Folklore!

In Sète wordt sedert 1666 jaarlijks steek gespeeld op het water. Een vrolijke bedoening ter meerdere eer en glorie van een zekere Saint Louis. Wie is nu die Lodewijk? Ter uwer vermaak hebben we dat even opgezocht en wat blijkt: dat is nog niet zo gemakkelijk te vinden. De man is blijkbaar patroonheilige van Sète, maar wat hij uitgeveterd heeft, daar hebben we toch wat moeite voor moeten doen om dat uit te vogelen. Op de afbeelding van de festiviteiten blijkt hij een inktvis doodgestekt te hebben. Of een octopus, daar willen we van af zijn. In ieder geval botsten we tijdens onze speurtocht naar mijnheer Louis op deze Canadese gemeente: Saint-Louis-du-Ha! Ha! Wij verzinnen niets. Niets!

Soit, wat zegt de website van de toeristische dienst van Sète die een Nederlandse versie kent?

"Het Saint Louis is de patronale feest van Sète. Meer dan 70 straat shows en bodega's geopend tot het midden van de nacht: dat is de uitzinnige sfeer die de stad kent.
Saint Louis is ook de langverwachte benoeming door strijders voor hun laatste toernooi van het jaar: een echte wereld kampioenschap in elk van de categorieën, waaronder de "zware" een plaats op de maandag van Saint Louis. Zes dagen van non-stop festiviteiten rond de Cadre Royal, maar ook in de straten en op de pleinen waar de bezoekers zal worden gemengd om de cityzens van Sète, bewoners of expatriates, die nooit breken deze kleurrijke afspraak." (sic)

Ziezo, nu dit helemaal uitgeklaard is kunnen we over naar de orde van de dag. Wij reden naar Sète om dit volkse feest van nabij te aanschouwen. Volwassen mannen die zich verkleden en met piepkleine schildjes en lange stokken elkaar van een roeibootje met uitsteeksel in het water proberen te duwen. Dat moesten we gezien hebben.

Nog een weetje: op de website Saint Louis à Sète kun je nog de hele avond live het gebeuren volgen en zelfs beelden van vorige jaren bekijken. De hamvraag van deze editie is: zal Aurélien Evangelisti dit jaar voor de achtste keer winnen? Als je weet dat mr. Evangelisti 180 kg weegt, dan besef je vast dat het niet gemakkelijk zal zijn om hem van zijn plankje te duwen.

 De schildknaap brengt de schildjes in gereedheid.

 Bier en pensen op zijn Frans: Champagne en oesters.

 De teams begroeten elkaar met een "wals".

 En dan beginnen verschillende mannen in elkaar te poken met hun paal. 

 Jammer dat er allerlei vuilnis in het kanaal gegooid wordt.

 Het toernooi begint om 14u30 en eindigt als er nog één jouteur overblijft. Er zijn twee teams (blauw en rood) en in totaal 96 deelnemers. Na twee uur waren er amper 18 jouteurs in het water beland. 

 

Een slimme Fransman weet dat het lang kan duren en neemt dus zijn eigen drank mee. Helaas kun je je witte en rosé wijnen niet zo lang koel houden. Een slimme Fransman heeft ook daar een oplossing voor: je gooit die in het kanaal. Met een touwtje natuurlijk.

 Er werd gestoken en gedoken dat het een lieve lust was. We vonden het erg jammer dat er geen punten gegeven werden voor de schoonste duiken.

 De spionkop van het rode team, verwarrend genoeg in het blauw gekleed, gaat niet akkoord met een beslissing van de jury... 

... en zet dan maar de keet in de fik. Jaja, vrolijke tijden daar in Sète.

P.S. In het reglement lezen we nog een regeltje dat we kennen uit ons vroegere quizverleden: wie niet akkoord gaat met de beslissing van de jury, wordt gediskwalificeerd. Boeiende lectuur, dat reglement.

Waterkamer

Hier is hij nog volop bezig, die zomer van 2013. In België is met het afsluiten van Pukkelpop de herfst begonnen zeker? Op het weerbericht daarnet had Frans DeBoosere het over mist. Het viel nu pas op dat we al sedert april geen mist meer gezien hebben. Een mens kan niet alles hebben in het leven.

Het was een plezante drukke zomer in Ornaisons. We hebben veel bezoek gehad (en er komt nog). Voorbeeldje: op 31 juli sliepen maar liefst 14 mensen in huis. Mind you, elk in zijn eigen bedstee. Jawel, huize W&W is bijzonder gastvrij.

Je kon hier al lezen dat we ons eind juli in België bevonden. Daarna vonden we het plezanter om ons wat te onderhouden met het bezoek dan om badkamermeubilair ineen te schroeven, zodat we pakweg twee weken amper iets deden.
Sedert twee weken zijn we er weer ingevlogen en hebben we de salle d'eau in gereedheid gebracht. In het Frans is er een onderscheid tussen een salle d'eau  en een  salle de bain. In de eerste staat geen bad, in de tweede wel.

Het is de bedoeling dat onze gasten een extra badkamertje hebben, want anders zou er maar één badkamer voor 8 personen zijn. Een badkamer met (Jan Becaus-modus aan) wheurlpoowl (Jan Becaus-modus uit, die mens is niet voor niets gepensioneerd) weliswaar, maar toch een beetje weinig. Op onderstaande foto zie je waar deze badkamer terecht moet komen. Er was nog niets. Of toch: vloer, plafond en twee buizen die uit de grond staken. Met het beste grafische computerprogramma ter wereld (Paint) hebben we ons meteen uitgeleefd om een plannetje te plegen.

Wij dus in de weer met metal studs, watervaste gipskarton, koperen buizen, knelkoppelingen, vloertegels, douchecabines, toiletten en lavaboots. Je gooit dat op een hoop en twee weken later komt daar een badkamer uit ontloken. Stukje cake.

 Hupla, muren in groene gipsplaat. Ik vond dat groen wel mooi, maar blijkbaar moet dat dan toch nog geschilderd worden. Flauwe rikken.

 De waterleiding uiterst professioneel aangelegd. We zijn een week later en we hebben nog altijd niet meer dan een halve meter water in de badkamer. Wie heeft een loodgieter nodig?

 Zietkeer hoe professionalisties. Met getegelde vloer enal.

 Bij het in elkaar zetten van de douchecabine brak het enige onderdeel dat niet in de handel verkrijgbaar is. Drie (3!) uur gezocht in 7 verschillende winkels. Noppes. Gelukkig kom je met duct tape en een sjiek een heel eind.

 Tadaa! Lavabo en spiegelkastje.

 Tadaa! Douchecabine met warm en koud water. En van die sproeiers die keihard op je tepels en andere onderdelen sproeien. Voor de liefhebbers.

Tadaa! Een (Engels) toilet. Met aan- en afvoer van water en dergelijke dingen. Modern hoor.

Gruissan (Plage)

Veel te mooi weer om te werken vandaag, daarom fietsten we even van Narbonne naar Gruissan Plage en terug.
Veel te mooi weer om te schrijven vandaag, daarom alleen wat foto's van die tocht.

 Gruissan van ver.

 Gruissan van minder ver.

 Eindelijk gevonden waar Sophie woont.

 Gruissan van dicht.

 Het meer achter Gruissan. Veel te warm om op te zoeken hoe het heet.*

 Gruissan van boven.

Gruissan Plage. Het zou een beetje zielig zijn als er maar één culturele referentie is waarmee je kan opscheppen, maar gelukkig is het een dijk van een culturele referentie.

 Gruissan van ver.

*haha

Minerve

Na alweer een periode hard werken (meer daarover in een volgende blogpost) vonden we het hoog tijd om nog eens een tochtje met het enige plezante voertuig ter wereld te maken (onze fiets, mocht daar onduidelijkheid over bestaan).
Het reisdoel was Minerve, parel aan de Kathaarse kroon. De Nerveuze Minerviërs hielden het langer uit dan de rest van de Katharen, omdat het stadje als een arendsnest op een rots ligt. Bijna volledig omgeven door de Cesse (in de zomer volledig droog, in de winter een kolkende rivier) konden de Goede Gristenen pas na een briljante zet de stad overhalen tot overgave. Minerve had één zwak punt: drinkwater. In heel het stadje was slechts één waterput en een behoorlijk inventief krijgsheer - Montfort - liet die waterput van aan de overkant van de kloof bekogelen m.b.v. een blijde (u vindt vast zelf de weg naar Wikipedia) die door 100 man en 20 paarden aangedreven werd en steentjes van enkele honderden kilogram een paar honderd meter ver kon deponeren.
De Katharen moesten zich na het verlies van de waterput overgeven, wat aanleiding was voor Montfort om een barbecue te organiseren met 180 ketterse Katharen als spiesjes. Eind goed al goed.

Maar Minerve moet het niet alleen van saaie historiek hebben. Nee hoor, voor wie onder de indruk wil raken van wat moeder Natuur allemaal kan zijn er twee natuurlijke bruggen, tunnels eerder, die door de Cesse uitgesleten werden in de tijd dat Jos Ghysen nog jong was. Twee natuurlijke tunnels van 100 en 200 meter lang en tot 40 meter hoog. Alleen jammer dat de grond bezaaid ligt met stenen, een laagje asfalt zou vast wonderen doen voor de begaanbaarheid.

 Een dorp. En een fietsend meisje.

 Tamelijk indrukwekkende toegangsbrug tot Minerve.

 Eén van de vele topattracties: een witte koelcontainer onder de brug.

 Er schijnt licht aan het einde van de tunnel.

 Er schijnt ook licht aan het einde van de tweede tunnel.

 Hoe noem je een vrolijke katapult?

 Toeriste.

 De scheve toren van Minerve.

Jammer van al die kasseien. Het was precies alsof we in de Papegaaistraat zaten. Een bergoppe Papegaaistraat dan.

Gentse (trouw)feesten

Het weer in België.
Sedert begin juli warmde het land gestaag op. Er was zelfs sprake van een hittegolf van 20 tot 25 juli, met temperaturen tot - hou u vast - DRIEËNDERTIG graden. Puffen, steunen, zeuren op twitter, the works. 26 juli: eerst nog zonnig, daarna wolken en slagregen. 27 juli: regen, onweer, overstromingen. 28 juli: bewolkt, enkele druppels, fris. 29 juli: regen, regen, regen, dikketruiendag, regen. 30 juli: regen. 31 juli: regen met in de namiddag opklaringen. 1 augustus: 30 graden, stralend weer. 2 augustus: 36 graden, puffen, zweten, enz.
U mag 1 keer raden van wanneer tot wanneer we in België waren.

Vrijdag 26 juli: we landden in Charleroi na een hoogst aangename *kuch* vlucht met Ryanair. Vooral de mevrouw die om de drie minuten recht moest staan om iets anders uit haar bagage te vissen was bijzonder aangenaam. Ze had een mooie navel. Wendie mocht die telkens van op minder dan drie millimeter bewonderen. We verlieten het vliegtuig via smeulend tarmac en puften dat het een lieve lust was. Na enkele minuten gutste het zweet van ons af. Onze eerste belangrijke stop was het huis van Chris en Koen, die ons belangeloos hun bed, bad en Vedett afstonden voor de volgende vijf nachten. Na een frietje met pittaschotel bij Ege trokken we richting terras van Vooruit. We hadden dat nog niet mogen aanschouwen, laat staan er het nieuwe Triomfbier verorberen.
Gelukkig was het al snel gedaan met dat gruwelijk mooie weer en eenmaal op het terras gutste niet langer het zweet, maar wel de regen naar beneden. Klein puntje van kritiek: de afvoerputjes kunnen geen 800 liter hemelwater per vierkante meter per minuut slikken.
Des avonds bezochten we de Gentse Feestjes voor een frisse pint uit een plastic beker.

Welkom in België

Zaterdag 27 juli: die dag stond een huwelijksfeest op het programma, maar eerst moesten we nog tig dingen van ons to-do-lijstje schrappen. Dat huwelijksfeest zelf was er eentje met niet al te veel poespas. Er liepen volwassen mensen in korte broek en kinderen in lange broek los. Trouwens: beste frieten ooit! Gelukkig begon het rond 21u water te gieten, anders hadden al die mensen daar voor niets die tent neergepoot.
Hoogtepunt van de avond: de ontdekking van de pompons.

Eerste hoogtepunt van de avond: Les lacs du Connemara. 

 Tweede hoogtepunt van de avond: de bruidegom zo zat als 400 Ierse zeevaarders die na zes maanden varen een café ontdekt hebben waar ze alleen Delirium Tremens schenken.

 Derde hoogtepunt van de avond: er zijn pompons!

Zondag 28 juli: na het obligate uitslapen ontdekten we dat DOK de toegangspoort open had laten staan. Er was Vedett, aangenaam gezelschap en er viel zelfs een straaltje zon te bespeuren. 's Avonds trokken we voor een tweede keer naar de Gentse Feesten om het concept van Bata Bata wat beter te onderzoeken, maar niet voor we ofwel een spitbakje, ofwel een Mac Marrakech verorberd zouden... hee kijk, Balls & Glory is open!! Smulleun! Helaas had het trouwfeest ons danig uitgeput en verlieten we de feesten erg vroeg. Opvallend: ook na de motregen van de afgelopen dagen stonk de Vlasmarkt als nooit tevoren. U hebt allemaal flink uw best gedaan.

El Balli is open!!!

 U had wel uw mooiste outfit uitgekozen.

 Benieuwd hoeveel mensen dit plakkaatje aan Bata Bata opgemerkt hebben...

 Bata Bata: ongegeneerd in vrouwen hun decolleté en onder hun rok kijken onder de noemer "'t is maar voor te lachen". Benieuwd wat de nieuwe lichting feministen daarvan vindt.

 Geef kindjes een handvol tie-ribs en ze houden zichzelf urenlang in stilte bezig. Gelukkig was er een medewerker met tang in de buurt toen zijn handjes blauw begonnen uit te slaan.

Maandag 29 juli: in Limburg stond de barbecue te pruttelen van plezier. Kamiel had voor de gelegenheid een experimentele barbecue voorzien. Toen we vroegen "Vegetarisch?" werden we smakelijk uitgelachen. Het betrof mosselen, iets dat op tofu leek, maar gelukkig gewoon een vetrandje bleek te zijn en een Irish ribeye van om en bij de vier kilogram vijfhonderd. En voor het eerst in drie maanden kon u ons betrappen met een trui. Een trui! The horror!

Hoogzomer in België: kiekenvel van de kou. 

Dinsdag 30 juli: na een laatste bezoek aan de Gentse Veesten en een korte doortocht in de Rozebroeken mochten we voor een tweede keer van een barbecue genieten. In de gietende regen verkoolde Nick het vlees tot het de ideale consistentie en cuisson bezat. Smikkelen en smakkelen was het enige waartoe wij ons hoefden te laten verleiden. We kweten ons dan ook gedegen van die taak. Na het degusteren van verschillende bijzonder smakelijke bieren keerden we moe maar tevreden naar (het) huis (van Chris en Koen) terug voor een laatste nacht in Gent.

Dinsdagmiddag, 11u45. Niet willen toegeven. Maar de Vlasmarkt is wel proper. 

 Nie pleujen of allez wacht, toch pleujen.

Dat leek vooraf vast een prima plan.

Woensdag 31 juli: na het afleveren van onze huurwagen mochten we ons weer als gewillig slachtvee in de Boeing 737 laten drijven. Gelukkig waren er dit keer geen irritante vrouwen die voortdurend hun bagage moesten checken. Slechts 84 kinderen die joelden van plezier dan wel in panische angst krijsten bij het opstijgen en landen. En ook wel een beetje tijdens het vliegen. Gelukkig zijn die Boeings zo slecht geïsoleerd dat je vooral gehoorschade oploopt van de brullende motoren.

Pas tijdens het opstijgen begrepen we waarom dit bordje achteraan het vliegtuig hing.

Eerlijk: na vijf plezante, feestelijke en indigestieve dagen in België waren we stiekem toch een beetje blij dat we weer in Ornaisons aankwamen. Maar volgende keer komen we weer. Met beter weer.