Het uitverkoren volk

Onlangs mocht ik nog eens een demo geven aan een gezin Israëlieten. Ik begrijp echt niet wat het is of waarom het komt, maar die mensen doen keihard hun best om zo onaangenaam mogelijk over te komen. Blijbaar is het "Israëlische zelfvertrouwen" berucht tot ver buiten hun grenzen...

Er was meteen consternatie toen bleek dat bootje varen niet zomaar een beetje op het dek liggen vegeteren is, maar dat er af en toe een keertje gewerkt moet worden. In elke sluis namelijk. "Ik doe niets", zei de mevrouw gedecideerd, "ik ben daar hier gekomen om te rusten, niet om te werken".
"Tja, dan zult ge niet ver geraken", antwoordde ik. Er liggen hier namelijk overal wat sluizen in het rond gestrooid. Slordig hoor.
"Maar je zegt dat er sluiswachters zijn. Dan moeten zij dat maar doen." Joden hebben altijd hulpjes voor alles. Meestal zijn dat Palestijnen die geen rechten hebben. Deze familie had haar (Aziatisch) kindermeisje mee op reis. Ze zijn het gewoon dat iedereen hun vuile klusjes opknapt en kunnen niet goed om met een "neen, dat gaan ze niet doen. Het is jullie job om jullie boot te navigeren."

Eenmaal de mevrouw van de grootste schok bekomen was kwam een nieuwe consternatie : "jullie moeten met 4 personen zijn om jullie boot stroomopwaarts door een sluis te (haha) sluizen."
"Dat gaat niet, wij kunnen maar met z'n drieën werken, onze zoon (zo'n 10 jaar) is daar veel te jong voor."
"Ik ben een beetje verbaasd over jullie reactie, bij het boeken wordt duidelijk vermeld dat om met dze boot te mogen varen er minstens 4 volwassenen aanwezig moeten zijn. Hij zal toch een handje uit de mouwen moeten toesteken, anders lukt het niet."
"Neen, dat kan niet. Dan gaan we alleen maar stroomafwaarts varen" trimfeert mevrouw.
"Jullie komen terug naar hier, jullie moeten ooit een keer stroomopwaarts, welke richting jullie ook uit gaan in het begin."
Het duurde even voor hun shekel viel... Na lang palaveren werd beslist om stroomafwaarts te starten en dan te kijken hoe dat met die sluizen ging.

Om een lang verhaal kort te maken, net zoals de vorige keren met leden van het uitverkoren volk, moest er over elk onderwerp uitvoerig gedebatteerd worden. Niet eens wachten tot ik een zin afmaakte, dat onbeschofte gedrag is blijkbaar zeer normaal, ik heb het ondertussen al verschillende keren meegemaakt. Bovendien praatten ze uitsluitend Hebreeuws onder elkaar, dat spreekt vanzelf. Als ze al aan het luisteren waren naar mijn uitleg. De hele tijd begon iedereen door elkaar te praten, weg te lopen om dan te eisen dat ik mijn volledige uitleg die ze gemist hadden opnieuw te doen, uitgebreid te geeuwen, dingen bekijken die bewogen, enzovoort. Sjeus maat, een goudvis heeft een grotere attention span dan deze familie.

Heerlijk.

Zout water koken

Lang geleden, zo lang geleden dat ik zelfs geen goesting heb om te zeggen hoe lang exact, studeerde ik in Gent en werkte ik in de reeds lang gesloten Kokodril. Heerlijke tijd.
Van Jan Koko mochten we nooit zout in het water van de pasta of rijst gooien voor het water kookte. Zout water heeft immers een hoger kookpunt dan zoet water en zo konden we een fractie besparen op de gasfactuur. Logisch nietwaar?
Nu blijkt vele jaren later dat we dat helemaal fout hadden. Zout water, maar dan echt zout water, we spreken over honderden grammen zout per liter, heeft inderdaad een iets hoger kookpunt dan zoet water.

Maar...

Er is een dikke maar. Ondanks het hogere kookpunt van zoutwater kookt zout water toch sneller dan zoet water. Zout water is immers een betere conductor dan zoet water. De warmte verspreidt zich dus sneller doorheen de zoutwatermassa.

Conclusie:

Zout water heeft een hoger kookpunt dan zoet water, maar kookt sneller met dezelfde energie vanwege de geleiding. Maar dan heb je zo veel zout nodig dat je spaghetti oneetbaar zal zijn.

Oorlog, opstand en relletjes!

Onze manager en zijn regional manager voeren al maanden een kleine oorlog uit. De pesterijen zijn voortdurend en niet aflatend. De laatste actie in de pesterijen hebben nu ook hun weerslag op het personeel.
We worden verplicht om overuren te doen. In ons normaal uurrooster is het meestal onmogelijk om ons aan onze uren te houden, omdat sommige klanten na onze dagtaak alsnog aankomen. Onze manager verplicht ons om door te werken.
De regionmanager moet deze overuren op voorhand goedkeuren. Een feit waar wij niet op de hoogte van waren, tot twee weken geleden.
In augustus heeft de regionmanager de overuren niet goedgekeurd. De maand augustus is de drukste maand van het jaar. Ik heb in augustus meer dan 45 overuren gepresteerd. Die werden dus niet betaald.
De Franse wetgever is duidelijk: overuren die (in opdracht) gepresteerd worden moeten betaald worden.

Vorige week vroeg ik rechtstreeks aan HR of en wanneer onze overuren betaald zouden worden. Dat heeft een gigantische rel op het werk veroorzaakt. Ik heb het gore lef gehad om niet via mijn manager de dienst HR te contacteren. Bij Le Boat contacteer je HR niet rechtstreeks, plebejer!
Ik krijg een uur later een telefoon van mijn manager, die mij onder mijn voeten geeft. Ik word kwaad en ik begin HR te beschuldigen van vertrouwensbreuk, want ondertussen is niet alleen mijn manager op de hoogte van mijn "misstap", ongeveer iedereen binnen het bedrijf weet dat al. Mijn e-mail werd vrolijk rondgestuurd.

Ondertussen blijft de onduidelijkheid. Gaan we betaald worden? Ja! Wanneer gaan we betaald worden? Dat weet ik niet. Enzovoort enzoverder.

Onze basemanager is manager van twee basi (basissen?). In de andere basis net hetzelfde gedoe.
Afgelopen maandag kwam de opstand tot een hoogtepunt. In Trèbes kwam maandag maar 1 iemand opdagen.

De manager is deze week met verlof. Wij mogen geen verlof nemen. Hij heeft afgelopen maandag de hele dag telefonisch aan damage control moeten doen. Suits him. Hij moet het maar weten.

Eikel.

Ge moest erbij geweest zijn...

Een klant komt binnen. 'Goeiedag, we hebben een probleempje met onze boot.'
Wendie gaat mee om te kijken. Hadden we al verteld dat het hard aan het waaien was? Nee zeker.
Op een dag. Het was hard aan het waaien, rukwinden tot 80 km/h.
Wendie komt bij de boot aan een ziet een kussen wegwaaien, met daarop iets rozigs, genre tablet. Het kussen, met in de kussensloop dat rozige ding belandt in het water.

Wendie zegt iets tegen de mevrouw en die roept 'ooooh no, my kindle!!!' Wendie pakt de boothaak en probeert kussen met kindle uit het water te vissen. De mevrouw hangt half over boord en plots valt haar zonnebril van haar hoofd. In een ultieme reactie vangt Wendie die zonnebril op en geeft hem terug. En dan valt plots een andere passagier, die aan het kijken is, van de boot in het water. Gewoon, voorover, het water in. Hij ligt er in, dus zwemt hij maar naar dat kussen met kindle en vist die uit het water. Hij kan niet terug aan boord, want de boot is te hoog, dus klimt hij maar via een andere boot terug aan de wal.

De mevrouw heeft haar kindle terug, die nog altijd werkt. Hoera!

Dat is het signaal voor een andere man, die al de hele tijd gewoon binnen op de boot gebleven is, om onmiddellijk te beginnen zeuren tegen Wendie over één of andere pietluttigheid. Het egoïsme spat ervan af. Er zou en moest een oplossing aangebracht worden. Nu. Meteen. Toetswiet. Dat die andere mensen net in het water vielen en Wendie daarbij eerst hielp was van geen enkele tel.

Die mevrouw is zich daarna nog 3 keer in het onthaal komen verontschuldigen voor het gedrag van die kerel.

Nazomer

Vandaag werd het in Nîmes 36,4°C. Een nieuw record voor 17 september.
Eerder dit jaar werd rond Nîmes het record aller tijden gebroken met 45,1°C. Ik weet niet of je ooit een temperatuur van meer dan 40°C meegemaakt hebt, maar ik kan verzekeren: dat is niet gezond. Zeker niet als je buiten moet werken.

Klimaatontkenners mogen vanaf nu stoppen met ontkennen. Zeker zij die kinderen hebben. We gaan het nog wel een jaar of 50 uithouden, maar daarna is het onherroepelijk afgelopen met de mensheid.