Allemaal beestjes 4

Beestje 4.

De solitaire (wilde) bij.

Allemaal beestjes 3

Beestje 3.

De zweefvlieg. Vaak verward met een bij of een wesp, maar dit is weldegelijk een vlieg.

Mimicry.

Allemaal beestjes 2

Beestje 2.

De witte bladluis

Allemaal beestjes 1

De quarantainemaatregelen mogen dan wel versoepeld zijn, in ons dagelijkse leven is er nog niet veel veranderd. Wendie werkt van thuis uit, als je "de hele dag uitgekafferd worden door klanten" tenminste werken kunt noemen. Ik hou me in stilte bezig. Eten maken, huishouden, zorgen dat om 18u de cocktail klaar staat, the works.

Een klein nevenprojectje in tijden van huishoudelijke opsluiting : elke dag een foto maken van één of ander dier, vanop ons terras. Ik mag dus niet naar buiten om die foto's te maken. De bedoeling is om 50 dieren bijeen te krijgen. We beginnen vandaag met...

Beest 1.

De ekster.

Cra(p)nk

Donderdag was het de dag. Ik had een mooie route uitgestippeld en ik zou mijn fietsbelofte inlossen. 58 dagen quarantaine betekende 58 km fietsen.

Driewerf helaas. Na zo'n 10 km begon mijn braquet, crank, trapas, of hoe je het ook wil noemen, te kraken. Na 13 km besliste ik om terug te keren, want er kwam nog een stevige helling (de rode pijl) aan en ik had geen zin om op 20 km van huis in panne te staan.

Met de fiets naar de fietsenmaker. Fietsenmakers in Frankrijk zijn omgeschakeld van "ik kan dat deze namiddag nog doen" naar "oei, je zal hem twee weken kwijt zijn". Heerlijk dat een beetje virus de mensen de fiets op jaagt. Dat die fiets al 20 jaar in een garage stof en roest staat te vergaren betekent natuurlijk dat hij nu eerst weer op punt gezet moet worden.

Op zondag ondernamen we samen een tweede poging om die 58 kilometer te volbrengen. Dit keer met onze trekkingfietsen. Een prachtige route van Montpellier, via de Lez (het riviertje dat Montpellier met de zee verbindt) om dan dwars door het meer van Vic via het natuurparc Gardiole zo terug naar huis.

Het venijn zat hem in het begin van het tweede deel met een nijdig hellingkje. Van de 58km hebben we in totaal ongeveer 9 km zonder fietspaden gefietst. Zeg nu nog eens dat Frankrijk niet vol fietspaden ligt. Ge moet ze natuurlijk wel weten te vinden.

Heerlijk fietsweer en dito gezelschap. We kunnen het nog en gaan vanaf nu elk weekend een tochtje ondernemen. We kijken nu richting Sommières en Calvisson... (hint)

Klaprozen in zo'n aantallen dat graanvelden er rood uitzien

De Lez, met fietspad van de stad tot de zee. Heerlijk.

Verkeerde afslag genomen?

Het kanaal van Rhone naar Sète ligt voor een groot stuk in het midden van een meer: meer - dijk - kanaal - fiets/wandelpad - dijk - meer.

Een piepklein poortje met een piepklein meisje op de fiets. Cournonterral, prachtig dorpje.

Parabel

Die dag in Afrika: op een vakantiedomein komt plots geen water meer uit de kraan. Dat kan verschillende oorzaken hebben, wellicht is het te wijten aan lege watertanks. De baas gebiedt JeanPhilippeDieuMerci, het hulpje, naar buiten om wat kraantjes open te draaien en te checken. JeanPhilippeDieuMerci komt terug binnen en bevestigt: er komt geen water uit de kraantjes.

Geen paniek, de tankwagen wordt gesommeerd en de watertanks worden gevuld. Iedereen kan terug aan de dagtaak.
De volgende ochtend komt er opnieuw geen water uit de kraan. Hoe kan dat? Zou er dan toch een probleem zijn? Onderzoek wijst uit dat de tuinkraantjes nog altijd open staat. Niemand had immers tegen JeanPhilippeDieuMerci gezegd dat hij na het openen van de kraantjes die ook weer dicht moest draaien.

Een verhaaltje dat in een ver verleden opgeduikeld werd door onze goede vriend Jan, toen in Tanzania, om de afkorting T.I.A. te verklaren. This Is Africa. Er gebeuren dingen waar niemand iets aan probeert te doen omdat het toch niets uithaalt. Een vrij denigrerende en fatalistische houding, maar alles komt toch altijd goed. Wanneer komt de bus? Dat weten we niet. Is er geen dienstregeling? Jawel, maar niemand kijkt daarnaar want de chauffeurs houden er zich toch niet aan. Waarom niet? TIA. Geen vragen stellen, gewoon verder gaan met je leven.

Sedert we in Zuid-Frankrijk wonen wonen we een pak dichter bij Afrika. Dat merk je ook. Onlangs nam ik het beheer van een vakantiehuis over van iemand anders. Voor de overname was er een probleem opgedoken met één van de toiletten. Er moest een herstelling gebeuren, maar toen was het plots confinement en nam ik de boel over en stelde ik pas 2 maanden later vast dat dat toilet blijkbaar nooit hersteld geweest was. Ik contacteer de vorige beheerder van het huis: hoe zit dat precies met die herstelling?
Ah ja, die herstelling: de loodgieter heeft ons de afgelopen twee maand al verschillende keren gebeld om te vragen wanneer ze die herstelling kunnen gaan uitvoeren. Haast letterlijk. Geen excuses, niemand die zich vragen stelde bij het feit dat die loodgieter al verschillende keren belde, laat staan dat ze mij daarvan op de hoogte brachten.

T.I.F.. This Is France. Het zijn dingen die gebeuren, maar niemand doet er iets aan of stelt zich daar vragen bij.
En dat is niet de eerste keer hé, dat we met dat soort onzin te maken krijgen. Zelfs niet de tweede keer.

UDS

Urband Dance Squad, hun debuut in 1989 sloeg in als een bom. Ze waren niet vies van "crossover" en mengden rock, pop, rap, Captain Beefheart, zelfs akoestische muziek.

Ik moet vaker LP's terug afspelen...

In Nederland al verschillende keren uitgeroepen tot beste Nederlandse plaat aller tijden.

Ik zag ze in Torhout in 1992, na hun grote doorbraak Life 'n Perspectives of a Genuine Crossover, alwaar Rude Boy samen met The Red Hot Chili Peppers optrad. Het jaar dat Anthony Kiedis dacht dat hij verder kon springen dan de frontstage breed was. Het was ook de editie van “If you love us, throw more mud” (diezelfde Anthony Kiedis). Binnen de minuut zat alles en iedereen onder de modder, inclusief de Red Hot Chili Peppers en hun materiaal. Bryan Adams wilde pas het podium op als alles helemaal schoongemaakt was. De buschauffeurs hadden minder geluk...

Steun Jeff

Jeff Bezos, de man die zijn personeel persoonlijk een hart onder de riem ging steken in één van zijn Amazon magazijnen, heeft zijn rijkdom tijdens de eerste maanden van de coronaquarantaine zien groeien tot 144 miljard dollar. 144 miljard dollar is zo veel dat niemand, ook Jeff Bezos niet, kan bevatten hoeveel dat is. Toen Jeff Bezos een villa van 165 miljoen dollar kocht, gaf hij 0,11% van zijn geld uit.

Ter vergelijking: als iemand die 1.440 euro per maand verdient 0,11% van zijn geld uitgeeft, dan spendeert die persoon 158 euro. En dan heb je maar 1.282 euro meer over, dus dat kun je ook niet elke maand doen. Jeff kan dat wel elke maand doen als hij wil, dat is namelijk ongeveer wat er bij hem per maand bij komt.

Jeff geeft ook geld uit aan flashy dingen die goed staan op zijn CV. Zo gaf hij 100 miljoen dollar aan de Amerikaanse voedselbanken. Hola, ge moogt daar geen kritiek op geven hé, hij had net zo goed niets kunnen geven. Of meer, zoals die van Twitter die een kwart van zijn bezit weg gaf.

Als u en ik 100 euro aan een goed doel geven, dan geven we procentueel evenveel weg als Jeff. Meer, want de euro staat sterker dan de dollar.

Jeff is trouwens goed op weg om de eerst dollarbiljonair (biljonair in de Nederlandse betekenis van het woord, trillionaire in het Engels) ter wereld te worden. Hij ligt ondertussen op schema om dat tegen 2026 te doen. Een biljoen is 1.000 miljard, een miljoen in het kwadraat, een 1 met 12 nullen, genoeg geld om élke aarbewoner 142 dollar te geven. Dat lijkt niet veel, maar er zijn wel heel veel mensen op aarde.

Dat er veel mensen zijn, dat zien we als we China bekijken. De Chinezen gaan in Wuhan de komende 2 weken 11 miljoen mensen testen. 11 miljoen! Op twee weken! België slaagt er nog niet in om 11 miljoen mensen te testen op twee maanden. 11 miljoen mensen, dat is ongeveer 1% van de Chinezen. We gaan dat procentueel bekijken, want anders gaat de vergelijking niet op en zouden we nog gaan denken dat de Belgen niets kunnen. Als ze in België 1% van de bevolking moeten testen, dan komen we aan pakweg een miljoen mensen... OK, slecht voorbeeld, dat kunnen we ook niet op twee weken...

Wereldwijd zijn er momenteel zo'n 300.000 mensen overleden aan de gevolgen van COVID-19. Dat lijkt veel, want we kunnen ons ongeveer voorstellen hoeveel 300.000 mensen zijn, pakweg 5 keer Werchter. Wat moeilijker is, is ons voorstellen hoeveel 7,6 miljard mensen zijn. Daarom: 300.000 doden, dat is 0,004% van alle aardbewoners. Als alle Belgen zouden sterven, dan nog zitten we maar aan 0,14% van alle aardbewoners. Net zoals met die rijstkorrels: je gaan zien wat een hoopje er weg is, maar als je dan naar de grote hoop kijkt, dan lijkt het alsof er niets is verdwenen.

Om het bevattelijk te maken:

Als een miljonair elke seconde een euro uitgeeft, dan is hij na 11,5 dagen zijn geld kwijt.

Als een miljardair elke seconde een euro uitgeeft, dan duurt het 31,6 jaar om zijn vermogen op te doen.

Als een biljonair elke seconde een euro uitgeeft, dan duurt het - wait for it - meer dan eenendertigduizend jaar om dat bedrag kwijt te raken...

Waar geeft Jeff Bezos geen geld aan uit? Ook een potentiële biljonair moet op de kleintjes letten natuurlijk...

Jeff steekt zijn personeel een hart onder de riem.

Dat werd gefilmd.

De persoon die er de muziek onder zette is voor altijd mijn held.

Jeff Bezos geeft geen geld uit aan waardige lonen en werkomstandigheden voor zijn personeel. Zijn personeel wordt sterk afgeraden naar het toilet te gaan buiten de toegelaten pauzes als ze hun job willen behouden. (Dat van die luiers is een fabeltje, schijntet)

Lokale winkeliers gaan kapot dankzij Jeff, want die komen niet aan je deur leveren. En zij moeten wel normaal belastingen en taksen en lonen en sociale bijdragen betalen, daar hoeft Jeff allemaal niet mee in te zitten.

Moeten we zo streng zijn tegen die mens? Tenslotte zijn we allemaal biljonair in Zimbabwe...

Denk aan Jeff, en steun hem met je volgende bestelling bij Amazon...

Flink

Omdat we zo flink geweest zijn de afgelopen 2 maanden en ook omdat we nog altijd minstens even flink zijn, mogen we onszelf trakteren op een cadeautje. We hebben nauwelijks geld uitgegeven en nu is onze bankrekening te vol. Het is moeilijk om voor jezelf een cadeautje te kiezen, er is zo veel om uit te kiezen. Het mag bovendien geen nuttig cadeautje zijn, het moet echt iets overbodigs zijn.

Dit gaan ze worden: een nieuwe barbecue en een nieuwe versterker. We hebben ze allebei al, dus compleet overbodig. Joepie! Nu nog in een winkel binnen geraken...

Saisonnier tourisme

In Frankrijk bestaat er een speciaal statuut voor mensen die tijdelijk in het toerisme werken. Wie voor een bedrijf werkt dat een toeristische dienst verleent (hotels, bootverhuur, campings, etc.) werkt meestal met een tijdelijk contract van 6 tot 9 maanden. In de winter is hier immers nauwelijks toerisme.
De specialiteit van dat statuut bestaat erin dat de werknemer in kwestie altijd als eerste het recht heeft om het jaar nadien zijn job opnieuw in te nemen. De werkgever mag dat niet weigeren. Je hebt dus een soort vast contract en daarop kun je bvb. een lening vast krijgen.
Het is ook belangrijk voor je stempelgeld, want veel mensen die 6 maanden werken stempelen daarna 6 maanden tot ze weer kunnen beginnen. Het is niet optimaal, maar het is een systeem dat het toerisme in gang houdt.

Als je in Frankrijk werkt heb je even lang recht op stempelgeld als de duur die je gewerkt hebt (met een bepaald maximum). D.w.z. als je 8 maanden gewerkt hebt, dan mag je daarna 8 maanden stempelen. Wie 6 maanden per jaar werkt kan dus jarenlang een volledig jaar rond komen.
Met de coronacrisis dit jaar is het nog maar de vraag óf al die werknemers in het toerisme dit jaar aan de slag zullen kunnen en hoe lang. Stel (stél) dat de toeristische sector op 1 juli terug aan de slag gaat, dan zullen die mensen wellicht een contract krijgen tot eind september, in het beste geval tot eind oktober. Veel mensen zullen dus maar 3 maanden kunnen werken in plaats van de normale 6 à 8. Dat wil zeggen dat ze op 1 januari zonder inkomen zullen vallen. Stempelgeld valt weg en de Franse OCMW is een lachertje.

Veel mensen denken dat het in 2021 allemaal over zal zijn, ik vrees ervoor. Het wordt een sociaal bloedbad. Al die mooie woorden dat de werkende mens niet voor de kosten van de coronacrisis mag opdraaien? Haha.

Kraft

Vandaag zouden we normaalgezien naar de Paloma in Nîmes gereden zijn om Kraftwerk te aanschouwen. 50 jaar na hun debuut nog altijd een belevenis, een groep die nog altijd probeert om iets "nieuws" te doen. Muzikaal zijn ze natuurlijk al lang bijgehaald door de rest van de wereld, maar pioniers blijven het. Onlangs kwam Kraftwerk in het nieuws omdat Florian Schneider, één van hun stichtende leden, het tijdelijke voor het eeuwige wisselde.

Het optreden is verzet naar mei 2021. Hopelijk is heel dat coronagedoe dan voorbij.

Een leuk filmpje ontdekt op het internets: de evolutie van Kraftwerk, van jazzy over avant garde tot de meeste funky robotorkest ter wereld.

Er zijn mensen die Kraftwerk saai vinden. Het belang en de invloed van Kraftwerk op de popmuziek sedert de jaren '70 kan echter niet overschat worden. Hun muziek werd met de grond gelijk gemaakt in de beginperiode, maar de geschiedenis heeft die critici ongelijk gegeven. 

Beetje boos

Ik heb het daar echt moeilijk mee: de cultuursector (ik zeg maar wat, toevallig werkte ik in die sector) krijgt jaar na jaar te horen dat ze het met minder moeten doen (en zo zijn er vele economisch ondergeschikte sectoren). Subsidies worden geschrapt, verlaagd, verminderd, afgeschaft. Dat kost allemaal handenvol geld om een beetje een linkse hobby uit te oefenen. Op onze kosten!

Dat de cultuursector tegelijk vele duizenden mensen te werk stelt is van ondergeschikt belang. Dat is bizar, want het is net die dooddoener die de Coca Cola's, Lufthansas, Zara's, Actions, H&M's in het land houden mét subsidies. Pardon, met belastingvoordelen. Als een boer (terecht, want die mensen hebben het ook niet gemakkelijk) Europese steun krijgt, dan is dat omdat hij zijn producten moet verkopen aan een prijs die onder de productieprijs ligt, dus gerechtvaardigd.
Als Coca Cola geen belastingen betaalt op zijn winst, dan is dat omdat het mensen aan het werk helpt, want anders vertrekken ze naar lageloonlanden. In juridische termen heet zoiets chantage en dat is verboden. Als Lufthansa in 2018 2,8 miljard winst verdeelt onder zijn aandeelhouders in plaats van dat te herinvesteren, dan heeft de staat (dus, de belastingbetaler) daar niets mee te maken, want privé. Als Lufthansa dan een dik jaar later door haar eigen wanbeheer in financiële moeilijkheden en dik in de miserie zit, dan moet de staat (dus, de belastingbetaler) het oplossen.

Jamaar, het is het één of het ander hé. Je bent of een privébedrijf, of een overheidsbedrijf.

Ik heb een beter voorstel: investeer die 300 miljoen euro (die vreemd genoeg beschikbaar zijn) in het creëren van duurzame en lokale jobs. Met 300 miljoen euro verdubbel je de subsidie voor de Vlaamse cultuursector en maak je dus ruimte voor twee keer zoveel personeel, ik zeg maar wat. Of verdeel het een beetje, naar het schijnt kan de medische sector ook wel wat gebruiken.

Plaatje draaien

Ik ben nog altijd bezig met het afspelen van CD's en LP's en nu is die lockdown toch wel gedaan zeker... Maar ik ga stug door. We herontdekken wel een keertje iets, zoals: in de hoes van Doe Maar - Doris Day en Andere Stukken zit de LP Doe Maar - Virus. Dat is raar, want ik heb de omgekeerde combinatie niet in mijn bezit.

Ruwweg heb ik twee soorten LP's. Platen die ik nieuw kocht en platen die ik tweedehands kocht. Tweedehands was altijd een risico, want een kras, hoe klein ook, kon het luisterplezier serieus vergallen. Het valt me op hoeveel van die tweedehands platen in erbarmelijke staat zijn en hoe mijn eigen platen er allemaal min of meer mint uitzien. Terwijl ik die zelf als jongeling soms heel vaak afspeelde op mijn draagbaar platendraaiertje. Ik had geen CD-speler tot ik 18 was en geen deftige platendraaier tot ik pakweg 21 was. Thuis hadden we twee kleine draagbare platendraaiertjes die nog uit de jaren '60 of '70 stamden en één grote superdeluxe en volledig van alles voorziene stereo-installatie waar geen muziek op afgespeeld mocht worden, tenzij bij zeer hoge uitzondering op een speciale feestdag een keer een plaat van Strauss. Niet van Richard overigens.

Het platendraaiertje zag er ongeveer zo uit. Het deksel was tegelijk de luidspreker. 

Ik was een vaste klant in de discotheek van Kortrijk. Een discotheek in die tijd was een afdeling van de bibliotheek waar platen uitgeleend werden. Ik nam honderden cassettes op met de grote installatie, want dat kon zonder geluid, om die dan op mijn cassettespelertje af te spelen.

Ik kocht niet veel platen wegens zeer weinig zakgeld, maar als ik een plaat kocht dan werd die grijs gedraaid. Eén van die weinige platen die ik toen had was guilty pleasure, want ge moogt dat eigenlijk niet goed vinden, Money for Nothing van Dire Straits. Ik kan nog altijd foutloos Sultans of Swing op luchtgitaar meespelen.

Instant vrolijkheid.

Déconfinement

Dag 1.

57 dagen hebben we in quarantaine gezeten. Geen lachertje, want wij komen graag buiten. Vandaag gaat de eerste stap van de déconfinement in. De winkels gaan weer open, we mogen 100 km ver, we mogen terug 10 mensen zien. Voor zolang het duurt natuurlijk, want onze buren vinden dat die déconfinement al een maand bezig is. Ik hoop dat iedereen zich gedraagt, maar als ik dingen zie en lees, dan vrees ik ervoor. Zo was er een bericht van iemand die iemand in de winkel vroeg om meer dan een halve meter afstand te houden. De reactie was iets in de zin van "kijk je niet naar het nieuws ofwa? *oogrol* dat hoeft allemaal niet meer, het is over". Mijn voorspelling: binnen drie weken zitten we weer allemaal binnen.

De eerste dag van de déconfinement kon trouwens niet beter vallen : het is al 36 uur aan het gieten...

Fietsen

Dag 55.

We mogen dus 1 km rond ons huis, 1 uur lang met maximum 1 andere persoon naar buiten om te sporten. Het is niet helemaal duidelijk of dat alleen maar lopen en wandelen is, zoals volgens sommigen (inclusief de politie) beweerd wordt, of dat alle sporten toegelaten zijn, zolang je je maar aan die 1-1-1 regel houdt. Ik ga ervan uit dat fietsen mag en probeer dus af en toe wat rondjes rond ons huis te fietsen. Die 1 km is een klein beetje rekbaar, wegens de "pracht" van het parcours. We wonen op 70 m boven de zeespiegel, de Tour de Bionne staat op een puntje van 90 m. Mijn keerpunt ligt op 1,58 km van onze voordeur, dus in principe 580 m te ver. Dat keerpunt ligt op 27 m boven de zeespiegel.

Er zijn twee straten die van het keerpunt rechtstreeks terug naar huis leiden en die gaan allebei - verrassing - bergop. De ene straat - rue de Pont de Lavérune - stijgt van 27 naar 64 meter over 400 meter. Een snelle berekening leert dat het gemiddelde stijgingspercentage van die straat 9,25% is. Een beetje vergelijkbaar met de Berendries.
De andere weg  - rue des Grèzes - stijgt van 27 naar 71 m over 900 m en kabbelt daarna verder tot 90 m, maar dat is verwaarloosbaar vals plat. Een al even snelle berekening, sneller eigenlijk, want ik kan het ondertussen beter, leert dat dit een hellingsgraad van 4,89% is. Minder steil, maar langer en er zit een kleine afzink in onderweg. Laat ons die vergelijken met de Knokteberg.

De volledige klim van beide routes bedraagt resp. 2 km en 1,9 km. Een verwaarloosbaar verschil. Bij het fietsen beklim ik ze allebei en ik haat ze allebei hartsgrondig.

Ik was vergeten om mijn drinkbus mee te nemen, dus werd het een ietwat korter ritje dan gewoonlijk deze ochtend, amper 14,3 km.

Ik had geen zin om een drinkbus te gaan halen en dan opnieuw te starten, gedoe met koersschoenen enal. Daarom ben ik gaan winkelen met de fiets, want sportfietsen mag niet, winkelen met de fiets mag wel. Begrijpe wie kan. Ik fietste naar de Grand Frais voor verse groenten en fruit, mijn favoriete winkel voor groenten en fruit. Nooit gedacht dat ik ooit een favoriete winkel zou hebben, maar ik ben grote fan. Hun gerief is verser dan in andere supermarkten en een pak goedkoper. Aardappelen zijn traditioneel duur in Zuid-Frankrijk, al rap 2 euro per kilo, in de Grand Frais kosten bintjes (bintjes!) 80 cent per kilo.

Omdat ze in de Grand Frais alleen vers gerief hebben moest ik ook nog even naar de supermarkt, want dit lange weekend (8 mei is een feestdag in Frankrijk, morgen lekker thuis blijven) moet er minstens 2 keer gebarbecued worden.

Kortom, een fietstocht van 19,76 km erbij. Ik fietste vandaag dus al bij al 34 km bij elkaar. Het zal nodig zijn, want maandag mogen we uit quarantaine. Tegen dan zal het dag 58 zijn en blijkbaar heb ik mezelf voorgenomen dat ik de dag (behoudens slecht weer) dat we uit quarantaine mogen ik een afstand moet fietsen die gelijk is aan het aantal dagen dat we in quarantaine gezeten hebben.

Ik heb nog 3 dagen om te oefenen...

Goedkoop

Dag 54.

Je zal maar Frans zijn: opgroeien in de wetenschap dat je de beste keuken van de wereld hebt, het mooiste land, het bekendste monument, de intelligentste bevolking en de rijkste taal. Alles is natuurlijk afhankelijk van je eigen dikke nek, maar rijkste taal, dat durf ik te betwijfelen.

Een taalleemte is een ontbrekend woord in een taal, zoals bvb. de holte van de elleboog in het Nederlands, die plek waar we de laatste maanden allemaal in moeten hoesten en niezen.

Zo hebben de Fransen geen woord voor :
- goedkoop;
- scheef;
- tram: de Fransen korten alles af. WC-papier is PQ; tot straks, à tout; maak je geen zorgen, t'inquiète; geen probleem, pas de pb. Maar tram, een woordje van 4 letters, daar maken ze tramway van. Als je tram zegt tegen iemand, dan doet hij/zij alsof hij/zij je niet begrijpt. Tram? Keskesé. La tramontane, ja, die wind kennen ze hier en korten ze wel eens af tot la tram. Maar tram, als in het voertuig? Nope. Tramwee. Precies alsof een vrouw plots in labeur gaat op het openbaar vervoer;
- hoteldebotel;
- lekken (als in: de kraan lekt), het werkwoord fuiter bestaat niet;
- procrastineerder. Nope, bestaat niet. Iemand die procrastineert is 'grosse feignasse qui préfère mater des séries dans son lit en se rongeant les ongles de pieds plutôt que de commencer le boulot'. Sommigen werpen op dat 'procrastinateur' een woord is. Dat zou je een woord kunnen noemen, in ieder geval is het geen Frans woord;
- gezellig;
- natafelen;
- uitwaaien;
- kauwgum: tja, chewing-gum klinkt niet echt Frans in mijn oren;
- kriebelen;
- ouwehoeren;
- binnenpretje;
- hooikoorts, fijn hoor als je bij de dokter zit en medicatie nodig vraagt voor een allergie de pollen;

om het lijstje af te sluiten, de meest toepasselijke:
- taalleemte! Ha! De Fransen zijn overtuigd van hun perfecte taal dat ze ervan uit gaan dat ze overal een woord voor hebben. Ze hebben dus geen woord nodig voor taalleemte.

Aan de andere kant hebben de Fransen ook woorden en uitdrukkingen die wij niet kunnen vertalen. Zoals 'chanter dans le yaourt': een liedje meekwelen waarvan je de tekst niet kent.

Persoonlijk kijk ik vooral uit om binnenkort van 'retrouvaille' te doen. In tegenstelling tot wat je misschien denkt betekent dit niet dat je iets vindt op de rommelmarkt, maar betekent het zoveel als 'het plezier elkaar na een lange tijd weer te zien en te spreken .' En zo werd dit toch nog een coronagerelateerde post.

Cinco de mayo

Dag 54.

In 1994 leerde de wereld een aantal dingen kennen die allemaal met elkaar te maken hadden:
- wie de broer van de zanger vermoordde
- 5 mei is een feestdag in Mexico en de VS
- Gene en Dean Ween zijn geen broers
- de underboob

Chocolate & Cheese is één van de beste albums aller tijden. Muzikaal stelt het allemaal niet zo veel voor, het is zelfs niet het beste Ween-album, maar qua tongues in cheecks hoeven Gene & Dean weinig te vrezen van andere bands. Er zijn liedjes over hersenvliesontsteking, Philadelphia, voodoomevrouwen, HIV, zieke pony's en nog veel meer dingen waar je nog nooit bij stilgestaan hebt.

1. Laat ons beginnen met de underboob. Een verschijnsel, laat staan een woord, dat ik tot 1994 niet kende. Ashley Savage poseert gewillig in een soort bokskampioenenriem. Ik weet ook niet wie Ashley Savage is voor de rest.

De foto verwijst naar een plaat van The Commodores uit 1982, ook met underboobs.

2. Gene en Dean Ween zijn, in tegenstelling tot wat hun namen doen vermoeden, geen broers, maar ze zaten samen op school. Aaron Freeman en Micky Melciondo zijn hun echte namen. Ze hadden dezelfde muzikale smaak en begonnen zelf muziekjes te maken. In 1990 namen ze een eerste volwaardige plaat op: GodWeenSatan: The Oneness. Een hilarische verzameling van hun beste nummers uit de beginjaren. In het begin was het allemaal amateurisme troef en het publiek hoefde ze niet echt. Henry Rollins verplichtte zijn fans om Ween te liken, for one day, “you will get down on your filthy knees and crawl to the altar that is Ween”. In 1994 kwam C&C uit, nummers werden gespeeld door Beavis & Butthead en de rest is geschiedenis. 

Qua humor: hun volgende plaat heette 12 Golden Country Greats, een countryplaat met daarop 10 (!) nummers.

Ween was ook een pionier als het op bootlegs aankwam. Ze vroegen hun fans expliciet om hun optredens op te nemen en steunden zelfs een website die al dat materiaal verzamelde. 

3. 5 mei is een feestdag in Mexico en de VS. Dat heeft twee directe connotaties in mijn brein: 
- op 5 mei 2012 waren we in Denver, alwaar een (voor ons onverwacht) volksfeest losbarstte met taco's en kaas. 
- Cinco de cuatro, het begin van het vierde seizoen van Arrested Development (zie ook een van mijn eerdere posts). 

In 1994 wist ik niet eens wat Cinco de mayo was, nu heb ik altijd twee weetjes klaar over 5 mei.

4. Wie vermoordde de broer van de zanger? 
Die vraag hangt vast aan Cinco de mayo, het vorige puntje. Wie de broer van de zanger vermoordde ga je wel zelf moeten uitzoeken op dit le-gen-da-ri-sch nummer van Ween. Ze hebben alle Spaanse woordjes die ze kenden in één nummer proberen te proppen en refereren aan het feest van 5 mei. Iemand heeft de broer van de zanger vermoord en nu gaat hij op zoek naar wraak.

Buenos Tardes Amigo is/was traditioneel de afsluiter van Ween-concerten. Ween-concerten duurden minstens 3 uur, anders werd het publiek boos en ongelukkig en riepen ze boe. Ik heb het geluk gehad Ween 3 keer te mogen aanschouwen. Een eerste keer in Hof ter Lo (nu Trix) in 1995, de tweede keer in Vooruit in 1997 en de derde keer in de Handelsbeurs in  2003. Elk concert was een belevenis, rijkelijk overgoten met Duvel en eindigde steevast met pijnlijke voeten van lang recht te staan en Buenos Tardes Amigo, dat door de heren Ween vaak tot een half uur en langer gerokken werd. 

Een spaghettiwestern van Sergio Leone vermomd als popsong. Ik zie niet veel bands die dit aankunnen. Zeker geen bands die meteen daarna The HIV-song op hun plaat zetten. 

Allez hup, alles van Ween nog eens afspelen...

Ik ben trouwens niet de enige fan van Ween, er zijn mensen die dat allemaal veel mooier kunnen beschrijven: Otto-Jan Ham bvb, die in 2016 naar New York vloog om een reünieconcert van Ween te kunnen zien. Hij had niet eens kaartjes voor dat concert.

1 mei

Dag 50.

Het is 1 mei, feest van de arbeid en de socialist. Tijd voor een kleine mijmering.

Veel mensen geloven oprecht dat de wereld na deze barre tijden een betere plaats zal zijn. Wel, ze dwalen. Wie veel geld heeft zal nog altijd alles doen om dat vele geld te behouden. Hoe ik dat weet?

Booking.com heeft vorig jaar 5 miljard winst gemaakt. Die winst werd verdeeld onder de aandeelhouders en verdween grotendeels naar belastingparadijzen waar het toegevoegd werd aan de vele miljoenen miljarden die er al onaangeroerd liggen. Er werden nauwelijks tot geen belastingen betaald op die 5 miljard winst. Booking.com komt daarmee weg want "jobs".

Booking.com is een rotbedrijf. Het heeft geëist van zijn klanten (de hoteliers, nvdr, niet de mensen die een kamertje boeken) dat ze al hun reserveringen tijdens de periode van corona gratis annuleren, dit tegen de regels van de overheid in, die zegt dat je een voucher mag geven om op die manier een kleine pleister op de wonde te kunnen plakken. Booking.com eist 15% per reservering, in ruil kun je de pot op. Als je problemen hebt zal Booking.com je nooit helpen.

Nu zit Booking.com in de miserie. Er wordt niet meer geboekt en Booking.com kan zijn personeel niet meer betalen. Geen probleem: Booking.com heeft de Nederlandse regering gevraagd om het op te lossen.

Kortom: een bedrijf dat winst maakt is een privébedrijf waar de overheid zich niet mee te bemoeien heeft, een bedrijf dat verlies maakt wordt plots een overheidsbedrijf dat door de belastingbetaler gered moet worden.

En de overheid? Die zegt ja, want "jobs". Booking.com is gered, de kiezer herverkiest gewoon zij die dit systeem mee onderhouden.

Aan al die mensen die oprecht geloven dat de wereld een betere plaats zal worden na deze crisis: vergeet het.

50 dagen

Dag 50.

In Montpellier wordt van de situatie gebruik gemaakt om nieuwe fietspaden aan te leggen. Elke week worden wel ergens wat paaltjes neergepoot en wat verf gespoot.
Dat is allemaal wel fijn, maar zolang de gemiddelde Fransman zijn auto als prioritair voertuig blijft zien zullen we verder moeten laveren tussen fout geparkeerde auto's op al die fietspaden. Een fietspad is voor een Fransman namelijk gewoon een uitbreiding van de reguliere parkeerplaatsen.
De enige bruikbare fietspaden zijn die waar van begin tot einde paaltjes of betonnen blokken langs staan. Anders is het gewoon een rij om dubbel te parkeren. Boetes kunnen oplopen tot 350 euro. Ik ben benieuwd hoeveel boetes er in Montpellier uitgeschreven worden voor foutparkeerders. Ik vermoed geen. En ik ben blijkbaar niet de enige die zich hieraan dood ergert...

Ik was aan het fietsen en op een afgesloten fietspad stonden verschillende auto's geparkeerd. Ik rinkel mijn fietsbel en een eerste man haalt zijn schouders op. Achter mij begint een mijnheer van laat ons zeggen Algerijnse origine te roepen naar de man dat het daar een fietspad is en de chauffeur de fietsers hindert. 50 meter verder staat weer een auto en ik rinkel opnieuw. Die chauffeur begon meteen te roepen dat ik een racist was en respect moest tonen voor iedereen. Ik was niet geheel mee in de situatie. Wat heeft bellen met racisme te maken? Ik discrimineer niemand als ik bel. En twee: wie toont hier weinig tot geen respect voor de ander? En drie: waar was mijn nieuwe vriend nu?

Vanaf nu pak ik het anders aan...