S

Toen de eerste lockdown bezig was startte ik met een projectje: al mijn CD's beluisteren. Er verdwenen er al een deel richting prullenbak en na ongeveer een jaar zit ik bij de S (ik luister niet elke dag CD's, enkel als ik thuis zit en niets anders te doen heb, er valt ook voortdurend nieuwe muziek te ontdekken). 

Vandaag begin ik aan de Sonic Youth! Hoogtepuntje!

Sonic Youth is de groep waar ik met voorsprong het grootste aantal CD's heb (LP's staan niet op de foto). Bijlange niet alles wat ze ooit publiceerden. Ik ontdekte ze pas rond 1992, met hun monsterhit 100%. Ik was meteen verkocht en zag sindsdien al hun optredens in België. 

Verbouwen, the sequel

Toen we naar Frankrijk verhuisden wilden we een groot huis met ruimte om te verhuren. Geen B&B, dat hadden we al een keer gedaan en dat is soms lastig. Mensen die op vakantie gaan zijn soms bijzonder gestresseerd. Toen vonden we een huis en richtten we er twee afdelingen in: een studio voor een klein gezin en een appartement voor een groot gezin. De studio draaide meteen goed, het appartement voor geen meter. Na de eerste zomer veranderden we het concept: het appartement werd toch een B&B. Dat had één groot voordeel: mensen die elkaar niet kennen respecteren de rust, een gezin blijft tot laat in de nacht feesten.
Wendie werkte twee zomers geleden op een camping als onthaalbediende. Mocht de bazin geen absolute wereldvreemde tang geweest zijn, dan werkte Wendie daar wellicht nog. Ik nam de volledige B&B op mijn schouders. Van april/mei tot oktober werkten we 7 dagen op 7, met heel af en toe een vrije dag. Vooral in de zomer was het zwaar werken en na 4 jaar B&B hebben we er toch genoeg van.
Ondertussen is Wendie haar tweede seizoen bij Le Boat gestart: een botenverhuurbedrijf op het Canal du Midi. Je kan er voor gigantisch veel geld een drijvende caravan huren en blijkbaar vinden sommige mensen dat leuk. De job zelf, klanten uitleggen hoe zo'n ding in beweging gebracht kan worden, is naar het schijnt zo plezant dat ik binnen twee weken hetzelfde ga doen binnen hetzelfde bedrijf.
Dat betekent dat we geen tijd meer zullen hebben om dagelijks 4 à 5 uur aan een stuk het vuil van anderen op te kuisen.

Daarom namen we de hamer en schroevendraaier nog maar eens op en verplaatsten we de grote keuken van boven naar de oude kleine keuken beneden, die we ondertussen gebruikten als bergruimte.

Dit keukentje was het meest gebruiksonvriendelijke keukentje ter wereld. Om iets uit de bovenste kastjes te halen had zelfs ik een trapje nodig. Het aanrecht was maar liefst 98 cm hoog. Normaal bevindt een aanrecht zich ergens op zo'n 80 cm hoogte.

Na twee dagen uitmesten zag de ruimte er zo uit. Een ongelijkbenig vierhoekig grondplan, en overal gaten in de muren. Maar er was potentieel.

En hoppa, na enkele weken vertraging wegens mooi weer, ziet het keukentje er helemaal fris gewassen uit. Een gezin kan hier gemakkelijk koken, afwassen en een pot mayonaise laten vallen. De hele operatie kostte amper 25 euro, want we recupereerden alle keukenkasten en -toestellen van boven. Score!

Hoera!

Oh ja, vanaf dit jaar verhuren we dus een gezinsvriendelijk appartement, tot 7 personen + 1 baby. U kan alhier de voorwaarden vinden: boeken maar.

Free Tours Carcassonne

Vier jaar geleden had ik het plan opgevat om een gidsenorganisatie op te richten die zich richt op rondleidingen voor toeristen die nooit een rondleiding volgen, omdat ze schrik hebben dat ze 10 euro per persoon betalen en achteraf spijt hebben. Mensen die een keer willen testen en daarna zelf beslissen hoeveel ze betalen. De gids krijgt dus geen vast inkomen, maar moet het doen met de "fooien" van de bezoekers.

Daar volgde een shitstorm op die zijns gelijke niet kent. De "officiële" gidsen konden er niet mee lachen dat er een "gratis" gidsenorganisatie zou opstarten. Beledigingen en dreigen met rechtzaken en al.

Wat onze lieve Franse vrienden niet snappen is dat het woordje "free" niet (enkel) "gratis" betekent. Het is een woord met vele vertalingen, waar gratis er maar eentje van is. Beter zou zijn om het - zeker in het Frans - als "libre" te vertalen. De mensen zijn vrij om te beslissen hoeveel ze betalen. Als dat niets is, dan moet de gids daarmee leven, maar in 95% van de gevallen wordt er vrij genereus getipt. 

Toen ik de eerste keer wou opstarten had ik nog geen Franse gidsenkaart. In Frankrijk mag je op straat gidsen waar je wil. Het is geen beschermd beroep. In musea en beschermde monumenten is dat anders, daar mag alleen een officiële "guide-conférencier" gidsen. Dankzij Europa kon ik zonder al te veel moeite die Franse gidsenkaart aanvragen. Leve de Europese Unie! Alle gebouwen in Carcassonne zijn namelijk beschermd en een gids zonder gidsenkaart raakt daar verwikkeld in een grijze zone. Je mag op straat uitleg staan geven, want de straten zijn niet beschermd. Maar de meesten interpreteren dat als: "in Carcassonne mag je niet gidsen zonder gidsenkaart".

Bon: de gidsplannen gingen in de koelkast, er werden andere plannen gesmeed en ik schreef mij in bij de toeristische dienst als gids. Ik krijg gemiddeld zo'n twee rondleidingen per maand aangeboden. In een stad die jaarlijks zo'n twee à drie miljoen toeristen verwelkomt... Er zijn een 30-tal gidsen in Carcassonne. Dat betekent dat elke gids zo'n 100.000 toeristen ter beschikking heeft. Uiteraard bezoekt niet iedere toerist een stad met een gids, soms wegens de eerder aangehaalde reden. 

Ter vergelijking: Gent is een stad die het met veel minder toeristen moet doen, waar zo'n 150 officiële stadsgidsen rondlopen en daar deed ik 3 à 4 rondleidingen. Per weekend! 

Ze doen hier dus iets fout.

Terug naar het "free" concept. 

We richten ons op individuele toeristen, niet op reisbureau's en groepen. Dat betekent dat er massa's toeristen overblijven voor de "officiële" gidsen.

"Free" betekent niet enkel "gratis". Elke klant weet dat er min of meer verwacht wordt dat er aan het einde betaald wordt. Het betekent dat elke klant vrij is om te beslissen wat hij of zij betaalt.

We gidsen enkel in het Engels. Een heel contingent Fransen, Italianen, Duitsers en Spanjaarden kunnen dus bij ons niet terecht wegens een gebrekkige kennis van het Engels. Ook zij kunnen terecht bij de klassieke gids die wel hun taal beheerst.

Over die talenkennis gesproken... Een Franse "guide-conférencier" moet minstens 1 andere taal beheersen. Waar je in België zware testen moet ondergaan en aan een bepaald niveau moet voldoen, volstaat het in Frankrijk om op eer te verklaren dat je een andere taal spreekt... Op eer. Alle Franse gidsen praten Engels. Het is wel Engels dat geen enkele Engelstalige begrijpt. Een tijdje geleden hoorde ik van een Franse gids dat "the peoples weetied monthsies and monthsies biefoorre thie help arrivedde".

In ieder geval: vanaf nu, voor al uw geleide bezoeken aan Carcassonne is er nog één adres:
Free Tours Carcassonne

Terug te vinden op Facebook en alhier te boeken voor rondleidingen.

Project

Opgelet, dit bericht kan sporen van frustratie bevatten. En het is ook heel lang. Te lang. Misschien kunt u beter een pintje uit de frigo gaan halen voor u begint te lezen. Maar er staan ook prentjes in, dat verzacht de pijn toch, nietwaar?

Prentje van een poesje

We schrijven 10 maart 2015. De voorspellers voorspelden 20°C in de schaduw terwijl het er in werkelijkheid 21 waren. Dat begon al goed en we hadden kunnen weten dat de verstrekking van informatie vandaag nogal in het honderd zou lopen.

Maar eerst moeten wij u informeren over het nieuwe project.

U wist al dat mevrouw W. haar eigen bedrijfje heeft: ze is sedert vorige zomer "homme toutes mains". Klusjesman, quoi. Klusjesvrouw, femme toutes mains? Jamais entendu!
Het idee was om daar een klein familiebedrijfje van te maken, maar de Franse wetgever en vooral de Franse belastingdienst stak daar een stokje voor. Mevrouw W. is namelijk auto-entrepreneur. Laat het ons vertalen tot kleine zelfstandige. Het auto-entrepreneurschap werd ingevoerd om werklozen op eenvoudige en goedkope manier terug aan het werk te krijgen. De eerste jaren betaal je heel weinig belastingen en sociale bijdragen. Het initiële plan was om dat lekker gesjellig met z'n tweetjes te gaan doen. Beetje schilderen, afvoerputjes leegscheppen, priezen installeren, the works.
Echter zit er een addertje onder het gras. Als ik ook homme toutes mains word, kunnen we niet meer terecht onder die goedkope en gemakkelijke vlag die auto-entrepreneur heet, maar wordt onze lading door de Franse belastingsdienst als bedrijf beschouwd en zouden we een dubbele boekhouding moeten voeren, volledige belastingen betalen, dito sociale bijdragen, etc.

Aangezien kleine klusjes niet meteen een enorm gat in de markt vertegenwoordigen hebben we het over een andere boeg gegooid.

In Gent was mijnheer W. stadsgids. In bijberoep. Je kan toeristen wijs maken wat je maar wil en je wordt er ook nog voor betaald. Fijne hobby.

Het idee spookte al lang door mijn hoofd om ook in Frankrijk iets in die richting te gaan doen. Echter, de wetgeving in Frankrijk is net dat tikje anders dan in België.

Ik ben in het bezit van een internationale gidsenkaart, uitgereikt door Toerisme Vlaanderen. Dat is een echt certificaat, officieel enal en ge moet daar minstens twee jaar zware studies voor doen en examens en u belachelijk laten maken tijdens stages en nog veel meer. Nu betekent "internationaal" in Frankrijk: "alles wat zich buiten Frankrijk bevindt". In het kort: ik mag eigenlijk niet echt gidsen in Frankrijk, je moet daar een carte guide conférencier voor hebben... Maar misschien mag het toch een klein beetje...

Laat ons even terugkeren naar het plan.

In de zomer van 2015 (officieel op 1 juni, maar dat roepen we nu nog niet te hard van de daken, ge zult zien dat dat niet lukt en dan staat ge daar op 2 juni te verkondigen dat het altijd al de bedoeling was om die dag te beginnen) start - als alles goed gaat - een nieuwe gidsenvereniging in het zuiden van Frankrijk: Cathar Perfect. Een gidsenvereniging die als doel heeft - in eerste instantie - Engelstalige rondleidingen te verzorgen in het land der Catharen. Cathar Perfect heeft trouwens een dubbele betekenis, er is over nagedacht. Klein detail: die rondleidingen worden GRATIS aangeboden. Voor nop. Een (niet zo) revolutionair idee. De rondgeleidenen hoeven op voorhand geen cent te betalen. Ze MOGEN aan het einde van de rondleiding een fooi geven. Er bestaan al verschillende organisaties in Europa die zo werken, maar nog niet in Carcassonne. Een stad die zowat 3,5 miljoen bezoekers per jaar trekt. En die komen heus niet allemaal om de boezem van Dame Carcas te bewonderen.

Dame Carcas

Maar voor dat allemaal kan gebeuren moet er nog één en ander geregeld worden. De bedoeling is om een association sans but lucratif op te richten (een Franse vzw) en dan met enkele gidsen de toerist door het cité van Carcassonne te begeleiden, in de hoop dat die toerist op het einde van de rondleiding de kleur van zijn portefeuille laat zien.

Goed plan, in enkele zinnen uitgelegd en dan trek je naar de officiële instanties... In Frankrijk...

Frankrijk

Om te beginnen mag je als werkzoekende een gratis opleiding volgen om een bedrijf op te richten. Je mag die opleiding volgen, maar eenmaal je ingeschreven bent moet je ze volgen anders verlies je je stempelgeld (had ik al vermeld dat ik stempelgerechtigd ben in Frankrijk?).
Die opleiding bestaat in de begeleiding van A to Z en je krijgt voortdurend opdrachten ter voorbereiding van je toekomstige goudmijn. Allemaal heel fijn en vooral allemaal errrrug langggzaaaaammmmmmmmm...

Aangezien ik mij al terdege voorbereid had, wist ik dat ik een waterdicht plan heb om toch te kunnen gidsen in Frankrijk. Immers, en ik citeer: "En France, la profession de guide-conférencier est réglementée par l'article L. 221-1 du code du tourisme qui fait obligation pour la visite commentée dans les musées et monuments historiques, dans le cadre d’une prestation commercialisée par un opérateur de voyages et de séjours, d’avoir recours à des personnes qualifiées, détentrices de la carte professionnelle de guide-conférencier. "

Je moet dus alleen een carte professionnelle de guide-conférencier hebben als je gidst in het kader van een "commerciële prestatie".
Ik dus met mijn internationale gidsenkaart naar de toeristische dienst van Carcassonne om te vragen wat de modaliteiten zijn om via de toeristische dienst reclame te mogen maken.
En we gingen daarvoor een keer de trein nemen.
Met een 1 euro biljet, een nieuwe uitvinding van de Franse spoorwegen in de Languedoc-Roussillon om lege treinen terug te vullen met mensen.

De Franse spoorwegbeambten kregen onlangs nieuwe uniformen

DAN MOETEN DIE TREINEN WEL RIJDEN HE!

Wegens een vakbondsactie reden er vandaag geen treinen tussen Lézignan-Corbières en Carcassonne. Wie denkt dat er bij de NMBS vaak gestaakt wordt nodigen we graag uit om een korte periode in Frankrijk te komen wonen. De Fransen hebben niet alleen het concept staking uitgevonden, ze verheffen de uitvoering ervan tot ongekende hoogtes. De Belgische boeren komen in Frankrijk stage lopen als ze een staking plannen.

Bon. Ik dus met mijn internationale gidsenkaart en de auto naar de toeristische dienst van Carcassonne. Een mevrouw stond mij te woord.

Het volledige verslag van het gesprek zou ons te ver leiden, maar het kwam er op neer dat ik het zelfs niet hoef te proberen om een kleine teen in de Cité van Carcassonne te zetten als gids, dat ik geen carte professionnelle heb en dus niet mag gidsen in hun beschermd monument. Ah neen.

...

- Maar de mijnheer van het ministerie van toerisme zei dat het wel kon.
- Toch niet.
- Toch wel.
- De mijnheer van het ministerie van toerisme heeft misschien uw vraag niet goed begrepen.

Na een min of meer deprimerend onderhoud met dromen die aan diggelen werden geslagen keerden we moe en ontevreden huiswaarts. Maar niet zonder een bezoekje te brengen aan een Belgische frituur in Carcassonne: Le P'tit Bruxelles. Frietjes met pretvlees, voor het eerst sedert we in het zuiden van Frankrijk wonen! Hoera! En indigestie!

Frietjes met pretvlees

Toen we terug thuis waren heb ik toch nog even de reglementering er op nageslagen en beslist dat gratis rondleiding niet onder de noemer commerciële activiteit vallen. We gaan er dus nog altijd voor. Dat heb ik de mevrouw van de toeristische dienst per telefoon laten weten. Ze was duidelijk not amused en ik moet mij geen illusies maken. Ze zullen zeker checken of een niet-gecertifieerde gids mag gidsen in hun Cité en ge ziet van hier dat ze ons zullen adverteren op hun website. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Waterverwarmer, deel 72.

Weet ge nog, die keer dat we binnen de week een waterverwarmer geïnstalleerd zouden krijgen? Gelachen!

Even recapituleren:
In januari gaan we op zoek naar een firma die een boiler voor minimum 15 personen kan installeren, liefst iets milieuvriendelijks.
Ergens in februari komt mijnheer Cédrik Gérard langs met een voorstel: een thermodynamische boiler en isolatie van het dak en dat alles zou ons maar 2400 euro kosten dankzij groene leningen alhier en subsidies aldaar.
Ergens in mei, na het opleveren van honderden documenten aan officiële instanties, laat mijnheer Cédrik Gérard ons weten dat we geen groene lening kunnen krijgen, wegens nog niet lang genoeg in Frankrijk en geen inkomen in 2012 waarop het recht op lening gebaseerd wordt.
Eind mei krijgen we telefoon van de firma waar mijnheer Cédrik Gérard voor werk(te) met de melding dat het dossier niet helemaal juist was en die groene lening alsnog mogelijk is.
's Anderendaags tekenen we de bestelbon, er worden beloftes gemaakt dat we voor het einde van juni een nieuwe waterverwarmer zouden hebben (want we hebben klanten enal).

De volgende dag staat mijnheer Cédrik Gérard aan de deur: hij werkt nu bij een andere firma, rechtstreeks contact met EDF, die wel een lening vast kan krijgen voor ons én het gaat ons 1800 euro minder kosten! Hoera!
Wij tekenen de bestelbon, annuleren de andere bestelbon, maken een beetje ruzie met het eerste bedrijf, dreigen met rechtzaken, advocaten, the works.

Laatste week juni. Maandag. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard. Ik bel: het komt zé!kér! in orde voor het einde van de week. Ze wachten alleen op de papieren bevestiging van de bank, de mondelinge bevestiging is er al.
Dinsdag. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard.
Woensdag. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard. Nog maar eens zelf gebeld: ja hoor, de boiler komt er aan. Zodra het document bij u aankomt (bij ons? krijg nou tieten. dat is het eerste wat hierover gezegd wordt) komen ze binnen de 24 uur installeren.
Donderdag, de dag voor de klanten aankomen. Geen nieuws van mijnheer Cédrik Gérard. Enigszins geagiteerd bellen we mijnheer Cédrik Gérard nog maar eens zelf op: jamaarja, daar kan ik toch helemaal niets aan doen. Het ligt volledig aan de bank. En neen, ondanks het feit dat hij 100% zeker is dat het in orde komt kunnen de werken niet begonnen worden zonder de nodige documenten.
"Dus u bent niet zeker dat de lening in orde is?"
"Maar jawel, absoluut."
"Waarom kan de waterverwarming dan niet geïnstalleerd worden?"
"Omdat mijn bedrijf dat pas wil doen als de documenten aangekomen zijn."
"Dus uw bedrijf denkt dat de lening niet in orde is."
"Toch wel, daar zijn ze van overtuigd. Alles is in orde."
"Als iedereen ervan overtuigd is dat alles in orde is, waarom wil uw bedrijf dan geen toelating geven?"
"U weet toch hoe firma's functioneren..."
"Neen, dat weet ik niet, legt u mij dat eens uit."
"(stilte)"

Een nutteloos telefoongesprek verder, waarin we duidelijk maken dat dit ons veel geld kost omdat we onze klanten nu op onze kosten in een ander vakantiehuis moeten onderbrengen (lichte overdrijving) vertikken we het om mijnheer Cédrik Gérard nog terug te bellen.

Weken gaan voorbij.

Enkele dagen geleden googelen we de naam Cédrik Gérard en walt ons oog op dit krantenartikel uit 2013. Mijnheer Cédrik Gérard blijkt een ordinaire oplichter te zijn.

Gedreven door een piepkleine coleire wordt een mooie brief opgesteld voor de firma Sweetcom. Aangezien een e-mail dezer dagen net iets sneller aankomt dan een brief (we hebben weken gewacht op een brief ivm een of andere lening), verzenden we de brief eerst per courriel électronique.

15 minuten later: telefoon. De directeur van de klantendienst in hoogsteigen persoon. Dat mijnheer Cédric Gérard ondertussen ontslagen werd bij de firma wegens "onderlinge meningsverschillen". Dat hij al zijn dossiers ingeleverd had zonder commentaar. Dat ons dossier geen tekenen van urgentie of andere problemen vertoonde en ze er dus van uit gingen dat er gewoon op de nodige documenten gewacht diende te worden. Dat ze dus helemaal niet op de hoogte waren van de hele zaak en zich daar uitgebreid voor wensten te verontschuldigen. En dat er slechts 1 papiertje ontbrak in het dossier, een justificatif de domicile (lees: factuur van de elektriciteitsmaatschappij). Of ik die niet even kon doormailen, dan zouden ze mij maandag terugbellen om een concrete afspraak te maken voor de installatie van de waterverwarming.

Wij blij.

Morgen weten we dus wanneer we (genoeg) warm water zullen hebben en volgt er dus een euforisch, dan wel dysforisch bericht.

Te vroeg gejuicht

13 januari 2014. Dat is de dag waarop we een aantal installateurs van waterverwarmingen aanschreven. Eéntje kwam kijken, alles opmeten en liet daarna niets meer van zich horen. Een andere kwam kijken, alles opmeten en stelde voor om alle documenten voor allerlei subsidies en groene leningen in te vullen zodat de totale kostprijs van de installatie - een kleine 10.000 euro - ons al bij al slechts 2400 euro zou kosten. Te betalen in maandelijkse schijven van 80 euro, 80 euro die volgens de man van onze elektriciteitsfactuur af zou gaan wegens minder verbruik. Kortom, een nuloperatie. Wat zeg ik, een winstoperatie.

Wij blij.

Enig probleem, maar dus écht het enige probleem om die lening te krijgen was een contract in Frankrijk. Voltijds bij voorkeur. En van onbepaalde duur. Dat werd hier geregeld, dat las je al in de vorige post.

Wij blij.

Vandaag, exact 130 dagen na onze initiële vraag, komt de mijnheer van de waterverwarmingsinstallatorenfirma ons vertellen dat ons dossier afgewezen werd. Reden: de groene lening wordt niet toegekend op het inkomen van 2014, maar op dat van 2012. En aangezien we in 2012 nog geen Frans inkomen hadden krijgen we geen groene lening, noppes, nada, niente, rien.

Wij minder blij.

Of ze ons dat geen drie maanden eerder hadden kunnen zeggen? Natuurlijk niet.

En het weer is ook al niet goed.

Badkamer

Opgelet: saaie diy-gerelateerde blogpost onderweg.

Lang geleden, bijna een jaar, hadden we een ruime eerste verdieping boven wat ooit de paardenstallen waren. Een ruimte met alleen een betonnen vloer en wat klaargelegde waterleiding, maar voor de rest vooral veel stof. We zagen de dakpannen en de prachtige *kuch* oude stenen muren hingen vol resten van beton, vuiligheid en jarenlang opgehoopte insectenlijken. De ruimte had een enorm potentieel en was een van de redenen om het huis te kopen.

Een deel werd gastenverblijf: keuken, vierde slaapkamer en badkamertje (zie ook eerdere posts). Een ander deel werd onze eigen slaapkamer en badkamer. Momenteel wassen we ons nog in een van de gastenbadkamers, maar nu hebben we de eindsprint ingezet naar een volledig eigen badkamer.

In de hoek achteraan rechts komt onze badkamer.

Eerst isoleren en een plafond voorzien.

De muren waren echt niet te redden zonder duizenden eurie aan subsidie, dus verkozen we ze te verstoppen achter gipsplaatwanden.

Idem enal.

De plannen gaan vooruit. De badkamer heeft muren waar vanalles opgeschreven staat. Zelfs de vloer werd niet gespaard. 

En toen lag het werk maandenlang stil. De muren waren er, de waterleidingen en riolering lag klaar, maar er waren zoveel andere dingen dringender. Het gastenverblijf moest zeker af op 1 april, dus dat kreeg prioriteit.

Tot deze week. Eergisteren vlogen we er weer in en werd de douchebak op zijn plaats gelegd. 

Eerst een laag cellenbetonblokken om de douche te verhogen (de vorige eigenaar had de afvoer helaas niet in de grond verwerkt). 

Dan een scheidingswand in cellenbeton. We willen wat de Fransen heel chique "une douche italienne" noemen, in Vlaanderen en omliggende weilanden gewoon een inloopdouche genoemd.

Cellenbeton is dus werkelijk een heel dankbaar en eenvoudig te plaatsen productje.

Hupla, klaar om te tegelen.

Tot hier zijn we geraakt. Voor het tweede deel - de afwerking - moeten jullie nog even wachten. Maar de vooruitzichten zijn uiterst positief: na het tegelen van de douche moeten we enkel nog vloeren, het toilet ophangen en lavabo's plaatsen. Hoera voor onszelf!

2013

Terwijl iedereen zijn jaaroverzicht al half november klaar heeft - o wee als er nog iets belangrijks gebeurt in december - wachten wij netjes tot het jaar voorbij is. Dat - en de aanslag van de Franse slag op ons leven - zorgt ervoor dat wij jullie eind januari een proper overzichtje in 12 en één foto's van het voorbije jaar kunnen voorschotelen.

Op 13 februari 2013 rijden we met een eerste deel van onze inboedel van Gent naar Ornaisons. De auto vol, fietsen op het dak en een grote aanhangwagen van Boels. Wie kiezen de scenic route, door het Centraal Massief. 2013 kent de koudste winter in jaren met metershoge pakken sneeuw. Onze auto raakt ternauwernood over de bergen, maar moe doch tevreden komen we in het zuiden van Frankrijk aan. Op 15 februari hebben we een afspraak met de notaris voor het ondertekenen van de akte van ons nieuwe huis.

Op 28 februari trekt Wim voor de laatste keer de deur van zijn kantoor achter zich dicht. Na exact vijf jaar verlaat hij Kunstencentrum Vooruit. Wendie doet dat een maand later bij Securex. Na-aper.

Het is een periode van "de laatste keer": op 25 februari presenteert Wim voor de laatste keer een quiz. Na meer dan 10 jaar, bij benadering 300 quizzen en nog veel meer bij benadering zo'n 20.000 quizvragen is het afgelopen. Gent.quizt organiseerde al caféquizzen toen dat nog niet hip was en trekt nog altijd volle zalen.

In Frankrijk verkopen ze geen bier, dat is algemeen geweten. Wel wijn in alle mogelijke kleuren, gratis kraantjeswater en voor wie zelfs dat te straf vindt: Heineken. We passeren dus nog eens bij hoogdringendheid bij de paters van West-Vleteren. "'t Is voor den export, pater Remigius." "Export, dat hebben wij hier niet hoor."

De winter is nog lang niet van plan om het op te geven. Half maart valt er in Gent nog een pak sneeuw uit de lucht waar een gemiddelde 10-jarige een behoorlijke sneeuwman mee kan maken. Alsof de weergoden ons duidelijk willen maken dat het hoog tijd wordt om te vertrekken. Jammer genoeg hebben de weergoden ook het zuiden van Frankrijk in hun greep: het zou nog tot eind mei duren voor we de haard definitief op zomerstand kunnen instellen.

Nog in maart rijden schoonbroer Karel en Wim met een grote camionette een paander eiers in de broek naar Ornaisons. De camionette heeft een snelheidsbegrenzer. Veiligheid boven alles, maar als je aan 35 km per uur de muur der Vogezen over moet, dan slaat de schrik al eens om het hart als een tientonner komt voorbijgeraasd. 

Een dag later knallen we naar Ikea Montpellier (juij) en enkele dagen later terug naar Gent, alwaar schoonbroer Karel fantastisch verloren rijdt rond de zwaaikom aan de Dampoort.

30 maart 2013: Forelstraat 76 is helemaal leeg en klaar om opnieuw gevuld te worden met de spullen van de nieuwe eigenaars. Het was een mooi en tegelijk veeleisend huis. We hebben erg graag in Gent gewoond, maar het is tijd voor desnouvellezavontures. Op 31 maart starten de motoren en rijden we richting Ornaisons.

Ons nieuwe huis is nog niet helemaal af. De vorige eigenaars waren er al stevig ingevlogen, maar op de eerste verdieping van de voormalige paardenstallen moet hier en daar nog een plankje vastgespijkerd en een gipskartonplaatje vastgeschroefd. Eind 2013 klokken we af op ongeveer 125 gyprocplaten, 4000 gyprocschroeven, 60 bekistingsplanken, 80 kilogram plaaster, 14 potten verf, 6 rollen glasvliesbehang, 2 rolmeters, een velux, wat kleiner materiaal en een gommetje. Het plan moest enkele keren hertekend worden. De lege ruimte werd in 2013 veranderd naar een keuken, vierde slaapkamer en tweede badkamer  voor het gastenverblijf en onze eigen slaapkamer en badkamer.

Van 21 tot 27 mei bevinden we ons in Barcelona voor het überhippe Primavera Sound Festival. Heel Europa en Groot-Brittannië lopen storm voor de nieuwste bands in hipsterland. Het wemelt er van de lelijke brillen, post-ironische snorretjes en leggings zonder broek. Het is er bar koud en wie hip is kan het zich niet permitteren om er onhip uit te zien. Verscheidene ultracoole jongeren worden dan ook afgevoerd, verpakt in isolatiedeken. De tweede dag haalt het gezond verstand het toch van het hipsterdom en zien we zelfs jassen. In Barcelona beleven we het concert van het jaar: The Knife speelt (letterlijk) ten dans. 

Vanaf begin juni tot zowat eind oktober is het werkelijk stralend weer in Ornaisons en werken we onszelf in het zweet. Duizenden foto's van het weer en van de werken zullen ongetwijfeld nog jarenlang herbekeken worden (sweet memories). Ter illustratie: van juni tot oktober hebben we bijna elke dag op het terras ontbeten, gedejeuneerd en gedineerd. Wij vinden dat niet vervelend. In november breekt echter de hel los. Het regent meer dan een uur aan een stuk en plots staat het kabbelde beekje Aussou anderhalve meter hoger dan normaal. Geen reden tot paniek, volgens buurman Jackie is dit zeer normaal voor de tijd van het jaar en kunnen we om de vijf à tien jaar zelfs water in de tuin verwachten (7 meter hoger dan de gebruikelijke waterspiegel). We kijken er al naar uit.

Half december zijn we zo ver gevorderd met de werken dat de keuken van het gastenverblijf klaar raakt. Beseffende dat nog geen negen maanden geleden op de plek waar nu deze keuken staat zelfs nog geen muren waren, kloppen we onszelf bemoedigend op de schouder en rapen we onze moed bijeen om het volgende grote project aan te pakken: onze eigen badkamer.

2013 was een bewogen, spannend en mooi jaar met veel afscheid van België, hard werk en mooi weer. We hopen op een een schitterend 2014 met veel bezoek uit België, minder hard werk en nog mooier weer. Ook voor jullie ginderachter.

The horror. The horror.

Om 6 u opgestaan na een rusteloze nacht. Na het ontbijt stapten we in de auto voor een tocht van 140 km.
Zo'n bezoek aan de plek des onheils begint altijd op dezelfde manier. Een lichte vrolijkheid voor een bezoek aan een winkel vol gerief dat je eigenlijk niet nodig hebt, maar dat er zo leuk uitziet. The Simpsons zijn niet voor niets één van de meest bekeken series ter wereld. Niet door de maatschappijkritische scenario's, maar vanwege de basiskleuren die gebruikt worden. Net zo in de Zweedse meubelgigant. Na een uur of zeven echter hoop je dat de bende van Nijvel zal binnenvallen om je uit je lijden te verlossen.

Ikea. Het woord dat je liever niet hoort op een zonnige ochtend en al zeker niet voor je je eerste koffie van de dag hebt genoten. De blauwgele meubelwinkel heeft het afgelopen jaar genoeg aan ons verdiend om een verre Zweedse CEO op pensioen te kunnen sturen. Serieus, ge wilt het niet weten hoeveel duizenden euri we daar al op tafel gegooid hebben. Keukens, tafels, stoelen, bedden, beddengoed, handdoeken, zetels, sofa's, fauteuils, armstoelen en banken. Keukengerei, potten, pannen, gordijnen, scharen, wijnglazen, waterglazen, schuimwijnglazen, kopjes, tuinstoelen, tuintafels en een lookpers.

Na ongeveer drie uur kom je een eerste keer aan de kassa met twee volle winkelkarren. Op dat moment zijn twee kassa's geopend voor een hele Ikea-winkel. Raadsel: er staan 15 personen voor je aan de kassa en het afrekenen duurt gemiddeld 7 minuten 54 seconden per persoon. Hoe lang sta je aan de kassa aan te schuiven?

Kortom, om 10 uur betraden we de Ikea-vestiging in Toulouse en om 17 uur verlieten we ze weer. Drie passages aan de kassa, vloeken op jezelf omdat je eerst alle kleine prutsen kocht, je auto daarmee volgeladen hebt en je dán alle kasten en stoelen er nog bij moet krijgen. Beddenbakken op de pompegaasj en matrassen op de remorque. Met een auto die doorhing tot op de assen en na 140 km lang niet sneller durven rijden dan 90 km/h kwamen we moe maar tevreden rond 19 uur thuis aan.

Waar is Wally -eh- Wendie

Sedert we in Frankrijk wonen hebben we zes (6) (six) (sechs) Ikea-bezoeken achter de rug. Dit was echt de laatste keer. Serieus maat. De Fly in Narbonne is ook een leuke meubelwinkel. Minder kleurige afwasborsteltjes, maar daar kunnen we mee leven. Het enige Zweedse dat ons huis nog binnenkomt is Victoria Silvstedt.

Stil

Jawel, het is hier al een tijdje stil. We hebben dan ook niet stilgezeten, zowel op het vlak van arbeidsintentiteit als een paar keer uithuizig zijn.
Wat hebben we uitgeveterd?

• Nog een concertavond in Le Bikini met o.a. These New Puritans en SUUNS (tip van 2013: wurm de nieuwe van These New Puritans in je oor).

   

• Gepleisterd, behangen en geschilderd. Deze week krijgen keuken, eetkamer, vierde slaapkamer en halletje van het vakantiehuis hun laatste laagje verf toebedeeld. Volgende week beginnen we te vloeren en installeren we de keuken. Want jawel, we hebben nog eens een dag in de Ikea van Montpellier doorgebracht. Die is nu weer leeg, sorry. 't Was speciale actie op keukens en badkamers: 10% korting, daar mogen ze al eens een Siberisch oerbos voor omhakken.
• De website verder afgewerkt. Die zal binnenkort helemaal klaar zijn voor jullie reservaties.
• Het dorpsfeest bezocht.
• Het wassende water in de rivier gade geslagen.
• Een deurbel annex inkomcodetoestel geïnstalleerd. 
• Visitekaartjes laten drukken
• Familie te slapen gelegd.

Binnenkort wat meer foto's van de afgewerkte kamers, maar nu roept de plicht. Ergens in de verte. Zachtjes. 

Website

De kogel is door de Auberge. Jullie wisten al dat we onze b&b Gekko (met twee k's, beetje exotiek in Frankrijk) gedoopt hebben. Maar er valt natuurlijk ook nog een vakantiehuis te benoemen. We hebben het onszelf niet al te moeilijk gemaakt. De gastenkamer wordt B&B Gekko, het vakantieverblijf wordt Vakantiehuis Gekko. De vlag die de volledige lading dekt wordt Auberge Gekko (zijt ge nog mee?).

En er is meer. We hebben niet stilgezeten de afgelopen dagen. Er is al een begin van een website. Er is nog wat werk aan de website, maar jullie krijgen hier de link in primeur:

http://aubergegekko.wordpress.com/

Allen daarheen!

(Een website lanceren op vrijdagavond, op een feestdag, niet meteen een briljante marketingzet hoor)

Stavaza

Wegens a/ slecht weer (oh, jawel), b/ resultaten van een onderzoek bij de voltallige bevolking van 17, Avenue des Auberges die uitwijzen dat er bijzonder veel kans is op een werfongeval (die net-niet-afgesneden duim blijkt gelukkig toch weer aan te groeien) (zelfs het gangreen lijkt op de terugweg) en c/ ab-so-luut geen zin om te knutselen trokken we alsnog onze stoute veiligheidsschoenen aan voor een dag vol jolijt en onderdompeling in de verfraaiing van de bovenverdieping van onze stalling, ook gekend als "het Project". Maar eerst, een stand van zaken! (dan kunnen we nog een uur langer lummelen)

Die stand van zaken toont aan dat er nog teen en tander te gebeuren valt voor we onze voormalige paardenstal zullen kunnen verhuren aan potentiële toeristen die er op staan al hun geld aan ons te geven.
Wie een beetje een idee kan krijgen van hoe die bovenverdieping er ooit uit zag, kan onderstaande foto bekijken. Wie daar geen idee van wil, kan onderstaande foto overslaan.

U ziet een grote (96m²) woestenij.

Wat willen wij daarin verwezenlijken?
Twee slaapkamers, twee badkamers, een traphal en hal, een zolder (aan de bovenkant) en een keuken en eetkamer.

Wat verwezenlijkten wij tot nu toe?
We begonnen met 25 cm dakisolatie (puf) en lieten een Velux plaatsen. We verplaatsten de zoldertrap naar rechts, creëerden onze eigen slaapkamer en de traphal. De kleine gastenbadkamer is op één plint na afgewerkt en de hal staat in de gipskartonplaat. De zolder werd min of meer ingericht.
Deze foto, vanop dezelfde plaats getrokken, geeft misschienst een idee.

Wat verwezenlijken we op dit moment?
Onze eigen badkamer heeft muren en is geschilderd. Nu moeten de toiletten, lavabo's, douches en andere dingen die men in een badkamer vindt daar geplaatst worden.

Wat moeten we nog verwezenlijken?
Eenmaal dat allemaal klaar is beginnen we aan de twee laatste kamers: de vierde slaapkamer voor het gastenverblijf en de grote keuken/eetkamer. Op het einde moet het terras nog aangelegd worden, maar dat zal wellicht pas volgende lente zijn.

We wensen onszelf veel succes toe.

Hal

En toen was er boven bijna iets als een hal. Nog een klein beetje afwerken.

De andere zijde:

Zzzzz

Misschien wordt deze plek ooit jouw slaapkamer. Naar het schijnt ligt gipskartonplaat erg comfortabel.

Knauf

In tegenstelling wat sommigen onder u misschien denken, liefste paletschermkinderen, werken wij veel en hard. Vandaag hebben we zowat een halve badkamer gegyproct en geplaasterd. Daaraan gingen twee weken van profielplaatsing, loodgieterij en electricianisme vooraf. Ellendig tergend traag werk waar we (hopelijk) de volgende 25 jaar niets meer van zullen zien, maar dat wel noodzakelijk is om een badkamer terdege ende naar behoren te laten functioneren. Jawel, in een badkamer moet zowel water als elektriciteit aanwezig zijn en iedereen die Claude François heet weet dat dat niet zonder gevaar is, dus dat pakten we met de nodige omzichtigheid aan.

Wat het aantal gipskartonplaten betreft: ooit begonnen we met 120 platen (van die grote), brachten die allemaal naar boven (te voet) en vandaag liggen er nog 47 te wachten op hun taak. Qua gipskartonplaten zitten we dus al ruim voorbij de helft van ons takenpakket. Ik weet niet of u het weet, maar 120 gipskartonplaten hebben een oppervlakte van 360 m². Dat is even groot als een heel heel klein voetbalveld.

Het aantal gebruikte gipskartonplaatschroefen overtreft ondertussen bijna de 3000. We stelden ook vast dat het niet zo moeilijk kan zijn om startende met het woord gipskartonplaat het langste Nederlandse woord aller tijden te construeren). We beginnen behoorlijk behendige gipskartonplaatplaatsers (24 letters) te worden. Gelukkig hebben we een naar behoren werkende gipskartonplaatschroevenaccuschroefboormachine, maar met twee gipskartonplaatschroevenaccuschroefboormachines (ha!) zou het misschien zelfs nog gemakkelijker zijn.

Bijna af!

We willen trouwens nog even vermelden dat het pleisterwerk van de hand van Wendie is. Binnenkort (2019) beschikbaar voor al uw stukadoorwerk. Wel duur.

Een kleine update: drie dagen voordien zag de boel er nog zo uit:

Waterkamer

Hier is hij nog volop bezig, die zomer van 2013. In België is met het afsluiten van Pukkelpop de herfst begonnen zeker? Op het weerbericht daarnet had Frans DeBoosere het over mist. Het viel nu pas op dat we al sedert april geen mist meer gezien hebben. Een mens kan niet alles hebben in het leven.

Het was een plezante drukke zomer in Ornaisons. We hebben veel bezoek gehad (en er komt nog). Voorbeeldje: op 31 juli sliepen maar liefst 14 mensen in huis. Mind you, elk in zijn eigen bedstee. Jawel, huize W&W is bijzonder gastvrij.

Je kon hier al lezen dat we ons eind juli in België bevonden. Daarna vonden we het plezanter om ons wat te onderhouden met het bezoek dan om badkamermeubilair ineen te schroeven, zodat we pakweg twee weken amper iets deden.
Sedert twee weken zijn we er weer ingevlogen en hebben we de salle d'eau in gereedheid gebracht. In het Frans is er een onderscheid tussen een salle d'eau  en een  salle de bain. In de eerste staat geen bad, in de tweede wel.

Het is de bedoeling dat onze gasten een extra badkamertje hebben, want anders zou er maar één badkamer voor 8 personen zijn. Een badkamer met (Jan Becaus-modus aan) wheurlpoowl (Jan Becaus-modus uit, die mens is niet voor niets gepensioneerd) weliswaar, maar toch een beetje weinig. Op onderstaande foto zie je waar deze badkamer terecht moet komen. Er was nog niets. Of toch: vloer, plafond en twee buizen die uit de grond staken. Met het beste grafische computerprogramma ter wereld (Paint) hebben we ons meteen uitgeleefd om een plannetje te plegen.

Wij dus in de weer met metal studs, watervaste gipskarton, koperen buizen, knelkoppelingen, vloertegels, douchecabines, toiletten en lavaboots. Je gooit dat op een hoop en twee weken later komt daar een badkamer uit ontloken. Stukje cake.

 Hupla, muren in groene gipsplaat. Ik vond dat groen wel mooi, maar blijkbaar moet dat dan toch nog geschilderd worden. Flauwe rikken.

 De waterleiding uiterst professioneel aangelegd. We zijn een week later en we hebben nog altijd niet meer dan een halve meter water in de badkamer. Wie heeft een loodgieter nodig?

 Zietkeer hoe professionalisties. Met getegelde vloer enal.

 Bij het in elkaar zetten van de douchecabine brak het enige onderdeel dat niet in de handel verkrijgbaar is. Drie (3!) uur gezocht in 7 verschillende winkels. Noppes. Gelukkig kom je met duct tape en een sjiek een heel eind.

 Tadaa! Lavabo en spiegelkastje.

 Tadaa! Douchecabine met warm en koud water. En van die sproeiers die keihard op je tepels en andere onderdelen sproeien. Voor de liefhebbers.

Tadaa! Een (Engels) toilet. Met aan- en afvoer van water en dergelijke dingen. Modern hoor.

Slaapkamer

Weet ge nog, deze foto van de eerste verdieping?

 Waarschijnlijk niet. In ieder geval: er was niets. Enfin, er was een dak, er stond een trap in de weg en er was een betonnen vloer. En een trapgat.  Aanvankelijk wilden we in deze hoek een extra slaapkamer maken voor het gastenverblijf. Met douche en lavabo. Gelukkig hadden we al snel een ingeving. Die kamer zou volledig ingesloten zitten in het huis en dus altijd redelijk geïsoleerd liggen. De warmte wordt immers geabsorbeerd door het gastenverblijf en de zolder. Onze eigen slaapkamer dus. Ha! De geur van wilde limoenen.

Eerst moets een skelet geplaatst worden. Er was niets. Ah, dat zeiden we al. Er moesten dus muren en een plafond komen. Zonder zou het nogal een belachelijke slaapkamer zijn. De gasten zouden gewoon in ons bed kunnen binnenkijken.

 De profielen moeten dan bekleed worden met gipsplaat. Nu ja, moeten... Het leek ons wel fijn. Gipsplaat is fijn materiaal om mee te werken. Het gaat vooruit, het isoleert en het is brandvertragend.

 Er kwam een nieuwe zoldertrap, deuren, enzovoort enzoverder.

Ook een nette vloer leek ons interessant. Kliklaminaat. De goedkoopste. Zelfs twee dagen gewacht tot het solden waren en er nog 50 cent per vierkante meter korting gegeven werd. Als je 100 m² vloer moet leggen, ga je geen vloer van 65 euro per m² leggen. Tenzij je natuurlijk 6500 euro te veel hebt. Wij niet.

Na het plaatsen van plinten, stekkers, kleerkast en bed ziet onze slaapkamer er sedert deze morgen zo uit.

Zzzz.