elk krazje aangeduid moezd -hips- wordn op mijn pppapier, wand hij -hips- kende onze soort wel en we zoudn ze laten -hips- betalen voor elk krazje dat wist hij zekerst want zo verdienden we ons geld. Ik liet weten dat ik geen enkel persoonlijk gewin had bij het oplichten van onze klanten en dat ik enigszins beledigd was door zijn insinuaties. Bij het afronden vermeldde ik nog even fijntjes dat er tijdens het navigeren geen alcohol gedronken mocht worden door de stuurman, terwijl ik het zoontje/de eerste stuurman staalhard in de ogen keek. Heel even leek het alsof hij mij geloofde.

Update:
Gisteren telefoon. Ik had tijdens de demo de pappi meerdere keren op het hart moeten drukken om de joystick voorzichtig te gebruiken. Dat ding is hoogtechnologisch en kan geen bruuske of langdurige mishandeling aan. De pappi had mijn raad duidelijk in de wind geslagen want hij was er in geslaagd om een motor te verbranden. Uiteraard was dat mijn schuld.
Kwade klanten.

The future

Wij hebben dus samen met veel andere Belgen in het buitenland niet kunnen stemmen voor de federale regering. Dat is Een Schandaal. Daar hebben we geen uitleg, laat staan verontschuldigingen voor ontvangen.

We wonen in Frankrijk en betalen hier belastingen. We mogen echter ook niet voor de Franse regering stemmen die ons geld wel investeert in zaken (autocorrect veranderde dit heel toepasselijk in 'zakken') waar we niet over mogen meebeslissen.

De enige stem die we konden uitbrengen was voor Europa, dat mocht nog net. Maar dan wel enkel voor Franse kandidaten.

'Wat maakt die ene stem nu uit?' hoor ik je vragen. Weinig tot niets, maar het gaat over het principe.
Bovendien is een stem van een buitenlandse Belg vaak een meer gematigde stem. Het Vlaemsch behang stelt in het buitenland niets voor. We zijn immers zelf migranten, wat zouden we voor een fascistische partij stemmen.

Wallonië heeft het min of meer begrepen en kijkt/stemt naar/voor de toekomst. Vlaanderen wentelt zich liever in zijn bruine verleden.
Bijna de helft van de Vlamingen kiest liever voor een zwarte toekomst dan voor een toekomst tout court. Migratie vindt de Vlaming extreem belangrijk, het milieu totaal onbelangrijk.

Wie vandaag nog altijd niet door heeft dat migratie de sleutel is tot de toekomst van Europa en migranten enkel ziet als een aanval op 'onze waarden' (als iemand eens zou willen uitleggen wat 'onze waarden' zijn, ik ken die niet...), die heeft het niet begrepen. De Europeaan wordt met rasse schreden ouder. Pensioenleeftijden worden opgetrokken.

Iemand moet mij ook eens verklaren waarom we enerzijds duizenden vacatures niet ingevuld krijgen en anderzijds migranten met hoge diploma's in de kuisploeg aan de slag laten gaan. Toen ik nog in Vooruit werkte, poetste daar een Afrikaanse bio-ingenieur, want zijn diploma was in België niets waard. Een eenvoudig examen zou dat probleem goedkoop kunnen oplossen, maar politici prefereren te vertellen dat die jongen a) een illegaal, b) een economische vluchteling, c) waarschijnlijk een terrorist, d) een neger e) een drugdealer of f) een combinatie van meerdere van voorgaande is. Bovendien pakt hij ons werk af en trekt hij ocmwsteun en al.

Maak het kiesvee bang en ze kiezen voor jou. Of voor het Vlaemsch behang in het geval van de NV-A. Even terzijde : de analyse van BDW na het verlies van de verkiezingen werd beschouwd als lichtelijk geniaal in de vaderlandsche pers. Nochtans zei De Wever niets over het feit dat de NV-A zelf verantwoordelijk was voor de massahysterie omtrent 'illegalen'. Dat de NV-A op die manier haar eigen kiezers in de armen van het Vlaemsch behang gedreven heeft.

Migranten zouden de oplossing kunnen zijn voor een hoop sectoren waar men geen personeel vindt en ze kunnen de pensioenen betaalbaar houden. 'Onze' mensen halen hun neus op voor vuil of zwaar werk en 'onze' mensen zijn niet intelligent genoeg om zware studies te doen. Tegelijk zijn dé problemen nooit de schuld van 'onze' mensen, maar van de anderen. Lekker gemakkelijk.

Een stem voor xenofobe partijen is een stem tégen de toekomst, niet voor. Er zit een enorm potentieel in die, laten we wel wezen, enkele duizenden mensen die hier een beter leven zoeken. Het Vlaemsch behang liet onlangs een bericht op de wereld los dat er een half miljoen migranten naar België verhuisden de afgelopen 5 jaar. Dat 1) 250.000 mensen ons land ook verlieten en 2) 2/3de van dat half miljoen Europeanen waren, vertelden ze er gemakshalve niet bij. Maar ondertussen werd het bericht massaal op sociale media gedeeld door het volk dat te achterlijk/te lui/te lomp/te xenofoob is om een kleine fact check te doen.

In heel Europa zijn de groene partijen er geweldig op vooruit gegaan. Het volk heeft een duidelijk signaal gegeven. Er moet iets veranderen.
Heel Europa? Neen, het bange boze Vlaanderen heeft een extreemrechtse ruk achter de kiezen.
Bruin Vlaanderen, waar het kiesvee liever leugenachtige politici die betaald worden door de grootbanken en de Monsanto's van deze wereld gelooft dan duizenden wetenschappers die geen enkel financieel voordeel halen uit hun onderzoek omdat plat populisme nu eenmaal gemakkelijker te begrijpen valt dan gefundeerd wetenschappelijk onderzoek.

Vlaanderen is één van de meest vervuilde regio's ter wereld. Maar wie dat durft te beweren wordt opzij geschoven als een naïeve pessimist. 'We mogen niets meer.' Geen vlees, niet met de auto rijden, niet vliegen, niet op vakantie, boe fucking hoe. Ieders persoonlijke luxe en comfort is belangrijker dan een gezond en leefbaar milieu. Die klimaatsverandering zal ook wel meevallen, is dat nu zo erg een paar graden warmer?
Mensen die tegenwoordig nog kinderen op de wereld zetten beseffen echt niet dat die kinderen het binnen enkele decennia ontelbare keren moeilijker zullen hebben dan wij vandaag met onze luxeproblemen. Oorlogen voor dingen die we vandaag als vanzelfsprekend ervaren zullen uitbarsten. Drinkbaar water. Een huis dat niet jaarlijks meerdere keren overstroomt. Voedsel. Ik weet dat dit redelijk pessimistisch is, maar ik nodig iedereen uit om het hier binnen 30 jaar nog eens over te hebben en te kijken hoeveel van deze pessimistische visie ondertussen correct blijkt te zijn.

Wie in het verleden leeft kijkt alleen maar achteruit en kan niet vooruit kijken.
Arm Vlaanderen...

De democratie zoals ze nu bestaat zou afgeschaft moeten worden - want dit is geen democratie, maar een oligarchie - en vervangen door een eerlijker systeem. Een loterij bvb. Elke meerderjarige Belg kan geloot worden om 5 jaar lang het land te besturen. Dat zou voor een haast compleet eerlijke vertegenwoordiging in het parlement zorgen. Hoeveel arbeiders zitten er vandaag in het parlement? Hoeveel werklozen? Geen. Al die vetbetaalde wereldvreemde politici met een ongezond hoge bmi, waar denken die het gore recht verdiend te hebben dat ze ons mogen vertellen, neen, bevelen dat we maar wat minder moeten uitgeven, want dat ze de belastingen en btw nog maar eens zullen verhogen om hun eigen artificiële systeem te kunnen onderhouden?

Hun enige zorg is hoe ze hun vetbetaald postje kunnen behouden. Ze hebben geen greintje empathie voor wie dan ook. Om zichzelf blijvend te kunnen verrijken moeten ze verkozen raken en om verkozen te raken moeten ze walgelijke onwaarheden in populistische oneliners verpakken. Kijk maar naar het geval Schauvliege. Op maandag moest ze wegens vortige leugens ontslag nemen, op dinsdag zetelde ze alweer in één of andere goedbetaalde commissie. Ik ben ervan overtuigd dat Schauvliege dingen weet die het daglicht niet mogen zien en ze zich zo door haar politieke carrière chanteert. Ah ja, Schauvliege hoeft niet het alleenrecht op ongefundeerde verzinsels te bezitten.

Er zullen uiteraard wel 2 of 3 eerlijke politici rondlopen. Maar dat is meestal afgelopen zodra ze van de macht en het geld geproefd hebben.

Of ik kwaad ben? Bwa, dat valt wel mee. Er waren ook leuke gevolgen aan deze verkiezingen. Zo raakte zelfverklaard redder van Gent Siegfried 'dragonslayer' Bracke niet verkozen.

We moeten dringend het ostracisme of schervengericht weer invoeren. Ge zoudt ze nogal zien beven, die doodeerlijke politici... 

Voor de goei

Zondag gaat heel Europa stemmen en België ook voor zijn eigen. Als Belg in het buitenland mogen (moeten) we stemmen. Enkele maanden moesten we kiezen op welke manier we dat willen doen. We kozen voor de post. Alles wordt ons opgestuurd en dan sturen we alles terug, netjes ingevuld met rood potlood.
Zo deden we het althans 5 jaar geleden. Hasjtag stemfie met een glas wijn erbij.
Niet zo dit jaar. Het drukwerk en de ambassade hebben vertraging opgelopen, met als gevolg dat duizenden buitenlandse Belgen nog altijd geen stembrieven ontvangen hebben.
Vrijdag moeten die stembrieven in België zijn, dus nu is het te laat.

De polariserende partijen halen traditiegetrouw weinig stemmen in het buitenland. Die stemmen vallen nu dus weg.

Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar ik vind dat verkiezingsvervalsing.

Pniek!

Een koppel heeft een boot geboekt voor een bootvakantie. Mijnheer vaart graag al een keer op zee, mevrouw ligt dan wellicht op het dek te ruften in de zon. Dit keer zouden ze een keertje dat Canal du Midi af varen. Een weekje dobberen richting Port Cassafières, ze zagen het helemaal zitten.

Toen kwam ik aan met mijn uitleg.

Dat er tamelijk vaak gewerkt moet worden op die boot. Elke sluis - en dat zijn er wel wat op hun parcours - moeten de handen uit de opgestroopte mouwen gestoken worden. Aan het einde van mijn uitleg moeten twee personen tekenen voor akkoord. Plots stond mevrouw met tranen in haar ogen en weigerde ze te tekenen. Ze had gedacht dat ze een week niets zou moeten doen en nu moest ze werken en ze snapte helemaal niets van mijn uitleg over die sluizen en nu wou ze niet vertrekken en ze wou liever gewoon weggaan en op hotel verblijven... Drama, paniek, tranen, schaamte!

Ik begon heel rustig alles opnieuw uit te leggen en liet haar een heleboel dingen doen, gewoon de aandacht afleiden van haar schaamte. Na een dik half uur extra was ze min of meer gekalmeerd en tekende ze toch mijn documenten.

De volgende ochtend zag ik ze met een brede glimlach vertrekken en zwaaiden ze mij uitgebreid toe.

Dan durf ik al eens te denken dat ik mijn werk goed uitgevoerd heb. Al zeg ik het zelf.

Lachen met de baas

De manager van de basis in Homps heet Mauro en hij is een Italiaan die in Frankrijk woont en met een Russische getrouwd is en zogezegd Italiaans, Frans, Spaans en Engels praat. Hij heeft altijd gelijk en alle anderen hebben altijd ongelijk. Hij is een min of meer correcte mens die achter zijn personeel staat naar de buitenwereld toe, maar die tegelijk het bloed van onder je nagels kan schuren.

We hebben een boottype dat niet aangepast is aan de stroomvoorzieningen op de kade. Op de kade kun je 16 ampère nemen, de boten nemen er 20. Of zoiets. Als de boot ingeplugd wordt, dan springt de plon als de airco, de verwarming of de waterboiler stroom neemt. Dat is tenminste de uitleg die de mechaniciens ons gaven. De oplossing: de boot niet inpluggen, maar de generator laten draaien die wel voorzien is op die stroomafname.

Gisteren stonden klanten in het bureau die kwamen zeggen dat de stroom voortdurend uit viel. Ik ga dat oplossen door hen een paar uur de generator te laten draaien, tot de waterverwarmer geen energie meer vraagt. Dan kunnen ze inpluggen en doen wat ze willen doen. Ik leg dat uit aan de bureaumensjes, zodat zij dat ook een volgende keer zelf kunnen zeggen.
Meteen een interventie van Mauro. Dat dat allemaal fout is wat ik daar sta te vertellen, dat die boten wel stroom van de wal kunnen nemen, dat het lukt als ze niet alles tegelijk aan hebben en dat dat allemaal toch logisch zou moeten zijn als je even nadenkt.
Ik reageer dat de mechaniciens mij dat anders uitgelegd hebben en dat de zekering van die boot de hele tijd uitviel, ondanks het feit dat ze geen verwarming, noch airco, noch microgolfoven, noch iets anders aan hadden staan, dat het enige wat op dat moment stroom nodig had de waterverwarming was.
Allemaal onzin, hij had gelijk, ik was fout.
'Dan zou ik dat graag voor eens en voor altijd correct uitgelegd krijgen, want wat de mechaniciens beweren, bleek zo te zijn, maar als dat toch niet zo is, dan wil ik weten waarom de stroom toch uit viel.'
'Wie ga je geloven? Iemand die er iets van kent of een of andere mechanieker?'

Discussie gesloten, want Mauro kan niet eens met dat type boot varen, laat staan dat hij weet hoe de electronica werkt. Maar bon, hij had dus gelijk en alle anderen ongelijk.

Moraal van het verhaal: ik heb de klanten een oplossing kunnen bieden die werkte, hij wou dat ze een oplossing kregen waarbij ze eigenlijk geen elektriciteit mochten verbruiken. Ga dat maar even uitleggen aan een klant die net 4.000 euro betaalde voor een weekje varen.

---

Mauro ging gisteren eens iets constructief doen. Hij zou naar de kampeerwagenwinkel in Narbonne gaan om boodschappen te doen. Het personeel was te druk bezig en op zo'n moment kan de manager zich wel even vrij maken van zijn drukke taken.

Twee uur later: telefoon. Waar die rotwinkel zich bevindt? Iedereen in het kantoor kreeg zowat de slappelach.
"In de buurt van de McDonalds" was het antwoord.
Waarop ik: "bij welke McDonalds is hij eigenlijk".
Hilariteit enal. Lang verhaal kort: hij vond de winkel niet en hij had dringend andere dinges te doen dus iemand van ons mocht het oplossen. Hoe die iemand daar dan moest geraken? Met zijn privéwagen natuurlijk. Wie het verbruik van dat ritje van 60 km h/t ging betalen, de naft groeit niet op onze rug?
"Neem maar wat geld uit de fooienpot."
"Pardon?"
Mauro heeft een eigenaardig gevoel voor humor, maar nu wisten we niet of hij ermee aan het lachen was of niet.

---

Even later, op de kade: "Wiemmme, tu me dise c'est quoi cette histoirrre"
Ik kreeg een kleine hartverzakking toen ik Mauro achter mij hoorde. Ben, één van de schoonmakers, kan Mauro perfect nabootsen met Italiaans accent, stemtoon en fauten tegen de grammatica. We lagen met z'n allen in een deuk. Humor op het werk ten koste van de baas, heerlijk.

Oeps

Enkele dagen geleden postte iemand deze foto op Instagram, getrokken in de buurt van Carcassonne.

Oeps...

En ik durf niet te vragen wat er gebeurd is.

The Israelites

Woensdag had ik het genoegen een groep Israelieten ten demo te doen. Iedereen op het werk klaagt over Israelieten. De meest onbeschofte, hautaine, arrogante en onvriendelijke klanten, nog erger dan Zuid-Afrikanen die er anders ook wat van kunnen. Niemand wil hen nog een demo geven. Ik denk dan 'komkom, hoe erg kan dat zijnen zijn jullie niet een beetje racistisch, iedere mens is anders en een karaktertrek toekennen aan een nationaliteit is toch echt wel 19de eeuw, dus overdrijft keer nie zo'. Die demo's met Zuid-Afrikanen waren bij mij allemaal heel vlot en vriendelijk verlopen en ik had al een hoop Spaanse gezinnen over de vloer gehad, zo erg konden die joden niet zijn.

Dacht ik.

De Joden kwamen na een veertigjarige tocht aangewaaid in het bureau. Dat hun boot nog niet klaar was was helemaal niet erg. Ze stelden letterlijk tientallen vragen over de meest onbelangrijke dingen en noteerden alles wat gezegd werd. Er mocht niet over geld gepraat worden, want ze hadden al genoeg betaald en al de rest hoorde nu inbegrepen te zijn in de prijs. Petjes, handschoenen, ovenschorten, wi-fi-bakskes, en nog veel meer onzin, alles moest gratis meegegeven worden. Zij waren klant en dus per definitie koning. Het feit dat we geen hofleverancier zijn deed blijkbaar niets ter zake.
Er werd gezeurd en gevraagd dat het een lieve lust was.
- En ge kunt maar zien dat onze auto zaterdag in Port Cassafière is  (de haven waar ze heen voeren en waar de auto heen gebracht zou worden door het personeel van Le Boat).
- Uw reis duurt tot woensdag.
- We willen dat de auto zaterdag daar is, misschien zijn we daar vroeger. En zeg niet dat we daarvoor moeten betalen hé.
- Ok, we zullen ervoor zorgen.

Eenmaal de boot klaar om in te schepen begon mijn taak. Toen ik naar de boot vertrok zei mijn collega dat het fijn was mij gekend te hebben. Het was ondertussen al 16u30 en ik hoopte de klusserdeklus op een goed uur te kunnen klaren. Zo naïef. Schattig, dat wel, maar naïef.

De uitleg begon traditioneel in de boot. Eerst alle documenten, kaarten en andere brol. De navigatiekaart moest door iedereen uitgebreid besproken worden. Allemaal door elkaar in het luid Hebreeuws. De uitleg over de papieren neemt normaal zo'n 10 minuten in beslag. Na een dik half uur kon ik de uitleg in de boot zelf beginnen. Hoe werkt het fornuis, de verwarming, de afvalverwerking, etc. Elk, maar letterlijk élk onderdeel moest en zou druk bediscussieerd worden. Ik had ondertussen zin om flauwe mopjes over het gas te maken, maar ik durfde niet.

Te info: het was vorige week bar koud in onze contreien: overdag zo'n 20 graden, 's nachts bijna vries. De airco op de boot die zij gehuurd hadden werkt niet op landstroom, hij vraagt te veel vermogen. Maar, geen probleem!, de boot beschikt over een generator die de noodzakelijke stroom op die momenten kan aanleveren. Een fijn gegeven en de meeste klanten zijn dan ook heel blij dat er een oplossing is. Niet zo de joden.
- Moet die generator dan de hele nacht draaien?
- Ah, neen, tot 's avonds, dan zet je de airco af en dan kan de generator uit.
- Wij willen 24u per dag airco.
- Mijnheer, het is hier 's nachts 5 graden, geloof mij, jullie willen geen airco 's nachts en 's ochtends.
- Wij wonen in een warm land, wij zijn dat gewoon.
- Nogmaals, airco 's nachts is belachelijk, het gaat binnen vriezen.
- We willen toch dat de airco aan is.
- Zet hem dan aan, maar achteraf niet komen klagen als je doodgevroren bent.

Om een beeld van de situatie te schetsen: elk onderdeel van de uitleg werd gevolgd door dit soort onzin.
- Zwartwatertanks leegmaken? Dat doen wij niet hoor.
- Tja, dan zullen jullie binnen twee dagen niet meer naar het WC kunnen, want jullie moeten dat toch doen.

- De televisie werkt niet met kabel of antenne, enkel dvd.
- Maar we hebben geen dvd's, wat nu?
- Geen tv kijken?

- Betalen om de watertank te vullen? We hebben al betaald!
- Een volle watertank kost amper vier euro, zo veel is dat niet op een reis die jullie al 5000 euro gekost heeft. Bevondien hebben wij daar helemaal niets over te zeggen, de havens zijn eigendom van de staat en zij beslissen dat. We huren hier ook maar de installatie.

- De waterkoker doet het niet.
- Waterkoker? U bedoelt de moor?
- Ja, die doet het niet.
- (vult moor)
- Zie maar, hij heeft niet eens een aanknop.
- (zet de moor op het fornuis)
- (kijkt ontzet) Moeten we zo water koken...?

Bij onze buren van Canalous en bij ons werken een aantal gebronsde medemensen.
- We zijn wel niet naar Europa gekomen om moslims te zien hé. We hebben er daar al genoeg van bij ons. (ik verzin niets, echt waar)

De badkamers, toiletten, deurklinken, kastjes, brandkast, vuilnisbakken, ramen, ... Alles werd aan een grondige inspectie onderworden en driftig bediscussieerd.

Na dik anderhalf uur was ik nog altijd niet aan de proefvaart kunnen beginnen en was ik hun onbeschofte gedrag grondig beu. Ik zei hen heel beleefd dat ze vanaf nu hun klep moesten houden, want dat ze bij het varen hun volle aandacht bij mijn uitleg moesten hebben of dat ik ermee zou stoppen, want zo kon ik geen uitleg geven. De gemoederden bedaarden een beetje en vanaf dat moment werd er min of meer geluisterd.

De demo verliep verder in een gemoedelijke sfeer. Iedereen wou helaas een keertje aan de beurt wat ook de proefrit geweldig liet uitlopen. Toen de grootste bek op het einde ook nog aan de beurt moest, waren we op het moment aangekomen dat de boot achterwaarts ingeparkeerd moest worden.

Weetje: hun boot is een Vision. Als hij naar behoren werkt is het een fantastich machien om mee te varen, want je hoeft helemaal niet te kunnen varen. Het ding heeft namelijk een - wait for it - JOYSTICK! Met die joystick kun je alle manoeuvers doen zonder te hoeven nadenken. Links inparkeren? Gewoon de joystick naar links duwen en de boot schuift dankzij de boegschroeven naar links. Een echte stuurman haalt daar uiteraard zijn neus voor op, maar amateurs zijn er altijd heel blij mee.

De varende Jood vond echter dat hij te macho was om de joystick te gebruiken. Hij ging wel eens achterwaarts inparkeren zonder dat ding te gebruiken. Na 2 minuten piepte hij 'ik wil toch de joystick'. Grootmoedig als ik ben liet ik hem doen. Ze hadden zich immers al bijna 10 minuten gedragen.

Alles bij elkaar duurde de demo bijna drie uur. Iets waar je normaal anderhalf uur mee bezig bent.

Donderdag.
Ik had een vrije dag. Om 9 uur stonden ze blijkbaar aan het kantoor te wachten. Dat ze de hele nacht de generator hadden moeten laten draaien omdat de airco anders niet werkte en dat dat lawaai maakt en dat ze willen dat de elektriciteit naar behoren werkte en nog vanalles. Uiteindelijk verlieten ze het kantoor en de haven. Oef. Ze hadden een eenrichtingsparcours gekozen, dus we waren er van af.

Vrijdag.
Telefoon. Het uitverkoren volk. Hadden ze problemen? Nee hoor, we wilden enkel testen of het telefoonnummer wel correct was. Ze bedoelden het telefoonnummer dat in alle brochures en op alle visitekaartjes staat, maar ge zult zien, net zij zouden dat ene kaartje ontvangen hebben waar een foutief nummer op gedrukt werd.

Zaterdag.
Het had geregend en blijkbaar was er een raampje niet (water)dicht. Alle lakens, dekens, matrassen en kussens nat. Maar allemaal hé. Ze hadden de bediende van de capitainerie van Béziers gesommeerd, bevolen ende opgedragen om Le Boat in Homps te bellen, want met hun eigen gsm was dat toch wat duur en ze hadden al betaald. Ze wilden de baas spreken, want ze waren erg boos en een beetje vertoornd.
- De baas is er niet, hij heeft verlof.
Ze wilden toch de baas spreken.
- We kunnen hem niet bellen tijdens zijn verlof.
Ze wilden absoluut de baas spreken en hij moest hen dezelfde dag nog bellen, want zij waren klanten en ze hadden betaald enal.
- Mijnheer, dat gaat niet, de manager is onbereikbaar en op verlof.
- Wij zijn ook op verlof, wij zijn wél bereikbaar. We zullen een filmpje maken en dat op Instagram zetten en dat gaat massaal gedeeld worden en dan gaan jullie failliet (dat van dat failliet gaan heb ik wel verzonnen).
- Tja, doe wat u niet laten kunt.

Even later, opnieuw telefoon:
- Is onze auto al in Port Cassafière? (voor de goede orde: ze zaten op dat moment in de capitainerie van Béziers)
- Jawel, uw auto is gisteren naar daar gebracht.
- Ik geloof u niet.
- U gelooft mij niet, dan denk ik dat het gesprek hier ophoudt. Prettige dag nog.

We hebben ze sindsdien niet meer gehoord... We willen alvast onze innige deelneming aan de mensen van Port Cassafière wensen.

Ik boycot vanaf nu dat Eurosongfestival! Met terugwerkende kracht tot 1983. Dat zal ze leren!

p.s. Ik weiger te geloven dat alle Israëlieten zo zijn, maar ik begrijp na deze week iets beter waarom dat Palestijns conflict maar niet opgelost raakt...

Update.
Afgelopen maandag kreeg het joodse volk een nieuwe kans. Een andere groep kwam inchecken en ik dacht 'dit keer zal het helemaal anders verlopen. Vast. Kan niet anders.
Ge graadt het nooit, net dezelfde zever. Onbeschoft, onbenullige vragen om te vragen, mijn uitleg voortdurend onderbreken met pietluttigheden, enz.

- Hoeveel verbruikt deze boot?
- Jullie hebben voor ongeveer 2 weken diesel en jullie gaan 3 dagen varen, geen zorgen.
- Twee weken? Dus als we twee weken aan een stuk 24u per dag de motor laten draaien hebben we genoeg diesel?
Wat antwoordt een mens daarop?

2 weken

Ik werk nu twee weken* bij Le Boat. Een eerste balans.

Het is een plezante job. De mensen vertrekken op vakantie met een boot, iets wat 90% nooit eerder gedaan heeft. Iedereen is uitgelaten en opgelaten. Dan zien ze de boot en blijkt dat een drijvende caravan te zijn, met piepkleine slaapkamers en douchecabines waar Danny De Vito amper rechtop kan in staan, maar dat kan de pret (meestal) niet drukken.
Het waren twee gigantisch drukke weken. Met op sommige dagen meer dan 10 boten die vertrekken. Dat vertrek gebeurt in principe tussen 16u en 17u30. Als je weet dat we per boot minimum een uur bezig zijn, dan zijn we vaak blij als de boten al wat vroeger klaar zijn.

Hoe ziet onze doorsnee dag er uit? We schrijven het even op, want het kan soms moeilijk zijn om ons te volgen. We zijn zo snel...

7u30. De wekker rinkelt niet, hij biept en trilt en schudt ons uit bed. Waar is de tijd dat wekkers de hele nacht tikten en 's ochtends ellendig luid rinkelden en je het hendeltje niet vond om die te stoppen. En daarna die ellendige elektronische wekkers met rode letters die enkel op maximaal volume je het bed uit BEEEEP BEEEEP BEEEEP BEEEEEPten?

7u45. De Bialetti, één van de laatsten, naar het schijnt staat de soort op uitsterven, pruttelt op het fornuis. We zetten nog altijd zelf onze koffie en doen al zo'n 15 jaar van Bialetti. Doorsijpelkoffie vinden we ondertussen niet meer drinkbaar en snellere oplossingen zijn ons te duur en milieubelastend. Het koffiegruis kan gewoon bij het groenafval en de Bialetti gaat eeuwen mee. Nestlé zal niet snel iets aan ons verdienen, of het zouden Milka-eitjes moeten zijn. Vooral van die paarsachtige.

7u46. Men wijst mij er op dat Milka niet van Nestlé is, maar van Mondeléz.

8u00. De natuur roept.

8u10. Meeting: wat nuttigen we hedenaaf? Sommige werkdagen kunnen laat uitvallen en dan heeft een mens niet veel goesting om een 12-gangenmaaltijd op tafel te goochelen. Er wordt getemd en met unanimiteit beslist: stoverij met frietjes. Hoera!

8u20. We stappen in ons stalen ros. Onze vervuilende diesel brengt ons moeiteloos ter bestemming. In de auto wordt luidkeels meegezongen van Stannekenockers en Sabrinaaahaha.

8u40. Er moeten vandaag 12 boten uitgecheckt worden. Dat moet in princiep voor 9u gebeuren, want dan gaat de onderhouds- en technische ploeg aan de slag. Met zo'n 10 minuten per boot is dat altijd een klein stressmomentje. Vooral voor de baas die van ver zijn consignes staat te brullen, maar die voor de rest genegeerd wordt. We vinden consignes brullen niet echt werken, laat staan bijdragen tot een vrolijke werksfeer.

9u30. De klanten zijn uitgecheckt, de schade opgenomen, de verliezen geteld. De ene boot is tegen een brug aangevaren, op de andere boot heeft men drinkwater bijgevuld in de dieseltank en nog eentje heeft helemaal geen problemen gehad, behalve een hele waslijst.
Nu is er even tijd om rustig de dagorde door te nemen. Er vertrekken vandaag 12 boten, waarvan 3 voor de middag en van de rest hebben we geen ETA.

9u40. Meeting: wie gaat alle klanten bellen om te vragen wanneer ze zullen aankomen?

9u41. Er wordt strootje getrokken en de meeting wordt opgeheven. Opgeheft. Opgehoffen... Euh.

9u42. Meeting: er wordt gestemd en beslist; de meeting wordt opgeheven, maar opgehoffen mag ook.

9u45. Twee derde van de klanten neemt zijn telefoon niet op. Ze zitten namelijk in het buitenland en dat de roaming al bijna 3 jaar niet meer bestaat in Europa is iets waar ze vlot aan voorbijgaan. Behalve als de kinderen moeten surfen. Op het internet.

10u00. De eerste klanten komen aangewaaid en slepen per persoon 6 valiezen binnen. Wij denken: hoera, een vroege check-in, dat helpt ons dagschema al een uur vooruit.

10u01. De klanten blijken geen vroege check-in geboekt te hebben. Ze zullen dus moeten wachten tot hun boot klaar is. Volgens het hoofdkantoor is dat ten laatste om 16u00. Volgens hun contract is dat ten laatste om 18u30. Kwestie van zich in te dekken.

10u02. De klanten zijn niet op de hoogte dat ze een waarborg van 3500 euro moeten betalen voor ze mogen vertrekken. Er ontspint zich een discussie, het contract wordt erbij gehaald en de klanten, "die die paragraaf nooit eerder gezien hebben" moeten inbinden.

10u30. Na lang discussiëren, toch dokken en alle documenten ondertekend te hebben vragen de klanten waar hun boot is en wie hen gaat begeleiden. Ah, maar uw boot gaat pas ten vroegste om 16u klaar zijn. Er wordt gezucht dat het een lieve lust is. De klanten beslissen uiteindelijk dat ze toch zullen moeten wachten. Maar geen probleem, we hebben hun telefoonnummer, dus we kunnen ze verwittigen als de boot klaar is. De klanten verlaten het kantoor, met achterlating van 38 valiezen.

11u00. De volgende klanten komen aan. Ze zijn goedgeluimd, passen netjes in het schema van de dag en mogen na een kwartiertje hun kwartieren betrekken. De boot wordt ingepalmd, de bagage opgetast en de koelkast gevuld met menig hectoliter Franse landwijn en vleeskerket. De mensen vertrekken immers voor een levensgevaarlijke tocht van vier dagen op het drukst bevaren toeristische kanaal ter wereld. Dat elk dorp hierbij uitgerust is met minimum één fijn restaurant, daar gaan ze aan voorbij. Die boot kost al genoeg en er kan gekookt worden.

11u05. Nu begint onze job pas echt. De Demo! Eén van ons torst de toeristen mee naar de boot en gaat het hen eens allemaal haarfijn uitleggen zie.
De uitleg omvat de binnenkant en de buitenkant van de boot en daarna een korte handleiding tot navigeren. In een ideale wereld zouden we de klanten, die nog nooit een boot van dichtbij gezien hebben, laat staan ermee gevaren, zo'n 3 weken les willen geven. In de praktijk varen we 100 meter met inbegrip van 3 maneouvers: de keerdekeewere, oftewel een bocht van 180 graden op het kanaal; het zijwaarts inparkeren of - in nautische termen- aanmeren; en het haaks achteruit inparkeren of - in nautische termen - euh, ook aanmeren, maar dan achteruit.

11u35. De uitleg over de inhoud en verpakking van de boot is achter de rug, nu kunnen we de boot starten een een toertje doen. Hoera. Adems worden ingehouden, ogen vernauwd, hartslagen opgevoerd. Wie is de kapitein? Als dat de man is kunnen we ons een klein seksistisch mopje permitteren: "ah, mevrouw zal deze week eens moeten luisteren in plaats van omgekeerd, haha, nu ja, enfin, 't is maar voor te lachen hé."
De boot maakt zich los van de kade en stevent in een rotvaart af op een woonboot aan de andere kant van de haven. De ideale gelegenheid om in te grijpen en te tonen hoe een boot remt. Een boot heeft immers geen remmen. Remmen doe je door als een idioot de gashendel in achteruit te gooien. Een boot heeft ook geen versnellingen.
- Opgelet, in de haven mag men maar 3km/h varen, op de rest van het kanaal slechts 6 km/h.
- Ah, waar zit de kilometriek?
- Een boot heeft geen kilometerteller, want de snelheid hangt af van externe factoren: de stroming, de wind, is't bergop of bergaf en dergelijke meer.
- Maar hoe weet ik dan hoe hard ik vaar?
- Je moet de hele tijd iemand naast de boot laten meewandelen aan een stevig tempo en je mag niet sneller dan die persoon.
- (vertwijfeld) Echt?
- Haha, mopje hé. Je moet dat een beetje inschatten.
- Ah, ok.
Waarna de boot aan 12km/h door de haven gevoerd wordt.

12u15. Na 7 bijnadoodervaringen** kunnen we de boot terug aanmeren. De laatste uitleg wordt richting klanten gegooid en ze kunnen beschikken. De demo is afgelopen, de klanten zien het volledig zitten, met uitzondering van de persoon die net voor het eerst in zijn/haar leven een voertuig van 14,99 m lengte (een boot van minder dan 15 meter mag je zonder vaarbewijs besturen) en 15,5 ton voortbewogen heeft op een ondergrond die de hele tijd beweegt en met een rotwind die er de hele tijd stevig op inhakt.

12u30. Tijd voor de lunchpauze. Een klant wil eerst nog weten waar het beste restaurant van het dorp zich bevindt en om hoe laat de supermarkt open gaat.
We eten onze boterhammetjes op in de schaduw van een pin parasol. Dat is weer heerlijk smikkelen en smakkelen. Daarna pogen we enkele blaadjes van ons nieuwste boek te lezen, sluiten we heel even de ogen of tokkelen we wat op onze smartfoon.

14u00. Er staan zo'n 12 mensen, inclusief de klanten die al om 10 uur aankwamen, en 185 valiezen aan de ingang van het kantoor te wachten. Die willen allemaal zo snel mogelijk op bootvakantie vertrekken. Dat hun boten pas ten vroegste om 16u klaar zullen zijn, zijn ze voor het gemak even vergeten. Iedereen wordt ingecheckt en mag zich daarna verder bekwamen in de edele kunst van het wachten. Er zijn enkele café's en restaurants in het pittoreske dorpje, maar iedereen verkiest om enkele uren in ledigheid op een vuile parking door te brengen. Velen vinden die vieze parking maar niets en beslissen om bij de hun toegewezen boot te gaan wachten en te kijken op de vingers van de schoonmaak- en/of technische ploeg. Die vinden dat heel plezant.

15u00. Het hoofd onderhoud komt ons melden dat de eerste boot klaar is. De enige boot waarvan de klanten nog niet aangekomen zijn.

15u30. Vanaf nu gaat het snel. De ene boot na de andere is onderhouden, volgetankt en van verse lakens voorzien. De klanten die het laatste aankwamen mogen - tot grote frustratie van de famielie die er al sinds 10u is - als eerste op hun boot.

16u30. De volgende boten zijn klaar, demo's worden uitgedeeld.

17u00. De klanten die er al om 10u00 waren komen licht verontwaardigd vragen of ze vandaag nog zullen kunnen vertrekken. Al die andere die na hen aangekomen zijn hebben namelijk al uitleg gekregen en het begint nu toch wel heel lang te duren en ze zijn niet tevreden en al.
Of ze niet wisten dat hun boot niet om 10u, maar pas ten vroegste om 16u gereed zou zijn?
Jawel, maar dat, euh, het is te zeggen,... en dan?

18u00. Ze mogen Ein.De.Lijk op hun boot. Ze staan al 8 uur op de parking te schilderen, weetwel. Gezaag, gezeur, gejengel en gemeier. Dat er verschillende afspanningen verfrissingen aanbieden en de omliggende natuur prima geschikt is voor een stevige wandeling doet niets ter zake. Ze zijn niet naar het zuiden van Frankrijk gereisd om op eigen kracht in de natuur rond te hossen of de lokale horeca te ondersteunen. Dan hadden ze evengoed kunnen kamperen.

19u00. Na een veel te lange dag met te veel overuren kunnen we naar huis. We maken de fout om ons gezicht nog even te laten zien in de haven en moeten meteen wat onoverkomelijke problemen oplossen. Onoverkomelijke problemen zoals daar zijn: We krijgen ons pries niet in het stopcontact (ah nee, want ondersteboven) en Waar is de bakker? Hoezo die is al gesloten? Wat moeten we nu eten?

21u00. De voetjes mogen onder tafel, want we hebben lekker gekookt. Hoera!


* het is ondertussen 3 weken, maar alla...

** 1. De stuurman/-vrouw kent het verschil niet tussen links en rechts. Echt waar. Al verschillende keren meegemaakt.
2. De stuurvrouw/-man begrijpt niet dat de hendel voorwaarts bewegen de boot vooruit doet gaan en omgekeerd. We varen plots aan een krankzinnige richting brug terwijl ik vraag om zachtjes achteruit te gaan om te herpositioneren.
3. De stuurman/-vrouw zit de hele tijd als een waanzinnige aan het roer te draaien, zodat de boot als een bezetene over het kanaal slingert.
4. Een tegenligger komt aangevaren en gaat netjes naar zijn/haar kant - zoals op de weg- wat voor deze bestuurder aanleiding is om die kant ook te kiezen en de tegenligger te proberen rammen.
5. De stuurman/-vrouw gooit de gashendel als een volslagen idioot in vollenbakachteruit en beseft niet - ook niet na 35 keer herhalen - dat hij/zij bij het achteruitvaren ook achteruit moet kijken. Bizar.
6. 15 km/h is het nieuwe 3 km/h.
7. De boot knalt met een rotvaart tegen de kademuur aan, want zachtjes achteruit werkt gelijk niet, dat moet hard.