Fuerteventura

Het verschil tussen Gran Canaria en Fuerteventura kan niet groter zijn. Gran Canaria is een eiland met tropische begroeiing. Het is er bergachtig en groen. Fuerteventura is een grote woestijn in de Atlantische oceaan. Er groeien nauwelijks bomen, hier en daar wat cacti en dat is het. Op sommige plaatsen waan je je op de maan.
De diversiteit van Gran Canaria zit hem niet alleen in de natuur, ook de bevolking is anders. In Gran Canaria zijn er nog echte beroepen. Mensen die huizen bouwen, bananen kweken of lood gieten. In Fuerteventura werkt bijna iedereen in het toerisme.
Ook de toeristen zelf verschillen behoorlijk. In Gran Canaria ben je zo'n beetje op jezelf aangewezen en er wordt nauwelijks Engels gesproken door de inboorlingen. Op Fuerteventura is de voertaal Cockney Engels. Op Gran Canaria lopen toeristen rond die zich min of meer moeten behelpen met hun tapas-Spaans, in Fuerteventura is 90% van de toeristen op en top Engels. Dat betekent gigantische blote bierbuiken met bijhorende mum-tatoeages in de supermarkt, moeders die voortdurend tegen hun kinderen krijsen, proppers die je luidkeels in minderwaardige eettenten proberen binnen te lokken en - zoals in een vorige blog post aangehaald - een absoluut gebrek aan respect voor smakelijk eten. De restaurants die fish and chips and mushy peas op de kaart hebben zitten boordevol, de restaurants die rosé tonijn voorschotelen worden afgekraakt.

Je merkt trouwens meteen dat Fuerteventura veel toeristischer is als je de horeca bekijkt. Op Gran Canaria drink je een pintje voor 1,20 euro en schotelen ze je een berg levende verse vis voor voor 10 euro, op Fuerteventura kost alles minstens de helft meer.

Kortom, Gran Canaria is een topper, Fuerteventura is meh.

Gran Canaria

Fuerteventura 

Rauw

Britten, het zijn me d'r eentje...
We zitten op restaurant, een bijna echte Italiaanse trattoria in Corralejo. De vis op een eiland is van goedkoop en tegelijk van superieure versheid.
Twee Britse koppels zitten aan de tafel naast ons.  Ze bestellen. Eén van de vrouwen bestelt tonijn, maar die moet doorbakken zijn. De baas verwittigt haar : de tonijn wordt rood opgediend, maar hij zal zijn best doen en de kok vragen om het toch een beetje rosé te bakken.

De tonijn komt op tafel haar gezicht verandert meteen in een donderwolk. De tonijn is rauw. Hij moet doorbakken worden. De tonijn verdwijnt terug naar de keuken en komt 30 seconden later in een iets roziger tint terug aan tafel opdagen. De vrouw in kwestie snijdt pro forma nog eens in het arme beest en legt haar bestek ostentatief op haar bord. 'In (naam van een ander restaurant in Corralejo) zou dit niet gebeurd zijn'.
Wij ergeren ons ondertussen rosé aan haar. Dat beest is wel gestorven hé.

De baas neemt ondertussen de bestelling op aan de andere tafel naast ons. Eén van de mannen bestelt tonijn, waarop de baas net luid genoeg 'de tonijn wordt hier wel rood opgediend, ik zeg het maar even'.
'Dat is prima, ik wil dat hij zo is'.
'Het is maar dat niet iedereen door heeft dat tonijn niet doorbakken mag worden'.
Ondertussen proesten wij het uit.

De baas komt voorbij de vrouw en vraagt of alles ok is. 'Neen, ik kan geen rauw voedsel eten'.
'Maar mevrouw, tonijn mag helemaal niet doorbakken worden, dat is misdadig...'
'Misschien had ik iets anders moeten bestellen'.

De tonijn verdwijnt terug naar achter en de vrouw bestelt een pasta.

Dat is meteen het grootste cliché : Britten houden niet van lekker eten. Hun vlees moet doorbakken zijn, hun tonijn blijkbaar ook, en alles wordt in een muntsausje gekookt. Als iemand het vertikt om aan hun bizarre wensen te voldoen is dat niet hun eigen schuld, maar is die kok een lunatic.

Arme tonijn, het zag er overheerlijk uit.

Gran Canaria 2

Nounou, wat was dat weer een goedgevulde dag. Op Gran Canaria ligt niet alleen de enige rumdistilleerderij van Europa, maar ook de enige koffieplantage van Europa van de wereld.
Koffie is een aardige plant. Het moet warm zijn, maar het mag niet zonnig zijn. Daarom plant men koffie meestal op grote hoogte tegen een bergwand. Hier groeit de koffie op lage hoogte. Om de koffie te beschermen plantten ze allerlei fruitsoorten die schaduw voorzien. Ze hebben dus een hoop tropisch fruit dat daar zomaar overal in het rond groeit. Zo veel dat de avocado's er van de boom rotten... Omdat wijnranken ook gemakkelijk te kweken zijn en de nodige schaduw voorzien, produceert het domein ook zijn eigen wijn. Zo'n 4000 flessen per jaar. Behalve de sinaasappelsienen verkopen ze alles uitsluitend op het domein.
We waren redelijk vroeg en de allereerste klanten, zodoende kregen we een privé rondleiding en daarna degustatie. Die degustatie, ge moogt dat letterlijk nemen, daar kregen we alles wat het domein produceert voorgeschoteld, tot hun eigen bronwater. Wij kwamen uiteraard om de koffie te proeven, maar eerst moesten we kaas, chorizo, appelsienen, cake, 5 soorten wijn en appelkoffieconfituur (!) testen. Zucht.

De wijn viel wat tegen, de kaas met appelkoffieconfituur was erg lekker en de koffie te koud, maar wel uitzonderlijk van smaak.
In het winkeltje verkochten ze alles. We willen wel een pakje koffie, maar 72 euro per kilo vonden we toch ietwat exorbitant.

Daarna mocht de schitterende natuur van Gran Canaria nog eens de hoofdrol spelen. We reden door een kloof die hier liefkozend vergeleken wordt met de Grand Canyon. Iets kleiner weliswaar, maar behoorlijk indrukwekkend. Een deel van de route leidde door een groot, helaas in 2019 volledig afgebrand dennenbos. We werden er zowaar stil van.

De dag sloot af met een erg late lunch in een restaurant in Puerto de las Nieves. Een visrestaurant tegen de zee aangeplakt. Twee enorme schotels vis en garnalen voor amper 20 euro. Geen brolvis, maar kwaliteit en heerlijk klaargemaakt. Helaas ontdekten we dit restaurant pas de laatste dag van ons verblijf op Gran Canaria...

Koffie boom met koffieboon 

De bloem van een bananenplant

Papaya

Confituur van appel en koffie (!) 

Barranco de la Aldea

Barranco de la Aldea, de Grand Canyon van Gran Canaria 

Barranco de la Aldea

Een grottendorp, nog altijd bewoond, tegen een bergwand

Half kilootje vis 

We reizen om te leren

Gran Canaria

We zitten in Gran Canaria, een 'Europees' eiland voor de kust van Afrika.
Het is een geweldige bestemming voor wie absoluut niets wil doen en de hele dag aan het zwembad wil liggen om zich vol te gieten met bier en alcohol wegens all in.
Gran Canaria is een nog veel geweldiger bestemming voor wie actief wil zijn. Noem een sport en hij wordt hier beoefend. Met uitzondering van de meeste wintersporten natuurlijk, het is hier namelijk 25 graden in de schaduw in januari.
We hebben al honderden coureurs gezien (waaronder team Ineos), zwemmers, surfers, vissers, voetgangers, lopers (cross county in de bergen, de zotten!), enzovoort.
Zelf hebben we vooral gewandeld. Vergis u niet, wandelen op Gran Canaria is topsport.
Vandaag kozen we voor een iets rustiger dagje met een bezoek aan een rumdistileerderij. Meer nog: de enige rumdistileerderij van Europa.
Toen we aankwamen werden er net drie bussen Britten gelost. Geheel gehuld in typisch Britse traditionele klederdracht: wifebeater, badslippers en roze zwemshort. Gemiddelde leeftijd: 63. Die mensen waren wellicht voor dag en dauw van hun bed gelicht voor een culturele uitstap. Maar er was licht aan het einde van de tunnel : de rondleiding zou afgesloten worden met een proeverij!
De groep liet zich gedwee door de fabriek leiden door de gids. Er werden tientallen vragen gesteld, uitsluitend door ons twee. De rest vroeg zich vooral af of dit nog lang ging duren. Na een half uurtje werd de rondleiding afgesloten met de proeverij, maar toen moest het slechte nieuws nog komen : ze moesten binnen de 20 minuten terug op hun bus zitten.
Zo'n 90 uitgedroogde mannen en vrouwen stortten zich op de bar, alwaar er self-servicegewijs van degustatie gedaan werd.

De distilleerderij maakt een tiental soorten rum en likeur. Tamelijk lekkere rum, van jong tot heel oud, maar ook afschuwelijke bocht met chocola, banaan of munt.
De Britten lieten de lekkernijen gretig aan de kant staan en schonken hun miniglaasjes nog eens vol met crèma de banana of menthe. Rare jongens, die Britten...

Wij hadden onze eigen huurauto meegenomen, dus we konden langzaam degusteren en vergelijken. De gids vond het ook plezant dat er al een keertje een vraag gesteld werd.

Moe maar tevreden trokken we verder landinwaarts met twee verse flessen rum op zak. Schol!

In de distilleerderij ligt maar liefst 1,3 miljoen liter rum te rijpen

Vaten kunnen tot 80 jaar gebruikt worden en zijn daarna rijp voor de tweedehands markt als bijzettafeltje. 

Heel wat beroemdheden bezochten de plek en mochten toen een vat versieren. 

TIF

Toen we in 2007 Jan bezochten in Tanzania stelden we vast dat niet alles dat altijd van een leien dakje loopt. De trein komt, maar of dat vandaag of morgen is is niet helemaal duidelijk. Dat is ook niet erg en meestal werd er schouderophalend "This is Africa" gezegd, of TIA als je gehaast was.
We wonen nu bijna 7 jaar in Zuid-Frankrijk en ondertussen hebben we ons de afkorting TIF toegeëigend. This is France. Als je voor de zoveelste keer achter een oud besje staat te wachten aan de kassa van de supermarkt, tot ze 1. haar boodschappen in haar tas getast heeft, 2. haar cheques gevonden heeft in haar sjakosj, 3. die cheque ingevuld heeft om dan 4. haar identiteitskaart te beginnen zoeken in haar sjakosj en uiteindelijk 5. met de caissière begint te praten want ze heeft zich net gerealiseerd dat de caissière de kleindochter is van Jeanine van de bakker van om de hoek van bij haar ouderlijk huis.

In Frankrijk kijkt niemand dat van op, er wordt niet zuchtend uit de rij weggelopen, neen, iedereen wacht geduldig zijn beurt af.

Ook bij de afwerking van dingen steekt het allemaal niet zo nauw. Verf op de plinten? Ach, dat verbleekt wel op termijn. Binnen 45 jaar ziet ge dat niets meer van.

Een stopbord dat quasi onzichtbaar wordt na het metselen van een nieuwe muur? Bwa, ge ziet toch nog een stukje. Een afspraak om 10u? 10u59 is toch ook nog om 10u.

TIF.

Ons lievelingsverkeersbord, door Wendie meteen het "verstopbord" genoemd.

Fietserkenfiets

Hét voordeel van Montpellier (misschien hebben we dat al een keertje vermeld, maar het is hier onze weblog, dus nem): je kunt je verplaatsen met de fiets. Het is hier geen Amsterdam of Kopenhagen natuurlijk, maar er zijn wel al wat fietspaden aangelegd. Vaak afgescheiden van het verkeer.
Soms stoppen die fietspaden gewoon. 't Is gedaan. Fiets maar verder op straat of in de berm, het interesseert ons niet.

Philippe Saurel, de burgemeester van Montpellier, verklaarde in 2018 dat een verdere uitbreiding van de fietsinfrastructuur niet ideale was voor twee fietsers.

In tijden van tinternet ontstond uiteraard meteen een hashtag: #JeSuisUnDesDeux. Bij de hashtag hoort een website en een Facebookgroep en al dat soort dingen en in november 2018 verzamelden die twee fietsers op het grootste plein van Montpellier. Die 2 waren met 1.500.
Dat kan beter, dachten ze vorige november, en ze verzamelden met 3.000.

Binnenkort zijn het verkiezingen voor de gemeenteraad en de fiets heeft zich in het hart van het debat genesteld. Mijnheer Saurel heeft ondertussen zijn fietskar gekeerd en 95 miljoen op tafel gegooid om fietspaden aan te leggen. Benieuwd of hij daarmee ook de kiezer kan overtuigen, want in Montpellier gaan de gemeenteraadsverkiezingen bijzonder plezant worden met een (vreemd, maar niet geheel onverwacht) bijzonder overtuigende kandidaat die de naam Rémi Gaillard draagt.

Remi Gaillard twittertweette dat hij zich kandidaat zou stellen voor het burgemeesterschap bij 1 like. Met zijn verkiezingsspreuk "votez pour un vrai clown, votez n'importe qui" spreekt hij veel volk aan. Eén van zijn twittervolgers reageerde met een mooie boutade: "Tu serais pas le premier qui y arrive  en ayant fait n'importe quoi".

Gaillard heeft ook verklaard dat hij zich meteen terugtrekt uit de verkiezingsstrijd als alle andere kandidaten een rode neus dragen.

Dat wordt de teneur van het verkiezingsdebat de komende maanden in Montpellier. We kunnen dat alleen maar toejuichen.

Om maar te zeggen dat we ons ingeschreven hebben als kiesvee (dat gebeurt in Frankrijk namelijk niet automatisch, maar dat is dan weer voer voor een andere post)

Win Maeteens

In Frankrijk wonen betekent ook élke keer je naam spellen en dan nog schrijven ze het verkeerd.

Ik ben voornamelijk Win, want Wim dat kan toch geen echte voornaam zijn.
Mijn naam is ook al verschillende keren verbasterd tot Maetens, Maerteens, Martens, Martins, Mertins, Maertins,...

Gelukkig heet ik niet Windy Plessix.

Dat gaat niet over de getrouwheidskaart van de Carrefour hé. Neen, dat gaat over officiële documenten zoals de autopapieren, de ziekenkas of de akte van ons huis. In Frankrijk bestaat de ctrl+C niet - vermoeden we - dus alle gegevens moeten (met twee vingers?) overgetikt worden.

Greef

Dat niet-aflatende gestaak van de Fransen begint serieus op mijn zemels te werken. Begrijp me niet verkeerd, het stakingsrecht is ontzettend belangrijk.

We kiezen ervoor om veel geld te betalen om op min of meer ecologische manier in België te geraken.

Het plan A was simpel:
we tuffen met de bus naar het station van Montpellier, we stappen over op de tram en daarna op de navette. We nemen de rechtstreekse TGV naar Brussel, dan de boemel naar Genk en tenslotte de bus naar Oudsbergen. Om 8u thuis vertrekken, om 17u in Limburg.

De realiteit was minder simpel, want de nationale sport* van Frankrijk gooit roet in het eten.

Deze week ontvingen we een sms: uw trein naar Brussel werd afgeschaft.
We nemen de telefoon en bellen de sncf, want ze beloven ons om gratis onze reis om te boeken. Na een uur (dit is echt waar geen overdrijving!) hebben de mevrouw en daarna de mijnheer een oplossing gevonden. Van Montpellier naar Parijs, dan heel Parijs door hobbelen met de metro en dan naar Brussel. Dat is vervelend, maar bon, we gaan er toch geraken.

Vandaag horen we dat het openbaar vervoer in Parijs dit weekend staakt. We kunnen dus niet met de metro van station A naar station B.
We nemen de telefoon en bellen wederom de sncf gebeld: wat nu?
- Ha, dan moet ge maar een taxi pakken hé.
- En wie gaat die taxi betalen?
- Ah, gij natuurlijk.
- Ik had een rechtstreekse trein van Montpellier naar Brussel, door jullie kloterij moet ik nu extra kosten maken en ga ik een hoop tijd verliezen?
- (laconiek) Ge kunt uw reis ook gratis annuleren...

Voila, het was opgelost.

Dus, plan D (jaha, daar zitten we ondertussen aan) is:
we nemen de bus naar het station van Montpellier, we zoeven naar Parijs met de TGV, we gaan te voet / met de bus / met de taxi van gare de Lyon naar gard du Nord en trekken daar tweeënhalf uur voor uit, zoeven verder met de Thalys naar Brussel, springen dan snelsnel op de boemel naar Genk om tenslotte de laatste bus naar Oudsbergen te nemen. Om 8u thuis vertrekken, rond 21u in Meeuwen.

Drie uur extra, misschien een taxi in Parijs en als er enige vertraging op de treinen zit stranden we in Brussel Zuid, want op zondag is het Belgische openbaar vervoer ook op zijn opperbest.

Fuckers.

Ge zoudt kunnen denken: tja, dat is pech, ge moet daar tegen kunnen. Dit is de derde keer sedert we in Frankrijk wonen dat we de trein willen nemen, het is de tweede keer dat er gestaakt wordt. Maar kijk, lesje geleerd: vanaf nu nemen we het vliegtuig voor 20 euro ipv de trein voor 200 euro.

*In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken is dat niet voetbal, zeker niet wielrennen en zelfs niet handbal, maar staken. 

Sjendwiesj

In Frankrijk hebben ze geen zachte sjanwisjen. Als je dus een shandwis wil, dan moet je ze zelf maken. Gelukkig is er tegenwoordig van internet met allerhande info, ook hoe je je lekkere samwitch kunt maken. We keken naar het recept van Rosjee Van Damme om lekkere sjanwieds te maken, Rowchee is immers een beroemde bakker. Rochee is echter ook een rasechte stand-up comedian. In dit filmpje van pakweg 15 minuten slaagt hij er in om het woord sandwich élke keer op een andere manier uit te spreken. We hadden 7 pogingen nodig om het hele recept uit te kijken. Heerlijke comedy met Rocher.

Maar uiteindelijk is het enkel het resultaat dat telt : behold! The sendwiesjes van W&W

Kijk uit

Nieuw huis, nieuw uitzicht.
We wonen bijna letterlijk op de rand van Montpellier. In Vlaanderen kun je van de ene stad naar de andere rijden en dankzij de lintbebouwing niet eens door hebben dat je de stad ooit verlaten hebt. Hè, bah, natuur.
In Frankrijk is dat vaak anders. Hier verlaat je de stad en rij je baf het platteland binnen.
We wonen in de wijk La Martelle. Als we een blik door het raam werpen zien we aan de ene kant bomen. Op een keer zelfs een eekhoorn die een stuk plastic uit de boom aan het verwijderen was.

Aan de andere kant kijken we tegen de gevel van de buren en verderop staat een grote antennetoren. 

Dat lijkt niet erg mooi, maar toch vind ik dat op een of andere manier erg esthetisch verantwoord.

Bijou

Kussen, zoenen, lebberen, een pakkerd geven, embrasser, slijpen, toten,... Er bestaan tientallen woorden om aan te duiden dat iemand zijn/haar lippen tegen iemand anders drukt.

Er zijn beroemde zoenen,

De Belgen, dat is eenvoudig, die zoenen 1 keer. Tenzij ze hun tantenonneke bezoeken, dan is het 3 keer. Nooit 2 keer, daar doen we niet aan mee. Tenzij je van Menen bent, daar willen ze altijd speciaal doen en kussen ze soms 4 keer. Kortom, in België is het gemakkelijk. Maar in Frankrijk, ohlala.

De Fransen hebben verschillende soorten zoenen: een kus is un baiser. Het werkwoord baiser, en dat is een beetje verwarrend, heeft twee betekenissen. Hier gaat het dus over kussen. Als je iemand op de wang kust, dan wordt dat in het zuiden une bise genoemd. Niet alle Franstaligen zijn het daarover eens: Franstalige Canadezen en Zwitsers noemen dat un bec en de Walen un betch.

Maar dat is allemaal ondergeschikt aan het grote Franse enigma: hoeveel kussen? En alsof dat nog niet genoeg is: waar begint ge?

Daarom presenteren wij u nu deze handige handleiding tot het tot stand brengen van de perfecte begroeting met de vlezige mondrand.

Ten eerste: hoe vaak kust gij uw kameraad?

(nvdr dat kaartje klopt niet helemaal, want wij hebben mensen in Nîmes ook al 4 keer zien kussen)
Wij woonden vroeger in een geel deel van Frankrijk, tegenwoordig wonen we in een oranje deel. We gaan er dus op vooruit.

Ten tweede: waar begint ge te zoenen?

Het zou niet de eerste keer zijn dat we aan de verkeerde kant beginnen. We kennen veel Britten en die beginnen allemaal rechts, terwijl de conventie duidelijk is: wij wonen in een rood deel van Frankrijk, dus wordt eerst de linkerwang aangeboden. Maar ja, het zou niet de eerste keer zijn dat die Britten tegendraads doen.

Als u ons dan nu wil excuseren, we moeten dringend wat nieuwe mensen gaan leren kennen.

Cultuur

Eén van de voordelen van het leven in een grote stad, naast de mogelijkheid om pinten te gaan drinken op café, is dat de cultuur iets hoogstaander en tegelijk bereikbaarder is. Op de eerste zondag des maands kun je in Frankrijk gratis in een hoop musea terecht. Net zo in België overigens. Nu wonen we in de stad en het was de eerste zondag, dus bezochten we het musée Fabre.
Of meneer Fabre familie is van de infame Jan Fabre weten we niet.

Die François-Xavier Fabre was een veredelde zondagschilder die al

een keer graag een blote meneer schilderde, maar toch subtiel vermeed dat er peamels te zien waren. Hij trouwde stiekem met een rijke mevrouw die op een dag stierf en toen was hij zelf rijk en schonk hij zijn kunstcollectie aan de stad Montpellier, op voorwaarde dat hij directeur van het museum mocht worden en voor de rest van zijn leven in dat museum mocht blijven wonen. Dat mocht.

Het ongetwijfeld bekendste werk in het Musée Fabre is La rencontre van Gustaaf Courbet. Het schilderij wordt zo belangrijk geacht dat ze er momenteel een kleine tentoonstelling rond gebouwd hebben, met werk van hedendaagse kunstenaars die hun eigen interpretatie van het schilderij brengen.

Het origineel

Interpretatie met ledlichtjes

Voor de rest is het een beetje een eenzijdig museum met een te grote klemtoon op de late Renaissance, maar goed, het was dan ook gratis. 

Galette

Op 6 december kwamen de drie wijzen langs bij Jezus en ze brachten een taart mee. Niet zomaar een taart, neen, een speciale taart. In die taart - een frangipane - zat namelijk een boon. De taart werd aangesneden en wie het stuk met de boon kreeg werd de nieuwe koning.

In Frankrijk kun je overal zo'n galette des rois kopen, want zelf bakken, dat doen we niet meer. Die galette des rois wordt in het zuiden trouwens vaak galette parisienne genoemd, want in het zuiden maken ze een gateau des rois klaar.

Op dit kaartje kun je zien of ze allemaal een galette des rois bakken (donkergroen), het niet zo goed weten en meestal een galette bereiden (bleekgroen), het ook niet zo goed weten, maar meestal een gâteau des rois bereiden (bleekoranje) of gewoon weirs zijn en allemaal een gâteau des rois stoven (donkeroranje).

Allemaal niet gemakkelijk hoor, dat Frans, en dan hebben we het nog niet over dat kussen gehad. De pakkerd, niet het peluw.

Opruimactie

Verhuizen van 350m² naar 65m² betekent opruimen. We hebben een bezoek of 5 achter de rug aan de déchetterie, reden een keertje naar den Emmaüs met de dingen die te goed waren om weg te gooien, maar te slecht om te verkopen en heel wat dingen vonden een nieuwe eigenaar op leboncoin. Het is ontzettend hoeveel rommel en rotzooi een mens verzamelt als hij de plaats heeft om het te hamsteren.
Ondertussen wonen we een dikke maand in Montpellier en begint de augiasstal er wat keuriger uit te zien.
Zo verkochten we gisteren onze Peugeot. We hadden in Ornaisons driewerf helaas twee auto's nodig. Dat is nu gelukkig niet langer essentieel en de 13 jaar oude, 261.000 kilometer gevreten 407 kon op de tweedehandsmarkt. De keuze welk van de twee rijtuigen moest vertrekken was snel gemaakt, want onze lange en lage Peugeot kon niet eens in de ondergrondse garage binnenrijden.

De vraag was natuurlijk: wat vraagt ge daarvoor? De lokale autoverpatser bood 400 euro, want onze auto was uiteraard alleen nog goed voor de export weetwel. We zetten hem dan maar op Le bon coin, de beroemde Franse zoekertjessite, voor 1.000 euro. Niet gekeurd. Gekeurd kon ook, maar dan zou het 1.500 euro zijn.

Enkele uren later rinkelde de telefoon dat het een lieve lust was. Of de auto nog te koop was? Of ze die meteen konden komen bekijken? Dat kon allemaal, we zijn flexibel. Een gezin, vader, moeder, baby en nog iemand, stond een kwartier later aan de deur. De auto werd gemonsterd, geïnspecteerd en beoordeeld. Een testritje was noodzakelijk. We kropen met z'n allen in de bolide en 5 minuten later sjeesden we aan 150 km/h over de N109. Met de baby op schoot, dat spreekt vanzelf.
- Hoe snel mag je hier eigenlijk?
- 70 km/h.
- Ah, oei, ik zal maar een beetje vertragen.

De toestand van de auto moest natuurlijk nog even opgehemeld en afgekraakt worden, respectievelijk door de verkoper en de gegadigde en we klokten af op 900 euro. Dat vonden we allebei een prima prijs.

De noodzakelijke documenten werden gecompleteerd en een kwartiertje later reed onze oude slee voor het laatst door de inrijpoort.

Blij dat we er van af zijn...