Eurêka

Fragrance. Het woord zal de komende twee jaar nog wel enkele keren voorbij komen. Tot in den treure.

Waarover gaat het hier eigenlijk? Awel, we hebben nieuws.
We gaan bouwen. Allez, 't is te zeggen, we gaan dat laten doen. Fragrance, oftewel 'geur' is namelijk de welriekende naam van een gebouw dat sedert begin 2020 gebouwd wordt. Een appartementsgebouw met zo'n 80 wooneenheden en 5 verdiepingen tussen de ZAC (1) Eurêka en het domaine de Verchant (2).

 Montpellier vanuit de lucht. Domein Verchant ligt daar zo'n beetje ten oosten. 

 Een beetje ingezoemd. 

Nog een beetje meer ingezoemd. Die pijl duidt aan waar het gebouw komt. 

Er zijn nog wel wat werven, zoals ge kunt zien. Ten noordoosten ligt domein Verchant, ten oosten een beschermd 19de eeuws park. Dat park moet blijven bestaan en wij gaan daar dus altijd zicht op hebben (het blijft hier wel Frankrijk natuurlijk).

Dit gaat zo'n beetje het uitzicht zijn.

Dit ook, maar dan opzij.

De kraan staat al kranig te staan.

Ge ziet het niet goed, maar op die kraan loopt een manneke.

Kopen op plan, we voelen onszelf een beetje raar.

Nu nog onze lening in orde krijgen (we hebben een akkoord, maar hey : Frankrijk!) en we zijn vertrokken. Eind 2021 zou het af zijn.

(1) ZAC oftewel Zone d'Activité Commerciale, een zone waar niet-industriële gebouwen gezet worden. Kantoren.
(2) Domaine de Verchant : 300 euro voor een overnachting, 't is een batje.

Clichés

Een zekere Evie Carrick heeft 20 Franse clichés op een rijtje gezet. Heerlijk herkenbaar, lichtjes overdreven en lekker fout. Bijzonder cliché is tevens dat een Amerikaanse, waarmee we niets gezegd willen hebben, een foto van een Belgische kat bij haar Parijs' bericht plaatst.

Ze is wel één dingetje vergeten : de Franse voorliefde om te staken. Onderzoek wijst uit dat Frankrijk het land is waar wereldwijd het meeste gestaakt wordt. Meer dan België. En jawel hoor, morgen is het weer van datte.

Gelukkig is het dit keer voor iets dat waarschijnlijk heel belangrijk is.

Klantvriendelijkheid

We hebben een vaste klant die ons elk jaar wat dingen laat doen voor zijn vakantiehuis. Dit keer was er onderandere een probleem met de internetbox van SFR. Nu hebben we een klein akkefietje gehad met SFR tijdens onze verhuis. De koopsters van ons huis wilden graag ons internetabonnement én telefoonnummer overnemen, wij vonden dat prima. We vulden de nodige documenten in, stuurden ze op en dezelfde dag liet SFR ons weten dat onze telecommunicatielijn "zoals verzocht" afgesloten was en dat ons dat 60 euro ging kosten. Terwijl wij ervoor gezorgd hadden dat ze twee nieuwe klanten zouden hebben én ze daar helemaal niets voor hadden moeten doen.

Ons telefoonnummer hield op te bestaan en zonder telefoonnummer kun je de klantendienst niet bereiken. Niet. 

Menige pogingen om de telefoon- en bijhorende internetverbinding te redden draaiden op niets uit en we lieten onze koopsters weten dat het ergens fout was gelopen. Zij waren ook niet zo heel content, ge ziet dat van hier en ze begonnen zelf naar SFR te bellen. Maar... geen telefoonnummer, geen klantendienst. We zijn niet de enigen die botsen met de "klantendienst". En dat voor een dienst die in grote delen van Frankrijk enkel ADSL aanbiedt.

Terug naar februari 2020. Ik bel de klantendienst van SFR voor het vakantiehuis. In dat vakantiehuis is geen telefoon, dus weet ik het nummer niet. Onze 80-jarige klant weet niet hoe hij aan dat telefoonnummer kan geraken, dus zitten we weer zo'n beetje verstopt. Gelukkig is er tegenwoordig het internet en in Frankrijk bestaat privacy niet. Ik zoek onze klant op, geef zijn naam en stad in (van het vakantiehuis) en hupla, het eerste resultaat in Google is zijn telefoonnummer. SFR gebeld met dat nummer (mijn "schoonvader" heeft problemen, blablabla), het probleem blijkt niet op afstand opgelost te kunnen worden. Een technieker wordt gesommeerd, maar geeft niet thuis. Ze beloven ons dat de technieker ons binnen de 48 uur zal bellen voor een afspraak.

In Frankrijk duren 48 uren langer dan in elk ander land, maar na 3 dagen bel ik ze toch zelf nog een keer. Of ik ALLE handelingen die we drie dagen geleden gedaan hebben nog eens opnieuw wil doen? Ik vertik het en na amper 9 minuten smeken en de manager erbij halen krijg ik mijn afspraak met de technieker.

Manmanman...

Gelukkig zijn we nu overgeschakeld naar Orange, de grootste aanbieder van tinternet in Frankrijk. Dat gaat vast beter zijn vanaf nu. Oh, wait...

Brouwen

Het brouwen heeft een hele tijd stil gelegen. Veel te lang en deprimerend verhaal. Maar vanaf nu pogen we weer. Huisbrouwerij Jardin de Jade in full force!

Voor de eerste wedergeboorte kozen we het recept van onze Serge, een zachtaardige IPA. De aanpassing van het recept naar een kleinere hoeveelheid liep niet van een leien dakje (we eindigden met 16 liter in plaats van de vooropgestelde 25), maar het rook in ieder geval geweldig.

Ondertussen staat het brouwsel in de slaapkamer tegen de chauffage ingepakt te pruttelen. De slaapkamer ruikt heerlijk naar gist.

Nog 45 keer slapen en we kunnen proeven!

Eten en drinken in Montpellier, deel twee

Vorige donderdag bestendigden we onze missie : alle (nu ja) restaurants van Montpellier zelf testen. Dit keer kwamen brewpub Popular Brewing en restaurant Le Lab aan de bak.

Popular Brewing zou een brewpub zijn, maar we zagen - in tegenstelling tot Hopulus - geen brouwinstallatie staan in de gelagzaal. Het was toevallig happy hour. Grote pinten voor de prijs van een kleine, 5,50 euro 't stuk. Als de Fransen willen dat er meer bier gedronken wordt, dan gaan ze toch eens iets aan die waanzinnige prijzen moeten doen. Maar bon, we vonden het lekker en het bier vloeide vlot naar binnen.
Een mooie, vanwege de lelijke kantineachtige vloer niet echt gezellige ruimte, maar binnenkort (lees: nu) is het weer warmer dan 20 graden en zitten we toch gewoon op het terras.

Le Lab is geen gewoon restaurant. Er is een menukaart, met daarop het menu. Men eet wat de pot schaft. Als er allergieën of intoleranties zijn haalt de chef dat ingrediënt uit het gerecht, maar als je geen vis lust gaat hij geen entrecote staan bakken. Tenzij je het op voorhand vriendelijk verzocht hebt. Het blijft hier Frankrijk hé, de uitzondering is de regel.

Het menu.

Voor het eerste voorgerecht kregen we een amuusje van potimaron enal. Heel erg lekker. 

Bonen met eend en varkens en ei en nomnomnom. 

Traag gegaarde zalm, succulent.

Kastanjepuree met schuim van Timutpeper (we hebben het ook moeten opzoeken) en appelsorbet.

De chef komt hoogstpersoonlijk opdienen en geeft nog wat extra uitleg.

In het kort :  we vinden het nu al jammer dat we daar dit jaar niet meer heen mogen. We hopen dus op veel bezoek dat daar met ons ook eens wil gaan eten (zie vorig bericht : gerechtvaardigde uitzonderingen).

Epiloog : het lijkt klein, maar het was zo veel dat ik er 's nachts het betere indigestiegevoel aan over hield. Volgende keer geen saucisson bij de brouwer als voorafje...

Restaurant/bar/café in Montpellier

Een nieuwe stad betekent nieuwe horecazaken ontdekken. We hebben de onhebbelijke gewoonte om altijd naar dezelfde vier of vijf restaurants en cafés te gaan, want het is daar zo lekker en dan gaan we ne keer ergens anders en daar valt het dan tegen.

Tot nu toe bezochten we in Montpellier de volgende afspanningen:
Restaurants
Rosemarie: verfrissende Franse keuken, één van onze favorietjes.
La mamma Saint-Roch: de beste pizza van de stad. Daarover wordt niet gediscussieerd.
Green lab: falafel en andere groenigheden. Gezonde (kuch) fast-food.
Pizzart: pizza met gruyère ipv mozzarella. Nr. 2 van Montpellier, wat enkel te maken heeft met de prijs van de pizza en niets met de kwaliteit.
Bar/cafes
Broc café: gezellige plek met heel wat wijnen en bieren op de kaart
Les Berthom: gigantische bierkaart, maar buiten het happy hour redelijk prijzig. Kudos voor de vriendelijkheid en professionalisme van het personeel.
Couleurs de bières sud: een échte bierbar. Hier geen heiniken of kronenbucht, maar enkel hand-picked craft brouwsels.

Als je niet in Montpellier woont heb je daar niets aan natuurlijk, maar het is hier onze weblog, ha!

Dit jaar gaat dat veranderen. In 2020 mogen we namelijk geen twee keer naar hetzelfde restaurant, behoudens uitzonderingen*. Dat betekent dat we ons een beetje gaan moeten voorbereiden. Ook dat we bij elk restaurantbezoek een klein verslagje schrijven, zodat we volgend jaar tenminste nog weten waar we vanaf dan exclusief heen zullen gaan.

Gisteren bezochten we twee nieuwigheden. Eerst verfristen we ons in Hopulus, een tamelijk nieuwe brewpub in het hart van de stad. De vergistingsvaten staan netjes achter de toog opgestapeld en de brouwer brouwt twee dagen per week bieren die in het café verkocht worden.

De plafonds zijn - zoals in veel gebouwen in Montpellier - eeuwenoud gevout. 

Het bier in Montpellier is gelukkig vers gemout. 

Conclusie : de twee bieren die we proefden waren lekker, behoorlijk gebrouwen. Spijtig detail: ze waren erg troebel, bieren van hoge gisting die ongefilterd door de tapinstallatie gejaagd worden. Jammer, maar een kniesoor enzovoort. De smaak primeert natuurlijk.

Daarna wilden we bij Le Lab gaan dineren. Zonder reservatie. Op een donderdagavond. Haha.

Het werd Rocco et sa mère. Italiaanse specialiteiten.
Het voorgerechtje deelden we. Gefrituurde rijstballen. Behoorlijk. Daarna kwam er enerzijds en pasta carbonara op tafel, anderzijds een pasta met bresaola. De pasta carbonara was lekker hartig zonder het betere baksteen-in-de-maag gevoel, de pasta met twee armtierige lapjes bresaola was een tegenvaller van formaat. Bovendien was de rekening, in tegenstelling tot het eten, behoorlijk gepeperd. 18 euro voor een bordje pasta, een half pakje boter en twee schellekes hesp vinden wij veel geld.

Zo zie je maar, we waren beter naar een restaurant geweest dat we al kenden en waarvan we weten dat het lekker is.

Just kidding. Binnenkort een verslag over Le Lab, het restaurant waar je mag kiezen uit 1 vast menu. Nog geen jaar open en nu al nr. 2 volgens TripAdvisor, de Montpeliérins hebben het nog niet echt ontdekt.

*gerechtvaardigde uitzonderingen om toch eens in een restaurant te gaan eten waar we al in 2020 geweest zijn:
- er is bezoek van buiten de stad en we moeten stoefen met onze culinaire ontdekking;
- er is bezoek van binnen de stad en die kennen vreemd genoeg het beste restaurant van Montpellier nog niet;
- alle andere restaurants zijn volzet en we moeten dringend uit eten;
- alle andere restaurants zijn over de kop gegaan;
- we hebben in alle andere restaurants van Montpellier gegeten in 2020, er zijn er immers maar 1296;
- we hebben zin in pizza.

Adres

Onze straatnaam is voluit 'rue de Celleneuve à Saint-Hilaire, Montpellier'. Dat is op z'n minst een beetje verwarrend. Verschillende keren werd mij al het postnummer van Saint-Hilaire gevraagd. Neenee, ik woon echt in Montpellier...

Het is nog verwarrender als je op Google maps kijkt, want daar heet onze straat 'rue Saint-Hilaire'.

Het wordt nog verwarrender-der als er in Montpellier een andere straat rue Saint-Hilaire heet, zij het met een licht ander postnummer. Onze bezoekers kunnen ervan meespreken...

Allemaal niet gemakkelijk, dat Montpellier.

Surprise!

Afgelopen zondag organiseerde Philippe een rondleiding in Montpellier voor nieuwkomers. Philippe is oprichter en gids bij Freetours Montpellier. Hij gidst dus gratis (lees: voor drinkgeld) in de stad. Dat gratis gidsen bestaat al enige jaren en goeie gidsen verdienen daar een serieuze boterham mee. Het nadeel is dat er ook veel charlatans rondlopen, maar in tijden van tinternet vallen die er snel tussenuit. Eén matige review kun je nog wegmoffelen, verschillende slechte reviews, dat is veel moeilijker.

Enige jaren geleden had ik al het plan opgevat om Freetours in Carcassonne te starten. Ik stond in de gazet en kreeg meteen een hoop bagger over me heen van "collega"-gidsen, met dreigementen en al. Fijn, die Franse gidsen.
Ik zette niet door en dacht "if you can't beat them, join them" met het idee van binnenuit wat dingen te veranderen. Carcassonne ontvangt tussen 2 en 3 miljoen bezoekers per jaar en de 25 (!)  gidsen hebben er nauwelijks werk. Iemand doet iets verkeerd. Grondig. De Fransen kunnen weinig dingen grondig doen, maar dingen verkeerd doen, dat wel.
Ik gidste dus in Carcassonne, enkel in het Engels en Nederlands, zo'n 8 keer per jaar. Ter vergelijking: in Gent gidste ik (en met mij zo'n 200 andere gidsen) een keer of 3 per week.
Dat "van binnenuit veranderen" was een gigantisch succes. Not. Elk idee was er eentje te veel, want dan zouden ze harder moeten werken op de toeristische dienst.

Skip naar Montpellier. Philippe postte enkele dagen geleden een oproep op Facebook: hij zocht nieuwe gidsen. Engels kunnen als hoofdzaak, de stad kennen was ook belangrijk.

We volgden dus een rondleiding en dan komt meteen de pedante vakidioot in mij naar boven.
We kregen een veel te lange introductie in schabouwelijk Engels. Philippe kent zijn stad door en door, dat is zeker, maar we begrepen meteen waarom hij Engelstalige gidsen zoekt : hij kan geen Engels. Toch niet om er iets professioneels mee te doen. Hoogtepunt was de uitleg over de 'maquette wies a roof'. Het bleek te gaan over de overdekte markthal.

Niet alleen de geschiedenis en oude cultuur kwam aan bod, Montpellier heeft ook een tamelijk relaxte houding ten opzichte van straatkunst. Als een straatkunstenaar een werk gezet heeft en niemand dient klacht in, dan blijft het staan. De streetartscene is dus tamelijk internationaal, met enkele bekende kunstenaars zoals Invader, Sunra en Oups!. Montpelliérien Monsieur BMX is zelfs redelijk bekend in Brussel.
Invader heeft in tientallen steden zijn mozaïekjes geplaatst in de vorm van Space Invader-tuigjes en Montpellier was 20 jaar geleden één van de eerste steden waar hij werkte. Je hebt zijn werk vast al ergens gezien, of toch minstens een rip-off.

Invader plaatste 44 mozaïeken in Montpellier en - hier komt een lokale gids van pas - deed dat (20 jaar geleden, dus pré-google maps en toestanden) in de vorm van 1 grote Space Invader. Dat zie je als je op een kaart van Montpellier alle mozaïeken met elkaar verbindt.

Dat is heerlijke informatie, nietwaar?

De rondleiding duurde ongeveer 2,5 uur en werd afgesloten op café. We leerden enkele andere nieuwkomers kennen en dronken een pintje.

Ik zat naast Barbara en Marko, een Braziliaans-Montenegrijns koppel. Echt waar. Montenegro is naar het schijnt een fantastisch vakantieland, dus dat moeten we binnenkort eens checken.

Kortom, aangezien ik mij kandidaat had gesteld als potentiële stadsgids voor zijn organisatie, was ik de hele avond de sociaal capabele Wim. Ik werd later zelfs gefeliciteerd door Wendie, zo sociaal had ze mij duidelijk nog nooit gezien.

En toen kwam de grootste verrassing van de avond. De kat op de koord, de aap uit de mouw,...

Philippe zei out of the blue dat hij drie kandidaturen had ontvangen en dat Marko en ik daar twee van waren.

Dat hij ons allebei zo geweldig vond en niet zou kunnen kiezen want hij was geen echte baas van een bedrijf eerder een uit de hand gelopen projectje en had eigenlijk maar 1 gids nodig maar dat het zo moeilijk was om te kiezen of we niet konden een mailtje sturen met onze beschikbaarheden en onze ideeën voor de toekomst en misschien moest hij ons maar allebei een job geven en die andere was er niet bij dus zij had pech...

Dan zit ge daar naast iemand die blijkbaar je concurrent is. Nu was ik een keer sociaal. Lachen! Dat wel.