Promenadeballade

Op aanraden van de medische staff maak ik tegenwoordig elke middag een wandeling om de spieren in de nek zachtjes te versterken en tevens de knie niet te overbelasten.

Ons kantoor bevindt zich heden ten dage in de wijk Arceaux. In het Vlaams : de bakfietswijk van Montpellier. Dure grote huizen met een bevolking die zich liefst met de elektrische fiets voortbewegen en elke ochtend de palier van de school bezetten met hun bakbeesten, tot ergernis van de rest van de bevolking die vindt dat ze met hun benzineslurpende SUV op de stoep moeten kunnen stoppen om die arme bloedjes van kinderen die nauwelijks 5 meter kunnen wandelen te droppen.

Kortom, een wijk waar het goed toeven is. Wie de luchtfoto's op Google bekijkt ziet ook een iets grotere concentratie aan zwembaden in deze wijk, vergeleken met veel andere wijken in Montpellier. 

De wijk werd vanaf het einde van de 19de eeuw gebouwd. Montpellier begon zich uit te breiden, net als elke stad in die periode. De meeste huizen zijn minder dan 100 jaar oud. Niet alleen huizen, ook kerken en andere bijzonder nuttige gebouwen werden opgetrokken.

Tijdens mijn dagelijkse wandeling vergaap ik mij aan halve kastelen en hele kerken. Het mag duidelijk zijn : het volk dat hier kwam wonen was kapitaalkrachtig. In Gent is er het miljoenenkwartier, hier is het Les Arceaux.  

 

Volgende keer : het aquaduct.

Er brandt een lampje in mijn hart...

... en dat is voor Jeeeeeeheeeezus ! (*)

Enige tijd geleden kreeg ik een aanvraag voor een rondleiding in de stad : 90 personen, 3 gidsen, 3 uur, ze willen zeker de militaire barakken zien (die bestaan niet meer, enkel de omwalling, maar alla) en de Arceaux. Zaterdag, van 9u tot 12u.

Een beetje later : kun je de klanten om 8u oppikken aan hun hotel en met hun meerijden tot waar de andere gidsen zullen wachten ?

Euhm, baja zeker, maar dat is wel heel vroeg als je weet dat het maar 10 minuten rijden is.

Allez, om 8u30.

De avond voordien krijgen verschillende mensen van de toeristische dienst verschillende zeer verwarrende en tegenstrijdige berichten via sms. Komt er op neer : we veranderen niets meer, we staan om 8u30 aan het hotel. Punt.

Om 8u krijgt één van de gidsen een sms : we zitten op de bus te wachten, waar blijven jullie?

Om 8u20 stipt vertrekken we met de bus naar het stadscentrum. 10 minuten later zijn we daar. Ondertussen krijg ik te horen dat ze om 9u30 in de kathedraal moeten zijn voor de mis. Enigszins uit de lucht vallend vraag ik om dat nog een keer te herhalen. Jaja, om 9u30 mis in de kathedraal. Dat is niet mis.

Klant is koning, dus wij op een drafje naar de kathedraal. 90 pelgrims uit de Filippijnen achter ons aan die allemaal foto's willen nemen van elk gebouw in Montpellier en ondertussen een taartje kopen en een jurkje passen enal. Een kleine dierentuin ongeregeld.

Om stipt 9u30 droppen we de groep af in de kathedraal. Professionals, wij ! 

Daar is in geen velden of wegen een pastoor te bekennen. Geen pniek ! Ze hebben hun eigen gerief mee. De pastoor kleedt zich om, telt de hosties, proeft de wijn en doet zijn ding. 

De reisleidsters laten ons ondertussen weten dat we om 11u, dus niet om 12u, terug aan de bus verwacht worden, want ze moeten nog naar Lourdes.

De mis begint een kwartier te laat en duurt drie kwartier - ik laat u zelf uitrekenen hoe laat het ondertussen is - en dan moet uiteraard iedereen dringend naar het toilet. In de kathedraal is één WC. Om 2 voor 11 stap ik de kathedraal buiten met de laatste piskes. De groep van 90 personen is ondertussen verspreid geraakt over de hele stad.

We wandelen voorbij de ijsjeszaak, iedereen wil een ijsje. We wandelen voorbij de chocolatier, iedereen wil pralines. We wandelen voorbij de H&M, iedereen wil een bloes. We wandelen voorbij een hambergerkraam, iedereen wil een hamburger. Ik voelde mij precies weer de ei! leider! bij de jeugdbeweging. Niemand had haast, niemand deed zelfs maar alsof ze zich haastten.

Ik vond het hilarisch, de reisorganisatie iets minder. Rond ongeveer bij benadering à peu près 11u45 stipt zet ik de laatste taffelaars af aan de bus. 

Heerlijk, die groepsreizen !

Maar kijk, ik ben in een katholieke kerk binnengestapt en ik ben niet spontaan ontbrand. 

(*) nu zit die oorwurm in Jan zijn hoofd !

Echappée belle

Montpellier en regio speelt deze week de hoofdrol in Echappées belles, een tv-programma dat elke week een andere stad of regio in de kijker zet. Het is populair gemaakt, dus de informatie die gegeven wordt is niet altijd juist. Wie het uithoudt tot minuut 8:40 zal verrast worden door het werk van Jan Fabre in Montpellier, de bekende Luxemburgse kunstenaar.

In ieder geval, schone reclame voor een schone stad en blijkbaar valt er buiten de stadsmuren ook wel teen en tander te doen, dus wat houdt jullie tegen ? Kom af ! 

Mensen zijn nog dommer

Zaterdagnamiddag 16u. Ik heb afspraak met 3 rijke Amerikanen voor een rondleiding in de stad. Ze verblijven in het duurste hotel van Montpellier, enkele km buiten het stadscentrum. De reis is door een of ander bureau geboekt.

16u10, geen klanten, ik probeer de chauffeur te bellen waarvan ik vooraf het nummer ontving. Geen antwoord. Idem voor het WhatsApp bericht dat ik naar de klanten stuurde.

16u20, eindelijk antwoord de klant op mijn WhatsApp bericht : "Hoe, gij zit in de stad, wij wachten op u in het hotel"

Ik was heel even sprakeloos.

Dachten ze echt dat we eerst 6 km gingen wandelen in 35 graden Celcius?

Het is een waar mysterie hoe sommige mensen erin geslaagd zijn tot op bejaarde leeftijd doorheen het leven te fietsen.

Een uur later dan gepland staan ze aan de toeristische dienst. De taxichauffeur is gesommeerd om hen tot aan de deur te begeleiden. Er moet ook nog een taxi gevonden worden voor de terugrit om 18u, de chauffeur kan niet, vraagt of dat wat later kan, "neen, 6 uur." Een vrolijke bende, dat wordt lachen.

De mijnheer is totaal niet geïnteresseerd, loopt te telefoneren, stelt vragen over dingen die ik 2 minuten eerder vermeld heb, the works.

Aan het einde van de rush door de stad geeft hij me wel een dikke fooi alvorens in de chique Tesla richting hotel te stappen. 

Een uur later belt de taxichauffeur : "uw klanten hebben gevraagd of ik hen morgen naar Béziers kan brengen, maar ik kan niet. Is het mogelijk een andere taxi te zoeken ?"

Bon, dat zijn mijn klanten niet, débrouillez-vous ne keer zelf é zeg.

Sneeuw

Op 28 februair 2018 reden we van België naar Ornaisons met de auto, via Toulouse. Tussen Carcassonne en Ornaisons kwamen we geen enkele tegenligger tegen en aan onze kant was de autostrada ook min of meer verlaten. We hadden geen idee wat er aan de hand was, het leek alsof de zombie apocalyps zonder ons begonnen was. Onderweg luisterden we naar de radio en hoorden we dat er in de Hérault 20 cm sneeuw gevallen was. Het gevolg : honderden kilometer file, want van strooiwagens of ander sneeuwruimend materieel hadden ze hier natuurlijk nog nooit gehoord, laat staan winterbanden. Sommige mensen zaten meer dan 24 uur opgesloten in hun auto op de autostrade, de brandweer en het leger moesten massaal uitrukken om mensen water, eten en dekens te bezorgen. Heel wat mensen lieten die auto gewoon achter en trokken te voet verder. Door die files was de hele autostrade tussen Avignon en Perpignan compleet geblokkeerd. Niemand kon vooruit of achteruit.

De autostrade richting Toulouse kreeg geen vers aanbod aan voertuigen meer en wie richting Narbonne wou liet dat plan varen. Daarom waren wij zo alleen.

Exact 6 jaar geleden zag Montpellier er zo uit :

Wiiii!

Gratis

Ge hebt het misschien gezien op 't gesproken dagblad, sedert gisteren is het openbaar vervoer in Montpellier voor de inwoners gratis.

GrAtIs BeStAaT nIeT !!! - je hoort de rechtse toestenbordridders van ver op hun telefoon tokkelen.

En toch, het kost de modale belastingbetaler niets. Nu ja. Uiteindelijk zal het wel doorgerekend worden, want het zijn de Montpellieraanse bedrijven die vanaf nu jaarlijks zo'n 39 miljoen euri moeten ophoesten. Een "mobiliteitsbelasting".

Gisterenaaf trokken we de stad in voor het grote feest van de gratuité. Duizenden anderen hadden hetzelfde idee en het was koppen lopen op La Com, zoals die van Montpeul hun geliefde Place de la Comédie noemen. De stevige wind (windstoten tot 8 beaufort, we zijn hier duidelijk meer gewoon dan Oudenaarde, want de kerstboom bleef netjes staan) gooide toch wat roet in het eten, want van de aangekondigde straatanimatie zagen we niet veel.

Hoe verplaatst een Fransman zich naar een feest ter ere van gratis openbaar vervoer ?

Met de auto natuurlijk. De invalswegen zaten compleet vast, er werd getoeterd dat het een lieve lust was. Iedereen weet natuurlijk dat claxoneren de files miraculeus oplost.

Zoals het hoort was het feest om 22u afgelopen, want morgen werkendag enal. We waren net op tijd thuis om de Slimste dit seizoen op magistrale wijze te zien winnen.

Toch nog poollicht gezien dit jaar

File op het feest van het openbaar vervoer, dat is vast de schuld van de fietsers.

De maan? Of...?

De grote stad

Ge maakt wat mee

in Montpellier.

De grote stad trekt volk van alle slag aan. Dat groeit en bloeit en af en toe hebt ge een sterk verhaal om aan de kleinkinderen te vertellen.

Gisterenavond, na een lange dagtaak, gids ik een internationale groep doorheen de stad. Ze waren een kwartier te laat en moesten ook nog een kwartier vroeger dan voorzien vertrekken. Dat zorgt voor stress bij een gids, want een rondleiding van anderhalf uur, dat is al limiet, in een uur wordt het helemaal moeielijk. Bon, klant is koning, dus passen we ons aan. Ik sta een bevlogen uitleg te geven op de Place de la Comédie. Plots baant een landloper zich een weg door de groep, opent zijn gulp, haalt zijn pierlewiet tevoorschijn - een heel kleintje trouwens - en begin vrolijk in het midden van de kring te plassen.

Probeer je daar maar eens uit te (hihi) lullen...

 

(foto van Piet Uitdebroek)

Seizoen 2022 zit er op

Het toeristische seizoen 2022 is duidelijk over. Waar we in september nog wat rondleidingen hadden met tot 20 personen, haast allemaal studenten en jeugdige bejaarden, viel het in oktober helemaal op zijn gat. Normaal zou ik nu in de stad rondlopen met wat toeristen, maar aangezien er maar 3 personen geboekt hadden werd die tour geannuleerd.

De resultaten :

122 rondleidingen, 1053 personen. Hoogste tip : 100 dollar (!); laagste tip : 0 euro (een Italiaanse "reiziger" die 's nachts met Flixbus van de ene stad naar de andere reisde en overdag zo weinig mogelijk geld uitgaf door FreeTours te doen en een uur in de wind stonk wegens al 2 weken geen douche gezien). 

Verder genoot ik 1 week van covid in het hoogseizoen en annuleerden we 4 dagen wegens weer en ontij.

Speciale rondleidingen : 3 voor "nieuwkomers"; 4 over Street Art; 2 Craft Beer Tours. Vooral die craft beer tour vind ik jammer, dat is een mooie rondleiding, al zeg ik het zelf.

Bij de debriefing werd ook duidelijk dat van alle mensen die een rondleiding volgden 2/3de Spaanstalig is en slechts 1/3de Engelstalig. Bijzonder is dat.

Als u mij nu dan wil excuseren, ik moet dringend in mijn zetel gaan hangen en de vakantie inzetten.

Kak!

Afgelopen nacht rond 3 uur lees ik het nieuws : Anna Von Hausswolff komt niet naar Montpellier vanaaf.

Ze is ziek. 

Damn.

Häxan

Jawel, je leest de titel juist : Häxan, of Zweeds voor heksen.

Wat zegt Wikipedia : 

Häxan is een Zweeds/Deense documentaire/mockumentary/horrorfilm uit 1922 onder regie van Benjamin Christensen. De productie gaat over de historie van hekserij, maar bevat ook een aanzienlijk aantal elementen uit het horror-genre. De film vertelt de geschiedenis van hekserij en heksenvervolging in Europa in een documentaire-achtige stijl. Sommige scènes in de film zijn echter eerder pure fantasie en tonen beelden van de hel, Satan en heksensabbats.

Häxan wordt vooral geroemd vanwege de voor de tijd van uitgave vooraanstaande speciale effecten en destijds opmerkelijk gewaagde beelden. Verschillende scènes tonen satanisme, martelingen en naakt. Häxan was op het moment van verschijnen de duurste Scandinavische film ooit en kreeg uitstekende kritieken. In andere landen, waaronder de VS, werd de film destijds verboden of gecensureerd vanwege de controversiële scènes.

In de VS is Häxan inmiddels in het publiek domein beland.

Een film die in de VS verboden werd, dat kan alleen maar een goeie film zijn.

Zaterdag wordt Häxan in Montpellier vertoond met live muziek. Joepie! Hekserij! Satanisme! Mensen bang maken van zwarte katten!

Rondleiden

Eén van mijn laatste opdrachten voor het migrantenbedrijf - pardon - expatbedrijf waarvoor ik soms werk zal een rondleiding van een dag zijn voor een Amerikaan die het plan heeft opgevat om in het zuiden van Frankrijk te komen rentenieren. Spreekt geen woord Frans en begrijpt niets van Europa, maar het weer is hier goed en de gebouwen zien er oud uit.

Zo liet ik hem weten dat we ergens zullen afspreken voor een koffie om daarna Montpellier te voet en per tram te ontdekken. Zijn reactie : "met het openbaar vervoer????" 

Ik antwoord dat dat zowat de enige mogelijkheid is, waarbij hij zich opnieuw oprecht verbaasd afvraagt waarom dat niet gewoon met de auto kan. Dat hij toch nog even moet nadenken of hij wel met de tram wil rondrijden.

Dat Montpellier een autovrij centrum heeft, dat rondrijden met een auto in een stad sowieso een absurd concept is, dat de naft tegenwoordig stukken van mensen kost, dat parkeren onmogelijk is en dat het ongeveer 7 keer zo lang duurt om dezelfde afstand met de auto af te leggen ... Laat staan dat autorijden voor afstanden minder dan 5 km gewoon belachelijk is. Allemaal niet van tel. De adoratie van Amerikanen voor hun heilige koe gaat nog ettelijke decennia duren.

Op onderstaande foto zie je twee groepen mensen die een koffie gaan drinken : boven Amerikanen, onder Fransen.

Heerlijk toch, als je zo naïef in het leven kunt staan.

Het zal wellicht ook als een complete verrassing komen dat een koffie hier 1,20 euro kost en dat ze hier met koffie koffie bedoelen en niet een halve liter melk met een centiliter koffie.

Klimaatvluchtelingen & energieontglippers

Het is begonnen, volgens de VRT nieuwsdienst is het goedkoper om in het zuiden van Spanje te overwinteren dan om thuis te blijven. Zeker wie aan telewerk doet kan gemakkelijk de barre Belgische winter - en de daarbijhorende stookkosten - vermijden door enkele maanden in Benidorm te gaan zitten. Lekker weer, lekker eten (want voornamelijk Hollands) en lekkere wij...nen.

Voor 1200 euro is je verwarming betaald en wordt er drie keer per dag voor je gekookt.

Afgelopen week volgde een Duitser mij op rondleiding doorheen Montpellier. Een jongeman, werkt in IT en hij had beslist om het koude Berlijn achter te laten om in het warme Montpellier te komen wonen. 

Ik kon het niet over mijn hart krijgen om te vertellen wat er in 2018 gebeurde...

Fietserkenfiets

Met de nieuwe job in het achterhoofd mag de conditie vanaf nu weer wat opgekrikt worden. Afgelopen zaterdag zou ik eerst een rondleiding doen en daarna zouden we naar Sète rijden, want daar kwamen klanten aan. Op zaterdagochtend kwam niemand opdagen voor de rondleiding, dank u wel Philippe. Om 15u ontving ik een bericht van de klanten in Sète : ze hadden hun aansluitende vlucht gemist door een vertraging en zaten nu vast in Amsterdam. Bovendien had de autoverhuur in Montpellier hen laten weten dat ze hun reservering en de 800 euro die ze betaalden kwijt waren. 

We hadden beslist om op zondag een toertje te fietsen, dus dat werd Sète. De klanten zouden rond 15u aankomen. We fietsten richting zee, daarna langs het Canal du Rhône à Sète - een kanaal in een meer (!) om dik twee uur en 34 km later het vakantiehuis te bereiken op de Mont St.-Claire. Puffen!

De klanten arriveerden bijna stipt mét een huurauto. Der was een fikse discussie ontstaan bij het autoverhuurbedrijf, na dewelke ze niet enkel beslisten om toch een auto aan de mensen te geven, maar aangezien alle goedkope modelletjes nu de deur uit waren, ook nog eens een dikke BMW als upgrade.

Vrolijke Duitsers, Guten Morgen, hun fehrien ware duidelijk al in Amsterdam begonnen, waar ze op kosten van KLM eine Ûbernachtung op hotel en ein Abendessen op restaurant hadden gekregen.

En toen was onze dag nog maar halfweg, want we moesten nog terug naar huis. We beslisten om het kanaal dit keer rechts te laten liggen, want het jaagpad bestaat voor 99,9% uit gravel en voor 0,1% uit gammele metalen brugjes. We radelden landinwaarts, op zoek naar het fietspad dat Poussan met Montpellier verbindt en zoefden gezwind over berg en door dal naar huis terug.

75km in dik 4 uur, er is nog werk aan de winkel, maar wat een heerlijke fietsdag was me dat zeg. Volgende keer pak ik wel de koersfiets, want die mevrouw met haar elektrische fiets die mij de hele tijd voorbijstak, dat is niet goed voor de moral. 

Oh ja, onderweg zagen we ook nog wat kwallen. In het kanaal zwommen kanjers rond van ongeveer een halve meter doormeter. Nog nooit gezien en in ieder geval ga ik nooit nog in open water zwemmen!

Aan de slag

Gidsen in Montpellier is leuk, erg leuk zelfs, maar het brengt nauwelijks brood op tafel. Het was vroeger zelfs in Gent zo dat ik 1 professionele gids kende die voltijds kon leven van zijn job. Al de rest waren bijverdieners. Net zo in Frankrijk : gidsen is in het beste geval een leuke bijverdienste, in een zeer uitzonderlijk geval een job.

Daarom solliciteerde ik onlangs voor de eerste keer in zowat 15 jaar. In Montpellier woont een bedrijfje dat fietsvakanties aanbiedt : le Vélo voyageur. Gaande van een lang weekend tot een 10-daagse. Ik kreeg in mijn mailbox een automatische e-mail dat ze op zoek waren naar iemand die Frans-, Nederlands-, Engelstalig is en een beetje Duits zou ook van pas komen, want ze hebben grootse plannen. 

Ik trok mijn properste T-shirt aan voor een gesprek. Keerde terug voor een testje (haal de fouten uit deze brochure in 15 minuten... URGH) en nog een gesprek met mevrouw de bazin/oprichtster.

Dat ze zeer veel kandidaturen hadden ontvangen enal. 

De bazin/oprichtster blijkt getrouwd met een Vlaming en woonde de afgelopen 7 jaar in Brussel. Een Française die Nederlands kan!

Na het fijne gesprek vorige vrijdag, lieten ze mij weten dat ik maandag of dinsdag gecontacteerd zou worden, ook als het slecht nieuws zou zijn.

Maandag en dinsdag gingen voorbij, op woensdag begon ik dan maar te vergeten dat ik de job zou krijgen. Vandaag, om bijna 18u, Remco Evenepoel stond nog op het podium van de Vuelta, belde François mij. 

Dat het wel even geduurd had en toch nog veel kandidaten enal, maar als ik nog altijd interesse had kreeg ik de job. Hoppa.

Een deel van de job is fietsreizen maken. Op kosten van de firma op reis en een fietsreis ineen knutselen. 

Dus : op 24 oktober begin ik weer voor echt te werken. Benieuwd!

Ohustus

Het zuiden van Europa, waar duizendmiljoen toeristen allemaal met iets over het smeulende asfalt lopen te sleuren : een kind, een pilsje of een broodje smos; en tegelijk vaak verzuchten : 't is warm... Terwijl het dus het grootste deel van de tijd amper 35 graden was. 's Morgens strompelde de meute moeizaam uit haar hol, sleurhut of verplaatsbare woning van zeildoek. Te weinig geslapen, te veel gezopen, te warm en geen airco in dit achtergestelde gebied. 

Vakantie? Afzien! Lijden! Volgend jaar gaan ze naar de Noordpoolcirkel, dat staat vast.

Om 10 uur worden ze verwacht in het centrum van Montpellier voor een mensonterende wandeling van 2 uur en anderhalve kilometer. Starten op een geplaveide vlakte waar geen sprietje schaduw valt. 10 uur en het staat al vast dat binnen enkele uren de mussen uit de dakgoten zullen vallen. "Het is een draaglijke droge hitte" wordt als een jammerend mantra herhaald, in Vlaanderen zouden ze het een "frisse hittegolf" noemen. Echt geloven doen ze dat niet. Als we fijntjes opmerken dat het in het noorden van Europa nòg warmer is, dan kijken glazige ogen ons vol ongeloof aan. 

De wereld staat in brand. Half Frankrijk ging ondertussen in de hens. Schattingen vertellen ons dat zowat 90% van alle bosbranden het gevolg zijn van menselijke handelingen : gaande van een boze ex-brandweerman tot een achteloze automobilist die zijn/haar sigaret door het raampje naar buiten gooit.

Het was een consistente hete zomer in Montpellier. De afgelopen twee maanden lag de temperatuur zowat elke dag tussen 30 en 35 graden, zelden warmer, nooit frisser. 

Half augustus kregen we een dag of twee met wat regen. Veel toeristen hoopten dat het zou afkoelen. Lachen ! Als het geregend heeft, dan voelt het zowaar nog warmer, wegens de vochtigheid.

Het is uitkijken naar de herfst. Terug kunnen slapen in een frisse slaapkamer, het lijkt me heerlijk.

Bezoekt Montpellier (met de trein ! )

Ah ja, want binnenkort is het toeristenseizoen afgelopen en dan is het zowaar nôg leuker in het Gent van het zuiden.

Montpellier ligt op 5u en 13 minuten van Tourcoing, een kwartierje minder vanuit Rijsel. Met Ouigo trein je rechtstreeks van het noorden naar het zuiden, soms voor amper 20 euro. Sneller, goedkoper en een pak milieuvriendelijker dan de vlieger.

Tourcoing of Rijsel vind je te onhandig ?

Vanuit Brussel kun je ook rechtstreeks, dan duurt het een dikke vijvenalf uur en kost het iets meer (als je een beetje oplet, vroeg boekt, sta je voor minder dan 50 euro in Montpellier). Nog altijd sneller, goedkoper en een pak milieuvriendelijker dan de vlieger.

Tip ! Soms kun je voor enkele euri upgraden naar eerste klasse. Het comfort ! Ohlala. 5 uur op het gemak naar films kijken, boeken lezen, een glaasje cava drinken...

Als het echt moet, dan kan de vlieger ook, maar niet vanuit Brussel. Dan wordt het Rijsel of Amsterdam en betaal je je blauw (minstens 250 euro), moet je 3 uur op voorhand daar zijn en mag je alleen maar een klein valieske meenemen. Je vliegt wel maar anderhalf uur, in een smal stoeltje met een aap die de hele tijd tegen je stoel zit te schoppen, de lucht in te ademen die de rest zit uit te blazen.

Of je vliegt goedkoop naar Béziers met Ranair, dan land je in den bled en moet je op eigen houtje het station van Béziers vinden om van daaruit naar Montpellier te sporen. Je vertrekt vanuit Charleroi waar je ook drie uur op voorhand moet zijn, je wordt opgelicht door een goedkope vliegtuigmaatschappij die toch allerlei extra's aanrekent en het personeel wordt zwaar uitgebuit. Totale kostprijs : pakt 30 euro, zonder het vervoer van en naar de luchthaven.

Het is moeilijk te snappen waarom de eerste reactie van mensen die op reis willen nog altijd het vliegtuig is. Vliegtuigen zijn voor korte tot middellange afstanden al lang niet meer sneller dan treinen, al lang niet goedkoper meer en ecologisch al helemaal niet meer te verantwoorden.

Het is natuurlijk nog altijd wachten op een degelijk Europees treinnetwerk. Iets dat 100 jaar geleden beter uitgewerkt was dan vandaag...

 

Rocheeke

Vandaag is het de feestdag van Sint-Rochus. 

Sint-Rochus is een populaire heilige in de katholieke kerk en al helemaal in Montpellier. De man zou verantwoordelijk zijn voor vele genezingen van pestlijders. Of de man zelfs bestaan heeft, daar bestaan de wildste theorieën over. Hij zou volgens officiële documenten in Montpellier geboren zijn in 1295. Volgens de katholieke kerk moet dat tussen 1347 en 1350 geweest zijn, want anders klopt er iets niet in het verhaal. Hij stierf op 16 augustus. Of 17 augustus. Of 18 misschien. Of toch de 26ste...? Sommigen denken dat het 9 september was. 

Zijt ge nog mee? Als dit al moeilijk lijkt, hou u dan vast aan de takken van de bomen.

Roch, met een Engel die hem geneest, zijn broek op zijn knieën, zijn rok omhoog om zijn wonde te tonen en een hond met een pistolet in zijn bek. De mirakels lopen op.

Misschien waren het wel verschillende personen met dezelfde naam. In ieder geval, hij leefde ten tijde van de zwarte dood, de pest. Of misschien toch niet... Toen hij 20 was stierven zijn beide ouders. Hij was zo verdrietig dat hij zijn wereldse goederen verkocht en alles weg schonk aan de armen. Nochtans had zijn pa, de gouverneur van Montpellier, hem als nieuwe gouverneur benoemd.

Roch geeft zijn brol weg aan de armen

Hij zou dokter geweest zijn (universiteit van geneeskunde in Montpellier, weetwel) en hij kon mensen genezen door ze een kruisteken te geven. Mirakels galore!

Roch geneest mensen met een kruiske en ook met een tinnen talloor

Hij ging op pelgrimstocht naar Rome, alwaar hij veel goede werken deed tot hij zelf ziek werd en de stad moest verlaten. Hij leefde in de bossen waar hij doodziek, zonder eten en drinken op sterven na dood plots zelf slachtoffer werd van een hoop mirakels : een bron met drinkwater die naast zijn hut ontsprong. Een jachthond die opdaagt en hem brood brengt en dan aan zijn wondes likt die miraculeus genezen. Een engel die hem helemaal geneest, behalve dat plekske op zijn linkerdij. De bijhorende jager die hem vindt en zijn volgeling wordt. 

Hij keert weer naar Montpellier waar zijn nonkel hem eigenlijk liever niet ziet komen, want die is ondertussen gouverneur, dus hij wil anoniem in de stad wonen, tot hij na enkele minuten al opgepakt en in de gevangenis gegooid wordt omdat hij weigert zijn identiteit prijs te geven. Zijn nonkel wilde hem immers dood, want die rekel ging vast zijn job afpakken.

Hij verblijft een tijdje in de gevangenis, ergens tussen de drie en de vijf jaar, wordt opnieuw ziek en de mijnheer pastoor komt langs voor zijn laatste biecht en zalfselen.

Roch gaat dood in de gevangenis

Hij sterft en dan hebben ze plotsklaps door dat hij de beroemde mirakeldokter is en ze voelen zich daar niet goed bij, dus Roch krijgt een grootse begrafenis. 

Het jaar van zijn dood was volgens officiële documenten 1327, maar dat is een probleem voor de katholieke kerk, want in 1327 was er nog geen pest in Europa. Daarom beslist mijnheer de paus dat zijn sterfjaar ergens tussen 1376 en 1379 moet zijn. Op 15, 16, 17 of 18 augustus dus. Of misschien 9 september.

En er is nog een probleem : hij zou gestorven zijn in een gevangenis in Montpellier, maar in Voghera (Italië) beweren ze net hetzelfde : Roch zou daar in de gevangenis overleden zijn en daar in eerste instantie begraven. Historici ontdekten dat zijn lichaam in 1485 getransporteerd werd van Voghera naar Venetië, om daar in een kerk begraven te worden. De paus zweet ondertussen peentjes, want hij begint een beetje uit de hand te lopen met de onzekerheden.

In ieder geval, die zogenaamde Sint-Rochus werd door de katholieke kerk nooit als heilige verklaard ! Hij mag de titel van sint helemaal niet dragen.

Toen ze in de 19de eeuw ein-de-lijk een kerk gingen bouwen in Montpellier ter ere van de populairste en enigste lokale heilige, die dus eigenlijk geen heilige is, hadden ze een probleem : je mag een katholieke kerk alleen naar een heilige vernoemen als je een relikwie hebt. Sommige populaire heiligen moeten 50 vingers en tenen gehad hebben, zo veel relieken bestaan er. Maar ook : vervelend, zijn overblijfselen liggen in Venetië... Wat nu gedaan?

Een monnik reist naar Venetië, heeft een babbel met de lokale bisschop, die is blijkbaar een toffe mens, want hij schenkt de monnik en dus de nieuwe kerk in Montpellier twee relieken : de wandelstok en een stuk van de onderkaak.

Relikwiets

De monnik versiert in Arles nog een stuk been en hupla, ze hebben drie stukken been en wat tanden.

In ieder geval zijn ze extreem trots op Roch in Montpellier. Hij wordt gevierd als een held. Zeker sedert 2020, want Roch heeft enkele specialiteiten als patroonheilige : hij is patroonheilige van dokters, mensen die onschuldig in de gevangenis zitten, honden, vrijgezellen, nog wat dinges en ... hij is patroonheilige van mensen die te lijden hebben onder een pandemie ! Ha !

Dit is een verhaal dat aan bod komt tijdens de wandeling in Montpellier. Onlangs was de dochter van een dokter mee op pad, een Amerikaanse die in Montpellier woont en ze had het met haar vader over dat verhaal, de redding door de hond met het brood. De vader-viroloog ging in op dat kleine deeltje van het verhaal. In mijn hoofd gaat dat dan in de zin van "wacht eens, die hond bracht brood?"

"Dat zeggen ze, maar dat is allemaal legende waarschijnlijk."

"Maar neen, dat is de oplossing : dat brood was waarschijnlijk beschimmeld. Schimmel is penicilline. De pest werd verspreid door een bacterie. Dieje mens is genezen omdat hij beschimmeld brood at."

Dat soort vertelsels maken mijn job de mooiste van de wereld.

Ah ja, die relikwie !

Dat stuk kaak met tanden werd enkele jaren geleden wetenschappelijk onderzocht. Wat ze ontdekten : 

- het is een stuk bot en tanden van een man - check

- van iemand die leefde in de 14de eeuw - check!

- van iemand die slachtoffer werd van de pest - check!!

net zoals de beenderen van 50 miljoen anderen in Europa wellicht.

P. S. De feestelijkheden en de zegeningen vonden dit jaar in de kathedraal plaats ipv de kerk. 

Craft beer tour

En wie staat daar op numéro één in de Tripadvisorlijst 'Beer tastings & tours' in Montpellier ?

Gidsen

In juli ging ik 30 (!) keer op pad met toeristen door de stad. Eén keer met een zootje ongeregeld uit de regio Peer in Limburg, you know who you are, 29 andere keren met toeristen van alle slag. Ik had in totaal 230 volgelingen. Eet dat, Jezus van Arimatea ! 

30 keer het verhaal van Montpellier op 31 dagen en nog altijd is het plezant. Mensen dingen wijsmaken en wijs maken. Eén keer vond een Engelse mevrouw dat zij het beter wist : water is onbelangrijk tijdens een hittegolf. Dat soort koppigheid resulteerde na een kwartier in een malaise. De mevrouw ging voor mijn ogen onderuit en voelde zich behoorlijk gegeneerd door het voorval. We hebben haar dan in een fontein gegooid.

Toegegeven, ik merk wel een groot verschil tussen de zomertoerist die een goedkopen activiteit zoekt en de citytripper die oprecht geïnteresseerd is in de geschiedenis van een stad. Dat merk je niet alleen in de aandacht, dat merk je achteraf ook aan je portemonnee. 

Op naar augustus ! 

A hoppy walk

vizitmontpellier.com

In actie

Er is ook een ander gevolg van al dat gidsen....

Juillet

Juli is alwaar voorbij, de vakantie is half, wij kijken alweer reikhalzend uit naar het einde van ohustus, want het is warm en we zweten en we moeten veel te hard werken enal. All work and no play...

Afgelopen zaterdag verliet een groep varkens (sorry voor de belediging, echte varkens) één van de vakantiehuizen die we beheren. Letterlijk elk kussen, elke matras, elk donsdeken was smerig. De sofa's vol vetvlekken en etensresten, de vloeren vol aangekoekt vuil en sporen van iets dat het glazuur van de tegels afgebeten had.

Toen ze vertrokken zeiden ze nog vol trots dat ze het hele huis gepoetst hadden. Ik vraag mij af of ze sarcastisch waren of dat hun hygiënische normen "iets" lager liggen dan de mijne.

Op zo'n dag vervloek je de mensheid stevig, maar je moet er door, want amper 4 uur later staan de volgende klaar om in te trekken. 

De vloer, geen idee wat daar gemorst werd, maar het gaat er nooit meer uit

Een sofa dient om met iets te kleuren.

Een kussen. Ik WIL zelfs niet weten wat daar op gemorst werd.