Aaah, de meimaand in Frankrijk. 1 mei : dag van de arbeid. 8 mei : einde WOII. 14 mei : hemelvaart. 25 mei : pinksteren. En aangezien 14 mei traditioneel gezien op een donderdag valt, maakt iedereen de brug. 5 dagen vrij.
Aangezien ik van de manager te horen kreeg dat ik voor het einde van mei nog 2 dagen verlof moest opnemen ("of anders gewoon aan het bedrijf schenken, hahaha zie mij keer grappig zijn en midden in het plebs staan") plakte ik een donderdag aan de eerste mei en een vrijdag aan de 14de.
7 dagen vrij ! Jochei !
't Is te zeggen : in Frankrijk bestaat er iets als "journée solidaire" : iedereen moet 1 dag in het jaar voor niets werken en het loon van die wordt doorgestort naar de staat en dat is voor de ouden van dagen. Ze noemen het dan ook "le jour des vieux" of een variant.
Op pinkstermaandag moet ik dus werken.
6 dagen vrij ! Jochei !
Op 30 april stouwden we de auto vol voor een weekendje in Forcalquier. Drie dagen fietsen en wandelen en lekker eten en af en toe een vloeibare versnapering. Het weer deed mee, niet te warm, niet te koud, niet te veel wind.
De donderdag stond in het teken van de verplaatsing. Forcalquier ligt op 210 km van Montpellier. We verkozen de péages links (of rechts, afhankelijk van waar je bent) te laten liggen en binnendoor te rijden. Om 10 uur vertrokken en om 16u aangekomen. Slow travel. Onderweg hadden we wel een mijnheer ontmoet die wijn verkocht in zijn wijndomein. Wat een toeval.
Het viel ons op : wat een prachtige streek is de Luberon. Een lage bergketen die we om één of andere duistere reden altijd genegeerd hebben. Hoog tijd om die te ontdekken.
De eerste avond stond in het teken van de culinaire specialiteiten : vlees. Als het ooit een hartslag had komt het op tafel. Bergbewonerkost. Vroeger moest ge stevig op uw poten staan in de bergen.
Op vrijdagochtend 1 mei fietsten we een tocht van dik 50 kilometer. De regio heeft de afgelopen jaren flink geïnvesteerd in plakkaatjes die fietsroutes aanduiden. Je kan honderden kilometer fietsen langs kleine landweggetjes.
Het viel ons op : de Luberon is niet plat.
Dat viel ook op toen we die namiddag - met de auto - de Montagne de Lure beklommen. 1826 meter boven de zeespiegel. Door de lokalen wordt hij wel eens de kleine broer (zus?) van de Mont Ventoux genoemd. Dat is misschien wat veel eer, maar we zagen toch een eenzame fietser zijn middageten teruggeven boven op de berg.
Die avond aten we bij een Waals/Frans koppel. In hun restaurant, het is niet dat we onszelf voor het diner uitgenodigd hadden. Op het menu : vlees dat 8 uur had staan sudderen. Boterzacht en een klein beetje vettig, want de mijnheer de kok had daar een halve kilo eendenvet bij gegooid.
Zaterdag stond wederom in het teken van de fiets : een rondje van opnieuw dik 50 km richting de markt van Manosque. Een mooi dorp waar je op minuten doorheen gewandeld bent.
Het viel ons op : ze hadden die nacht de Luberon niet plat gemaakt. Gemiste kans.
Die avond aten we kaas van de lokale kaasboer. Dat was smullen.
Op zondag moesten we huiswaarts, maar niet voor we de spectaculaire Mourres van Fontcalquier bezocht hadden. Een fikse wandeltocht van 6,6 km, grotendeels bergop en daarna grotendeels bergaf naar een bijzondere geologische site met grote rotsblokken die op dunne(re) kalklagen rusten. De geologische uitlag zou ons te ver leiden, maar het heeft iets met wind en water te maken.
Het viel ons op : op zondag gaat daar een pak hoogbejaard volk wandelen.
Moe maar tevreden keerden we huiswaarts terug.
De foto's doen de streek geen eer aan, ge moest erbij geweest zijn.
een cairn
berg
uitzichtje hoor
plekjes !
hoppa, nog een col
Antjeswerpen?
iemand had zomaar een brug verloren in een bos
Les Mourres
