Ooit leerde ik op school dat zich verkleden niet hetzelfde is als zich omkleden. Net zoals je niet achter je jas kunt gaan of langs een andere leerling kunt zitten. Ik heb er een levenslange interne grammar nazi aan overgehouden die in alle stilte de grammatica van anderen en mezelf verbetert. Maar daar gaat het nu even niet over.
We hebben in de buurt nogal wat Britse vrienden. Ik durf niet te zeggen "Engelse vrienden", want één van hen is in Wales geboren en een andere in Schotland en dat ligt allemaal nogal gevoelig. Ook al beseffen ze dat het voor ons ook niet gemakkelijk is, zo'n land met verschillende stammen. Zij begrijpen trouwens ook helemaal niets van België. Laat staan dat ze het verschil tussen Vlaams en Nederlands ooit zullen bevatten. Dat is hetzelfde maar ook weer niet. Maar daar gaat het nu even niet over.
Eén van de dingen die Britten leuk vinden zijn feestjes en partijen. Dat vinden wel meer mensen leuk, maar de Britten vinden dat een feestje nóg leuker wordt als er gevierd wordt terwijl je er als een lulhannes bij loopt: verkleedfeestjes. Elk feestje moet een thema hebben, er kan niet zomaar even rondgebeld worden dat er bier en wijn en hapjes zullen zijn.
Binnenkort is het weer van dattum. Het thema is "filmpersonages". Aangezien ik een hekel heb aan verkleedfeestjes en tegelijk geweldig lui ben, heb ik na diep nadenken het ideale filmpersonage gevonden. Ik mag zelfs mijn haar en baard laten groeien, moet de avond zelf een vuil T-shirt en kamerjas aantrekken en hoppa! Klaar. Nu enkel nog van die vunzige White Russians leren drinken...
Rara, wie is het?
zaterdag 13 januari 2018
maandag 8 januari 2018
Werken in Frankrijk
In Frankrijk geldt een minimumloon (smic). Niemand mag minder betaald worden dan 9,88 euro per uur, net geen 1500 euro per maand. Bruto welteverstaan. D.w.z. dat je als voltijds werknemer zo'n 1100 euro netto over houdt. Daarvoor moet je elke dag werken, je verplaatsen (vaak ver), minstens drie talen kunnen, 5 jaar ervaring hebben,... om een job te doen die je haat met collega's die je niet kan uitstaan.
Werkgevers klagen steen en been dat ze geen goed personeel vinden en het verloop van werknemers is gigantisch. Wie werk vindt laat zich na 6 maanden ontslaan, want dan kunnen ze weer 6 maanden stempelen. In veel gevallen houden ze daar meer aan over dan als ze de smic verdienen: kinderopvang, benzine, autoverzekering, etc. kosten vaak meer dan het verschil tussen de werkloosheidsuitkering en de smic.
De hoge werkloosheid ligt niet aan hoge uitkeringen, maar aan het lage minimumloon. Maar laat dat nu net geen populaire/populistische uitspraak zijn onder politici, die hun extraatjes niet van het kiesvee ontvangen, maar van industriële lobby's die de lonen en onkosten zo laag mogelijk willen houden.
Dat het ook anders kan bewijst Luxemburg, met een minimumloon van 2000 euro per maand. Ja maar, brullen tegenstanders, dat is onbetaalbaar! Dat is slecht voor de werkgelegenheid. Dat is slecht voor de economie. Voorwaar ik zeg u: stierenkak! De enigen die rijk worden van lage lonen zijn de aandeelhouders en grootindustriëlen. En wat doen die met hun geld? Ze betalen zo weinig mogelijk belastingen, sluizen het door en parkeren het op overzeese rekeningen, geven het alleen uit aan luxeproducten waar enkel de happy few nog rijker van worden. Een normale mens die wat meer verdient geeft dat geld uit. Eet kwalitatiever. Draagt betere kleren. De enigen die slechter worden van een beter loon zijn net degenen die rijk worden van mensen die het zich niet kunnen permitteren om lokaal en kwalitatief te kopen. De H&M's, Primarks, McDonalds, Aldis en dergelijke meer. Merken die brol laten maken in landen waar de lonen nóg lager zijn; die waterige bucht kopen van landbouwers bij wie het water tot de lippen staat; merken die nauwelijks tot geen belastingen betalen en die nefast zijn op wereldwijd ecologisch vlak. Miljoenen mensen worden uitgeperst door die ketens, enkele duizenden verdienen er grof geld mee. Zo veel dat ze niet meer kunnen bevatten hoe rijk ze zijn.
Geef een normale mens meer geld en hij zal die miljardenbusiness als een baksteen laten vallen. En daar knelt het schoentje natuurlijk. Wie rijk is wil alleen maar méér méér méér. Ten koste van alles.
Wat blijkt? Luxemburgers zijn de rijksten ter wereld. Ze verdienen gemiddeld 3 keer zoveel als de rest van de Europeanen. In Luxemburg is niet één Primark.
Of Denemarken, waar een werknemer bij McDonald's maar liefst 21 euro per uur verdient. Denemarken dat ook niet meteen bekend staat om zijn armoede. En de hamburgers werden nauwelijks duurder. De aandeelhouders verdienen wat minder, dat is waar. Maar het personeel koopt betere kleren. In Denemarken is niet één Primark. Wat zeg ik: in alle Scandinavische landen is niet één Primark!
Denemarken heeft een werkloosheidsgraad van dik 4 %, Frankrijk haast 10%.
Als er dus nog een keer één of andere pipo beweert dat zijn regering over Jobs! Jobs! Jobs! gaat, lach hem dan eens vierkant uit a.u.b.
Wij mensen zijn zo machtig, maar we weten het niet. We kunnen van vandaag op morgen de globale economie op haar gat helpen, de rijken opeten, zelf ons loon bepalen. Helaas wordt de modale mens onder de knoet gehouden en bang gemaakt en durft hij niet te protesteren vanwege de dooddoener: "als jij het niet doet, er staan 10 anderen te wachten".
Daarom werden we dan maar zelfstandig. Op die manier bepaal je zelf je minimumloon. Voor 10.000 euro komen we niet uit ons bed... 10,000 euro! Tien. Pardon, een punt i.p.v. een komma getypt. Sorry.
Werkgevers klagen steen en been dat ze geen goed personeel vinden en het verloop van werknemers is gigantisch. Wie werk vindt laat zich na 6 maanden ontslaan, want dan kunnen ze weer 6 maanden stempelen. In veel gevallen houden ze daar meer aan over dan als ze de smic verdienen: kinderopvang, benzine, autoverzekering, etc. kosten vaak meer dan het verschil tussen de werkloosheidsuitkering en de smic.
De hoge werkloosheid ligt niet aan hoge uitkeringen, maar aan het lage minimumloon. Maar laat dat nu net geen populaire/populistische uitspraak zijn onder politici, die hun extraatjes niet van het kiesvee ontvangen, maar van industriële lobby's die de lonen en onkosten zo laag mogelijk willen houden.
Dat het ook anders kan bewijst Luxemburg, met een minimumloon van 2000 euro per maand. Ja maar, brullen tegenstanders, dat is onbetaalbaar! Dat is slecht voor de werkgelegenheid. Dat is slecht voor de economie. Voorwaar ik zeg u: stierenkak! De enigen die rijk worden van lage lonen zijn de aandeelhouders en grootindustriëlen. En wat doen die met hun geld? Ze betalen zo weinig mogelijk belastingen, sluizen het door en parkeren het op overzeese rekeningen, geven het alleen uit aan luxeproducten waar enkel de happy few nog rijker van worden. Een normale mens die wat meer verdient geeft dat geld uit. Eet kwalitatiever. Draagt betere kleren. De enigen die slechter worden van een beter loon zijn net degenen die rijk worden van mensen die het zich niet kunnen permitteren om lokaal en kwalitatief te kopen. De H&M's, Primarks, McDonalds, Aldis en dergelijke meer. Merken die brol laten maken in landen waar de lonen nóg lager zijn; die waterige bucht kopen van landbouwers bij wie het water tot de lippen staat; merken die nauwelijks tot geen belastingen betalen en die nefast zijn op wereldwijd ecologisch vlak. Miljoenen mensen worden uitgeperst door die ketens, enkele duizenden verdienen er grof geld mee. Zo veel dat ze niet meer kunnen bevatten hoe rijk ze zijn.
Geef een normale mens meer geld en hij zal die miljardenbusiness als een baksteen laten vallen. En daar knelt het schoentje natuurlijk. Wie rijk is wil alleen maar méér méér méér. Ten koste van alles.
Wat blijkt? Luxemburgers zijn de rijksten ter wereld. Ze verdienen gemiddeld 3 keer zoveel als de rest van de Europeanen. In Luxemburg is niet één Primark.
Of Denemarken, waar een werknemer bij McDonald's maar liefst 21 euro per uur verdient. Denemarken dat ook niet meteen bekend staat om zijn armoede. En de hamburgers werden nauwelijks duurder. De aandeelhouders verdienen wat minder, dat is waar. Maar het personeel koopt betere kleren. In Denemarken is niet één Primark. Wat zeg ik: in alle Scandinavische landen is niet één Primark!
Denemarken heeft een werkloosheidsgraad van dik 4 %, Frankrijk haast 10%.
Als er dus nog een keer één of andere pipo beweert dat zijn regering over Jobs! Jobs! Jobs! gaat, lach hem dan eens vierkant uit a.u.b.
Wij mensen zijn zo machtig, maar we weten het niet. We kunnen van vandaag op morgen de globale economie op haar gat helpen, de rijken opeten, zelf ons loon bepalen. Helaas wordt de modale mens onder de knoet gehouden en bang gemaakt en durft hij niet te protesteren vanwege de dooddoener: "als jij het niet doet, er staan 10 anderen te wachten".
Daarom werden we dan maar zelfstandig. Op die manier bepaal je zelf je minimumloon. Voor 10.000 euro komen we niet uit ons bed... 10,000 euro! Tien. Pardon, een punt i.p.v. een komma getypt. Sorry.
zaterdag 6 januari 2018
2017 was een rotjaar,
en 2018 begint al niet veel beter...
Daar, het is gezegd. Gelukkig nieuwjaar en dat we ze nog lang mogen mogen. Wie nog in de roes van de jaarwisseling verkeert stopt het beste met lezen, uw humeur zal er niet op verbeteren. Mijn excuses bij voorbaat.
Een klein verslag over een bewolkt jaar.
Januari
Het jaar begon met nekpijn. Veel pijn. Een bezoek aan de dokter - over dokters in Frankrijk volgt ooit nog wel een opgezette boom - en die stelt vast: torticollis. Warmte en kinesitherapie zullen dat vast wel oplossen. Na het eerste bezoek aan de kinesist met draaien en knikken en bewegen en al beland ik de volgende ochtend met ondraaglijke pijnen in de eerstehulpdienst van Narbonne. Ik krijg een nekband aangemeten en mag mijn hoofd niet meer draaien. Vertel mij wat!
Foto's en echo's laten niets zien, ik moet onder de scanner. Het zou kunnen dat het een hernia is tussen wervel 6 en 7, maar dat staat niet vast. Ik krijg een batterij aan pillen en patches voorgeschreven: valium, codeïne en morfine. Ik kan weer min of meer slapen, maar de morfine maakt mij bijzonder mottig.
In de Grootste natie ter wereld wordt een dementerende bejaarde ingezworen als president. Een wereldwijde trend die ook daar doorgezet wordt. Meer respect voor ouderlingen, of ze nu blank, zwart of oranje zijn.
Februari
We gaan naar IJsland! Hoera! Helaas zorgen de valium en codeïne en morfine ervoor dat het niet echt een comfortabele reis wordt. Ik doe alsnog mijn best om ervan te genieten en besef ten volle wat voor fantastisch land IJsland is. Absolute aanrader. We nemen ons voor dat IJsland ook een keertje in de zomer bezocht moet worden. Op een dag.
Maart
Ik mag ein-de-lijk onder de scanner. De MRI toont aan: hernia. Ondertussen ben ik gestopt met pillen pakken, want ik werd er ziek van. Dan maar pijn lijden. Ondertussen moeten we ook een klusje afwerken. Een Brits koppel vroeg of we de badkamer van hun vakantiehuisje konden renoveren tijdens hun afwezigheid. Begin januari was ik nog net in staat om die badkamer tot puin te herleiden, nu moet ze heropgebouwd worden. Dankzij Wendie komt dat voor de deadline in orde.
April
Begin april (jaja, 3 maanden na het eerste onderzoek) kan ik naar een specialist voor mijn nek. De reumatoloog zegt dat hij daar ook niet veel aan kan doen, maar spuit voor de zekerheid toch maar wat cortisone tussen de wervels. Baadt het niet, dan schaadt het wel.
Behalve dat badkamerklusje heb ik geen dag kunnen werken in 2017. Ik ben eind 2016 zelfstandig geworden en nog niet lang genoeg zelfstandig om op enige ziekteuitkering te kunnen rekenen. Gelukkig heeft Wendie een job gevonden op een camping. Daar zal ze 7 maanden instaan voor de ontvangst van de klanten in het algemeen en de goede werking van de gehele camping en het voltallige personeel in het bijzonder. Dat laatste officieus en terdege vergoed. Not.
Mei
Nog altijd niet in staat om ook maar een punaise van de vloer te rapen sukkel ik verder. De pijn is draaglijk, maar ik kan niet veel doen. Het B&B-seizoen komt dit jaar ook bijzonder traag op gang. Weinig mensen houden dankzij de Trumps, Mays en Macrons van de wereld genoeg geld over om twee keer per jaar op reis te kunnen.
Eind mei gaan we voor het jaarlijkse festival naar Barcelona. De line-up is dit jaar magertjes en we weten niet of het aan mijn humeur of aan die line-up ligt, maar dit jaar amuseren we ons niet zo goed als andere jaren. De twee reisjes - IJsland en Barcelona - die we in 2016 gepland hadden slaan nu een stevig gat in onze begroting. We lijken België wel.
In Frankrijk wordt Macron verkozen tot president. Onder "expats" meteen de ideale gelegenheid om een woordspeling te lanceren. Macron - macaron, weetwel.
Juni
Het B&B-seizoen trekt zich maar langzaam op gang. In mei 2017 hadden we minder dan de helft van het aantal klanten vergeleken met mei 2016, in juni lijkt zich dat te gaan herhalen.
De toestand is hopeloos, maar niet ernstig. Ik voel me ondertussen wel wat beter. Niet onder medische behandeling zijn lijkt ook te werken.
Juli
De eerste week van juli: we blijven maar wat aanmodderen op B&B-vlak. We hebben zelfs de tijd om de plage sauvage van Port-la-Nouvelle te bezoeken. We willen ook het schiereilandje Île Sainte Lucie bezoeken, maar dat mag niet vanwege droogte en brandgevaar.
Dan begint plotsklaps het hoogseizoen. Van de tweede week juli tot de voorlaatste week augustus hebben we nauwelijks een lege kamer. De zomer is heet en duurt lang. Wendie komt zelden voor 21u thuis en ik poets, ontvang mensen en stuur ze weg. We lijken wel een (slecht) geoliede machine. Maar het doet goed om eindelijk weer wat geld binnen te zien komen.
Augustus
Augustus is warm en droog. De droogste zomer sedert het begin van de metingen wordt geopperd. Geen druppel regen is er gevallen na mei. Code oranje! De zwembaden mogen niet gevuld worden en de tuinen niet besproeid, laat staan de auto's gewassen. Onze buurman beslist dat dit het uitgelezen moment is om zijn zwembad te laten leeglopen, te poetsen en opnieuw te vullen.
'Al die regeltjes zijn prima en noodzakelijk, maar ze zijn enkel van toepassing op de anderen' - Frans spreekwoord.
September
Ik zit voor het eerst dit jaar op de moto. We ondernemen een toertje naar twee toeristische trekpleisters in de streek die we tot nu toe niet bezochten. De grotten van Limousis en de gouffre géant de Cabrespine. Fantastische natuurfenomenen die enkele miljoenen jaren in aanbouw waren en pas enkele decennia geleden opgeleverd werden. Precies het Eurostadium.
Adembenemende natuur, maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn mocht er niet met enkele emmers kitsch overheen gegaan zijn. De gids is nog wel zo trots op het klank- en lichtspel...
Oktober
In oktober vindt het Spaans-Catalaanse referendum plaats. De Fransen vrezen dat de Franse Catalanen ook wel eens geïnteresseerd zouden kunnen zijn in zo'n referendum. De Franse Catalanen vinden dat de Spaanse Catalanen niet moeten zagen.
Einde oktober is het nog altijd 30 graden in Ornaisons.
November
In november daalt de omgevingstemperatuur van 30 naar 15 graden. We vinden dat niet fijn. De haard gaat aan en er wordt snert gekookt.
Begin november stopt Wendies contract. We knappen nog wat klusjes op in Sète, bij onze favoriete vakantiehuiseigenaar.
December
Eind november, begin december gaan we nog een weekje weg. Het is een goeie zomer geweest en we hebben echt een break nodig. Het wordt Porto. We vliegen met Ryanair voor amper 25 euro heen en terug (we vliegen minder dan de meeste mensen hoor, toevallig dit jaar twee keer) en huren een auto voor 2 euro per dag (we zijn eventjes niet met de globale economie bezig, u vergeeft het ons). Porto en de Dourovallei zijn absolute aanraders. Het weer is heerlijk, al wordt het 's nachts bitter koud met vriestemperaturen. De inboorlingen zijn oprecht vriendelijk en we genieten met volle teugen. Het einde van het rotjaar is eindelijk in zicht. Maar niet zonder een afsluitend bezoek aan België alwaar de feestelijkheden er stevig inhakken en we met een halve indigestie huiswaarts keren.
Januari 2018
2018 kan niet slechter worden dan 2017... Toch? Op 3 januari ontvang ik een brief van sociaal secretariaat Securex, verzonden op 28 december. Blijkt dat ik de twee jaar voor afsluiten van mijn zelfstandigenstatuut in België meer verdiende dan ik vooraf had ingeschat en ik dus nog sociale bijdragen moet betalen. Securex heeft mij sindsdien een hoop brieven en aangetekende zendingen verstuurd. Naar mijn adres in Gent. Vijf jaar aan een stuk. Eind 2017 hebben ze plots ontdekt dat ik in Frankrijk woon en krijg ik een brief waarin staat dat ik zo'n 1400 aan achterstallige bijdragen moet betalen, vermeerderd met 800 euro aan verwijlintresten. Bovendien ben ik deze morgen opgestaan met symptomen van buikgriep.
U begrijpt dat mijn humeur niet zo denderend is...
Daar, het is gezegd. Gelukkig nieuwjaar en dat we ze nog lang mogen mogen. Wie nog in de roes van de jaarwisseling verkeert stopt het beste met lezen, uw humeur zal er niet op verbeteren. Mijn excuses bij voorbaat.
Een klein verslag over een bewolkt jaar.
Januari
Het jaar begon met nekpijn. Veel pijn. Een bezoek aan de dokter - over dokters in Frankrijk volgt ooit nog wel een opgezette boom - en die stelt vast: torticollis. Warmte en kinesitherapie zullen dat vast wel oplossen. Na het eerste bezoek aan de kinesist met draaien en knikken en bewegen en al beland ik de volgende ochtend met ondraaglijke pijnen in de eerstehulpdienst van Narbonne. Ik krijg een nekband aangemeten en mag mijn hoofd niet meer draaien. Vertel mij wat!
Foto's en echo's laten niets zien, ik moet onder de scanner. Het zou kunnen dat het een hernia is tussen wervel 6 en 7, maar dat staat niet vast. Ik krijg een batterij aan pillen en patches voorgeschreven: valium, codeïne en morfine. Ik kan weer min of meer slapen, maar de morfine maakt mij bijzonder mottig.
In de Grootste natie ter wereld wordt een dementerende bejaarde ingezworen als president. Een wereldwijde trend die ook daar doorgezet wordt. Meer respect voor ouderlingen, of ze nu blank, zwart of oranje zijn.
Februari
We gaan naar IJsland! Hoera! Helaas zorgen de valium en codeïne en morfine ervoor dat het niet echt een comfortabele reis wordt. Ik doe alsnog mijn best om ervan te genieten en besef ten volle wat voor fantastisch land IJsland is. Absolute aanrader. We nemen ons voor dat IJsland ook een keertje in de zomer bezocht moet worden. Op een dag.
Maart
Ik mag ein-de-lijk onder de scanner. De MRI toont aan: hernia. Ondertussen ben ik gestopt met pillen pakken, want ik werd er ziek van. Dan maar pijn lijden. Ondertussen moeten we ook een klusje afwerken. Een Brits koppel vroeg of we de badkamer van hun vakantiehuisje konden renoveren tijdens hun afwezigheid. Begin januari was ik nog net in staat om die badkamer tot puin te herleiden, nu moet ze heropgebouwd worden. Dankzij Wendie komt dat voor de deadline in orde.
April
Begin april (jaja, 3 maanden na het eerste onderzoek) kan ik naar een specialist voor mijn nek. De reumatoloog zegt dat hij daar ook niet veel aan kan doen, maar spuit voor de zekerheid toch maar wat cortisone tussen de wervels. Baadt het niet, dan schaadt het wel.
Behalve dat badkamerklusje heb ik geen dag kunnen werken in 2017. Ik ben eind 2016 zelfstandig geworden en nog niet lang genoeg zelfstandig om op enige ziekteuitkering te kunnen rekenen. Gelukkig heeft Wendie een job gevonden op een camping. Daar zal ze 7 maanden instaan voor de ontvangst van de klanten in het algemeen en de goede werking van de gehele camping en het voltallige personeel in het bijzonder. Dat laatste officieus en terdege vergoed. Not.
12 april: Nederland krijgt twee panda's te leen van China.
Mei
Nog altijd niet in staat om ook maar een punaise van de vloer te rapen sukkel ik verder. De pijn is draaglijk, maar ik kan niet veel doen. Het B&B-seizoen komt dit jaar ook bijzonder traag op gang. Weinig mensen houden dankzij de Trumps, Mays en Macrons van de wereld genoeg geld over om twee keer per jaar op reis te kunnen.
Eind mei gaan we voor het jaarlijkse festival naar Barcelona. De line-up is dit jaar magertjes en we weten niet of het aan mijn humeur of aan die line-up ligt, maar dit jaar amuseren we ons niet zo goed als andere jaren. De twee reisjes - IJsland en Barcelona - die we in 2016 gepland hadden slaan nu een stevig gat in onze begroting. We lijken België wel.
In Frankrijk wordt Macron verkozen tot president. Onder "expats" meteen de ideale gelegenheid om een woordspeling te lanceren. Macron - macaron, weetwel.
Juni
Het B&B-seizoen trekt zich maar langzaam op gang. In mei 2017 hadden we minder dan de helft van het aantal klanten vergeleken met mei 2016, in juni lijkt zich dat te gaan herhalen.
De toestand is hopeloos, maar niet ernstig. Ik voel me ondertussen wel wat beter. Niet onder medische behandeling zijn lijkt ook te werken.
Juli
De eerste week van juli: we blijven maar wat aanmodderen op B&B-vlak. We hebben zelfs de tijd om de plage sauvage van Port-la-Nouvelle te bezoeken. We willen ook het schiereilandje Île Sainte Lucie bezoeken, maar dat mag niet vanwege droogte en brandgevaar.
Dan begint plotsklaps het hoogseizoen. Van de tweede week juli tot de voorlaatste week augustus hebben we nauwelijks een lege kamer. De zomer is heet en duurt lang. Wendie komt zelden voor 21u thuis en ik poets, ontvang mensen en stuur ze weg. We lijken wel een (slecht) geoliede machine. Maar het doet goed om eindelijk weer wat geld binnen te zien komen.
Augustus
Augustus is warm en droog. De droogste zomer sedert het begin van de metingen wordt geopperd. Geen druppel regen is er gevallen na mei. Code oranje! De zwembaden mogen niet gevuld worden en de tuinen niet besproeid, laat staan de auto's gewassen. Onze buurman beslist dat dit het uitgelezen moment is om zijn zwembad te laten leeglopen, te poetsen en opnieuw te vullen.
'Al die regeltjes zijn prima en noodzakelijk, maar ze zijn enkel van toepassing op de anderen' - Frans spreekwoord.
September
Ik zit voor het eerst dit jaar op de moto. We ondernemen een toertje naar twee toeristische trekpleisters in de streek die we tot nu toe niet bezochten. De grotten van Limousis en de gouffre géant de Cabrespine. Fantastische natuurfenomenen die enkele miljoenen jaren in aanbouw waren en pas enkele decennia geleden opgeleverd werden. Precies het Eurostadium.
Adembenemende natuur, maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn mocht er niet met enkele emmers kitsch overheen gegaan zijn. De gids is nog wel zo trots op het klank- en lichtspel...
Oktober
In oktober vindt het Spaans-Catalaanse referendum plaats. De Fransen vrezen dat de Franse Catalanen ook wel eens geïnteresseerd zouden kunnen zijn in zo'n referendum. De Franse Catalanen vinden dat de Spaanse Catalanen niet moeten zagen.
Einde oktober is het nog altijd 30 graden in Ornaisons.
November
Begin november stopt Wendies contract. We knappen nog wat klusjes op in Sète, bij onze favoriete vakantiehuiseigenaar.
December
Eind november, begin december gaan we nog een weekje weg. Het is een goeie zomer geweest en we hebben echt een break nodig. Het wordt Porto. We vliegen met Ryanair voor amper 25 euro heen en terug (we vliegen minder dan de meeste mensen hoor, toevallig dit jaar twee keer) en huren een auto voor 2 euro per dag (we zijn eventjes niet met de globale economie bezig, u vergeeft het ons). Porto en de Dourovallei zijn absolute aanraders. Het weer is heerlijk, al wordt het 's nachts bitter koud met vriestemperaturen. De inboorlingen zijn oprecht vriendelijk en we genieten met volle teugen. Het einde van het rotjaar is eindelijk in zicht. Maar niet zonder een afsluitend bezoek aan België alwaar de feestelijkheden er stevig inhakken en we met een halve indigestie huiswaarts keren.
Januari 2018
2018 kan niet slechter worden dan 2017... Toch? Op 3 januari ontvang ik een brief van sociaal secretariaat Securex, verzonden op 28 december. Blijkt dat ik de twee jaar voor afsluiten van mijn zelfstandigenstatuut in België meer verdiende dan ik vooraf had ingeschat en ik dus nog sociale bijdragen moet betalen. Securex heeft mij sindsdien een hoop brieven en aangetekende zendingen verstuurd. Naar mijn adres in Gent. Vijf jaar aan een stuk. Eind 2017 hebben ze plots ontdekt dat ik in Frankrijk woon en krijg ik een brief waarin staat dat ik zo'n 1400 aan achterstallige bijdragen moet betalen, vermeerderd met 800 euro aan verwijlintresten. Bovendien ben ik deze morgen opgestaan met symptomen van buikgriep.
U begrijpt dat mijn humeur niet zo denderend is...
vrijdag 5 januari 2018
Wederom een jaar voorbij
In 2017 kregen we weer een hoop vreemd volk over de vloer. Onze Booking.com-score daalde van 9/10 naar 8,9/10*. Er zijn dus wat werkpuntjes. Even op een rij wat Booking.com oogstte aan reacties, zowel positief als negatief.
Positief
- Perfecte Wi-Fi
- Het zwembad is altijd toegankelijk en goed onderhouden, heel fijn na een lange dag in de auto
- Er is een barbecue
- Het is erg netjes, zelfs de gemeenschappelijke badkamer
- Prima bedden, we hebben heerlijk geslapen
- Parking op minder dan 1 minuut
- Rustig gelegen
- Uitstekende ontvangst van de eigenaar met een goede wegbeschrijving vooraf; attent en behulpzaam tijdens ons verblijf
- Comfortabele en grote kamers en een goed uitgeruste keuken waar melk, koffie, choco, jam en thee voorzien zijn.
- Familiale sfeer
- Erg aangenaam: intimiteit, maar ook een grote gemeenschappelijke ruimte waar je met vrienden of familie samen kunt zitten
Negatief
- De Wi-Fi werkt niet behoorlijk
- Het zwembad was niet gepoetst
- Het is geen gasbarbecue
- Middelmatige netheid
- Middelmatige bedden
- Er is geen parking bij de auberge
- Er is veel lawaai als de ramen open staan
- Slechte wegbeschrijving
- Kleine kamer met te groot bed
- Er is geen ontbijt
- Lange wachttijd aan de badkamer (reactie van een koppel dat op reis was met drie tienerdochters)
Nu staan we open voor kritiek, zowel positief als opbouwend, maar we vinden wel dat er een beetje eensgezindheid zou mogen zijn in werkpuntjes.
Het is een algemene veralgemening, maar in de streek worden Franse toeristen verfoeid. Ook door Franse uitbaters en toeristisch personeel. Als er gezeurd wordt of als er problemen zijn, dan zijn het bijna altijd Fransen. Niets is in orde, alles moet meteen opgelost worden en het zijn de anderen die problemen veroorzaken. We kregen zeer veel fijne Fransen op bezoek, maar het moet gezegd: als er slechte - en ongefundeerde - kritieken komen, dan bijna altijd van Fransen. Vooral het feit dat ze niet op minder dan 20 cm van de voordeur kunnen parkeren is vaak het grootste struikelblok.
* Die 8,9/10 dit jaar is o.a. te danken aan een mevrouw die ons slechts 2,9/10 gaf. Alles was slecht, niets was goed. We vonden het wel vreemd dat er een aantal onwaarheden in haar kritiek stonden, maar Booking.com vindt dat een kritiek een subjectieve weergave van de werkelijkheid is. Het feit dat er pertinente leugens in de kritiek staan doet niets ter zake. Booking weigerde dan ook om deze kritiek te verwijderen.
2.9/10
Positief
- Perfecte Wi-Fi
- Het zwembad is altijd toegankelijk en goed onderhouden, heel fijn na een lange dag in de auto
- Er is een barbecue
- Het is erg netjes, zelfs de gemeenschappelijke badkamer
- Prima bedden, we hebben heerlijk geslapen
- Parking op minder dan 1 minuut
- Rustig gelegen
- Uitstekende ontvangst van de eigenaar met een goede wegbeschrijving vooraf; attent en behulpzaam tijdens ons verblijf
- Comfortabele en grote kamers en een goed uitgeruste keuken waar melk, koffie, choco, jam en thee voorzien zijn.
- Familiale sfeer
- Erg aangenaam: intimiteit, maar ook een grote gemeenschappelijke ruimte waar je met vrienden of familie samen kunt zitten
Negatief
- De Wi-Fi werkt niet behoorlijk
- Het zwembad was niet gepoetst
- Het is geen gasbarbecue
- Middelmatige netheid
- Middelmatige bedden
- Er is geen parking bij de auberge
- Er is veel lawaai als de ramen open staan
- Slechte wegbeschrijving
- Kleine kamer met te groot bed
- Er is geen ontbijt
- Lange wachttijd aan de badkamer (reactie van een koppel dat op reis was met drie tienerdochters)
Nu staan we open voor kritiek, zowel positief als opbouwend, maar we vinden wel dat er een beetje eensgezindheid zou mogen zijn in werkpuntjes.
Wat een smerige kamer, vol oud meubilair en zonder tv.
Het is een algemene veralgemening, maar in de streek worden Franse toeristen verfoeid. Ook door Franse uitbaters en toeristisch personeel. Als er gezeurd wordt of als er problemen zijn, dan zijn het bijna altijd Fransen. Niets is in orde, alles moet meteen opgelost worden en het zijn de anderen die problemen veroorzaken. We kregen zeer veel fijne Fransen op bezoek, maar het moet gezegd: als er slechte - en ongefundeerde - kritieken komen, dan bijna altijd van Fransen. Vooral het feit dat ze niet op minder dan 20 cm van de voordeur kunnen parkeren is vaak het grootste struikelblok.
* Die 8,9/10 dit jaar is o.a. te danken aan een mevrouw die ons slechts 2,9/10 gaf. Alles was slecht, niets was goed. We vonden het wel vreemd dat er een aantal onwaarheden in haar kritiek stonden, maar Booking.com vindt dat een kritiek een subjectieve weergave van de werkelijkheid is. Het feit dat er pertinente leugens in de kritiek staan doet niets ter zake. Booking weigerde dan ook om deze kritiek te verwijderen.
2.9/10
lydchloe, (FR)
- chere (sic) pour ses prestations
- RIEN très décu
- pas de télé dans les chambres (1)
- wifi ne marché (sic) pas (2)
- couchage moyen et autres (?) (3)
- Mobilier assez vieux (4)
- propreté moyen (sic) (5)
(1) Ze hadden de studio geboekt, waar wel een televisie staat
(2) We hebben een Wi-Fi versterker die overal in huis perfecte Wi-Fi verwekt
(3) De bedden waarin ze sliepen zijn boxspring bedden met relatief nieuwe matrassen. We krijgen vaak positieve reacties op het comfort.
(4) Alle meubels zijn maximaal 2 jaar oud. Misschien koopt "lydchloe" jaarlijks nieuw meubilair.
(5) We poetsen elke dagelijks zo'n 3 à 4 uur in het hoogseizoen, met speciale aandacht voor de badkamers. Misschien heeft mevrouw een kleine schoonmaakfetisj.
Abonneren op:
Posts (Atom)
L'urgent est fait, l'impossible est en cours, pour les miracles, prévoir un délai.
De zomervakantie is begonnen, 't is te zeggen officieel morgen, maar ge ziet dat de meeste mensen aan het uitbollen zijn. De scholieren ...
-
En toen kochten we plotsklaps een huis in Montpellier. Binnen ons budget. Binnen de kleine ring (er is geen kleine ring rond Montpellier, ... -
Weet ge nog, toen ge 8 waart, dat iedereen je wijsmaakte "er zijn geen domme vragen" ? Wel, die zijn er welzeker. Een potentiële ...
