Bezoekt België 7

Vandaag splitsen we op, de Vlaamse Ardennen zijn onze blinde vlek. Ik heb er duizenden kilometers gefietst, maar nooit in het opzicht dat we een gemakkelijke route moeten doen. Het ging er indertijd net om om zoveel mogelijk hellingen en kasseistroken te pakken.

Van Oudenaarde naar Geraardsbergen, het is één van de mooiste streken van België. Je kunt een stukje langs de Zwalm, maar verder is het geen meter plat. Kasseien die uit de 19de eeuw dateren, hellingen van 20% en meer en vierkante struiken dieperfect gemillimeterde pelouses afbakenen. De Vlaam is fan van Minecraft, dat mag duidelijk zijn.

Het is heerlijk om een keertje alleen op stap te gaan. Het gaat vooruit en ik hoef geen rekening te houden met iemand die eigenlijk niet kan fietsen. Daarmee bedoel ik : technisch gezien kan mijn collega fietsen, ze heeft geen steunwieltjes nodig of zo, maar ze houdt geen enkele rekening met andere weggebruikers. Stopt in het midden van de weg, zonder aanleiding, wijkt uit zonder richting aan te geven, kortom, ze heeft geen verkeersinzicht als het op fietsen aankomt. Ik heb enkele tientallen keren moeten zeggen dat ze niet in het midden van het fietspad stil mag staan. "Waarom niet, er zijn toch geen fietsers?" Nu niet, maar die bewegen wel hé, binnen 10 seconden kan er hier wel een fietser voorbij komen. "Ah ja? Niet bij stil gestaan."

Mijn trekkingfiets, afgeleid van een gravelfiets, gedraagt zich voorbeeldig in de Vlaamse Ardennen. Men zou dit zelfs als "fun" kunnen bestempelen. Het weer is heerlijk, de veldwegels liggen er prima bij en na amper 2 uur sta ik in Geraardsbergen, inclusief routeplanning. Ik neem er de Muur van Geraardsbergen nog even bij, op het gemakje, met 20 kilo bagage, en stel vast dat het nog altijd een vreselijke berg is. Het uitzicht boven is geweldig, iets wat de gemiddelde wielertoerist niet weet, die wil daar zo snel mogelijk voorbij.

Terug beneden komt de collega net aangefietst. Tijd voor frietjes van de frituur ! De eerste frietkotfrieten sedert we in België aangespoeld zijn ! Ze zijn niet geweldig, maar in vergelijking met de kartonnen frieten die je vaak op restaurant krijgt zijn ze heerlijk. Met pretvlees ! 

Bezoekt België 6

Om van Kortrijk naar Oudenaarde te fietsen heb je grosso modo twee mogelijkheden : langs de steenweg of langs het kanaal en de Schelde. We kozen optie 2, ook al is die ongeveer even lang. Het kanaal Kortrijk-Bossuit, gekend vanwege de ehm... tja, waarom eigenlijk?... nu ja, langs het kanaal tot in Bossuit en dan linksaf naar Oudenaarde. Het lijkt gemakkelijk, maar aangezien we voor een reisorganisatie werken die fietsreizen organiseert en omdat sommige van die reizigers al eens naar een koers op tv durven te kijken, besliste bibi om niet enkel Kortrijk - Oudenaarde langs het water aan te bieden, maar ook Kortrijk - Oudenaarde met een vleugje Ronde van Vlaanderenheroïek.

We sloegen dus af naar rechts in Kwaremont. In Kwaremont ligt een straat en die heet Oude Kwaremont. Dat betekent dat er ook een Nieuwe Kwaremont moet zijn. Geen van beide zijn aangenaam op de fiets. Het was dik 10 jaar geleden dat ik nog op mijn koersfiets door de Vlaamse Ardennen trok en het moet gezegd : die Oude Kwaremont is nog altijd een kreng. Vanaf het Kwaremontplein gaat het gelukkig wat beter. Op het einde sta je boven en dan mag je eerst via de Ronde Van Vlaanderenstraat terug afdalen tot aan de voet van de Paterberg. Hoera ! En ja dus, toen fietsten we die Paterberg ook op. Iets betere kasseien, maar een helling tot 20%. Dat was 20 kilo geleden al niet gemakkelijk, met nog eens 20 kilo bagage stond ik toch even voet aan de grond vlak voor het steilste stuk. Maar een beetje doorbijten was voldoende om de Paterberg toch opnieuw te overwinnen. Hoera !

Haa, de Vlaamse Ardennen. Daar waar de Vlaamse volksaard één zondag per jaar zijns gelijke niet kent. We juichen om de winnaars, zeker als ze sympathiek zijn en we begrijpen de coureurs die schreeuwend om hun moeder in foetushouding ergens in een modderige gracht liggen te wenen. 

Enter : de Koppenberg.

Wat. Een. Horror.

Dat zijn geen kasseien, dat zijn stukken rots die willekeurig in de richting van de Koppenberg gegooid werden. Een maximaal stijgingspercentage van 22% en geen enkele uitwijkmogelijkheid. We zien voor onze ogen de film van Jesper Skibby die omvalt en wiens fiets door een koerscommissaris tot schroot herleid wordt. Coureurs die op hun foersschoentjes omhoog taffelen. En jawel, de Koppenberg heeft bijna gewonnen. Maar waar de Koppenberg geen rekening mee hield : op het bankje halfweg zitten drie ouderen van dagen luidkeels aanmoedigingen roepen. We voelen ons Wout Van Aert en Matthieu Van der Poel tegelijk en halen gezwind (*) de top.

Vanaf nu gaat het bergaf tot in Oudenaarde en op de Grote markt vinden we een pistolet met gekapt en een lokale verfrissing. 

Het hotel is op 3 mensen na compleet verlaten, er zit zelfs niemand aan de balie. De sleutelkaarten liggen klaar, de fietsen moeten buiten blijven en de kamer is tiptop.

We brengen een blitzbezoek aan het Centrum van de Ronde, eten een pistolet met préparé op de markt en brengen een bezoek aan de Colruyt. Het hotel is geweldig en de volgende ochtend mogen we de Vlaamse Ardennen in trekken.

(*) hoestend en proestend

Bezoekt België 5

Van Gent naar Brugge, we kunnen daar kort over zijn : 't is langs 't kanaal. De vroegere Lieve bestaat her en der nog, maar den modernen mensch fietst liever langs het nieuwe kanaal. Je verlaat Gent via de fietssstraat die vroeger de Coupure was en waar je tegenwoordig niet meer op het fietspad mag fietsen. Alle bruggen over de Coupure zijn tegenwoordig ondergefietstpad. Een heerlijke en veilige manier om de stad uit of in te raken. De route langs het kanaal is eentonig en vlak. Van Gent tot Brugge overbrugden we amper 10 hoogtemeters. Brugge binnenraken met de fiets was andere koek. Miljarden toeristen lopen er vrolijk in de weg. Bovendien zijn die doof, want ze horen geen fietsbel. De inboorlingen fietsen vrolijk rinkelend door hun stad, terwijl de uitboorlingen vrolijk doen alsof ze dat niet horen. Die instagramfoto's maken zich ook niet zelf natuurlijk.

Kortom : Brugge in de namiddag... beetje meh.

We kwamen die avond terecht bij Freddy en Claudine. Freddy verwelkomde ons uitgebreid. Met uitgebreid bedoel ik : een uur voor we onze kamers te zien kregen. Maar de kamers waren schoon, de badkamer enorm en die avond kwam iemand helemaal vanuit Limburg naar Brugge gereden voor een avondje uit. Joepie!

De volgende ochtend werd op zijn West-Vlaams het ontbijt voorgeschoteld. We waren met z'n 3-en, maar er verscheen genoeg eten op tafel om een middelgroot Afrikaans land te voeden. Nog een schelleke cake ?

Na een hartverscheurend afscheid moesten we dringend verder. Richting Kortrijk. Onze langste etappe stond op het programma. Brugge en Kortrijk liggen zo'n 60 km uiteen, maar aan het einde van de dag bleken dat er 75 te zijn. Bovendien is er op het West-Vlaamse platteland geen enkele boerenwegen langer dan 100 meter rechtdoor. Dat we op elke kruispunt een foto en nota voor de route moesten maken hielp niet om het tempo er in te houden. Pas in het Boavekove van Gerrit Callewaert vonden we de Leie en haar bijhorende jaagpad. Van daar tot Kortrijk ging het tegen een hoog tempo. Het weer was schitterend en Kortrijk is de afgelopen 25 jaar (ja, het was ongeveer zo lang geleden dat ik nog bezoek bracht aan mijn geboortegrond) een uitnodigende en propere fietsstad geworden. Verfrissend, want in mijn herinnering was Kortrijk een grote grijze parking.

Het hotel was een beetje bof, het ontbijt uitstekend en de marktkramers vonden het om 5u al lang laat genoeg om iedereen luidruchtig wakker te maken. 

Yup, hier moesten we door fietsen

De broeltorens

De laatste begijn van de wereld kreeg een standbeeld in Kortrijk.

Hij leeft nog!

Herinnering aan die keer dat een zekere meneer Conscience dacht dat een veldslag in middeleeuws Kortrijk belangrijk zou moeten zijn in de herinnering van den Vlaem. Dat die Vlaemse leeuw even later zwaar in de pan gehakt werd zijn we voor het gemak even vergeten.

Bezoekt België 4

Waar waren we ? Ah ja, terug in Brussel, in hetzelfde hotel als eergisteren.

De ochtendstond heeft goud in de mond, en ook een beetje Gueuze. We bezochten - geheel professionneel als we zijn natuurlijk - brouwerij Cantillon. Als we zeggen brouwerij dan moet dat eigenlijk stekerij zijn. De laatste gueuzesteker in de Brusselse stad. We bezochten de brouwerij, maar lieten de kelk aan ons voorbijgaan. Helaas. Het vroege uur en de nakende fietstocht waren de spelbrekers. Absoluut aan te raden trouwens, die brouwerij is piepklein, naar productie dan toch.

Op de fiets naar Aalst, home of the bodybag. De fietstocht zelf was aangenaam, we bezochten het atomium opnieuw en verlieten Brussel op fijne fietspaden. 

Over Aalst zelf kunnen we kort zijn : het valt wel mee.

Het hotel was prima, de Marokkaanse schotel 's avonds wat flauw.

De volgende ochtend voerde de fiets ons naar Gent. Over fietspaden, landwegen en langs de Schelde, door Aurélie steevast "le canal" genoemd. We lunchten in Asse en vroegen ons af waarom mensen in godsnaam beslissen om in Asse te gaan wonen. De aangekondigde wolkbreuk (volgens Aurélie) of motregen (volgens Wim) kondigde zich aan en doorweekt, onderkoeld en uitgehongerd bereikten we het fiere Gent.

Na een douche, een baguette met kaas en een boule de berlin waren we helemaal klaar voor de ontdekking van de stad. Aurélie gaf toe dat Gent tot nu toe de mooiste en leukste stad van de reis was. Het snoep van Temmerman, de boule de berlin en de waterzooi van 't Vosken hielpen daarbij.

Na het diner had ik afgesproken met de vriendjes en de avond werd overgoten met trappisten en andere versnaperingen op het terras van de Sphinx. Eind september en we zaten in T-shirt tot 's avonds laat te pintelieren. Joepie ! 

De volgende ochtend was het heel wat minder man... Vooral omdat het hotel in Gent op de sporen van het Sint-Pietersstation lag en er van nachtrust weinig tot geen sprake was.

Bezoekt België 3

We waren in Leuven, werden de hele nacht wakker gehouden door de toekomst van de mensheid en dan zouden we terugfietsen naar Brussel. Spannend ! 

Leuven verlaten met de fiets is niet zo eenvoudig als het lijkt, we moesten vaak stoppen, want op elk kruispunt moeten we een foto met opmerking maken voor onze app. We fietsten langs treinlijnen en over fietspaden tot we het Zoniënwoud bereikten. Een overblijfsel van het Belgische oerbos, dat door middeleeuwse monniken compleet naar de eeuwige jachtvelden geholpen werd. 

Het Zoniënwoud is heerlijk, het weer was heerlijk, de fietsroutes eveneens, al gaat het daar behoorlijk op en af. In 2024 wordt trouwens het WK gravel in Leuven (en het Zoniënwoud) georganiseerd. 

Al ervaren fietser vond ik het fantastisch, Aurélie vond het wat minder leuk : kasseien, hellingen, gravelstroken en zelfs aangestampte aarde. En toen bereikten we de rand van Brussel. Ik ging ervan uit dat we een horrorervaring zouden meemaken om Brussel binnen te fietsen, maar wat bleek ik fout ! Onlangs werd een autostrade die het Terkamernbos doormidden snijdt afgesloten voor verkeer. Enkel voetgangers en fietsers mogen er nog komen. We fietsen in het midden van een reusachtig boulevard en hoorden enkel het gefluit van de wind.

Volgens een Brusselaar waren de automobilisten ten zuiden van Brussel niet zo heel tevreden met deze maatregel. 

We checken terug in in ons luxueuze hotel voor een tweede nacht. De fietsen netjes in de garage, de slaapkamers ruim en netjes en bovenal stil (3dubbel glas for the win!).

Van de wiedeweerga gaan we in hetzelfde restaurant eten als eergisteren : aan de ene kant van de tafel hesperolletjes, aan de andere kant moules marinières. De frieten smaken een beetje als karton, maar we eten in het centrum van Brussel voor 20 euro per persoon.

Dagboek

Op de website van het werk verschijnt af en toe een blogpost. Onderandere over bestemmingen of over onze avonturen overal in Europa. Binnen afzienbare tijd verschijnt daar dan ook een verslag van mijn hand. Gisteren op een uur tijd geschreven, in het Engels, want mijn Franse collega doet het maar in het Frans, dat vermijdt weer een hoop jugements.

Reactie van één van mijn collega's : "heb jij dàt in het Engels geschreven op een uur tijd ?" * kijkt ongeloofwaardig *

 Fransen en  Engels, het gaat nooit wat worden. Omgekeerd ook niet overigens.

Bezoekt België 2

Aangekomen in Brussel, ingecheckt in een chique hotel in een helaas zeer vuile buurt die door Connorkah wel eens met de matrak opgekuist zou mogen worden, gaan eten. Dat was het zowat. En natuurlijk even naar de Grote markt en Ventje plas voor de obligate toeristenfoto's.

De volgende ochtend gingen we om 9u de fietsen halen die ons 10 dagen doorheen Vlaanderen zouden voeren. Daarna nog de fietsvaliezen inpakken en vertrekken.

Dat ontbijten en inpakken neemt elke dag algauw een uur in beslag en tegen 11 uur waren we eindelijk klaar om te vertrekken. Er stonden maar liefst 75 km op het programma...

Geen probleem op een normale fietsdag, maar wij moeten onderweg werken. We creëren een fietsroute op een app en al heel snel werd duidelijk dat de app niet naar behoren functioneerde. Om 16u stonden we in Mechelen en moesten we nog naar Leuven. Het hele idee om dat langs pittoreske landweggetjes te doen werd in het kanaal en we volgden 33 km fietssnelweg. Verschieten ! Daar "fietsen" hippe rijke mensen met dure speedpedelecs je voorbij op 3 haarbreedtes. 

Om 19h30 kwamen we licht uitgeput aan in een stad die zich opmaakte voor het begin van het zuipseizoen: student kick off. De hele nacht werd het hotel door zatte studenten belegerd. Gelukkig was het eten in De Appel top! Stoverij! Garnaalkerket! VAV! 

Zinneke Pis

Menneke Pis