In 1994 leerde de wereld een aantal dingen kennen die allemaal met elkaar te maken hadden:
- wie de broer van de zanger vermoordde
- 5 mei is een feestdag in Mexico en de VS
- Gene en Dean Ween zijn geen broers
- de underboob
Chocolate & Cheese is één van de beste albums aller tijden. Muzikaal stelt het allemaal niet zo veel voor, het is zelfs niet het beste Ween-album, maar qua tongues in cheecks hoeven Gene & Dean weinig te vrezen van andere bands. Er zijn liedjes over hersenvliesontsteking, Philadelphia, voodoomevrouwen, HIV, zieke pony's en nog veel meer dingen waar je nog nooit bij stilgestaan hebt.
1. Laat ons beginnen met de underboob. Een verschijnsel, laat staan een woord, dat ik tot 1994 niet kende. Ashley Savage poseert gewillig in een soort bokskampioenenriem. Ik weet ook niet wie Ashley Savage is voor de rest.
De foto verwijst naar een plaat van The Commodores uit 1982, ook met underboobs.
2. Gene en Dean Ween zijn, in tegenstelling tot wat hun namen doen vermoeden, geen broers, maar ze zaten samen op school. Aaron Freeman en Micky Melciondo zijn hun echte namen. Ze hadden dezelfde muzikale smaak en begonnen zelf muziekjes te maken. In 1990 namen ze een eerste volwaardige plaat op: GodWeenSatan: The Oneness. Een hilarische verzameling van hun beste nummers uit de beginjaren. In het begin was het allemaal amateurisme troef en het publiek hoefde ze niet echt. Henry Rollins verplichtte zijn fans om Ween te liken, for one day, “you will get down on your filthy knees and crawl to the altar that is Ween”. In 1994 kwam C&C uit, nummers werden gespeeld door Beavis & Butthead en de rest is geschiedenis.
Qua humor: hun volgende plaat heette 12 Golden Country Greats, een countryplaat met daarop 10 (!) nummers.
Ween was ook een pionier als het op bootlegs aankwam. Ze vroegen hun fans expliciet om hun optredens op te nemen en steunden zelfs een website die al dat materiaal verzamelde.
3. 5 mei is een feestdag in Mexico en de VS. Dat heeft twee directe connotaties in mijn brein:
- op 5 mei 2012 waren we in Denver, alwaar een (voor ons onverwacht) volksfeest losbarstte met taco's en kaas.
- Cinco de cuatro, het begin van het vierde seizoen van Arrested Development (zie ook een van mijn eerdere posts).
In 1994 wist ik niet eens wat Cinco de mayo was, nu heb ik altijd twee weetjes klaar over 5 mei.
4. Wie vermoordde de broer van de zanger?
Die vraag hangt vast aan Cinco de mayo, het vorige puntje. Wie de broer van de zanger vermoordde ga je wel zelf moeten uitzoeken op dit le-gen-da-ri-sch nummer van Ween. Ze hebben alle Spaanse woordjes die ze kenden in één nummer proberen te proppen en refereren aan het feest van 5 mei. Iemand heeft de broer van de zanger vermoord en nu gaat hij op zoek naar wraak.
Buenos Tardes Amigo is/was traditioneel de afsluiter van Ween-concerten. Ween-concerten duurden minstens 3 uur, anders werd het publiek boos en ongelukkig en riepen ze boe. Ik heb het geluk gehad Ween 3 keer te mogen aanschouwen. Een eerste keer in Hof ter Lo (nu Trix) in 1995, de tweede keer in Vooruit in 1997 en de derde keer in de Handelsbeurs in 2003. Elk concert was een belevenis, rijkelijk overgoten met Duvel en eindigde steevast met pijnlijke voeten van lang recht te staan en Buenos Tardes Amigo, dat door de heren Ween vaak tot een half uur en langer gerokken werd.
Een spaghettiwestern van Sergio Leone vermomd als popsong. Ik zie niet veel bands die dit aankunnen. Zeker geen bands die meteen daarna The HIV-song op hun plaat zetten.
Allez hup, alles van Ween nog eens afspelen...
Ik ben trouwens niet de enige fan van Ween, er zijn mensen die dat allemaal veel mooier kunnen beschrijven: Otto-Jan Ham bvb, die in 2016 naar New York vloog om een reünieconcert van Ween te kunnen zien. Hij had niet eens kaartjes voor dat concert.
