Het uitverkoren volk

Onlangs mocht ik nog eens een demo geven aan een gezin Israëlieten. Ik begrijp echt niet wat het is of waarom het komt, maar die mensen doen keihard hun best om zo onaangenaam mogelijk over te komen. Blijbaar is het "Israëlische zelfvertrouwen" berucht tot ver buiten hun grenzen...

Er was meteen consternatie toen bleek dat bootje varen niet zomaar een beetje op het dek liggen vegeteren is, maar dat er af en toe een keertje gewerkt moet worden. In elke sluis namelijk. "Ik doe niets", zei de mevrouw gedecideerd, "ik ben daar hier gekomen om te rusten, niet om te werken".
"Tja, dan zult ge niet ver geraken", antwoordde ik. Er liggen hier namelijk overal wat sluizen in het rond gestrooid. Slordig hoor.
"Maar je zegt dat er sluiswachters zijn. Dan moeten zij dat maar doen." Joden hebben altijd hulpjes voor alles. Meestal zijn dat Palestijnen die geen rechten hebben. Deze familie had haar (Aziatisch) kindermeisje mee op reis. Ze zijn het gewoon dat iedereen hun vuile klusjes opknapt en kunnen niet goed om met een "neen, dat gaan ze niet doen. Het is jullie job om jullie boot te navigeren."

Eenmaal de mevrouw van de grootste schok bekomen was kwam een nieuwe consternatie : "jullie moeten met 4 personen zijn om jullie boot stroomopwaarts door een sluis te (haha) sluizen."
"Dat gaat niet, wij kunnen maar met z'n drieën werken, onze zoon (zo'n 10 jaar) is daar veel te jong voor."
"Ik ben een beetje verbaasd over jullie reactie, bij het boeken wordt duidelijk vermeld dat om met dze boot te mogen varen er minstens 4 volwassenen aanwezig moeten zijn. Hij zal toch een handje uit de mouwen moeten toesteken, anders lukt het niet."
"Neen, dat kan niet. Dan gaan we alleen maar stroomafwaarts varen" trimfeert mevrouw.
"Jullie komen terug naar hier, jullie moeten ooit een keer stroomopwaarts, welke richting jullie ook uit gaan in het begin."
Het duurde even voor hun shekel viel... Na lang palaveren werd beslist om stroomafwaarts te starten en dan te kijken hoe dat met die sluizen ging.

Om een lang verhaal kort te maken, net zoals de vorige keren met leden van het uitverkoren volk, moest er over elk onderwerp uitvoerig gedebatteerd worden. Niet eens wachten tot ik een zin afmaakte, dat onbeschofte gedrag is blijkbaar zeer normaal, ik heb het ondertussen al verschillende keren meegemaakt. Bovendien praatten ze uitsluitend Hebreeuws onder elkaar, dat spreekt vanzelf. Als ze al aan het luisteren waren naar mijn uitleg. De hele tijd begon iedereen door elkaar te praten, weg te lopen om dan te eisen dat ik mijn volledige uitleg die ze gemist hadden opnieuw te doen, uitgebreid te geeuwen, dingen bekijken die bewogen, enzovoort. Sjeus maat, een goudvis heeft een grotere attention span dan deze familie.

Heerlijk.

Nazomer

Vandaag werd het in Nîmes 36,4°C. Een nieuw record voor 17 september.
Eerder dit jaar werd rond Nîmes het record aller tijden gebroken met 45,1°C. Ik weet niet of je ooit een temperatuur van meer dan 40°C meegemaakt hebt, maar ik kan verzekeren: dat is niet gezond. Zeker niet als je buiten moet werken.

Klimaatontkenners mogen vanaf nu stoppen met ontkennen. Zeker zij die kinderen hebben. We gaan het nog wel een jaar of 50 uithouden, maar daarna is het onherroepelijk afgelopen met de mensheid.

Pniek!

Een koppel heeft een boot geboekt voor een bootvakantie. Mijnheer vaart graag al een keer op zee, mevrouw ligt dan wellicht op het dek te ruften in de zon. Dit keer zouden ze een keertje dat Canal du Midi af varen. Een weekje dobberen richting Port Cassafières, ze zagen het helemaal zitten.

Toen kwam ik aan met mijn uitleg.

Dat er tamelijk vaak gewerkt moet worden op die boot. Elke sluis - en dat zijn er wel wat op hun parcours - moeten de handen uit de opgestroopte mouwen gestoken worden. Aan het einde van mijn uitleg moeten twee personen tekenen voor akkoord. Plots stond mevrouw met tranen in haar ogen en weigerde ze te tekenen. Ze had gedacht dat ze een week niets zou moeten doen en nu moest ze werken en ze snapte helemaal niets van mijn uitleg over die sluizen en nu wou ze niet vertrekken en ze wou liever gewoon weggaan en op hotel verblijven... Drama, paniek, tranen, schaamte!

Ik begon heel rustig alles opnieuw uit te leggen en liet haar een heleboel dingen doen, gewoon de aandacht afleiden van haar schaamte. Na een dik half uur extra was ze min of meer gekalmeerd en tekende ze toch mijn documenten.

De volgende ochtend zag ik ze met een brede glimlach vertrekken en zwaaiden ze mij uitgebreid toe.

Dan durf ik al eens te denken dat ik mijn werk goed uitgevoerd heb. Al zeg ik het zelf.