Bipbip

Een populaire manier om wijn te transporteren - van de vigneron naar het glas van de verbruiker - is de caisse-outre.

Het ding heet officieel zo in Frankrijk, maar iedereen gebruikt de Engelse merkverwatering BIB. Bag-in-Box is een merknaam van de wijnzak in een doos. Uitgevonden in de jaren '50, voor eerst gebruikt om wijn in te doen in de jaren '60 in Australië, duurde het nog tot de jaren '00 voor de Fransen massaal de BIB accepteerden. In de jaren voordien stond de BIB garant voor een Chateau Migraine, maar vanaf zowat 2000 begonnen ook meer gerespecteerde wijnhuizen hun wijnen in BIB's te verpakken.

Tegenwoordig wordt ongeveer 30% van de wijnen in Frankrijk in BIB verkocht. Meestal betaal je een pak minder dan voor een fles - voor drie à vier euro per liter zit je (bij de lokale wijnboer) al aan een uitstekende BIB-wijn. Enig nadeel: je kan de wijn maximaal 4 maanden bewaren en éénmaal geopend drink je hem het beste binnen de 4 weken op. Gelukkig is dat voor de gemiddelde Fransman niet echt een probleem. Voor de gemiddelde Belg trouwens ook niet.

Sommige BIB's zijn echte kunstwerkjes

Er is echter één dingetje: niet alle Fransen hebben doorwat de schrijfwijze van (de Engelse afkorting) BIB is.

Je zegt toch "BIP", dus...?

Moteurhead (dixit Erik Van Looy) heeft zijn eigen BIB

Bij deze wensen we jullie een prettige uitvaart van 2014 en laat de wijn rijkelijk uit de BIB vloeien.

Gelukkig nieuwjaar en hopelijk tot gauw in Ornaisons!

Zoals de Japanners zeggen: chin chin!

Inondations

De opmerkelijke en opmerkzame lezer merkte vast dat het vorige bericht in het holst van de nacht gepubliceerd werd. Het was zondagochtend, 3u. Ik was de hele nacht op gebleven om het waterpeil van de Aussou in de gaten te houden, want net zoals de maandag daarvoor voorspelde men overstromingen.
Om 2u was de Aussou ongeveer één meter gestegen. Om 3u stroomde de Aussou nog altijd in haar bedding, aan ons huis ongeveer vijf meter diep, maar leek het erop dat dat niet lang meer zou duren. Om 3u30 stond het lager gelegen gedeelte van onze tuin onder water. Het zwembad stond met de voeten in het water. De rivier had zijn bedding verlaten en het water steeg ongeveer één centimeter per minuut.

Tijd om de buren te wekken.

Buurman Jackie, begin 70, gepensioneerd en full time pain in the ass lag vreemd genoeg vredig te slapen. Elk gesprek met Jackie situeert zich rond de gevaren van overstromingen. Hij had de rivier tot ongeveer 2u in de gaten gehouden en toen beslist dat het allemaal wel zo'n vaart niet zou lopen. Toen ik hem om half drie wekte, stond het water dus in zijn tuin.
Bij Serge, een andere buurman, stond het water ondertussen tot aan zijn inrijpoort.

We bleven ondertussen gerief naar de eerste verdieping brengen. Het water bleef gestaag stijgen. Rond het middaguur bereikte het ons terras. Op dat moment slaat de angst om in een soort gelatenheid. 't Is gebeurd zou één of andere presentator met geitenlach zeggen.
En toen geschiedde het wonder. Het stopte met regenen, de rivier stopte met stijgen en we begonnen te hopen op een goede afloop.
Uiteindelijk steeg het water tot op 53 cm hoogte van onze woonkamervloer. In totaal steeg het waterpeil van de Aussou ongeveer 8 meter. We hebben veel geluk gehad.

De Aussou achter ons huis, die op maandag tot aan de bovenkant van de bedding steeg.

De Aussou in de nacht van zondag op maandag, uit haar oevers getreden.

De monding van de Aussou in de Orbieu, ongeveer 250 meter van ons huis. Normaal zie je geen water op dit punt.

De oude boulodrome, aan de overkant van de straat...

De brug over de Aussou, gezien vanop ons terras. Het water heeft nog zo'n 30 cm speling onder de brug.

De kippen zijn in de bomen gevlucht.

De lavoir in het centrum van Ornaisons.

Het water heeft de inrijpoort van buurman Serge bereikt. Hij kreeg ongeveer 50 cm water binnen.

Het lager gelegen gedeelte van buurman Jackies tuin wordt overstroomd. Ons zwembad staat met de voeten in het water.

Het water begint in onze tuin te stromen.

Water tot aan de onderste trede van het terras. Dit bleek uiteindelijk het hoogste punt te zijn.

De moestuin van buurman Jackie. Misschien dit keer voor waterkers opteren.

Ons zwembad raakte bijna overstroomd...

Tot slot, een item uit het journaal.

Intempéries

Een mals buitje, motregen, een beetje smuk, wat druilerig weer,... allemaal dingen die niet bestaan in het zuiden van Frankrijk. Meestal regent het niet, maar als het regent, dan giet het. Iets tussenin bestaat niet.

Afgelopen maandag waren we bij klanten aan het werk. Het was de hele dag water aan het gieten. Maar aangezien we binnen bezig waren, vonden we dat niet zo heel erg. Toen we rond een uur of 4 naar huis vertrokken vertelde de vrouw des huizes dat het departement Aude onder "vigilance orange" geplaatst was. Dat betekent dat er mogelijks gevaarlijke dingen kunnen gebeuren. Aangezien we al een keertje vigilance orange hadden meegemaakt en het toen allemaal niet zo erg bleek te zijn, maakten we ons weinig zorgen.
Tot we door Villedaigne reden. Ons buurdorp ligt net als Ornaisons aan de Orbieu. Een rivier die in de Corbières ontspringt en op een tiental kilometer van hier in de rivier Aude uitmondt.
De Orbieu is een grillige rivier. Over het algemeen niet veel meer dan een kabbelend beekje waar we op warme zomeravonden met de hond heen plachten te wandelen voor wat verkoeling. Maar drie dagen per jaar een woeste rivier die bomen ontwortelt en zijn bedding verlegt. In Villedaigne is een kleine waterval, ongeveer een meter hoog. Op het moment dat we voorbijreden was de waterval verdwenen. Er was alleen een kolkende bruine rivier te zien.

En toen werd het stil in de auto...

Eenmaal in Ornaisons aangekomen gingen we meteen het waterpeil van de Aussou checken. De Aussou is een kabbelend beekje van ongeveer 10 cm diep dat achter ons huis stroomt. De Aussou was veranderd in een wildwaterbaan! De beek stond ongeveer 4 meter hoog en sleurde aan een snelheid van - we moeten even schatten - zowat 30 km/h bomen en modder mee.

Lichte paniek.

De "gué" in Ornaisons, een plaats waar de straat vlak boven de beek ligt.

We begonnen meteen meubilair, electronica en ander kostbaar gerief naar de eerste verdieping te brengen. Nadat de woonkamer leeggemaakt was dachten we even te kunnen uitrusten.

Vertelden we al dat het ondertussen zwaar aan het onweren was? Nee zeker.

Want toen viel de stroom uit. Een blackout als het ware. Niet eentje met voorbedachten rade door Electrabel in gang gezet (of beter: uitgezet), maar een blikseminslag die de helft van de omringende dorpen zonder stroom zette.

Om het even te schetsen: in België onweert het, je ziet een bliksemschicht, begint te tellen en 7 seconden later hoor je wat gerommel. Hier wordt het 7 seconden lang zo licht als op een Belgische heldere (we schreven bijna zomer-)dag met alle straatverlichting aan en knalt de donder alsof onze Oosterburen een nieuw Ardennenoffensief gestart zijn. 

Geen elektriciteit, een wassende rivier, bakken hemelwater, donder en bliksem. Het waren dagen als deze waarop Johannes zich terugtrok in zijn vrijgezellenappartementje en wat verder fantaseerde over de Apocalyps.

Rond 20u wordt aan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt. De burgemeester in hoogsteigen persoon met Fanny van de gemeenteraad. Of alles in orde is. Of we begonnen zijn met dingen naar boven brengen. Dat het snel kan gaan en als we hulp nodig hebben er mensen in het gemeentehuis klaar staan om bij te springen.

Geloof ons mensen, dat is geen! geruststellende boodschap.

Wij dus nog wat gerief naar het eerste gebracht. Daarna gingen we wat wandelen in het dorp.

Avenue des Auberges, Ornaisons

De oplettende lezer onder u heeft vast opgemerkt dat bovenstaande foto getrokken werd in een straat die de naam draagt van onze straat. Gelukkig een lager gelegen gedeelte.

Om een lang verhaal kort te maken: het was dikke panique au village. Iedereen bracht have en goed in veiligheid. 

Rond een uur of 10 begon het water in de Aussou terug te zakken. Het hoogste peil was ongeveer 5 meter en toen hadden we nog zo'n 3 meter reserve voor het in ons huis binnen zou stromen. Maar ge kunt u niet voorstellen mensen hoe indrukwekkend en beangstigend dat is.

Achteraf bleek dat we veel geluk hebben gehad. De stijging van de Aussou had enkel te maken met een zeer zwaar onweer in een dorp stroomopwaarts. Al het water moest via de Aussou geëvacueerd worden en stroomde in Ornaisons in een bijna lege Orbieu. De snelheid waarmee het water afgevoerd kon worden was een zege en een vloek. Het ging snel, maar het sleurde ook alles mee wat in de weg stond.

Het strandje aan de monding van de Aussou in de Orbieu, waar wij des zomers wel eens heen plegen te gaan voor een verfrissende duik, ziet er nu helemaal anders uit met zijn ontwortelde bomen en opeengestapelde rotsblokken.

(einde deel 1)

Bezoekt België (slot)

En toen viel de berichtgeving weg. Geen Islamitische Staat die ons ontvoerde, maar vrienden, familieleden en vage kennissen. Eenmaal in België aangekomen werden we van hot naar het kastje naar Pontius gesleurd. En er zou gegeten worden. Overvloedig. Eenmaal terug thuis moest er weer gewerkt worden. Maar jullie hebben natuurlijk nog een verslagje te goed.

Er was een plan. Eenmaal terug in Gent zouden we de hipste spijshuizen en de oude vertrouwde afspanningen met ons bezoek verblijden. De nieuwste hype in Gent blijkt de 19de-eeuwse hamburger te zijn. Maar bon, in willekeurige volgorde bezochten we volgende eetgelegenheden: Ellis Gourmet Burger, Balls & Glory, De frietshop, Pols boetiek, De Vitrine, Daskalidès, Himschoot, Colruyt Sint-Amandsberg, Geerts en vele andere.

Na een week en met vier kilogram extra trokken we moe maar tevreden huiswaarts. Eén klein puntje van kritiek willen we jullie echter niet onthouden: als we nog een keertje langskomen, dan mag het weer net dat tikje beter. Vijf onafgebroken dagen van regen zijn we echt niet meer gewoon.

Tot een volgende keer!

Bezoekt België! (2)

Het vorige bericht had nog maar weinig met België te maken, maar weet dat in La Paloma in Nîmes Grimbergen geschonken wordt, dus er zat wel degelijk een Belgische connectie in het verhaal.

Het is trouwens een raadsel waarom, maar als een Franse afspanning ervoor kiest om een Belgisch bier op de kaart te zetten, dan opteren ze steevast voor zoeten brol als Grimbergen of Leffe. De Fransen plengen ook graag grenadine of een andere siroop in hun pintje om het "lekker" te maken.

Maar we drijven af. En afdrijven is iets wat we al helemaal niet willen in deze post.

De tweede tussenstop op onze Europese uitstap (waarin we maar liefst drie Europese landen bezoeken) betrof Beaucaire. In Beaucaire ligt de boot van Griet en Dennis, die al enkele jaren geleden het regenachtige België voor het winderige Frankrijk omruilden.

Het welkom was hartelijk, de (schuim)wijn vloeide rijkelijk en toen namen ze ons mee voor een moordende trektocht op een semi-alpijnse berg in Beaucaire. We legden de beklimming af onder een genadeloos stralende zon. Zonder eten of drinken. Op sandalen. Temperaturen tot 25 graden in de schaduw. Maar het uitzicht was weergaloos. Zowel op de nevel die de Mount Ventoux verborg (die op heldere dagen écht te zien zou zijn), de kastelen van Beaucaire en Tarascon (rivaliserende steden aan beide zijden van de Rhone) en de schitterende omgeving tout court.

Na de levensgevaarlijke afdaling was het tijd om het eten te bereiden. Wederom werden flessen wijn doorgegeven en ontkurkt, meestal in de omgekeerde volgorde.

Darmkanaal?

Na een overheerlijk maal en nog wat wijn trokken we naar onze slaapplaats voor de nacht. Een aanrader, vlakbij de haven: Chez Waucquier.

Welgeteld één korte nacht later stonden we net op tijd op om de zon te zien opgaan boven de haven en stevig te ontbijten in de ochtendzon. 

Daarna bezochten we Arles, nog een Romeinse nederzetting die we nooit eerder bezochten. Na Nîmes een tweede verrassing. Ook Arles heeft een Romeins amfitheater en een theater. De smalle straatjes, het warme weer en de uitnodigende terrasjes verplichtten ons zowaar tot een aperitiefje, maar niet voor we de wekelijkse markt bezochten.

Na het middagmaal was het tijd voor het afscheid, want we moesten nog zo'n 400 km afleggen tot onze volgende tussenstop.

Bezoekt België! (1)

Na een hele zomer hard werken (later wellicht meer hierover) beslisten we om een weekje verlof te nemen en naar België af te reizen. Het was alweer lang geleden, dat laatste bezoek aan België. Juli voor Wim en december voor Wendie. 2013 voor beide.

De planning werd doorgenomen, een vertrekdatum geprikt (auw), een tussenstop in Beaucaire ingevoegd en toen bleek dat er ook nog eens onderweg een paar leuke concerten gepland stonden.

Eerste tussenstop: Nîmes.
Eerste vaststelling: wat een aardige stad is dat zeg. De eerste indruk was geen onverdeeld succes, maar eenmaal we in het voetgangersgebied rondtsjoolden bleek het een fijne, autovrije winkel-wandelstad met een geweldig aanbod aan Romeins en middeleeuws patrimonium. Het Romeinse amfitheater is uiteraard de belangrijkste blikvanger in Nîmes en tijdens ons kort verblijf ook ons enige historisch verantwoorde bezoek. Wim werkte zich dankzij zijn Belgische "internationale" gidsenkaart gratis naar binnen, Wendie moest de volle pot betalen.
Eenmaal binnen krijg je de keuze tussen een audiogids (3 euro) die al door 7 miljard zwetende toeristen tegen het oor gehouden werd of mag je de gratis hyperhippe app downloaden. Wij zijn natuurlijk blitse bijdetijdse vogels en kozen voor het tweede. Na ongeveer twee uur verlieten we het amfitheater en lieten we ons een beetje afzetten in het nabijgelegen café: 250 Belgische franken voor 2 pintjes.
De arena van Nîmes: een aanrader.

De avond ervoor woonden we enkele optredens bij in La Paloma, een concertzaal in de suburbs van Nîmes. Prachtig gebouw, schitterende akoestiek, speciaal optreden.

De tweede tussenstop kaderde in het bezoek aan Griet en Dennis in Beaucaire. Maar daar lees je binnenkort meer over.

Cédrik Gérard

Nous avons écrit ce texte concernant M. Cédrik Gérard, une personne qui agit dans le Languedoc-Roussillon comme vendeur, entrepreneur, homme d'affaires, etc.

M. Cédrik Gérard ce présente comme un homme confiant qui parle avec beaucoup de connaissance de cause. En réalité, tout ce que M. Cédrik Gérard veut c'est de prendre votre argent et de disparaître.

Soyez averti!

Il est aussi désigné de lire cet article du 2 mars 2013 dans La Dépeche qui concerne des escroqueries par M. Cédrik Gérard.

Nous esperons que notre rapport aidera tous ceux qui entrent en contact avec M. Cédrik Gérard.

Excusez nous pour notre français un peu modéré, mais le message est plus important que les erreurs de langue.

--

Au mois de février, nous avons reçu une visite de Mr. Cédrik Gérard, qui à ce temps là travaillait pour la firme SARL S**** . Il nous fait un devis pour la pose d’un ballon thermodynamique de 270 litres et l’isolation des combles sur 100 m². Il nous offre aussi un contrat de crédit.

Au mois de mai, il nous téléphone pour nous informer que nous ne pouvons pas obtenir un crédit en France, parce que nous n’avions pas de revenus en 2012. Nous sommes déménagés en France en 2013, venant de la Belgique.

Le 22 mai 2014, nous recevons un coup de téléphone de la firme SARL S**** qu’un crédit est quand même possible et le lendemain un autre vendeur de cette firme vient nous faire un nouveau contrat, pour un total de 9899,98 euros.

Une des conditions pour l’installation est que ce soit fait avant la semaine du 23 juin, ce qui nous est garantie par le vendeur. Nous avons une gite de 13 personnes et une chambre d’hôtes de 4 personnes et le ballon de 200 litres que nous avons à l’instant ne suffit absolument pas pour chauffer de l’eau pour 17 personnes. Le week-end du 23 juin 2014, nous avons une réservation de 15 personnes. Il est donc impératif que le ballon soit installé avant ce week-end.

Le 24 mai Mr. Cédrik Gérard arrive chez nous avec la nouvelle qu’un crédit est bien possible avec la firme pour laquelle il travaille maintenant: Sw****. Dommage, nous avons signé un contrat avec la firme S****, mais Mr. Cédrik Gérard peut nous convaincre de changer de firme.

Il nous offre un nouveau contrat, pour une somme de 8100 euros. Après tous les contacts qu’on avait déjà eu avec Mr. Cédrik Gérard, on croyait avoir construit une relation de confiance et nous signons ce nouveau contrat le 12 juin 2014. Nous annulons aussi le contrat avec la firme SARL S****.

La firme SARL S**** nous téléphone et nous menace avec un procès juridique. Nous contactons un avocat pour savoir ce que sont nos droits. Heureusement, l’ avocat nous confirme que la firme S**** n’a aucune chance de gagner cette action de justice. Coût de l’avocat : 260 euros.

Mr. Cédrik Gérard nous garantit que le ballon thermodynamique sera installé la semaine du 23 juin 2014.

Lundi 23 juin 2014 nous n’avons pas reçu de nouvelle de Mr. Cédrik Gérard. Ce n’est que pendant la soirée qu’il nous téléphone avec la nouvelle que le contrat pour le crédit n’est pas encore en ordre. Il nous garantit de nouveau que le ballon sera installé avant la fin de la semaine.

Mardi 24 juin, aucune nouvelle de Mr. Cédrik Gérard.

Mercredi 25 juin, aucune nouvelle de Mr. Cédrik Gérard. Nous essayons de lui téléphoner, mais pas de réponse.

Jeudi 26 juin, aucune nouvelle de Mr. Cédrik Gérard. Comme nous avions une réservation de 15 personnes dans le gite pendant le week-end du 27 juin, nous annulons cette réservation. Le contrat avec nos client stipule que dans le cas d’annulation par le locateur, nous sommes obligés de réserver une autre location similaire à la charge du propriétaire du gite. Ceci nous coute 843 euros.

Le soir du 26 juin 2014, Mr. Cédrik Gérard nous téléphone pour dire que nous devons avoir reçu des documents concernant le crédit. Ceci n’est pas le cas. Il nous assure que dès que nous recevrons ces documents, dans les 24 heures le ballon sera installé. Nous lui informons qu’une nouvelle groupe arrive dans le gite le 5 juillet 2014. De nouveau, il nous garantit que tout sera en ordre et installé avant le 5 juillet 2014.

Un bref résumé du dernier appèl:

- M. Gérard confirme que tout est en ordre, il n'attend que ce dernier document qui arrivera chez nous. Si ce document arrive, les ouvriers arriveront dans les 24 heures.

- Nous demandons pourquoi - si il est absolument 100% sur - les travaux ne peuvent pas commencer.

- M. Gérard dit que ça firme ne lui donne pas de permission.

- Donc la firme ne croit pas que le dossier est en ordre.

- M. Gérard dit que la firme aussi croit 100% que le dossier est en ordre.

- Alors, pourquoi la firme ne veut pas commencer les travaux.

- Vous savez quand même comment les firmes travaillent?

Fin de la discussion, M. Gérard met le blâme sur la banque et son firme.

Depuis le 26 juin 2014, nous n’avons reçu aucune nouvelle de Mr. Cédrik Gérard.

Parce que nous avons de clients le 5 juillet 2014, nous téléphonons un plombier pour brancher un ancien ballon de 200 litres que nous avons encore dans la buanderie. Comme ça, nous avons 400 litres d’eau chaude. Nous outrepassons aussi le système du tarif de nuit et branchons les ballons 24 heures par jour pour avoir assez d’eau chaude.

Le cout de l’intervention du plombier : 180 euros.

En court : nous sommes à la recherche d’une firme qui veut installer un chauffe eau depuis janvier 2014. Jusqu’à maintenant nous n’avons pas de chauffe eau, mais cela nous a déjà couté 1283 euros plus des clients malcontents.

Quelques minutes après que nous avons envoyés le mail à la firme Sw****, le directeur commercial de cette firme nous téléphone. Il s'excuse et raconte que M. Gérard ne travaille plus pour son entreprise.

M. Gérard à du rendre tout les dossiers. Notre dossier ne contient aucune remarque d'urgence, ni de problèmes. Le directeur commercial nous garantit qu'il fera tout pour nous aider au plus vite possible. M. Cédrik Gérard n'avait pas du tout averti sa firme, ni consulté sa firme si une installation était possible aussi tôt que le 23 juin. Le dossier est le même que tous les autres dossiers avec une attente normale pour obtenir le crédit.

La seule chose que M. Gérard voulait était apporter le contract pour qu'il puisse récolter sa prime de vendeur.



**** nom supprimé pour des raisons de confidentialité

Waterverwarmer, deel 72.

Weet ge nog, die keer dat we binnen de week een waterverwarmer geïnstalleerd zouden krijgen? Gelachen!

Even recapituleren:
In januari gaan we op zoek naar een firma die een boiler voor minimum 15 personen kan installeren, liefst iets milieuvriendelijks.
Ergens in februari komt mijnheer Cédrik Gérard langs met een voorstel: een thermodynamische boiler en isolatie van het dak en dat alles zou ons maar 2400 euro kosten dankzij groene leningen alhier en subsidies aldaar.
Ergens in mei, na het opleveren van honderden documenten aan officiële instanties, laat mijnheer Cédrik Gérard ons weten dat we geen groene lening kunnen krijgen, wegens nog niet lang genoeg in Frankrijk en geen inkomen in 2012 waarop het recht op lening gebaseerd wordt.
Eind mei krijgen we telefoon van de firma waar mijnheer Cédrik Gérard voor werk(te) met de melding dat het dossier niet helemaal juist was en die groene lening alsnog mogelijk is.
's Anderendaags tekenen we de bestelbon, er worden beloftes gemaakt dat we voor het einde van juni een nieuwe waterverwarmer zouden hebben (want we hebben klanten enal).

De volgende dag staat mijnheer Cédrik Gérard aan de deur: hij werkt nu bij een andere firma, rechtstreeks contact met EDF, die wel een lening vast kan krijgen voor ons én het gaat ons 1800 euro minder kosten! Hoera!
Wij tekenen de bestelbon, annuleren de andere bestelbon, maken een beetje ruzie met het eerste bedrijf, dreigen met rechtzaken, advocaten, the works.

Laatste week juni. Maandag. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard. Ik bel: het komt zé!kér! in orde voor het einde van de week. Ze wachten alleen op de papieren bevestiging van de bank, de mondelinge bevestiging is er al.
Dinsdag. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard.
Woensdag. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard. Nog maar eens zelf gebeld: ja hoor, de boiler komt er aan. Zodra het document bij u aankomt (bij ons? krijg nou tieten. dat is het eerste wat hierover gezegd wordt) komen ze binnen de 24 uur installeren.
Donderdag, de dag voor de klanten aankomen. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard. Enigszins geagiteerd bellen we mijnheer Cédrik Gérard nog maar eens zelf op: jamaarja, daar kan ik toch helemaal niets aan doen. Het ligt volledig aan de bank. En neen, ondanks het feit dat hij 100% zeker is dat het in orde komt kunnen de werken niet begonnen worden zonder de nodige documenten.
"Dus u bent niet zeker dat de lening in orde is?"
"Maar jawel, absoluut."
"Waarom kan de waterverwarming dan niet geïnstalleerd worden?"
"Omdat mijn bedrijf dat pas wil doen als de documenten aangekomen zijn."
"Dus uw bedrijf denkt dat de lening niet in orde is."
"Toch wel, daar zijn ze van overtuigd. Alles is in orde."
"Als iedereen ervan overtuigd is dat alles in orde is, waarom wil uw bedrijf dan geen toelating geven?"
"U weet toch hoe firma's functioneren..."
"Neen, dat weet ik niet, legt u mij dat eens uit."
"(stilte)"

Een nutteloos telefoongesprek verder, waarin we duidelijk maken dat dit ons veel geld kost omdat we onze klanten nu op onze kosten in een ander vakantiehuis moeten onderbrengen (lichte overdrijving) vertikken we het om mijnheer Cédrik Gérard nog terug te bellen.

Weken gaan voorbij.

Enkele dagen geleden googelen we de naam Cédrik Gérard en walt ons oog op dit krantenartikel uit 2013. Mijnheer Cédrik Gérard blijkt een ordinaire oplichter te zijn.

Gedreven door een piepkleine coleire wordt een mooie brief opgesteld voor de firma Sweetcom. Aangezien een e-mail dezer dagen net iets sneller aankomt dan een brief (we hebben weken gewacht op een brief ivm een of andere lening), verzenden we de brief eerst per courriel électronique.

15 minuten later: telefoon. De directeur van de klantendienst in hoogsteigen persoon. Dat mijnheer Cédric Gérard ondertussen ontslagen werd bij de firma wegens "onderlinge meningsverschillen". Dat hij al zijn dossiers ingeleverd had zonder commentaar. Dat ons dossier geen tekenen van urgentie of andere problemen vertoonde en ze er dus van uit gingen dat er gewoon op de nodige documenten gewacht diende te worden. Dat ze dus helemaal niet op de hoogte waren van de hele zaak en zich daar uitgebreid voor wensten te verontschuldigen. En dat er slechts 1 papiertje ontbrak in het dossier, een justificatif de domicile (lees: factuur van de elektriciteitsmaatschappij). Of ik die niet even kon doormailen, dan zouden ze mij maandag terugbellen om een concrete afspraak te maken voor de installatie van de waterverwarming.

Wij blij.

Morgen weten we dus wanneer we (genoeg) warm water zullen hebben en volgt er dus een euforisch, dan wel dysforisch bericht.

Te vroeg gejuicht

13 januari 2014. Dat is de dag waarop we een aantal installateurs van waterverwarmingen aanschreven. Eéntje kwam kijken, alles opmeten en liet daarna niets meer van zich horen. Een andere kwam kijken, alles opmeten en stelde voor om alle documenten voor allerlei subsidies en groene leningen in te vullen zodat de totale kostprijs van de installatie - een kleine 10.000 euro - ons al bij al slechts 2400 euro zou kosten. Te betalen in maandelijkse schijven van 80 euro, 80 euro die volgens de man van onze elektriciteitsfactuur af zou gaan wegens minder verbruik. Kortom, een nuloperatie. Wat zeg ik, een winstoperatie.

Wij blij.

Enig probleem, maar dus écht het enige probleem om die lening te krijgen was een contract in Frankrijk. Voltijds bij voorkeur. En van onbepaalde duur. Dat werd hier geregeld, dat las je al in de vorige post.

Wij blij.

Vandaag, exact 130 dagen na onze initiële vraag, komt de mijnheer van de waterverwarmingsinstallatorenfirma ons vertellen dat ons dossier afgewezen werd. Reden: de groene lening wordt niet toegekend op het inkomen van 2014, maar op dat van 2012. En aangezien we in 2012 nog geen Frans inkomen hadden krijgen we geen groene lening, noppes, nada, niente, rien.

Wij minder blij.

Of ze ons dat geen drie maanden eerder hadden kunnen zeggen? Natuurlijk niet.

En het weer is ook al niet goed.

Aan den arbeid (bis)

Inderdaad, hier valt weinig nieuws te rapen. Dat heeft alles te maken met een druk leven. Dat rentenieren in Zuid-Frankrijk is toch ergens fout gelopen. Wat er in het Oude Testament ook moge geschreven staan, in het zuiden valt alsnog geen manna uit de lucht. Brood op de plank dus.

Sedert 1 april ben ik werkzoekend in Frankrijk, zie ook de vorige blogpost. Werk zoeken is gemakkelijk, werk vinden eveneens, werk vinden waarbij je geen been uitgedraaid wordt is een ander paar mouwen. Toen ik mij ging voorstellen in restaurant l'Anaïs in Ginestas waren de uitbaters maar wát blij om een geïnteresseerde persoon voor zich te krijgen die niet zeurde over zwartwerk in combinatie met werkloosheidsuitkering, meer dan 1 taal spreekt en het verschil kent tussen een aardappel en een kotelet. Ze zochten namelijk niet alleen iemand om bij te springen in de zaal, maar ook om hun mank lopende administratie wat bij te werken. Zelfstandigen die 80 uur per week werken en nauwelijks iets verdienen, ze bestaan.

Bijkomend voordeel: een voltijds contract waarmee we ons een nieuwe waterverwarmer kunnen aanschaffen. Momenteel hebben we twee oude waterverwarmers. De ene zowat 20 jaar oud, werkt perfect maar stookt handenvol elektriciteit; de andere recenter, maar daar zit precies een mankementje op. Als we binnenkort 15 mensen willen laten douchen moet er dus een vervanging komen.

We hadden eerst gekeken of een zonneboiler tot de mogelijkheden behoorde, maar dat leek toch net iets duurder dan gedacht en de bodem van onze spaarrekening begint door ons kapitaal heen te schijnen. De vriendelijke verkoper had echter een andere - tevens ecologische oplossing: een thermodynamische boiler. Voor de techneuten: het ding heeft een verwarmingselement van 500 watt, haalt warmte uit de omgevingstemperatuur, versterkt die en kan op die manier per dag zo'n 2500 liter warm water produceren. Momenteel kunnen we per dag zo'n 400 liter warm water produceren en verbruiken onze boilers samen 4800 watt. Een besparing op de elektriciteitsfactuur van maar liefst 75% en tevens een kwart goedkoper dan een zonneboiler. Hoera!

En het mooiste: bij installatie van een thermodynamische boiler kunnen we een groene lening krijgen. Enig probleem: om een lening te krijgen moet je een inkomen hebben, want ook in Frankrijk krijg je alleen een lening als je kunt bewijzen dat je ze niet nodig hebt.

Exit tijdskrediet, enter voltijds contract.

Restaurant l'Anaïs dus. In een heel ver verleden werkte ik als kelner in verschillende restaurants. Een centje bijverdienen als student was mooi meegenomen, want een student heeft altijd dorst en altijd te weinig geld. Sommigen onder jullie, beste flatscreenkinderen, herinneren zich vast de sympathieke afspanning 'Kokodril' in Gent, alwaar de patron de klanten op uiterst fidele wijze kon schofferen ('t is een kluchtje hee, Jan). Die ervaring komt nu van pas en het lijkt alsof ik weer 20 ben.

Mocht je in de buurt zijn: restaurant l'Anaïs ligt in Ginestas en de eigenaren serveren een mix van Franse en Britse keuken ('t zijn Engelsen). Vooral de vrijdagse 'Fish & chips' en de 'Sunday roast' trekken grote hordes Britse expats uit de hele Aude en Hérault aan.

En dan volgt binnenkort de aankondiging van ons nieuwste project. Dat kan pas zodra er officiële bevestigingen en akkoorden zijn. Het Franse administratieve talent kennende zal dat waarschijnlijk ergens halverwege 2015 zijn, maar wij zijn alvast opgewonden en uitgelaten.

Aan den arbeid

Mijn jaar tijdskrediet zit er op, dat betekent dat de immense premie van de RVA weggevallen is. Aangezien er ook in Zuid-Frankrijk geen manna uit de hemel valt, laat staan spontaan brood op de plank verschijnt en de verhuur van de gastenverblijven tot nader order op een laag pitje draait, moest er dus naar werk gezocht worden.

De Aude is één van de armste Franse departementen. Er is nauwelijks industrie en dus veel werkloosheid. Dat merk je meteen aan de verloning. Heel veel jobs worden aangeboden op het niveau van de SMIC oftewel Salaire minimum interprofessionnel de croissance oftewel het minimumloon. Voor 2014 werd dat minimumloon vastgesteld op 9,53 euro per uur. Bruto. Een voltijds maandloon bedraagt dan 1.445,38 euro. Bruto. Van dat minimumloon vloeit ongeveer een derde naar allerlei overheden zodat je een dikke 1000 euro per maand overhoudt. Dan moet je ook nog bereid zijn om onregelmatige uren te presteren en dagelijks 4 keer 50 km te pendelen naar onooglijke dorpjes in aangrenzende bergketens.

In een vorig leven gidste ik mensen doorheen de mooiste stad van België. Een plezante job, maar meer dan een bijverdienste kon dat niet worden. Bovendien moest ik me permanent bijscholen en op de meest bizarre momenten en in de vreselijkste weersomstandigheden door de stad hossen. Ik herinner me een zondvloed waarbij de groep mij na een dik half uur smeekte om gewoon op café te gaan en daar verder te vertellen en de barre winter van 2012 waarvan heel veel mensen (M/V) dachten dat die ook wel op ballerina's te trotseren viel. Maar in ruil kreeg ik een min of meer normaal uurloon.

Het was dus een aangename verrassing om op de jobsite een aanbieding "guide-accompagnateur" voor fietsrondleidingen in Narbonne te vinden. 
De voorwaarden:
Gaarne fietsen? Check! 
Basiskennis fietstechniek? Check! 
Diploma en ervaring als gids? Check! 
Kennis van minstens drie talen? Check! 
Bereid tot voortdurende bijscholing? Check!
Motorrijbewijs voor snelle depannages? Check!
Bereid om onregelmatige uren te werken? Check!

Een minder aangename verrassing was de verloning voor deze superman (m/v) die aan alle voorwaarden voldoet: 9,53 euro per uur. Bruto!

Merci, mais non merci.

Kiezinge

Hiersedaarse: mijn stemkaart!

Morgen worden in Frankrijk de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Net dat tikje anders dan in België.

Om te beginnen is er geen stemplicht in Frankrijk, maar moet je je voor het einde van het jaar aanmelden op het gemeentehuis om je in te schrijven op de kiezerslijsten. Als goede geïntegreerde burger heb ik dat gedaan.

Je mag ook niet zomaar stemmen voor wie je wil, ah neen! In kleine gemeentes mag je enkel een lijststem uitbrengen. In grote gemeentes mag je zowat alles: namen doorstrepen, namen bijschrijven, jezelf kandidaat stellen, etc. Alles telt. Of we hebben het niet helemaal begrepen, dat kan ook.

In een kleine gemeente heb je over het algemeen maar één partij. De gegadigden komen op, kiezen zelf wie er burgemeester en schepenen zullen worden en de kiezer kan maar één ding: akkoord gaan. Een beetje Noord-Korea, alhier op het Franse platteland. Voor de volledigheid: de kiezer kan wel zijn ontevredenheid laten merken door niet te gaan stemmen. Als niemand (!) opdaagt, komt er een tweede stemronde waarin wel uitgebreide verkiezingsmogelijkheden bestaan. Bon, misschien niet Noord-Korea, maar toch nog het betere Doema-gevoel.

Ornaisons heeft maar liefst twee (deux) partijen! Horizon 2020, een allegaartje van socialisten en ander links gespuis, en MVO (Mieux Vivre Ornaisons), een allegaartje van ontevredenen wier programma voornamelijk bestaat uit niet akkoord gaan met de andere partij.

Het internet is nog onbestaande in een landelijke Zuid-Franse gemeente, de enige bron van informatie zijn de pamfletjes die al maanden in onze brievenbus gedumpt worden.

MVO zegt niet akkoord gaan te zijn met de aanwerving van een nieuwe gemeentewerker, Horizon 2020 zegt dat MVO nochtans vrolijk meestemde voor aanwerving. Horizon 2020 zegt dat de gemeentebelastingen de laagste zijn van alle omringende dorpen, MVO beweert net het tegendeel en gaat daar stellig iets aan doen. MVO wil 10 nieuwe parkeerplaatsen laten aanleggen, Fransen en hun heilige koe, weetwel, Horizon 2020 is daar dan weer tegen. Kortom, het wordt moeilijk kiezen.

Eén ding staat echter in geen van beide verkiezingsprogramma's, hoewel het wel leeft bij de bevolking: wat met de déchetterie (containerpark), die nu niets meer is dan een dumpingplek voor alles, zelfs asbest en andere levensgevaarlijke stoffen.

We zijn gelukzakken, hier in Ornaisons.

Elke piek heeft zijn crucifiek

Het is vaak met gevaar voor eigen lijf en leden dat wij de regio voor u verkennen, beste flatscreenkinderen. Zo trokken wij vandaag richting Abdij van Fontfroide, alwaar we een trektocht van meerdere minuten ondernamen richting ijzeren kruis. In een zinderende hitte - 62 graden (*) maar liefst - beklommen we de bergketen naast de abdij. Er stond ons een ruige tocht door maquis en over rotsblokken, maar de beloning zou groots zijn, zo werd ons verteld. Op een plakkaat.

We stapten voorbij een beeld van een buikspreekster met handpop (**), waarna het alras met rasse schreden omhoog ging.

(We zijn vergeten een foto van de buikspreekster te maken, maar ze is lijkbaar beroemd, je vindt heel veel foto's van haar op het internet)

Zodra de eerste stap genomen was zorgde de lommer nog voor een aangename verkoeling, eenmaal we het hoekje om gingen scheen de zon ongenadig op ons bolletje en puften we omhoog. We lieten de moed echter niet hangen, maar zetten er ons beste beentje voor en de pas stevig in en zo bereikten we al spoedig de top.

Op de top wachtte ons een aangename en een onaangename verrassing. Het was natuurlijk al een beetje zichtbaar geweest van beneden, maar boven op de berg stond een klein reusachtig kruis. Wie al eens in een bergachtig land vertoefde weet misschien dat bergbewoners gaarne kruisen op toppen van bergen plaatsen. Middeleeuwse marketing voor de katholieke kerk. In Vlaanderen werd een gelijkaardig principe toegepast door muzieklerares zuster Marthe uit het derde middelbaar, alleen had zij niet door dat het kruis óp de bergen moest staan in plaats van ertussen. Waarschijnlijk nooit in de Alpen geweest...

 Een kruis

 Dat zijn de Pyreneeën in de verte

 De abdij

We genoten van het uitzicht, maar (onaangename verrassing) vervloekten het gebrek aan commercieel inzicht van de kloosterlingers: dan sta je helemaal uitgedroogd en -gemergeld op de top van die berg, is er niet eens een café.

Na een moordende afdaling van 10 minuten sloegen we een andere richting in en liepen op een dik half uur om de berg heen waar we net op gestaan hadden.

Vreemd genoeg is het bij ruïnes van torens altijd het bovenste stuk dat ontbreekt.

Bij de abdij weergekeerd vervloekten we het gebrek aan commercieel inzicht van de kloosterlingenaars - waar zitten de West-Vlamingen als je ze nodig hebt - voor een tweede keer: het café/restaurant was gesloten zodat we geen verfrissende versnapering tot ons konden laten komen.

Moe maar tevreden keerden we huiswaarts weer, alwaar we nog een kleerkast in elkaar schroefden voor de badkamer. Daarover later meer, nu moeten we dringend aan het aperitief.

(*) Fahrenheit
(**) © Wendie

Badkamer

Opgelet: saaie diy-gerelateerde blogpost onderweg.

Lang geleden, bijna een jaar, hadden we een ruime eerste verdieping boven wat ooit de paardenstallen waren. Een ruimte met alleen een betonnen vloer en wat klaargelegde waterleiding, maar voor de rest vooral veel stof. We zagen de dakpannen en de prachtige *kuch* oude stenen muren hingen vol resten van beton, vuiligheid en jarenlang opgehoopte insectenlijken. De ruimte had een enorm potentieel en was een van de redenen om het huis te kopen.

Een deel werd gastenverblijf: keuken, vierde slaapkamer en badkamertje (zie ook eerdere posts). Een ander deel werd onze eigen slaapkamer en badkamer. Momenteel wassen we ons nog in een van de gastenbadkamers, maar nu hebben we de eindsprint ingezet naar een volledig eigen badkamer.

In de hoek achteraan rechts komt onze badkamer.

Eerst isoleren en een plafond voorzien.

De muren waren echt niet te redden zonder duizenden eurie aan subsidie, dus verkozen we ze te verstoppen achter gipsplaatwanden.

Idem enal.

De plannen gaan vooruit. De badkamer heeft muren waar vanalles opgeschreven staat. Zelfs de vloer werd niet gespaard. 

En toen lag het werk maandenlang stil. De muren waren er, de waterleidingen en riolering lag klaar, maar er waren zoveel andere dingen dringender. Het gastenverblijf moest zeker af op 1 april, dus dat kreeg prioriteit.

Tot deze week. Eergisteren vlogen we er weer in en werd de douchebak op zijn plaats gelegd. 

Eerst een laag cellenbetonblokken om de douche te verhogen (de vorige eigenaar had de afvoer helaas niet in de grond verwerkt). 

Dan een scheidingswand in cellenbeton. We willen wat de Fransen heel chique "une douche italienne" noemen, in Vlaanderen en omliggende weilanden gewoon een inloopdouche genoemd.

Cellenbeton is dus werkelijk een heel dankbaar en eenvoudig te plaatsen productje.

Hupla, klaar om te tegelen.

Tot hier zijn we geraakt. Voor het tweede deel - de afwerking - moeten jullie nog even wachten. Maar de vooruitzichten zijn uiterst positief: na het tegelen van de douche moeten we enkel nog vloeren, het toilet ophangen en lavabo's plaatsen. Hoera voor onszelf!

2013

Terwijl iedereen zijn jaaroverzicht al half november klaar heeft - o wee als er nog iets belangrijks gebeurt in december - wachten wij netjes tot het jaar voorbij is. Dat - en de aanslag van de Franse slag op ons leven - zorgt ervoor dat wij jullie eind januari een proper overzichtje in 12 en één foto's van het voorbije jaar kunnen voorschotelen.

Op 13 februari 2013 rijden we met een eerste deel van onze inboedel van Gent naar Ornaisons. De auto vol, fietsen op het dak en een grote aanhangwagen van Boels. Wie kiezen de scenic route, door het Centraal Massief. 2013 kent de koudste winter in jaren met metershoge pakken sneeuw. Onze auto raakt ternauwernood over de bergen, maar moe doch tevreden komen we in het zuiden van Frankrijk aan. Op 15 februari hebben we een afspraak met de notaris voor het ondertekenen van de akte van ons nieuwe huis.

Op 28 februari trekt Wim voor de laatste keer de deur van zijn kantoor achter zich dicht. Na exact vijf jaar verlaat hij Kunstencentrum Vooruit. Wendie doet dat een maand later bij Securex. Na-aper.

Het is een periode van "de laatste keer": op 25 februari presenteert Wim voor de laatste keer een quiz. Na meer dan 10 jaar, bij benadering 300 quizzen en nog veel meer bij benadering zo'n 20.000 quizvragen is het afgelopen. Gent.quizt organiseerde al caféquizzen toen dat nog niet hip was en trekt nog altijd volle zalen.

In Frankrijk verkopen ze geen bier, dat is algemeen geweten. Wel wijn in alle mogelijke kleuren, gratis kraantjeswater en voor wie zelfs dat te straf vindt: Heineken. We passeren dus nog eens bij hoogdringendheid bij de paters van West-Vleteren. "'t Is voor den export, pater Remigius." "Export, dat hebben wij hier niet hoor."

De winter is nog lang niet van plan om het op te geven. Half maart valt er in Gent nog een pak sneeuw uit de lucht waar een gemiddelde 10-jarige een behoorlijke sneeuwman mee kan maken. Alsof de weergoden ons duidelijk willen maken dat het hoog tijd wordt om te vertrekken. Jammer genoeg hebben de weergoden ook het zuiden van Frankrijk in hun greep: het zou nog tot eind mei duren voor we de haard definitief op zomerstand kunnen instellen.

Nog in maart rijden schoonbroer Karel en Wim met een grote camionette een paander eiers in de broek naar Ornaisons. De camionette heeft een snelheidsbegrenzer. Veiligheid boven alles, maar als je aan 35 km per uur de muur der Vogezen over moet, dan slaat de schrik al eens om het hart als een tientonner komt voorbijgeraasd. 

Een dag later knallen we naar Ikea Montpellier (juij) en enkele dagen later terug naar Gent, alwaar schoonbroer Karel fantastisch verloren rijdt rond de zwaaikom aan de Dampoort.

30 maart 2013: Forelstraat 76 is helemaal leeg en klaar om opnieuw gevuld te worden met de spullen van de nieuwe eigenaars. Het was een mooi en tegelijk veeleisend huis. We hebben erg graag in Gent gewoond, maar het is tijd voor desnouvellezavontures. Op 31 maart starten de motoren en rijden we richting Ornaisons.

Ons nieuwe huis is nog niet helemaal af. De vorige eigenaars waren er al stevig ingevlogen, maar op de eerste verdieping van de voormalige paardenstallen moet hier en daar nog een plankje vastgespijkerd en een gipskartonplaatje vastgeschroefd. Eind 2013 klokken we af op ongeveer 125 gyprocplaten, 4000 gyprocschroeven, 60 bekistingsplanken, 80 kilogram plaaster, 14 potten verf, 6 rollen glasvliesbehang, 2 rolmeters, een velux, wat kleiner materiaal en een gommetje. Het plan moest enkele keren hertekend worden. De lege ruimte werd in 2013 veranderd naar een keuken, vierde slaapkamer en tweede badkamer  voor het gastenverblijf en onze eigen slaapkamer en badkamer.

Van 21 tot 27 mei bevinden we ons in Barcelona voor het überhippe Primavera Sound Festival. Heel Europa en Groot-Brittannië lopen storm voor de nieuwste bands in hipsterland. Het wemelt er van de lelijke brillen, post-ironische snorretjes en leggings zonder broek. Het is er bar koud en wie hip is kan het zich niet permitteren om er onhip uit te zien. Verscheidene ultracoole jongeren worden dan ook afgevoerd, verpakt in isolatiedeken. De tweede dag haalt het gezond verstand het toch van het hipsterdom en zien we zelfs jassen. In Barcelona beleven we het concert van het jaar: The Knife speelt (letterlijk) ten dans. 

Vanaf begin juni tot zowat eind oktober is het werkelijk stralend weer in Ornaisons en werken we onszelf in het zweet. Duizenden foto's van het weer en van de werken zullen ongetwijfeld nog jarenlang herbekeken worden (sweet memories). Ter illustratie: van juni tot oktober hebben we bijna elke dag op het terras ontbeten, gedejeuneerd en gedineerd. Wij vinden dat niet vervelend. In november breekt echter de hel los. Het regent meer dan een uur aan een stuk en plots staat het kabbelde beekje Aussou anderhalve meter hoger dan normaal. Geen reden tot paniek, volgens buurman Jackie is dit zeer normaal voor de tijd van het jaar en kunnen we om de vijf à tien jaar zelfs water in de tuin verwachten (7 meter hoger dan de gebruikelijke waterspiegel). We kijken er al naar uit.

Half december zijn we zo ver gevorderd met de werken dat de keuken van het gastenverblijf klaar raakt. Beseffende dat nog geen negen maanden geleden op de plek waar nu deze keuken staat zelfs nog geen muren waren, kloppen we onszelf bemoedigend op de schouder en rapen we onze moed bijeen om het volgende grote project aan te pakken: onze eigen badkamer.

2013 was een bewogen, spannend en mooi jaar met veel afscheid van België, hard werk en mooi weer. We hopen op een een schitterend 2014 met veel bezoek uit België, minder hard werk en nog mooier weer. Ook voor jullie ginderachter.