Veel plezier met kiezen, bijzitten, tellen en usb-sticks formatteren allemaal!
Weet dat het toch niets gaat veranderen. De wereld wordt niet geleid door politici, maar door mensen met gigantisch heel veel geld.
zondag 14 oktober 2018
donderdag 11 oktober 2018
Zomer 2018
De zomer van 2018 is afgelopen. Tijd voor een recapitulatie.
In totaal verwelkomdigden we deze zomer 376 verschillende personen. Ongeveer 350 daarvan waren heerlijke mensen, een aantal heeft zich weer lekker uitgeleefd en ons in de gordijnen en op de kast gejaagd.
Er zijn nog zekerheden. Als mensen hier verblijven voor een trouwfeest, dan moet je ze ergens in de late namiddag wekken om te vragen of ze alstublieft willen vertrekken want de andere klanten staan al voor de deur. Dat zijn dezelfde mensen die de dag voordien zelf al in de voormiddag wilden aankomen, want ahja, ze moeten zich nog wassen, schminken en strijken. Aankomst- en vertrekuren, dat is iets voor de anderen.
Trouwmensen zijn bij aankomst altijd heel vrolijk, bij vertrek iets minder. Ik denk dan altijd dat de bruid nee heeft gezegd, maar het ligt gewoon aan drankmisbruik.
Millennials zijn werkelijk hulpeloos. Als dat onze toekomst is, dan moeten ze dringend enkele elementaire zaken aangeleerd worden. Lichten doven als je een kamer verlaat bijvoorbeeld. Kaartlezen (is dat strand? *wijst naar de industriezone*), de functie van een vuilnisbak, etc.
Pubers voelen zich per definitie miserabel en tegelijk beter dan de rest van de wereld. Ze moeten met vader en moeder op reis, terwijl ze liever gewoon 24u per dag in hun slaapkamer zouden blijven zitten vegeteren. Ook op reis zitten ze liever dagenlang in hun kamer dan aan het zwembad, waar er geen wi-fi is. Over de wi-fi wordt steevast geklaagd. We wonen hier op den bled met trage ADSL en als er dan 14 pubers op hun telefoon zitten te staren, dan gaat dat al ne keer wat trager. Dat betekent geen Netflix en andere vunzige filmpjes.
Sommige mensen vinden echt dat ze op reis niets huishoudelijks hoeven te doen. Als je een pot confituur of een doos melk laat vallen, dan laat je die liggen. Iemand anders ruimt dat wel op, wij zijn op vakantie. Dat er daarna een nest (van hun) peuters door die confituur heen wandelt is geen beletsel. Een familie verbleef enkele dagen in onze studio en achteraf hebben we een kolonie mieren moeten uitroeien. De stoelen plakten letterlijk aan de vloer.
De afwas laat je staan, als er niets meer is om van te eten zal een andere klant wel afwassen.
Fransen die niet voor de deur kunnen parkeren vinden dat een onoverkomelijk probleem. Die gaan wel niet op vakantie om te - ademt in - wàndelen! hoor. Neen, parkeren voor de deur, die 3 meter tot binnen zijn al ver genoegd.
Er is geen airco. Dat staat overal aangeduid. In de zomer is het dus warm. Een oplossing tegen deze warmte is overdag alle ramen en deuren open zetten. Dan is het tenminste niet meer warm, dan is het heet. Opgelost staat netjes.
Babyboomers zijn een mengeling van pubers en millennials. Ze zeuren als de wi-fi het niet doet en ze vinden de weg niet als het niet in de gps staat. Hoe die mensen niet overleden zijn voor ze oud werden is een raadsel.
Hoezo, er is geen lift?
In totaal verwelkomdigden we deze zomer 376 verschillende personen. Ongeveer 350 daarvan waren heerlijke mensen, een aantal heeft zich weer lekker uitgeleefd en ons in de gordijnen en op de kast gejaagd.
Er zijn nog zekerheden. Als mensen hier verblijven voor een trouwfeest, dan moet je ze ergens in de late namiddag wekken om te vragen of ze alstublieft willen vertrekken want de andere klanten staan al voor de deur. Dat zijn dezelfde mensen die de dag voordien zelf al in de voormiddag wilden aankomen, want ahja, ze moeten zich nog wassen, schminken en strijken. Aankomst- en vertrekuren, dat is iets voor de anderen.
Trouwmensen zijn bij aankomst altijd heel vrolijk, bij vertrek iets minder. Ik denk dan altijd dat de bruid nee heeft gezegd, maar het ligt gewoon aan drankmisbruik.
Millennials zijn werkelijk hulpeloos. Als dat onze toekomst is, dan moeten ze dringend enkele elementaire zaken aangeleerd worden. Lichten doven als je een kamer verlaat bijvoorbeeld. Kaartlezen (is dat strand? *wijst naar de industriezone*), de functie van een vuilnisbak, etc.
Pubers voelen zich per definitie miserabel en tegelijk beter dan de rest van de wereld. Ze moeten met vader en moeder op reis, terwijl ze liever gewoon 24u per dag in hun slaapkamer zouden blijven zitten vegeteren. Ook op reis zitten ze liever dagenlang in hun kamer dan aan het zwembad, waar er geen wi-fi is. Over de wi-fi wordt steevast geklaagd. We wonen hier op den bled met trage ADSL en als er dan 14 pubers op hun telefoon zitten te staren, dan gaat dat al ne keer wat trager. Dat betekent geen Netflix en andere vunzige filmpjes.
Sommige mensen vinden echt dat ze op reis niets huishoudelijks hoeven te doen. Als je een pot confituur of een doos melk laat vallen, dan laat je die liggen. Iemand anders ruimt dat wel op, wij zijn op vakantie. Dat er daarna een nest (van hun) peuters door die confituur heen wandelt is geen beletsel. Een familie verbleef enkele dagen in onze studio en achteraf hebben we een kolonie mieren moeten uitroeien. De stoelen plakten letterlijk aan de vloer.
De afwas laat je staan, als er niets meer is om van te eten zal een andere klant wel afwassen.
Fransen die niet voor de deur kunnen parkeren vinden dat een onoverkomelijk probleem. Die gaan wel niet op vakantie om te - ademt in - wàndelen! hoor. Neen, parkeren voor de deur, die 3 meter tot binnen zijn al ver genoegd.
Er is geen airco. Dat staat overal aangeduid. In de zomer is het dus warm. Een oplossing tegen deze warmte is overdag alle ramen en deuren open zetten. Dan is het tenminste niet meer warm, dan is het heet. Opgelost staat netjes.
Babyboomers zijn een mengeling van pubers en millennials. Ze zeuren als de wi-fi het niet doet en ze vinden de weg niet als het niet in de gps staat. Hoe die mensen niet overleden zijn voor ze oud werden is een raadsel.
Hoezo, er is geen lift?
maandag 1 oktober 2018
Gids (addendum)
Ter vervolg op de vorige post.
Om maar even aan te tonen dat de toeristische diensten geen commercieel inzicht hebben, noch weten waar ze mee bezig zijn...
Deze woensdag 3 oktober is blijkbaar een zeer drukke dag in gidsland. Gidsen krijgen 3, 4 rondleidingen aangeboden, ook in talen die ze eigenlijk niet kennen en op plaatsen waar ze nog nooit geweest zijn. Ik kreeg een rondleiding aangeboden voor het kasteel van Carcassonne. Fijn. Tot ik zag dat het een rondleiding in het Frans was. Ik weiger in het Frans te gidsen, hier wonen genoeg Franstalige gidsen en in een professionele omgeving moet je niet flauw gaan doen: Fransen willen een Frans(talig)e gids.
Er zijn dus gidsen te kort op woensdag en ze geven mij een Franse rondleiding, terwijl Franse gidsen Engelstalige rondleidingen moeten doen. Begrijpe wie kan.
Amateurs.
Om maar even aan te tonen dat de toeristische diensten geen commercieel inzicht hebben, noch weten waar ze mee bezig zijn...
Deze woensdag 3 oktober is blijkbaar een zeer drukke dag in gidsland. Gidsen krijgen 3, 4 rondleidingen aangeboden, ook in talen die ze eigenlijk niet kennen en op plaatsen waar ze nog nooit geweest zijn. Ik kreeg een rondleiding aangeboden voor het kasteel van Carcassonne. Fijn. Tot ik zag dat het een rondleiding in het Frans was. Ik weiger in het Frans te gidsen, hier wonen genoeg Franstalige gidsen en in een professionele omgeving moet je niet flauw gaan doen: Fransen willen een Frans(talig)e gids.
Er zijn dus gidsen te kort op woensdag en ze geven mij een Franse rondleiding, terwijl Franse gidsen Engelstalige rondleidingen moeten doen. Begrijpe wie kan.
Amateurs.
zondag 30 september 2018
Free Tours Carcassonne
Vier jaar geleden had ik het plan opgevat om een gidsenorganisatie op te richten die zich richt op rondleidingen voor toeristen die nooit een rondleiding volgen, omdat ze schrik hebben dat ze 10 euro per persoon betalen en achteraf spijt hebben. Mensen die een keer willen testen en daarna zelf beslissen hoeveel ze betalen. De gids krijgt dus geen vast inkomen, maar moet het doen met de "fooien" van de bezoekers.
Over die talenkennis gesproken... Een Franse "guide-conférencier" moet minstens 1 andere taal beheersen. Waar je in België zware testen moet ondergaan en aan een bepaald niveau moet voldoen, volstaat het in Frankrijk om op eer te verklaren dat je een andere taal spreekt... Op eer. Alle Franse gidsen praten Engels. Het is wel Engels dat geen enkele Engelstalige begrijpt. Een tijdje geleden hoorde ik van een Franse gids dat "the peoples weetied monthsies and monthsies biefoorre thie help arrivedde".
In ieder geval: vanaf nu, voor al uw geleide bezoeken aan Carcassonne is er nog één adres:
Free Tours Carcassonne
Daar volgde een shitstorm op die zijns gelijke niet kent. De "officiële" gidsen konden er niet mee lachen dat er een "gratis" gidsenorganisatie zou opstarten. Beledigingen en dreigen met rechtzaken en al.
Wat onze lieve Franse vrienden niet snappen is dat het woordje "free" niet (enkel) "gratis" betekent. Het is een woord met vele vertalingen, waar gratis er maar eentje van is. Beter zou zijn om het - zeker in het Frans - als "libre" te vertalen. De mensen zijn vrij om te beslissen hoeveel ze betalen. Als dat niets is, dan moet de gids daarmee leven, maar in 95% van de gevallen wordt er vrij genereus getipt.
Toen ik de eerste keer wou opstarten had ik nog geen Franse gidsenkaart. In Frankrijk mag je op straat gidsen waar je wil. Het is geen beschermd beroep. In musea en beschermde monumenten is dat anders, daar mag alleen een officiële "guide-conférencier" gidsen. Dankzij Europa kon ik zonder al te veel moeite die Franse gidsenkaart aanvragen. Leve de Europese Unie! Alle gebouwen in Carcassonne zijn namelijk beschermd en een gids zonder gidsenkaart raakt daar verwikkeld in een grijze zone. Je mag op straat uitleg staan geven, want de straten zijn niet beschermd. Maar de meesten interpreteren dat als: "in Carcassonne mag je niet gidsen zonder gidsenkaart".
Bon: de gidsplannen gingen in de koelkast, er werden andere plannen gesmeed en ik schreef mij in bij de toeristische dienst als gids. Ik krijg gemiddeld zo'n twee rondleidingen per maand aangeboden. In een stad die jaarlijks zo'n twee à drie miljoen toeristen verwelkomt... Er zijn een 30-tal gidsen in Carcassonne. Dat betekent dat elke gids zo'n 100.000 toeristen ter beschikking heeft. Uiteraard bezoekt niet iedere toerist een stad met een gids, soms wegens de eerder aangehaalde reden.
Ter vergelijking: Gent is een stad die het met veel minder toeristen moet doen, waar zo'n 150 officiële stadsgidsen rondlopen en daar deed ik 3 à 4 rondleidingen. Per weekend!
Ze doen hier dus iets fout.
Terug naar het "free" concept.
We richten ons op individuele toeristen, niet op reisbureau's en groepen. Dat betekent dat er massa's toeristen overblijven voor de "officiële" gidsen.
"Free" betekent niet enkel "gratis". Elke klant weet dat er min of meer verwacht wordt dat er aan het einde betaald wordt. Het betekent dat elke klant vrij is om te beslissen wat hij of zij betaalt.
We gidsen enkel in het Engels. Een heel contingent Fransen, Italianen, Duitsers en Spanjaarden kunnen dus bij ons niet terecht wegens een gebrekkige kennis van het Engels. Ook zij kunnen terecht bij de klassieke gids die wel hun taal beheerst.
Over die talenkennis gesproken... Een Franse "guide-conférencier" moet minstens 1 andere taal beheersen. Waar je in België zware testen moet ondergaan en aan een bepaald niveau moet voldoen, volstaat het in Frankrijk om op eer te verklaren dat je een andere taal spreekt... Op eer. Alle Franse gidsen praten Engels. Het is wel Engels dat geen enkele Engelstalige begrijpt. Een tijdje geleden hoorde ik van een Franse gids dat "the peoples weetied monthsies and monthsies biefoorre thie help arrivedde".
In ieder geval: vanaf nu, voor al uw geleide bezoeken aan Carcassonne is er nog één adres:
Free Tours Carcassonne
Terug te vinden op Facebook en alhier te boeken voor rondleidingen.
vrijdag 21 september 2018
W&W werken nog even en dan is het weer afgelopen voor een tijdje.
Althans, dat is het plan.
Het toeristisch seizoen loopt zoals eerder vermeld op zijn einde en op 31 oktober sluit het Canal du Midi. Dan is het officieel afgelopen met hordes buitenlanders die hier hun zuurverdiende centen komen spenderen. Dat betekent dat Wendie vanaf november weer op de kap van de belastingbetaler zal gaan leven. In de winter zijn hier eenmaal nauwelijks jobs.
De zomer loopt ook op z'n einde. We verwachten dit weekend nog temperaturen tot 35 graden (in thermometerhut), maar vanaf halfweg volgende week zal de temperatuur nog amper boven de 25 graden uit komen. Ik zal al eens beginnen nadenken waar ik mijn lange broek gelegd heb.
Ik ben officieel "guide-conférencier" in Frankrijk. Mijn Belgisch gidsendiploma was hier ook geldig. Leve Europa! In de zomermaanden ontvang ik geen enkele opdracht. Toeristen die naar de regio afzakken bezoeken Carcassonne op een diefje en rijden in de namiddag terug naar hun vakantievilla alwaar de vijfliterbidons frisse rosé er op minder dan 24 uur doorheen gejaagd worden. Op vakantie gaan in het zuiden van Frankrijk betekent verantwoordelijkheden opnemen, dat is bekend.
In juli en augustus heb ik als gids dus geen werk, die toeristen weten alles al. Buiten het seizoen hebben we de dagtrippers. Zij vliegen goedkoop naar Carcassonne waar ze enkele dagen vast zitten, zich steendood vervelen (ge kunt niet al om 9u 's morgens aan de rosé zitten natuurlijk) en dan boeken ze al eens een visite guidée. In het voorjaar had ik amper 7 gidsbeurten, in september zit ik al aan 6.
Volgend jaar pak ik er misschien Narbonne ook nog bij. Aangezien Carcassonne zo'n 400.000 toeristen minder had dit jaar en Narbonne zo'n 190.000 toeristen meer, zit daar dus nog wat rek op.
Iedereen in het toerisme heeft dit jaar steen en been geklaagd. Het WK voetbal, de hittegolf die heel Europa teisterde en de mensen deden dan maar van dat afgrijselijk klindende staycation, daling van de koopkracht, minder seizoensarbeiders in het toerisme (mochten ze een keer beginnen met de mensen een normaal loon uit te betalen, het zou misschien veranderen) en nog een half dozijn andere uitvluchten hebben ervoor gezorgd dat het slecht gaat in de regio. Wij hebben met onze budgetvriendelijke kamers weinig gemerkt van de crisis. Mensen willen nog steeds op reis, maar ze willen geen 100 euro per dag meer uitgeven aan een hotelkamer. Dan springen wij er netjes uit. Mogen we trouwens even vermelden dat onze Booking.com-score weer naar 9/10 gestegen is?
Wij gaan ons dus voorbereiden op een ander toerisme, in tegenstelling tot de meeste Fransen alhier, die geweldig carpe diem leven. Toegegeven: dat op den bots leven is ontspannen leven, maar geen geld hebben is ook behoorlijk stresserend.
Maar eerst: reisplannen!
Plannen maken, altijd plezant.
Het toeristisch seizoen loopt zoals eerder vermeld op zijn einde en op 31 oktober sluit het Canal du Midi. Dan is het officieel afgelopen met hordes buitenlanders die hier hun zuurverdiende centen komen spenderen. Dat betekent dat Wendie vanaf november weer op de kap van de belastingbetaler zal gaan leven. In de winter zijn hier eenmaal nauwelijks jobs.
De zomer loopt ook op z'n einde. We verwachten dit weekend nog temperaturen tot 35 graden (in thermometerhut), maar vanaf halfweg volgende week zal de temperatuur nog amper boven de 25 graden uit komen. Ik zal al eens beginnen nadenken waar ik mijn lange broek gelegd heb.
Ik ben officieel "guide-conférencier" in Frankrijk. Mijn Belgisch gidsendiploma was hier ook geldig. Leve Europa! In de zomermaanden ontvang ik geen enkele opdracht. Toeristen die naar de regio afzakken bezoeken Carcassonne op een diefje en rijden in de namiddag terug naar hun vakantievilla alwaar de vijfliterbidons frisse rosé er op minder dan 24 uur doorheen gejaagd worden. Op vakantie gaan in het zuiden van Frankrijk betekent verantwoordelijkheden opnemen, dat is bekend.
In juli en augustus heb ik als gids dus geen werk, die toeristen weten alles al. Buiten het seizoen hebben we de dagtrippers. Zij vliegen goedkoop naar Carcassonne waar ze enkele dagen vast zitten, zich steendood vervelen (ge kunt niet al om 9u 's morgens aan de rosé zitten natuurlijk) en dan boeken ze al eens een visite guidée. In het voorjaar had ik amper 7 gidsbeurten, in september zit ik al aan 6.
Volgend jaar pak ik er misschien Narbonne ook nog bij. Aangezien Carcassonne zo'n 400.000 toeristen minder had dit jaar en Narbonne zo'n 190.000 toeristen meer, zit daar dus nog wat rek op.
Iedereen in het toerisme heeft dit jaar steen en been geklaagd. Het WK voetbal, de hittegolf die heel Europa teisterde en de mensen deden dan maar van dat afgrijselijk klindende staycation, daling van de koopkracht, minder seizoensarbeiders in het toerisme (mochten ze een keer beginnen met de mensen een normaal loon uit te betalen, het zou misschien veranderen) en nog een half dozijn andere uitvluchten hebben ervoor gezorgd dat het slecht gaat in de regio. Wij hebben met onze budgetvriendelijke kamers weinig gemerkt van de crisis. Mensen willen nog steeds op reis, maar ze willen geen 100 euro per dag meer uitgeven aan een hotelkamer. Dan springen wij er netjes uit. Mogen we trouwens even vermelden dat onze Booking.com-score weer naar 9/10 gestegen is?
Wij gaan ons dus voorbereiden op een ander toerisme, in tegenstelling tot de meeste Fransen alhier, die geweldig carpe diem leven. Toegegeven: dat op den bots leven is ontspannen leven, maar geen geld hebben is ook behoorlijk stresserend.
Maar eerst: reisplannen!
Plannen maken, altijd plezant.
maandag 17 september 2018
Vive la bureaucratie
Zaterdag.
Ik moet gidsen in Carcassonne. Uiteraard ben ik weer veel te vroeg op de afspraak, dus ik loop even tot aan het kasteel. Het zijn Europese dagen van het patrimonium. Ik vraag aan de ingang of de openingsuren dezelfde zijn als normaal, ge weet maar nooit dat ze plots tot middernacht open blijven zoals dat in een normaal Westers land zou gebeuren. Ik moet morgen om 17h30 in het kasteel gidsen en je mag maar binnen tot 17h45. Ze bevestigt. Mijn rondleiding begint om 14h30. Ik sta - zoals het een goede gids betaamt - al om 14h15 klaar. Er zou ook nog een andere gids moeten zijn, een grote groep en die wordt gesplitst. 14h30. Geen groep, noch gids. 14h40. Ik bel de andere gids: antwoordapparaat. We krijgen geen telefoonnummers van de groep. Frankrijk werkt nu eenmaal anders dan België. 14h45. Er komt een groep met gids aan. Het blijkt mijn groep te zijn. Een bende Duitsers die net van Toulouse komen en om één of andere reden vertraging hebben opgelopen. De gids is ook al mee van Toulouse. Ze willen eerst naar het hotel om hun bagage af te zetten. 15h00. We stappen het hotel binnen. De groep is niet alleen te laat, ze zijn ook nog eens verschrikkelijk traag. Normaal doe je die afstand in de helft van de tijd. 15h15. Ein-de-lijk heeft iedereen zijn kamer gevonden en hebben alle vrouwen geplast. We kunnen beginnen. Er is ondertussen ook discussie ontstaan met de reisleider. Hij vindt dat de gidsen alsnog anderhalf uur moeten gidsen. Er is namelijk een contractuele flexibiliteit blijkbaar. Achteraf blijkt dat gelogen. Maar bon, ik kan niet want ik moet om 17h00 thuis zijn. Nog discussie, ik kan niet, einde discussie. 16h15. Mijn goedheid kent geen grenzen, ik heb dus een kwartier langer gegidst dan voorzien. De klanten zijn enigszins ontgoocheld in de korte rondleiding, maar toch content met zo'n fantastische gids. Nu moet ik om 17h00 thuis geraken. 10 minuten wandelen tot aan de auto en 45 minuten rijden zonder overtredingen te begaan. Ik ren naar de auto en rijd terug naar huis via de péage, iets wat ik normaal nooit doe wegens duur en ik hou sowieso al niets over aan een rondleiding. 17h00. Ik ben stipt op tijd thuis, de klanten komen aan, ik sta te klotsen in mijn schoenen van het zweet. Zondag.
Ik moet gidsen in Carcassonne. Naar goede gewoonte ben ik een half uur te vroeg. Ik wacht op mijn klanten aan het kasteel. Ze komen een minuut of 3 te laat, ik zeg hen dat we meteen naar binnen moeten, dat we anders niet meer binnen gaan mogen. - Désolé, c’est fermé. - Ah neen, het is 17h35, het is nog 10 minuten open. - Neen, met de Europese patrimoniumdagen sluiten we vroeger. - Hoezo, ge sluit vroeger? Waarom staat dat dan nergens vermeld? Ik moet een rondleiding in het kasteel doen vanaf 17h30 en nu vertelt gij mij dat ge gesloten zijn. Lang verhaal kort: we mogen niet meer binnen, terwijl diezelfde vrouw daar staat waar ik gisteren aan vroeg of de openingsuren dezelfde zijn als normaal, iets wat ze mij bevestigde. Ik ben niet ad rem, ik besef pas een half uur later dat diezelfde vrouw daar stond, ik vergeet dat in de discussie te gooien. Een discussie die toch nergens toe leidt, nutteloos, zolang ge de president van Frankrijk niet zijt kunt ge het vergeten en dan nog zou hij eerst gebeld moeten hebben om te zeggen dat hij 5 minuutjes later zou zijn. Het personeel aan de ingang van het kasteel is legendarisch: zowat alle gidsen in Carcassonne hebben al discussies met hen gehad. Ze zijn onwrikbaar, bureaucratisch ten top en vooral: ze hebben een hint van macht ontvangen in de vorm van een badge en een walkie talkie. Geef een debiel een badge en een talkie walkie en hij wordt op slag een kleine nazi (heyhey, de wet van Godwin, binnen de 3 minuten!). Zij zijn de baas en dat zullen ze ook laten merken aan het plebs dat aan hun macht onderhevig is. Ik gids de klanten dan maar doorheen het Cité. Zij kwaad en ontgoocheld, maar toch content met zo'n fantastische gids.
Ik bel de toeristische dienst. - Jahaa, wij hadden gezegd aan de klanten dat ze op tijd moesten zijn. - Ze waren op tijd, die kaffers van het kasteel wilden ons niet meer binnenlaten. - Daar kunnen wij niets aan doen, het kasteel is autonoom en beslist daar zelf over. Het is aan de klanten om op tijd te zijn. - Neeje, het is aan die van het kasteel om hun openingsuren te respecteren. Ze kiezen zelf die uren, als ze geen goesting hebben om te werken, trouwens betaald door diezelfde mensen die daar aan hun deur staan, dan moeten ze die openingsuren maar veranderen. Ze kunnen dat, want ze hebben een badge en een walkie talkie. Volgende keer doe ik het niet meer hé. De klanten zijn daar ten laatste om 17h00 of ik ga niet meer gidsen. - Ah, ok, we zullen dat proberen te vermijden... Frankrijk... ge kunt u dat niet voorstellen hoe achterlijk klantonvriendelijk ze hier zijn...
Ik moet gidsen in Carcassonne. Uiteraard ben ik weer veel te vroeg op de afspraak, dus ik loop even tot aan het kasteel. Het zijn Europese dagen van het patrimonium. Ik vraag aan de ingang of de openingsuren dezelfde zijn als normaal, ge weet maar nooit dat ze plots tot middernacht open blijven zoals dat in een normaal Westers land zou gebeuren. Ik moet morgen om 17h30 in het kasteel gidsen en je mag maar binnen tot 17h45. Ze bevestigt. Mijn rondleiding begint om 14h30. Ik sta - zoals het een goede gids betaamt - al om 14h15 klaar. Er zou ook nog een andere gids moeten zijn, een grote groep en die wordt gesplitst. 14h30. Geen groep, noch gids. 14h40. Ik bel de andere gids: antwoordapparaat. We krijgen geen telefoonnummers van de groep. Frankrijk werkt nu eenmaal anders dan België. 14h45. Er komt een groep met gids aan. Het blijkt mijn groep te zijn. Een bende Duitsers die net van Toulouse komen en om één of andere reden vertraging hebben opgelopen. De gids is ook al mee van Toulouse. Ze willen eerst naar het hotel om hun bagage af te zetten. 15h00. We stappen het hotel binnen. De groep is niet alleen te laat, ze zijn ook nog eens verschrikkelijk traag. Normaal doe je die afstand in de helft van de tijd. 15h15. Ein-de-lijk heeft iedereen zijn kamer gevonden en hebben alle vrouwen geplast. We kunnen beginnen. Er is ondertussen ook discussie ontstaan met de reisleider. Hij vindt dat de gidsen alsnog anderhalf uur moeten gidsen. Er is namelijk een contractuele flexibiliteit blijkbaar. Achteraf blijkt dat gelogen. Maar bon, ik kan niet want ik moet om 17h00 thuis zijn. Nog discussie, ik kan niet, einde discussie. 16h15. Mijn goedheid kent geen grenzen, ik heb dus een kwartier langer gegidst dan voorzien. De klanten zijn enigszins ontgoocheld in de korte rondleiding, maar toch content met zo'n fantastische gids. Nu moet ik om 17h00 thuis geraken. 10 minuten wandelen tot aan de auto en 45 minuten rijden zonder overtredingen te begaan. Ik ren naar de auto en rijd terug naar huis via de péage, iets wat ik normaal nooit doe wegens duur en ik hou sowieso al niets over aan een rondleiding. 17h00. Ik ben stipt op tijd thuis, de klanten komen aan, ik sta te klotsen in mijn schoenen van het zweet. Zondag.
Ik moet gidsen in Carcassonne. Naar goede gewoonte ben ik een half uur te vroeg. Ik wacht op mijn klanten aan het kasteel. Ze komen een minuut of 3 te laat, ik zeg hen dat we meteen naar binnen moeten, dat we anders niet meer binnen gaan mogen. - Désolé, c’est fermé. - Ah neen, het is 17h35, het is nog 10 minuten open. - Neen, met de Europese patrimoniumdagen sluiten we vroeger. - Hoezo, ge sluit vroeger? Waarom staat dat dan nergens vermeld? Ik moet een rondleiding in het kasteel doen vanaf 17h30 en nu vertelt gij mij dat ge gesloten zijn. Lang verhaal kort: we mogen niet meer binnen, terwijl diezelfde vrouw daar staat waar ik gisteren aan vroeg of de openingsuren dezelfde zijn als normaal, iets wat ze mij bevestigde. Ik ben niet ad rem, ik besef pas een half uur later dat diezelfde vrouw daar stond, ik vergeet dat in de discussie te gooien. Een discussie die toch nergens toe leidt, nutteloos, zolang ge de president van Frankrijk niet zijt kunt ge het vergeten en dan nog zou hij eerst gebeld moeten hebben om te zeggen dat hij 5 minuutjes later zou zijn. Het personeel aan de ingang van het kasteel is legendarisch: zowat alle gidsen in Carcassonne hebben al discussies met hen gehad. Ze zijn onwrikbaar, bureaucratisch ten top en vooral: ze hebben een hint van macht ontvangen in de vorm van een badge en een walkie talkie. Geef een debiel een badge en een talkie walkie en hij wordt op slag een kleine nazi (heyhey, de wet van Godwin, binnen de 3 minuten!). Zij zijn de baas en dat zullen ze ook laten merken aan het plebs dat aan hun macht onderhevig is. Ik gids de klanten dan maar doorheen het Cité. Zij kwaad en ontgoocheld, maar toch content met zo'n fantastische gids.
En als ik zo'n muur metsel is het niet goed, in Carcassonne is dat een beschermd monument.
Maandag. Ik bel de toeristische dienst. - Jahaa, wij hadden gezegd aan de klanten dat ze op tijd moesten zijn. - Ze waren op tijd, die kaffers van het kasteel wilden ons niet meer binnenlaten. - Daar kunnen wij niets aan doen, het kasteel is autonoom en beslist daar zelf over. Het is aan de klanten om op tijd te zijn. - Neeje, het is aan die van het kasteel om hun openingsuren te respecteren. Ze kiezen zelf die uren, als ze geen goesting hebben om te werken, trouwens betaald door diezelfde mensen die daar aan hun deur staan, dan moeten ze die openingsuren maar veranderen. Ze kunnen dat, want ze hebben een badge en een walkie talkie. Volgende keer doe ik het niet meer hé. De klanten zijn daar ten laatste om 17h00 of ik ga niet meer gidsen. - Ah, ok, we zullen dat proberen te vermijden... Frankrijk... ge kunt u dat niet voorstellen hoe achterlijk klantonvriendelijk ze hier zijn...
Er waren nog mensen die het niet gemakkelijk hadden in Carcassonne,
deze mevrouw op haar talons bijvoorbeeld...
zaterdag 1 september 2018
Terug naar school
Nog twee keer slapen en het is zover. Weer lekker en gezond eten op school, na een zomer pizza en hamburgers.
Heerlijk momenten als Moore probeert de kinderen een cola aan te smeren of als hij ze foto's laat zien van wat Amerikaanse kinderen voorgeschoteld krijgen.
Heerlijk momenten als Moore probeert de kinderen een cola aan te smeren of als hij ze foto's laat zien van wat Amerikaanse kinderen voorgeschoteld krijgen.
Racial profiling
Onlangs gingen we nog een keertje van shopping doen over de grens. De lokale economie van Spanje steunen, profiteren van behoorlijk lagere prijzen voor alles en de onderdrukte arbeidersklasse een hart onder de riem steken. Onderweg naar Spanje kom je uiteraard enkele tolpoorten tegen. De laatste tolpoort voor de grens, of de eerste als je uit Spanje komt aangereden, is klassiek de plaats waar de gendarmerie grote controles doet. Drugs, mensenhandelaars en terroristen worden tegenwoordig allemaal aan de péage onderschept.
We zagen verschillende auto's aan de kant staan, allemaal in een zekere mate van ontmanteling. Wat opviel was dat alle gecontroleerde voertuigen eigendom waren van mensen met baarden, hoofddoeken en donker vel. Geen Wims en Wendies van deze wereld.
Pro tip: wie drugs, mensen of terrorsiten wil smokkelen kan dat heel eenvoudig doen door een bleekscheet achter het stuur te zetten.
Mocht ik bij elke politiecontrole gecontroleerd worden, ik zou nogal een keer mijn geduld verliezen. Bij de gecontroleerden zagen we vooral gelatenheid. De zoveelste controle. Als je een baard en/of hoofddoek draagt, dan mag je niet protesteren en moet je blijgemutst alles ondergaan...
We zagen verschillende auto's aan de kant staan, allemaal in een zekere mate van ontmanteling. Wat opviel was dat alle gecontroleerde voertuigen eigendom waren van mensen met baarden, hoofddoeken en donker vel. Geen Wims en Wendies van deze wereld.
Pro tip: wie drugs, mensen of terrorsiten wil smokkelen kan dat heel eenvoudig doen door een bleekscheet achter het stuur te zetten.
Mocht ik bij elke politiecontrole gecontroleerd worden, ik zou nogal een keer mijn geduld verliezen. Bij de gecontroleerden zagen we vooral gelatenheid. De zoveelste controle. Als je een baard en/of hoofddoek draagt, dan mag je niet protesteren en moet je blijgemutst alles ondergaan...
zaterdag 25 augustus 2018
Urgh
Het is duidelijk dat de zomer op zijn einde loopt. We zijn iets minder ons vrolijke tolerante zelve dan in het begin van de zomer.
Vandaag komt een groep aan voor een trouwerij. Trouwerijen, die vinden in Frankrijk bij voorkeur in volle zomer plaats. Dan komen mensen van heinde en verre naar het zuiden voor een zonnig trouwfeest. Vandaag regent het. Ha! Mensen die naar een trouwfeest gaan willen meestal al 's middags aankomen. Niet gewoon even de sleutels ophalen, neen: ze willen een kamer die klaar is en ze moeten zich nog douchen en omkleden. Een trouwfeest begint volgens hen meestal rond 14u.
Dat het onmogelijk is om 's middags al een gepoetste kamer te hebben, daar staan ze niet bij stil. Als we toegeven dat 14u eventueel mogelijk is of dat ze anders de kamer twee dagen moeten reserveren, dan is 14u altijd OK.
Dat betekent dat wij ons beestachtig moeten haasten om hun kamers en badkamers klaar te hebben, maar gewoonlijk lukt dat. Meestal komen ze toch al om 13u aan en moeten ze wachten. Daarna moeten ze zich snelsnel klaarmaken, want ahja, het trouwfeest begint meteen. Rond 16u vertrekken ze dan naar de ceremonie. Dat is geen tikfout.
Tussen 4u en 7u 's morgens komen ze terug binnengekropen, maken ze iedereen wakker met hun gestommel, gewaggel en overgegeef en vallen ze in hun eigen braaksel in slaap.
Als ze reserveren én als ze aankomen drukken we hen op het hart dat ze de volgende ochtend om 11u ten laatste moeten vertrekken. Er komen namelijk klanten aan die hun kamer vroeg willen betrekken. Weten zij veel. Een koekje van eigen deeg is in dit geval wel gepast. Dat is uiteraard logisch en ze begrijpen het en ze zullen zéééééééker om 11u weg zijn want om 11u30 is het brunch dus ze kunnen wel niet anders.
Mensen die naar een trouwfeest gaan zijn nooit om 11u wakker. Dat beseffen ze de avond voordien niet. Om 11u01 ga ik dan bij alle kamers aankloppen om de mensen aan te porren en een minuut geleden te vertrekken. De reacties variëren van doen alsof ze mij niet horen tot een zacht protesterend gekreun. Meestal vertrekken trouwerijgangers ergens rond 13u. Als ik ze dan bezorgd vraag of ze de brunch niet gemist hebben blijkt dat het eigenlijk feitelijk geen brunch is, maar eerder een late lunch.
Vandaag is het weer van dat. Met een kleine twist. Deze week kreeg ik het verzoek of ze al om 13u mochten aankomen, want de ceremonie begon om 15u. Ik geef toe, zeg dat de kamers dan zeker nog niet klaar zullen zijn, maar dat ze toch de sleutels kunnen komen halen. Liever dat dan om 5u 's ochtends de deur te moeten openen voor een bende zatlappen. Ik haast mij te pletter met schoonmaken en ben uitzonderlijk klaar om 14u. Gelukkig waren heel wat andere klanten vroeg vertrokken en het is altijd plezant om de mensen te kunnen verrassen met het feit dat hun kamer toch al klaar is.
Om 14u30 heb ik ze even gebeld, want die ceremonie stond op het punt te beginnen.
Ah neen, we komen na de ceremonie, tussen 16u en 16u30.
Of ze mij dan niet even konden verwittigen?
Niet aan gedacht.
Ondertussen is het 18u00 en is er nog steeds niemand te zien...
Millenials hoeven enkel met zichzelf rekening te houden natuurlijk. Dat staat zo in het reglement.
Vandaag komt een groep aan voor een trouwerij. Trouwerijen, die vinden in Frankrijk bij voorkeur in volle zomer plaats. Dan komen mensen van heinde en verre naar het zuiden voor een zonnig trouwfeest. Vandaag regent het. Ha! Mensen die naar een trouwfeest gaan willen meestal al 's middags aankomen. Niet gewoon even de sleutels ophalen, neen: ze willen een kamer die klaar is en ze moeten zich nog douchen en omkleden. Een trouwfeest begint volgens hen meestal rond 14u.
Dat het onmogelijk is om 's middags al een gepoetste kamer te hebben, daar staan ze niet bij stil. Als we toegeven dat 14u eventueel mogelijk is of dat ze anders de kamer twee dagen moeten reserveren, dan is 14u altijd OK.
Dat betekent dat wij ons beestachtig moeten haasten om hun kamers en badkamers klaar te hebben, maar gewoonlijk lukt dat. Meestal komen ze toch al om 13u aan en moeten ze wachten. Daarna moeten ze zich snelsnel klaarmaken, want ahja, het trouwfeest begint meteen. Rond 16u vertrekken ze dan naar de ceremonie. Dat is geen tikfout.
Tussen 4u en 7u 's morgens komen ze terug binnengekropen, maken ze iedereen wakker met hun gestommel, gewaggel en overgegeef en vallen ze in hun eigen braaksel in slaap.
Als ze reserveren én als ze aankomen drukken we hen op het hart dat ze de volgende ochtend om 11u ten laatste moeten vertrekken. Er komen namelijk klanten aan die hun kamer vroeg willen betrekken. Weten zij veel. Een koekje van eigen deeg is in dit geval wel gepast. Dat is uiteraard logisch en ze begrijpen het en ze zullen zéééééééker om 11u weg zijn want om 11u30 is het brunch dus ze kunnen wel niet anders.
Mensen die naar een trouwfeest gaan zijn nooit om 11u wakker. Dat beseffen ze de avond voordien niet. Om 11u01 ga ik dan bij alle kamers aankloppen om de mensen aan te porren en een minuut geleden te vertrekken. De reacties variëren van doen alsof ze mij niet horen tot een zacht protesterend gekreun. Meestal vertrekken trouwerijgangers ergens rond 13u. Als ik ze dan bezorgd vraag of ze de brunch niet gemist hebben blijkt dat het eigenlijk feitelijk geen brunch is, maar eerder een late lunch.
Vandaag is het weer van dat. Met een kleine twist. Deze week kreeg ik het verzoek of ze al om 13u mochten aankomen, want de ceremonie begon om 15u. Ik geef toe, zeg dat de kamers dan zeker nog niet klaar zullen zijn, maar dat ze toch de sleutels kunnen komen halen. Liever dat dan om 5u 's ochtends de deur te moeten openen voor een bende zatlappen. Ik haast mij te pletter met schoonmaken en ben uitzonderlijk klaar om 14u. Gelukkig waren heel wat andere klanten vroeg vertrokken en het is altijd plezant om de mensen te kunnen verrassen met het feit dat hun kamer toch al klaar is.
Om 14u30 heb ik ze even gebeld, want die ceremonie stond op het punt te beginnen.
Ah neen, we komen na de ceremonie, tussen 16u en 16u30.
Of ze mij dan niet even konden verwittigen?
Niet aan gedacht.
Ondertussen is het 18u00 en is er nog steeds niemand te zien...
Millenials hoeven enkel met zichzelf rekening te houden natuurlijk. Dat staat zo in het reglement.
vrijdag 24 augustus 2018
The end is nigh!
Nog 10 dagen en de kinders moeten terug naar school. Dat betekent het onherroepelijke einde van de lange hete zomer van 2018. We kijken daar bij-zon-der hard naar uit. Het was een lang, heet en lastig seizoen.
Dat het warm was, dat mochten thuisblijvers dit keer zelf aan den lijve ondervinden. Heden maken we onze derde of vierde of achtste hittegolf mee in het zachte zuiden. We zijn de tel kwijt geraakt. Eén van die hittegolven sleepte maar liefst drie, vier weken aan.
De Belgische criteria voor een hittegolf: vijf dagen warmer dan 25°C, waarvan twee boven de 30°C. Met die criteria zouden we hier aan hittegolf 65 zitten.
Elk Frans departement heeft andere hittegolfeisen. In de Aude wordt pas van een canicule gewag gemaakt als het overdag minimum 35°C is en de temperatuur 's nachts niet onder de 20°C daalt. Halfweg deze zomer daalde de temperatuur 's nachts niet onder de 30°C. We sliepen - of wat daarvoor moest doorgaan - onder de ventilator, natte lakens en desnoods op de grond. Maar bon, we klagen niet over de warmte, want dat mag niet van ons eigen. Ook niet als we bij 40°C elke dag een heel huis van boven tot onder moeten poetsen.
Als we op het nieuws horen dat er een hittegolf gaande is in België, dan moeten we toch altijd even gniffelen.
Het was ook tamelijk vochtig. Het heeft een keer of drie geregend. Vorig jaar hadden we geen regen tussen maart en november en toen mochten we onze auto niet wassen, noch ons zwembad vullen. Dit jaar mochten we zoveel vullen als we maar wilden. Wat het wassen van de auto betreft wachten we nog even op de verplichting van overheidswege om dat te doen.
Dit jaar hebben we opnieuw vastgesteld dat mensen niet naar het zuiden van Frankrijk op reis gaan om het warm te hebben. Neen, ze willen dat het 20, maximaal 22 graden is. Zodra we daarboven gaan beginnen ze te zeuren. Het gewee en geklaag was dit jaar oorverdovend. We moeten ons dan altijd inhouden om hen aan te raden om volgende keer naar de Noordpoolcirkel te reizen. Hoewel het daar ook niet meer gelijk vroeger is, naar het schijnt.
Dit weekend verwachten we een daling van maar liefst 10 graden, om dan volgende week opnieuw naar de 30 te klimmen. Een laatste stuiptrekking van de zomer voor de najaarsonweders hun opwachting maken. Hoera!
Nog 4 maand en het is kerstavond.
Dat het warm was, dat mochten thuisblijvers dit keer zelf aan den lijve ondervinden. Heden maken we onze derde of vierde of achtste hittegolf mee in het zachte zuiden. We zijn de tel kwijt geraakt. Eén van die hittegolven sleepte maar liefst drie, vier weken aan.
De Belgische criteria voor een hittegolf: vijf dagen warmer dan 25°C, waarvan twee boven de 30°C. Met die criteria zouden we hier aan hittegolf 65 zitten.
Elk Frans departement heeft andere hittegolfeisen. In de Aude wordt pas van een canicule gewag gemaakt als het overdag minimum 35°C is en de temperatuur 's nachts niet onder de 20°C daalt. Halfweg deze zomer daalde de temperatuur 's nachts niet onder de 30°C. We sliepen - of wat daarvoor moest doorgaan - onder de ventilator, natte lakens en desnoods op de grond. Maar bon, we klagen niet over de warmte, want dat mag niet van ons eigen. Ook niet als we bij 40°C elke dag een heel huis van boven tot onder moeten poetsen.
Als we op het nieuws horen dat er een hittegolf gaande is in België, dan moeten we toch altijd even gniffelen.
Het was ook tamelijk vochtig. Het heeft een keer of drie geregend. Vorig jaar hadden we geen regen tussen maart en november en toen mochten we onze auto niet wassen, noch ons zwembad vullen. Dit jaar mochten we zoveel vullen als we maar wilden. Wat het wassen van de auto betreft wachten we nog even op de verplichting van overheidswege om dat te doen.
Dit jaar hebben we opnieuw vastgesteld dat mensen niet naar het zuiden van Frankrijk op reis gaan om het warm te hebben. Neen, ze willen dat het 20, maximaal 22 graden is. Zodra we daarboven gaan beginnen ze te zeuren. Het gewee en geklaag was dit jaar oorverdovend. We moeten ons dan altijd inhouden om hen aan te raden om volgende keer naar de Noordpoolcirkel te reizen. Hoewel het daar ook niet meer gelijk vroeger is, naar het schijnt.
Dit weekend verwachten we een daling van maar liefst 10 graden, om dan volgende week opnieuw naar de 30 te klimmen. Een laatste stuiptrekking van de zomer voor de najaarsonweders hun opwachting maken. Hoera!
Nog 4 maand en het is kerstavond.
dinsdag 21 augustus 2018
De terreur van de booking.com-score
Wie zijn etablissement wil vullen moet tegenwoordig op Booking.com adverteren, anders kun je het vergeten. Wij halen redelijk cijfers buiten Booking.com om, maar zonder die website zou het niet lukken.
Booking.com gedraagt zich hoe langer hoe meer als elk ander bedrijf dat de monopoliepositie bezit: zij bepalen de voorwaarden, zij bepalen de prijs en wie niet akkoord gaat trapt het maar af.
Wij betalen commissie aan Booking.com. We voegen die commissie uiteraard bij onze normale prijs, anders kunnen we helemaal geen winst meer maken. Alle hoteliers doen dat. Dat betekent dat wie via Booking.com reserveert meer betaalt dan wie rechtstreeks contact opneemt met ons.
Het was een item in het nieuws gisteren, strategisch gebracht aan het einde van de zomer, zodat niet al te veel mensen hebben kunnen profiteren van deze wetenschap.
Als mensen ons bellen voor een reservatie, dan krijgen ze per definitie korting. Wie via Booking.com reserveert kunnen we die korting helaas niet aanbieden.
Booking.com zegt dat klanten tijd winnen bij het reserveren en - zowaar nog belangrijker - ze kunnen hotels een score geven. En daar knelt net het schoentje. Die scores zijn belachelijk. Sommige mensen vinden alles altijd fantastisch en geven een 10, andere mensen zijn nooit tevreden en geven zelden meer dan een 5. Zo hebben we vorig jaar een familie gehad die korting wilde en vlakaf vertelde dat ze ons anders een slechte commentaar zouden geven op Booking.com.
Wij geven niet toe aan chantage en hebben dan ook een 2,3/10 te slikken gekregen. Sommige mensen zijn klootzakken.
Booking.com gedraagt zich hoe langer hoe meer als elk ander bedrijf dat de monopoliepositie bezit: zij bepalen de voorwaarden, zij bepalen de prijs en wie niet akkoord gaat trapt het maar af.
Wij betalen commissie aan Booking.com. We voegen die commissie uiteraard bij onze normale prijs, anders kunnen we helemaal geen winst meer maken. Alle hoteliers doen dat. Dat betekent dat wie via Booking.com reserveert meer betaalt dan wie rechtstreeks contact opneemt met ons.
Het was een item in het nieuws gisteren, strategisch gebracht aan het einde van de zomer, zodat niet al te veel mensen hebben kunnen profiteren van deze wetenschap.
Als mensen ons bellen voor een reservatie, dan krijgen ze per definitie korting. Wie via Booking.com reserveert kunnen we die korting helaas niet aanbieden.
Booking.com zegt dat klanten tijd winnen bij het reserveren en - zowaar nog belangrijker - ze kunnen hotels een score geven. En daar knelt net het schoentje. Die scores zijn belachelijk. Sommige mensen vinden alles altijd fantastisch en geven een 10, andere mensen zijn nooit tevreden en geven zelden meer dan een 5. Zo hebben we vorig jaar een familie gehad die korting wilde en vlakaf vertelde dat ze ons anders een slechte commentaar zouden geven op Booking.com.
Wij geven niet toe aan chantage en hebben dan ook een 2,3/10 te slikken gekregen. Sommige mensen zijn klootzakken.
maandag 13 augustus 2018
Ansjwa
Frankrijk, dat is net gelijk België, maar dan anders. Soms raar anders. In de supermarkt vind je tomaten in blik bijvoorbeeld op drie of vier verschillende plekken. Je hebt gewone hele gepelde tomaten, die staan bij de groenten. Dan heb je ook tomatenblokjes. Die vind je bij de bereide blikgroenten, want ah ja, die zijn toch in stukjes gekapt. Pasata staat dan weer bij de sauzen. En als je liever biologische tomaten hebt, dan moet je naar de bio-afdeling...
Maar het kan nog gekker: heel af en toe hebben we ansjovis nodig en bijna altijd vergeten we waar die staat in de supermarkt. Dan lopen we de rayon droge voeding verschillende keren af. Er zijn verschillende rijen blikvoeding, dus dat duurt wel even. Tot onze euro valt. Ansjovis staat in Frankrijk niet bij de blikjes tonijn, sardien en andere vissels. Ook niet bij de condimenten. Noch bij de bereide gerechten, ge weet maar nooit. Zelfs niet bij de kappertjes, hun geliefkoosde groente.
Neen, ansjovis - in blik of bokaal - staat er in de koelkast. Dat is niet in één supermarkt zo, dat is in alle supermarkten.
Rare jongens, die Fransen.
Maar het kan nog gekker: heel af en toe hebben we ansjovis nodig en bijna altijd vergeten we waar die staat in de supermarkt. Dan lopen we de rayon droge voeding verschillende keren af. Er zijn verschillende rijen blikvoeding, dus dat duurt wel even. Tot onze euro valt. Ansjovis staat in Frankrijk niet bij de blikjes tonijn, sardien en andere vissels. Ook niet bij de condimenten. Noch bij de bereide gerechten, ge weet maar nooit. Zelfs niet bij de kappertjes, hun geliefkoosde groente.
Neen, ansjovis - in blik of bokaal - staat er in de koelkast. Dat is niet in één supermarkt zo, dat is in alle supermarkten.
Rare jongens, die Fransen.
zaterdag 4 augustus 2018
Zwarte Zaterdag
File, ik weet niet wat mensen er zo leuk aan vinden, maar ze staan er voor in de rij! Het is een oude mop en ik weet niet meer van wie, maar treffend voor deze dag: zwarte zaterdag
Neen, geen politieke post, met dat Zwart gedoe, maar een berichtje over het verkeer.
Vandaag verwachten we op Franse wegen enkele miljoenen vakantiegangers. De mens is een bijzonder vreemd wezen: iedereen wil tegelijk naar dezelfde plek reizen. Twee maanden vakantie, jahaa, maar wel allemaal op zaterdag 4 augustus op weg. Dankzij de hittegolf wordt dat een vrolijke rit voor de meesten. Auto's hebben airco, maar die mag niet op staan, want anders worden de kinderen ziek en dan is de hele vakantie om zeep. Dan maar regelmatig stoppen, zo om de 3 meter, om een kleine pauze in te lassen. Gezond eten en drinken, dat is ook belangrijk. De McDonalds op de aire van Montélimar zal vandaag zo'n 13.000 Happy Meals verkopen. Zo'n dikke 50.000 euro aan bucht verkopen op één dag, faut le faire. Ik moet daar meer dan een maand voor werken. (sarcasmemodus aan) Gelukkig betaalt McDonalds daar veel belastingen op zodat de staatskas lekker gespijsd (haha, gespijsd) kan worden (sarcasmemodus uit).
In ieder geval wensen we iedereen een fijne Zwarte Zaterdag en moge de vakantie stressloos ingezet worden.
Neen, geen politieke post, met dat Zwart gedoe, maar een berichtje over het verkeer.
Vandaag verwachten we op Franse wegen enkele miljoenen vakantiegangers. De mens is een bijzonder vreemd wezen: iedereen wil tegelijk naar dezelfde plek reizen. Twee maanden vakantie, jahaa, maar wel allemaal op zaterdag 4 augustus op weg. Dankzij de hittegolf wordt dat een vrolijke rit voor de meesten. Auto's hebben airco, maar die mag niet op staan, want anders worden de kinderen ziek en dan is de hele vakantie om zeep. Dan maar regelmatig stoppen, zo om de 3 meter, om een kleine pauze in te lassen. Gezond eten en drinken, dat is ook belangrijk. De McDonalds op de aire van Montélimar zal vandaag zo'n 13.000 Happy Meals verkopen. Zo'n dikke 50.000 euro aan bucht verkopen op één dag, faut le faire. Ik moet daar meer dan een maand voor werken. (sarcasmemodus aan) Gelukkig betaalt McDonalds daar veel belastingen op zodat de staatskas lekker gespijsd (haha, gespijsd) kan worden (sarcasmemodus uit).
In ieder geval wensen we iedereen een fijne Zwarte Zaterdag en moge de vakantie stressloos ingezet worden.
woensdag 25 juli 2018
L'aoûtiste
Het staat weer voor de deur en dit jaar willen we het mysterie van de grote trek van l'aoûtiste (ook l'aoûtier genoemd) onthullen. Jarenlange studies, onderzoeken en navorsingen hebben uitgewezen dat l'aoûtiste elk jaar in augustus massaal trekgedrag vertoont. Zodoende presenteren wij u:
(stem van Peter Cremer* aan)
De Grote Trek van l'Aoûtiste
Op aarde vinden elk jaar onverklaarbare migraties plaats. De walvissen die van het noorden naar het zuiden zwemmen en dan terug, de gnoeien in Afrika die zich tijdens hun trek met ware doodsverachting tussen de kokodrillen van de Zambezi gooien, de zwaluwen en de op rust gestelden die de winter in Benidorm doorbrengen en het vooral bij jongeren geliefde terugtrekvogeltje (Lat. coitus interruptus) dat meestal op zondag voor het zingen buiten de kerk plaatsvindt. Dat laatste overigens niet te verwarren met het trekvogeltje (Lat. masturbari) dat enkel onder mannelijke (Lat. manibus) exemplaren voorkomt. Dat laatste niet te verwarren met het TREKvogeltje**, dat zich in kleine kuddes van 8 à 9 exemplaren over asfaltwegen voortbeweegt.
Elk jaar in augustus voltrekt zich een klein wonder: de grote trek van l'aoûtiste. De grote trek van l'aoûtiste is totnogtoe minder uitgebreid bestudeerd. Dat is jammer, want elk jaar in augustus trekt l'aoûtiste in massale getale van het noorden naar het zuiden. Dat is bijzonder, aangezien de meeste andere diersoorten de trek omgekeerd volbrengen. Zij reizen net in de koudere periodes zuidwaarts. De massale trek van l'aoûtiste heeft wellicht te maken met een onweerstaanbare drang en andere duistere motieven. De meeste aoûtisten hebben hun vaste pleisterplaats in een regio die onder geografen bekend staat als Het Noorden van Frankrijk. Het is zeer belangrijk om een onderscheid te maken met de juilletiste (ook juillettard), die uit andere Europese streken komt en veel minder streken blijkt te vertonen dan l'aoûtiste (zie verder).
Veel trekdieren kiezen een periode van enkele dagen of weken om zich op pad te begeven, l'aoûtiste kiest één dag om te vertrekken. In 2018 verwachten waarnemers dat de trektocht naar het zuiden op zaterdag 4 augustus zal vallen. De signalen zijn duidelijk. De terugtocht vindt wel iets meer gespreid plaats. Ook daar tast men nog in het duister waarom de terugtocht nooit op weekdagen plaatsvindt, maar steevast op zaterdag. L'aoûtiste lijkt nochtans heel erg op een weekdier. De meeste aoûtisten trekken zich terug na exact twee of drie weken. Uitzonderlijk ziet men enkele specimen na vier weken terugtrekken (oh, grow up!). In tegenstelling tot een veel kleinere migratie in september (le septant), nemen de meeste aoûtisten hun jongen mee op trektocht. We vermoeden dat dit te maken heeft met een bij de mens vergelijkbare gezelligheid. Een andere mogelijkheid: het kan bescherming bieden tegenover predatoren. Net zoals vogels, vissen of gnoeien zit de kracht van de aoûtiste niet zozeer in zijn intelligentie, dan wel in zijn aantal.
Tellingen zijn ruw en aantallen moeilijk te schatten. De meeste onderzoekers hebben het over enkele honderdduizenden exemplaren, maar sommigen spreken van verscheidene miljoenen.
Daar waar vele trekdieren zich tot één manier van voortplanten -excuseer- voortbewegen beperken, heeft l'aoûtiste zijn trektocht gediversifieerd. Ze verplaatsen zich zowel over land, door de lucht als over water. Dat is uniek in de natuur.
Laten we deze drie manieren even onder de loupe nemen. Elke manier heeft voor- en nadelen en veel aoûtisten lijken overtuigd dat de door hen verkozen wijze van voortbeweging de beste is. We vermoeden - maar dat moet verder onderzoek uitwijzen - dat de verscheidenheid aan aanpak zorgt voor een grotere overlevingskans van de soort.
De eerste mogelijkheid is over land. Dit is niet de snelste, noch de meest rustgevende, laat staan de veiligste tocht. Heel wat aoûtisten trekken langs drie grote routes zuidwaarts. De bekendste is de Route du soleil, een afgrijselijk lelijke en vooral erg lange route. Het grote voordeel van deze route is dat l'aoûtiste gevaarlijke départementales en spuuglelijke rotondes kan vermijden. Ondanks de lengte van de route verkiezen de meeste aoûtisten om deze op één dag af te leggen. Heel veel trekdieren leggen grote afstanden in korte tijd af, maar doen dat zo snel mogelijk. L'aoûtiste geeft om een onverklaarbare reden de voorkeur aan een langzame trek. Of toch op zijn minst een trek met zeer onregelmatige snelheden. We vermoeden dat het met één of andere vorm van sociaal gedrag te maken heeft, want op sommige stukken van het traject vlokken duizenden routiers samen in lange en uitgestrekte stilstaande periodes. Wellicht worden deze periodes aangegrepen om te rusten of de jongen op te eten.
De trek kan in extreme gevallen bijna 24 uur in beslag nemen. Voor een mens komt het bizar over, maar l'aoûtiste en tevens de juilletard lijken het bijzonder fijn te vinden om in de blakke zon verscheidene uren stil te staan.
Duizenden aoûtisten vlokken onderweg samen
Nog een voordeel van de Route du soleil is dat er verscheidene drenkplaatsen aanwezig zijn. L'aoûtiste die zich over land verplaatst heeft een vreemd wezen gedomesticeerd dat zijn (vet)reserves kan dragen. Het lijkt wel alsof l'aoûtiste erin geslaagd is om net als de intelligente mens (Lat. homo sapiens sapiens) grote dieren in ruil voor voeding en beschutting te temmen en hem zo over land te verplaatsen.
Een tweede gewoonte om de trek te volbrengen is door de lucht. Deze trekwijze levert enkele uren tijdwinst op, maar vreet veel meer energie. In tegenstelling tot l'aoûtiste die zich te land begeeft, moet l'aoûtiste te lucht zijn reserves voor een groot stuk zelf verplaatsen. Deze reserves lijken dan op bepaalde nestplaatsen geofferd te worden aan grote vogels die in ruil l'aoûtiste en de eerder vernoemde reserves opslokken. Bij vroege studies dachten wetenschappers dat dit gedrag vergelijkbaar was met dat van lemmingen die zich vrijwillig van de rotsen gooiden. Het was een mysterie waarom een diersoort zich vrijwillig door een andere laat opeten. Later onderzoek maakte duidelijk dat de kleine wezens na enkele uren door de grote vogels uitgebraakt worden. Bij de aoûtisten die zich over water verplaatsen werd een gelijkaardig gedrag vertoond. Wetenschappers spreken van het Jonaendewalvis-syndroom (Lat. balaena di Jona).
De trek over water is minimaal en moet nog verder bestudeerd worden.
Dramatische beelden. Een mannelijk exemplaar van l'aoûtiste is aangespoeld en probeert krampachtig terug de zee te bereiken.
Het gebrek aan natuurlijke vijanden op de zomerpleisterplaats lijkt ook op te wegen tegen de gevaren van de trek. Elk jaar komen enkele tientallen exemplaren onderweg aan hun einde. De lastdieren gaan soms onverklaarbare, maar heel hevige en korte gevechten aan, die meestal resulteren in enkel verliezende partijen. De lastdieren lijken heel potig, maar dat is schijn. In werkelijkheid is hun pantser erg week. Wellicht dient hun glanzende uiterlijk enkel om hun meestal mannelijke begeleiders te lokken. Het is algemeen bekend dat veel begeleiders verblind worden door het uiterlijk van de lastdieren en hun glanzende vacht belangrijker vinden dan hun praktisch nut en draagkracht. Vooral mannelijke aoûtisten blijken dus gevoelig aan die schone schijn, maar er zijn gevallen bestudeerd waarbij vrouwelijke exemplaren zich laten leiden door het uiterlijk van het lastdier.
Het is overduidelijk dat de regio waar ze zich in augustus bevinden rijk is aan voedsel en drank. Het is dan ook bijna zeker dat l'aoûtiste naar het zuiden trekt om extra krachten en vetreserves op te bouwen, naast het copuleren om jongen op de wereld te kunnen zetten.
Het baltsgedrag van de aoûtiste bestaat erin om zich van de wintervacht te ontdoen en bijna kaal te paraderen. Enkele kleine stukjes vacht verdwijnen niet, tenzij bij een speciaal exemplaar van l'aoûtiste: de Capd'Agdiste (ook Agathois, Lat. homo nudisto), waarbij de wintervacht volledig verdwijnt. Bij sommige vrouwelijke exemplaren verdwijnt meer wintervacht dan bij andere. De wetenschap tast nog in het duister waarom de melkklieren van sommige wijfjes getoond worden. Misschien proberen wijfjes zonder jongen op die manier jongen van andere wijfjes te lokken.
Een periode van multiculturele uitwassen breekt aan. Duizenden aoûtisten willen copuleren met hun wijfje of als ze nog geen wijfje hebben proberen ze er eentje te lokken. Onderzoekers denken dat de exemplaren met de grootste vetreserves het populairst zijn bij de vrouwelijke exemplaren. Veel aoûtisten verkleuren ook tijdens het verblijf in hun zomerpleisterplaats van een soort bijna doorschijnend roze naar glanzend rood. Ook hier vermoeden wetenschappers dat het bij de balts hoort.
Mannetje vertoont baltsgedrag om wijfjes te lokken. Twee wijfjes zijn geïnteresseerd en gaan over tot een gevecht waarbij de winnaar met het mannetje mag copuleren.
Een mannetje en een wijfje rusten uit na de copulatie. Uit deze zeldzame beelden blijkt duidelijk dat glanzende rode mannetjes meer succes hebben dan lichtroze exemplaren.
Veel mannetjes brengen kleine geschenkjes naar de wijfjes, in de hoop hun paringsgedrag te kunnen beïnvloeden. Onderzoek wijst uit dat de beste manier om wijfjes te lokken grote hoeveelheden vloeistof zijn. Verder onderzoek van deze vloeistoffen moet nog uitwijzen of ze van toepassing zouden kunnen zijn in de medische wetenschap.
Het blijkt ook dat - in tegenstelling tot veel andere diersoorten - de vrouwtjes mooier zijn dan de mannetjes.
Het blijkt ook dat - in tegenstelling tot veel andere diersoorten - de vrouwtjes mooier zijn dan de mannetjes.
De inheemse dieren zijn niet opgezet met de aankomst van l'aoûtiste. Er ontstaan vaak conflicten omdat l'aoûtiste probeert om met inheemse exemplaren te copuleren. De inheemse soorten profiteren desondanks massaal van de overvloed en offerandes die l'aoûtiste met zich meebrengt, maar ze laten tegelijk niet na om hun ongenoegen te etaleren over het onbeschofte gedrag en de vreemde - vaak nachtelijke - lokroep van l'aoûtiste. Inheemse soorten verplaatsen zich bij voorkeur aan overdreven snelheid en de massale aanwezigheid van l'aoûtiste zorgt ervoor dat ze hun maandelijks minimum aan overtredingen niet kunnen behalen en zodoende minder kans maken bij lokale wijfjes.
De meeste aoûtisten keren na een periode van vraatzucht en copulatie terug naar hun oorspronkelijke nest. Ze kunnen verscheidene kilo's aankomen. Na een draagtijd van 280 dagen werpen veel wijfjes nieuwe jongen ter wereld. Het baltsgedrag en de kleine geschenkjes tijdens de trekperiode zijn dus duidelijk erg vruchtbaar.
* wie niet weet wie Peter Cremer is kijkt niet genoeg naar EveNaar
** haha, wielermopje
zaterdag 7 juli 2018
Le foot
Normaalgezien ben ik niet van het fanatieke voetbalfan-type. Voetbal is per definitie saai en er gebeurt te weinig. Ik wil ook niet, noch heb ik enige affectie voor gelijk welk team. Geef mij maar de koers, daar ben je niet verplicht om voor één team of renner te supporteren, maar kies je wie je maar wil. Bovendien ben ik ook niet van het nationalistische. Als Greg Van Avermaet de gouden medaille wint op de Olympische Spelen, dan is dat fijn. Als Julian Alaphilippe - talentje hoor - een Tourrit wint ben ik bijna net zo blij. Als Michel Wuyts oeverloos zit te lull.. memm... leuteren, dan kijk ik even graag naar de Frans.
Maar er is iets vreemds met het WK voetbal. Als de Rode Duivels er aan beginnen, dan is er nog een zekere gelatenheid. Het zal zoals altijd zijn: een keertje goed, een keertje slecht, een ronde verder en er uit. Elke volgende ronde stijgt mijn enthousiasme. Bovendien krijg je op WK's regelmatig een onvergetelijke match voorgeschoteld. Toegegeven, als Frankrijk of Engeland met hun platte kak een ronde verder raken, dan vind ik er niets aan. Als Spanje en Portugal de eerste goeie match van het toernooi spelen, en daarna Japan België bijna uit de race flikkert, dan zijn dat de momenten waarvan ik denk: dit zie je niet als pakweg Appels tegen Peer uitkomt.
Het is zelfs zo dat Engelse en Franse vrienden enthousiaster zijn over de Belgen dan ikzelf.
En dan gebeurt het: de Belgen doen beter dan (ik) verwacht. Ze komen achter tegen Japan en ik begin al te overwegen om toch maar een film op te zetten. Vertonghen kopt een voorzet die met heel veel geluk achter de keeper in de goal valt. Courtois gooit de bal naar De Bruyne, Lukaku loopt naar binnen en stapt over de bal waarna Chadli het mooiste doelpunt van het WK maakt. En dan spelen de Belgen tegen Brazilië en doen ze het goed en hebben ze wat geluk en na een half uur staat het 0-2 en spring ik recht uit mijn zetel en dan moeten ze nog een uur die 0-2 vasthouden en dan scoort Brazilië toch nog en dan valt Neymar in het strafschopgebied en dan blijkt dat hij nog maar eens een schwalbe pleegde en al die dingen zijn niet goed voor mijn hert.
Eén ding is wel leuk aan dat Belgicistisch gedoe: al die N-VA'ers en blokkers worden daar zo boos van. Zo zie je maar: elk nadeel hep z'n voordeel.
Maar er is iets vreemds met het WK voetbal. Als de Rode Duivels er aan beginnen, dan is er nog een zekere gelatenheid. Het zal zoals altijd zijn: een keertje goed, een keertje slecht, een ronde verder en er uit. Elke volgende ronde stijgt mijn enthousiasme. Bovendien krijg je op WK's regelmatig een onvergetelijke match voorgeschoteld. Toegegeven, als Frankrijk of Engeland met hun platte kak een ronde verder raken, dan vind ik er niets aan. Als Spanje en Portugal de eerste goeie match van het toernooi spelen, en daarna Japan België bijna uit de race flikkert, dan zijn dat de momenten waarvan ik denk: dit zie je niet als pakweg Appels tegen Peer uitkomt.
Het is zelfs zo dat Engelse en Franse vrienden enthousiaster zijn over de Belgen dan ikzelf.
En dan gebeurt het: de Belgen doen beter dan (ik) verwacht. Ze komen achter tegen Japan en ik begin al te overwegen om toch maar een film op te zetten. Vertonghen kopt een voorzet die met heel veel geluk achter de keeper in de goal valt. Courtois gooit de bal naar De Bruyne, Lukaku loopt naar binnen en stapt over de bal waarna Chadli het mooiste doelpunt van het WK maakt. En dan spelen de Belgen tegen Brazilië en doen ze het goed en hebben ze wat geluk en na een half uur staat het 0-2 en spring ik recht uit mijn zetel en dan moeten ze nog een uur die 0-2 vasthouden en dan scoort Brazilië toch nog en dan valt Neymar in het strafschopgebied en dan blijkt dat hij nog maar eens een schwalbe pleegde en al die dingen zijn niet goed voor mijn hert.
Eén ding is wel leuk aan dat Belgicistisch gedoe: al die N-VA'ers en blokkers worden daar zo boos van. Zo zie je maar: elk nadeel hep z'n voordeel.
Echt waar, ge moet diene mens zijnen twitters ne keer bekijken. 't Is hilarisch. Hij heeft dit bericht al tientallen keren gekopieerd als reactie op andere twitters. Die mens heeft veel tijd.
maandag 11 juni 2018
Huizen
Vanwege ons huis te koop kijken we af en toe eens wat er op de markt is. Eenmaal ons huis verkocht moeten we er immers uit, dat schijnt zo te gaan. Eén van de websites die we af en toe raadplegen is leboncoin.fr, de Franse zoekertjeskrant. Maar dan op het internet. Sowieso is het altijd plezant om daar wat op rond te neuzen, gewoon om te zien wat er verkocht wordt.
Bij deze annonce moest ik toch twee keer kijken voor ik het door had...
Bij deze annonce moest ik toch twee keer kijken voor ik het door had...
AV
Ons huis staat nu zo'n anderhalf jaar te koop. Dat is normaal in Frankrijk. Onze buren hebben hun huis ook te koop. Sedert 2011. Dat is geen tikfout. Onze buren wonen dan ook in een kruipkot met kartonnen muren tussen hen en de volgende buren en ze vragen daar 180.000 euro voor.
Onlangs hebben we de vraagprijs verlaagd. Het is dus het uitgelezen moment om eindelijk uw droom waar te maken en een b&b te beginnen in het zuiden van Frankrijk. De zon schijnt hier altijd en als ze niet schijnt dan maken we iedereen wijs dat ze toch normaalgezien zo'n 300 dagen per jaar schijnt. Als 't niet meer is!
280.000 euro voor een huis van 352m², dat is 795 euro per vierkante meter. Helemaal klaar om er in te trekken, geen verbouwingen noodzakelijk.
Met bovendien mooie verhuurcijfers.
Laat u ne keer gaan, zou ik zeggen.
Fotoots en infoots alhier!
Onlangs hebben we de vraagprijs verlaagd. Het is dus het uitgelezen moment om eindelijk uw droom waar te maken en een b&b te beginnen in het zuiden van Frankrijk. De zon schijnt hier altijd en als ze niet schijnt dan maken we iedereen wijs dat ze toch normaalgezien zo'n 300 dagen per jaar schijnt. Als 't niet meer is!
280.000 euro voor een huis van 352m², dat is 795 euro per vierkante meter. Helemaal klaar om er in te trekken, geen verbouwingen noodzakelijk.
Met bovendien mooie verhuurcijfers.
Laat u ne keer gaan, zou ik zeggen.
Fotoots en infoots alhier!
zondag 27 mei 2018
GBGDGEFGED (of zoiets)
GDPR zorgt voor heel wat extra spam in mijn mailbox. Miljoenen, ik zou zelfs meer zeggen: tientallen e-mails krijg ik binnen met de vraag of ik niet alstublieft toestemming wil geven om mijn gegevens verder te mogen misbruiken. Ik heb de toestemming gegeven aan 1, al de rest hoeft mij niet ongevraagd te e-mailen.
Als gastenverblijf en als brouwerij hebben we e-mailadressen en andere gegevens van onze (potentiële) klanten. Dat betekent dat we eigenlijk ook aan iedereen de toestemming zouden moeten vragen om hen te mogen bestoken met ongevraagde e-mails. Het verschil tussen ons en al die andere bedrijven is dat het ons eigenlijk worst zal wezen. We sturen namelijk nooit ongevraagd e-mails naar onze klanten.
Ik ben benieuwd hoeveel bedrijven mij zullen blijven bestoken met hun ongevraagde rommel...
Quizvraag: waarvoor staat GDPR?
Stuur uw antwoord, met al uw gegevens, naar iemand anders.
https://www.raaskalderij.be/2018/05/belangrijke-gdpr-mededeling-aan-onze-lezers/
https://speld.nl/2018/05/25/nieuwe-privacywet-verbiedt-tattoos-met-kindernamen-en-geboortedatum/
Als gastenverblijf en als brouwerij hebben we e-mailadressen en andere gegevens van onze (potentiële) klanten. Dat betekent dat we eigenlijk ook aan iedereen de toestemming zouden moeten vragen om hen te mogen bestoken met ongevraagde e-mails. Het verschil tussen ons en al die andere bedrijven is dat het ons eigenlijk worst zal wezen. We sturen namelijk nooit ongevraagd e-mails naar onze klanten.
Ik ben benieuwd hoeveel bedrijven mij zullen blijven bestoken met hun ongevraagde rommel...
Quizvraag: waarvoor staat GDPR?
Stuur uw antwoord, met al uw gegevens, naar iemand anders.
https://www.raaskalderij.be/2018/05/belangrijke-gdpr-mededeling-aan-onze-lezers/
https://speld.nl/2018/05/25/nieuwe-privacywet-verbiedt-tattoos-met-kindernamen-en-geboortedatum/
zaterdag 26 mei 2018
Het is koers
Wie mij kent weet dat ik een liefhebber ben van het wielrennen. In mijn jonge jaren beklom ik zelf al eens de wielerfiets om een tochtje van 200 km in ze Vlaamse of Waalse Ardennen te realiseren.
Daar kwam een abrupt einde aan rond 2008. Een knie kapot gefietst, een blessure op de Haaghoek. Ik kan 10 jaar later nog altijd niet genoeg kracht op mijn rechterknie zetten. Luiheid speelt ook een rol natuurlijk.
De jaren '90 waren de hoogdagen van gevallen helden als Frank Vandenbroucke, Marco Pantani en Jan Ullrich. Niet van Lance Armstrong. Niet omdat hij achteraf voor dopinggebruik veroordeeld en zijn overwinningen afgenomen werd, maar omdat hij met zijn saaie, berekende manier van wielrennen alle fun uit de koers zoog. Idem voor Miguel Indurain trouwens. Ik wou bijna Chris Froome aan het lijstje toevoegen, maar sinds gisteren mag dat niet meer.
Het waren (en zijn) de jaren dat Michel Wuyts zich definitief opwierp tot dé presentator van de koers. Michel Wuyts is de Miguel Indurain onder de presentatoren: saai, droogstoppel, geen gevoel voor humor. Met daarenboven een misplaatst gevoel voor nationalisme. Als een koers niet door de Belgen gedragen wordt is het niet naar zijn goesting. Wuyts lijkt overigens een beetje in een zwart gat gevallen sedert noch Johan Museeuw, noch Tom Boonen in het peloton vertoeven. Zijn adoratie voor de designated Vlaamse winnaar vindt geen uitlaatklep meer.
Maar goed, waarheen willen we ons nu bewegen?
Daar kwam een abrupt einde aan rond 2008. Een knie kapot gefietst, een blessure op de Haaghoek. Ik kan 10 jaar later nog altijd niet genoeg kracht op mijn rechterknie zetten. Luiheid speelt ook een rol natuurlijk.
De jaren '90 waren de hoogdagen van gevallen helden als Frank Vandenbroucke, Marco Pantani en Jan Ullrich. Niet van Lance Armstrong. Niet omdat hij achteraf voor dopinggebruik veroordeeld en zijn overwinningen afgenomen werd, maar omdat hij met zijn saaie, berekende manier van wielrennen alle fun uit de koers zoog. Idem voor Miguel Indurain trouwens. Ik wou bijna Chris Froome aan het lijstje toevoegen, maar sinds gisteren mag dat niet meer.
Het waren (en zijn) de jaren dat Michel Wuyts zich definitief opwierp tot dé presentator van de koers. Michel Wuyts is de Miguel Indurain onder de presentatoren: saai, droogstoppel, geen gevoel voor humor. Met daarenboven een misplaatst gevoel voor nationalisme. Als een koers niet door de Belgen gedragen wordt is het niet naar zijn goesting. Wuyts lijkt overigens een beetje in een zwart gat gevallen sedert noch Johan Museeuw, noch Tom Boonen in het peloton vertoeven. Zijn adoratie voor de designated Vlaamse winnaar vindt geen uitlaatklep meer.
Maar goed, waarheen willen we ons nu bewegen?
Vorig jaar raakte de VRT de uitzendrechten kwijt van alle Italiaanse wielerwedstrijden. Eurosport deed de Italianen an offer they couldn't refuse (wedden dat je dit met de stem van Marlon Brando gelezen hebt?). Waar heel Vlaanderen en Nederland moeten uitwijken naar Eurosport en steen en been klagen over de presentatie en de reclames die onderbroken worden voor de koers, daar kijken wij vrolijk naar de Franse tv. Dat heeft zijn voor- en nadelen.
De voordelen:
1. De Giro wordt niet gepresenteerd door Renaat Schotte. Renaat Schotte is de Leif Hoste onder de presentatoren. Dat is allemaal niet slecht, maar echt fan kun je daar toch niet van zijn. Hij mist koersdoorzicht, doet van onbeschaamd favoritisme (zie ook: Michel Wuyts met Tom Boonen, Johan Museu; hij heeft het ergens geleerd natuurlijk) en van een grote intelligentie kun je hem niet verdenken. Ooit dacht hij dat hij de Leie overstak in Oudenaarde. Vooral, telkens hij een rode driehoek ziet brult hij 'ultimo chilometre!' in de microfoon.
2. Op L'Equipe zijn er niet 1, niet 2, niet, niet 4, niet 5, maar wel en maar liefst 6 presentatoren die er hun hand niet voor omdraaien om een ander te kakken te zetten, all in good fun. Een dikke helft van het presentatiesextet (hihi, tet) bestaat uit (ex-)wielren(n/st)ers en de rest weet ook waarover ze het hebben. Ja hoor, in tegenstelling tot Sporza mogen op de Franse televisie ook vrouwen hun mening geven over de koers. Ik erken de passage van een lallende ladderzatte Janine Bischops in Vive le Vélo niet als "vrouwen die hun mening mogen geven over de koers". Daar waar Michel en José de helft van de tijd de actie gemist hebben omdat ze te druk bezig zijn met naast elkaar te praten, is er altijd wel een vrolijke Frans die het gezien heeft.
3. Ge leert wat Franse woordjes bij: guidon, braquet, arrivée, col, chasse patate,...
De nadelen:
1. Waar men Michel Wuyts van misplaatst chauvinisme kan beschuldigen, daar hebben de Fransen het woord uitgevonden. Sedert 2014 hebben ze een potentiële groterondewinnaar. Alleen de Fransen vinden dat. De rest van de wereld vindt dat Thibaut Pinot* nog veel aan zijn gat zal moeten scharten voor hij een grote ronde wint. Maar hij is nog jong natuurlijk.
2. De Fransen praten graag. In de kunsten kent men de term "horror vacui", de angst voor de leegte: elk leeg plekje moet opgevuld worden met prentjes of postuurkes. De Fransen hebben dat als ze presenteren. Deze week viel er plots een stilte van enkele seconden, wat één van de presentatoren de reactie uitlokte dat het precies ruzie was en iedereen kwaad voor zich uit zat te staren.
3. Reclame. Gelukkiglijk niet zo vaak als op Eurosport, maar een minuut reclame in de laatste 10 km van de koers is not done.
Zo zie je maar: elk nadeel hep zijn voordeel.
Ten slot: binnenkort kunnen we die saaie Tour de France gewoon op Sporza bekijken en erger in mijn gewoon weer aan Wuyts en Cauwer. De Giro is al jaren een veel leukere en spannendere koers.
* enkele uren na het publiceren van deze tekst was het aan Thibaut Pinot om door het ijs te zakken.
2. De Fransen praten graag. In de kunsten kent men de term "horror vacui", de angst voor de leegte: elk leeg plekje moet opgevuld worden met prentjes of postuurkes. De Fransen hebben dat als ze presenteren. Deze week viel er plots een stilte van enkele seconden, wat één van de presentatoren de reactie uitlokte dat het precies ruzie was en iedereen kwaad voor zich uit zat te staren.
3. Reclame. Gelukkiglijk niet zo vaak als op Eurosport, maar een minuut reclame in de laatste 10 km van de koers is not done.
Zo zie je maar: elk nadeel hep zijn voordeel.
Ten slot: binnenkort kunnen we die saaie Tour de France gewoon op Sporza bekijken en erger in mijn gewoon weer aan Wuyts en Cauwer. De Giro is al jaren een veel leukere en spannendere koers.
* enkele uren na het publiceren van deze tekst was het aan Thibaut Pinot om door het ijs te zakken.
dinsdag 22 mei 2018
Butternut daal & naan
Mohowi, "Butternut daal & Naan" ... Zo'n rare woorden, is dat groter dan een koe?
Sedert we in Frankrijk wonen hebben we ons contingent Britse vrienden behoorlijk uitgebreid We praten hier vaak meer Engels dan Frans en dat is niet omdat het Franse horecapersoneel ons steevast in de taal van Elizabeth aanspreekt. Hier wonen gewoon heel veel Britten (hoe zou je zelf Sun als het elke dag regende) en ondanks onze aversie ten opzichte van vooroordelen komen we nu eenmaal beter overeen met Britten dan met Fransen. Het mediterraanse temperament (of gebrek daaraan) levert een groter cultuurverschil op dan het Britse flegma.
Ons contact met Britten zorgt ervoor dat we al wat vaker de geneugten van de Britse keuken mogen ervaren. In tegenstelling tot wat velen beweren is de Britse keuken fantastisch De hebben het best Chinese en vooral Indische gerechten ter wereld Nergens eet je een beter curry dan in Engeland. Zelfs niet in India.
Het komt er dus op neer dat we tegenwoordig al een keer overschakelen op een curry als we geen goesting hebben in kotelet met bloemkool of bloedworst met appelmoes. Vandaag had ik een namiddag op overschot en schoot ik in actie. Haha, overSCHOT, schoot. Enfin, op het menu stond butternut daal (pompoen en linzenpuree) met naan (een plat geroosterd broodje) en een spiegelei. Technisch stelde het allemaal niet veel voor, maar een goeie curry is gelijk een goeie stoverij, ge moet daar uwen tijd voor pakken. Na amper 2 uur stond er voor 3 dagen eten op tafel.
En zoals het hoort heb ik alles van skratch gemaakt. Skratch is een Engels ingrediënt dat heel vaak voorkomt: "made from scratch".
Butternut daal, de aanzet. Ja, het was koers tijdens het koken. Neen, er is niets aangebrand. Ik ben een man, ik kan multi-tasken.
Sedert we in Frankrijk wonen hebben we ons contingent Britse vrienden behoorlijk uitgebreid We praten hier vaak meer Engels dan Frans en dat is niet omdat het Franse horecapersoneel ons steevast in de taal van Elizabeth aanspreekt. Hier wonen gewoon heel veel Britten (hoe zou je zelf Sun als het elke dag regende) en ondanks onze aversie ten opzichte van vooroordelen komen we nu eenmaal beter overeen met Britten dan met Fransen. Het mediterraanse temperament (of gebrek daaraan) levert een groter cultuurverschil op dan het Britse flegma.
Ons contact met Britten zorgt ervoor dat we al wat vaker de geneugten van de Britse keuken mogen ervaren. In tegenstelling tot wat velen beweren is de Britse keuken fantastisch De hebben het best Chinese en vooral Indische gerechten ter wereld Nergens eet je een beter curry dan in Engeland. Zelfs niet in India.
Het komt er dus op neer dat we tegenwoordig al een keer overschakelen op een curry als we geen goesting hebben in kotelet met bloemkool of bloedworst met appelmoes. Vandaag had ik een namiddag op overschot en schoot ik in actie. Haha, overSCHOT, schoot. Enfin, op het menu stond butternut daal (pompoen en linzenpuree) met naan (een plat geroosterd broodje) en een spiegelei. Technisch stelde het allemaal niet veel voor, maar een goeie curry is gelijk een goeie stoverij, ge moet daar uwen tijd voor pakken. Na amper 2 uur stond er voor 3 dagen eten op tafel.
En zoals het hoort heb ik alles van skratch gemaakt. Skratch is een Engels ingrediënt dat heel vaak voorkomt: "made from scratch".
Naan, vijf minuten kwawillewerk. Ik heb geen idee waarom mensen dat kant en klaar kopen. Bloem, joehoert, wat zout en olie, grillen maar en klaar. O. ver. heer. lijk.
Smakelijk.
maandag 21 mei 2018
Verklederij
Ik weet niet wat het is met die Britten, maar een feestje is pas een goed feestje als iedereen er als een volkomen idioot bij loopt: verkleed dus. Dat moet ook meestal met een thema. Vorig jaar was het Halloween, afgelopen week was het "film". Nu kunt ge daar zo ongeveer alle kanten mee uit. Vorige keer getroostte ik mij nog de moeite om een drakenmasker te boetseren van licht karton, dit keer had ik weinig zin in een urenlange knutselsessie of een zoektocht op schimmige websites naar een outfit. De inspiratie kwam van The Big Lebowski. De heerlijke cultfilm van de broertjes Coen. Wie de film nog niet gezien heeft mag zich nu even gaan schamen. Na 20 jaar blijft het lachen gieren brullen met het misverstand der misverstanden. Het is precies een aflevering van De Kampioenen, maar dan helemaal anders. Op elk vlak.
Mijn outfit lag gewoon in de kast en er heeft altijd wel iemand een pruik liggen. Alhoewel: ik heb mijn baard drie maanden lang laten schieten en ben ik een paar kilo bijgekomen. Alles voor de kunst. Welbeschouwd ben ik dus waarschijnlijk het langste van allemaal met mijn outfit bezig geweest. Luilakken!
Wendie wordt ook zo'n beetje wanhopig van het gedoe, maar ze deed wel vrolijk mee eens de inspiratie gevonden was.
Mijn outfit lag gewoon in de kast en er heeft altijd wel iemand een pruik liggen. Alhoewel: ik heb mijn baard drie maanden lang laten schieten en ben ik een paar kilo bijgekomen. Alles voor de kunst. Welbeschouwd ben ik dus waarschijnlijk het langste van allemaal met mijn outfit bezig geweest. Luilakken!
Wendie wordt ook zo'n beetje wanhopig van het gedoe, maar ze deed wel vrolijk mee eens de inspiratie gevonden was.
The Dude en Elle Driver
Maar ziet ne keer wat een fun.
vrijdag 4 mei 2018
Weer (ter)
De laatste, beloofd.
Het is 4 mei en we hebben de kachel aangemaakt. VIER MEI! We zouden in ons ondergoed aan het zwembad moeten liggen...
Update: op 15 mei hebben we de haard nog aangemaakt. De wereld op z'n kop, want in het noorden zit men gretig op terrasjes.
Het is 4 mei en we hebben de kachel aangemaakt. VIER MEI! We zouden in ons ondergoed aan het zwembad moeten liggen...
Update: op 15 mei hebben we de haard nog aangemaakt. De wereld op z'n kop, want in het noorden zit men gretig op terrasjes.
zondag 29 april 2018
Weer (bis)
Als het weer zich onbehoorlijk gedraagt, heeft dat een directe impact op ons inkomen. Afgelopen weekend werd er snertweer voorspeld, terwijl het (zaterdag) al bij al nog meeviel.
We hadden vier reserveringen voor vrijdag en zaterdag, en toen hadden we er op enkele minuten tijd geen meer.
Rotweer...
We hadden vier reserveringen voor vrijdag en zaterdag, en toen hadden we er op enkele minuten tijd geen meer.
Rotweer...
woensdag 11 april 2018
Weer
Maar allez zeg, zoiets banaals als het weer. Is het hier het oudmanhuis ofwa?
We moeten toegeven, weerpraatjes zijn zelden aan ons besteed. Small talk in het algemeen overigens.
Maar we moeten ook toegeven: we zijn het beu*. Pasen is al lang voorbij en we hebben al welgeteld 1 keer buiten gegeten. We zijn niet in het zuiden van Frankrijk komen wonen om binnen te zitten knabbelen. Tss.
In België was het afgelopen zondag 23,8 graden, de hoogste temperatuur op 8 april sinds het begin van de metingen ergens in het verleden. Wij, hier vlak bij de Middellandse Zee, konden afgelopen zondag genieten van zo'n 12 graden, neerslag, regen, stortvlagen, pijpenstelen en oude wijven. Ook vandaag heeft het al licht gedruppeld, zo erg dat klanten op Wendies werk (jaja, later meer) kwamen vragen wat het hen zou kosten om hun vakantie stop te zetten. Te veel, zo bleek.
Onze Belgische buren zijn hier ook een dag of 10 om hun huisje op te knappen. Ze hebben onlangs een nieuw dak laten placeren en zijn dat nu uitgebreid aan het testen. Hun familie, die een lang weekendje in Ornaisons doorbracht tijdens het heetste Belgische weekend van het jaar, was iets minder enthousiast.
Het wordt hoog tijd om een kleine vakantie te plannen naar een tropisch land. België bijvoorbeeld...
* Wij zijn ons terdege bewust van de ironie van de situatie: jaren aan een stuk foto's van staalblauwe hemels en fantastische weersomstandigheden plaatsen op allerlei sociale media en dan nu klagen dat het een keertje omgekeerd is. Vrienden in België en andere tropische regio's, geniet ervan! Karma is een trut.
We moeten toegeven, weerpraatjes zijn zelden aan ons besteed. Small talk in het algemeen overigens.
Maar we moeten ook toegeven: we zijn het beu*. Pasen is al lang voorbij en we hebben al welgeteld 1 keer buiten gegeten. We zijn niet in het zuiden van Frankrijk komen wonen om binnen te zitten knabbelen. Tss.
In België was het afgelopen zondag 23,8 graden, de hoogste temperatuur op 8 april sinds het begin van de metingen ergens in het verleden. Wij, hier vlak bij de Middellandse Zee, konden afgelopen zondag genieten van zo'n 12 graden, neerslag, regen, stortvlagen, pijpenstelen en oude wijven. Ook vandaag heeft het al licht gedruppeld, zo erg dat klanten op Wendies werk (jaja, later meer) kwamen vragen wat het hen zou kosten om hun vakantie stop te zetten. Te veel, zo bleek.
Onze Belgische buren zijn hier ook een dag of 10 om hun huisje op te knappen. Ze hebben onlangs een nieuw dak laten placeren en zijn dat nu uitgebreid aan het testen. Hun familie, die een lang weekendje in Ornaisons doorbracht tijdens het heetste Belgische weekend van het jaar, was iets minder enthousiast.
Het wordt hoog tijd om een kleine vakantie te plannen naar een tropisch land. België bijvoorbeeld...
* Wij zijn ons terdege bewust van de ironie van de situatie: jaren aan een stuk foto's van staalblauwe hemels en fantastische weersomstandigheden plaatsen op allerlei sociale media en dan nu klagen dat het een keertje omgekeerd is. Vrienden in België en andere tropische regio's, geniet ervan! Karma is een trut.
vrijdag 30 maart 2018
Huis te koop
Ons huis staat nu een tijdje te koop. Nieuwe plannen en zo, ge weet wel.
We hebben tot nu toe al redelijk wat volk over de vloer gehad, maar nog geen huis verkocht. In de regio is het een "buyers market", er staan zo veel huizen te koop dat de kopers echt wel kunnen overwegen om te wachten en te kopen wat ze willen. Wat een verschil met Gent, zo'n dikke 5 jaar geleden.
We krijgen ook ongeveer een keer per week een telefoontje van een immokantoormedewerker met de melding dat ze ons huis zó ongeloofelijk fantastisch vinden en dat ze het vast snel kunnen verkopen*.
Ondertussen weten we wel beter. Deze week tekenden we een mandat de vente bij een achtste (!) immokantoor. Eentje in het dorp hiernaast. Meneer en mevrouw Campagne kwamen op bezoek, zagen dat het goed was en er werd een mandaat ondertekend. Vandaag zouden er foto's gemaakt worden om morgen op de website te zetten. Om 14u, want de paasvakantie is begonnen en we willen niet dat er foto's gemaakt worden terwijl er klanten in de B&B vertoeven. Tenzij we alsnog vol zouden zitten, maar dan zou ik meneer en mevrouw Campagne verwittigen dat de fotosessie niet kon plaatsvinden. Gisteren stuurde ik een mailtje om te zeggen dat alles volgens plan kon doorgaan.
Om 14u, geen fotograaf. Om 14u30, nog steeds niet. Even de telefoon genomen: "ik wacht op u".
"Jamaar, ge ging mij contacteren."
"Inderdaad, ik zou laten weten als het niet kon, bovendien heb ik gisteren gemaild dat het ok was."
"Ik heb die mail niet ontvangen."
"Is uw e-mailadres zusenzo@hopla.com?"
"Inderdaad."
"Daar heb ik naartoe gemaild...."
"Ha, tiens, er zijn nog al klanten die mij gezegd hebben dat ze mij mailden en ik heb die niet ontvangen."
"Misschien wordt het dan eens tijd om te checken of uw e-mailadres wel correct is..."
"In ieder geval, ik kan nu niet komen."
We merken het wel vaker in deze streek: een absoluut gebrek aan commercieel inzicht. Als die mens mij gisteren of vandaag nog niet gehoord heeft, waarom belt die mij dan niet een keertje? Alsof wij blij moeten zijn dat zij aan ons geld gaan verdienen.
Ik heb meneer Campagne dan maar laten weten dat hij de komende 14 dagen niet hoeft langs te komen (en dat wat mij betreft, het eigenlijk helemaal niet meer hoeft, als dat zijn manier van zakendoen is, maar dat durfde ik niet te zeggen).
In het kort: we hebben een mandaat lopen bij acht immokantoren. Zes daarvan zijn hier nog nooit met een klant geweest. In totaal hebben die acht kantoren samen ons huis vier keer met een klant bezocht.
Mocht er iemand op zoek zijn naar een groot huis in het zonnige zuiden, we weten er eentje te koop staan.
* De meeste immobiliers werken met zelfstandige medewerkers. Die ontvangen een premie per aangebracht contract en per verkocht huis. De meeste vinden het voldoende om wat geld te verdienen met hun contractjes en steken daarna geen poot meer uit.
We hebben tot nu toe al redelijk wat volk over de vloer gehad, maar nog geen huis verkocht. In de regio is het een "buyers market", er staan zo veel huizen te koop dat de kopers echt wel kunnen overwegen om te wachten en te kopen wat ze willen. Wat een verschil met Gent, zo'n dikke 5 jaar geleden.
We krijgen ook ongeveer een keer per week een telefoontje van een immokantoormedewerker met de melding dat ze ons huis zó ongeloofelijk fantastisch vinden en dat ze het vast snel kunnen verkopen*.
Ondertussen weten we wel beter. Deze week tekenden we een mandat de vente bij een achtste (!) immokantoor. Eentje in het dorp hiernaast. Meneer en mevrouw Campagne kwamen op bezoek, zagen dat het goed was en er werd een mandaat ondertekend. Vandaag zouden er foto's gemaakt worden om morgen op de website te zetten. Om 14u, want de paasvakantie is begonnen en we willen niet dat er foto's gemaakt worden terwijl er klanten in de B&B vertoeven. Tenzij we alsnog vol zouden zitten, maar dan zou ik meneer en mevrouw Campagne verwittigen dat de fotosessie niet kon plaatsvinden. Gisteren stuurde ik een mailtje om te zeggen dat alles volgens plan kon doorgaan.
Om 14u, geen fotograaf. Om 14u30, nog steeds niet. Even de telefoon genomen: "ik wacht op u".
"Jamaar, ge ging mij contacteren."
"Inderdaad, ik zou laten weten als het niet kon, bovendien heb ik gisteren gemaild dat het ok was."
"Ik heb die mail niet ontvangen."
"Is uw e-mailadres zusenzo@hopla.com?"
"Inderdaad."
"Daar heb ik naartoe gemaild...."
"Ha, tiens, er zijn nog al klanten die mij gezegd hebben dat ze mij mailden en ik heb die niet ontvangen."
"Misschien wordt het dan eens tijd om te checken of uw e-mailadres wel correct is..."
"In ieder geval, ik kan nu niet komen."
We merken het wel vaker in deze streek: een absoluut gebrek aan commercieel inzicht. Als die mens mij gisteren of vandaag nog niet gehoord heeft, waarom belt die mij dan niet een keertje? Alsof wij blij moeten zijn dat zij aan ons geld gaan verdienen.
Ik heb meneer Campagne dan maar laten weten dat hij de komende 14 dagen niet hoeft langs te komen (en dat wat mij betreft, het eigenlijk helemaal niet meer hoeft, als dat zijn manier van zakendoen is, maar dat durfde ik niet te zeggen).
In het kort: we hebben een mandaat lopen bij acht immokantoren. Zes daarvan zijn hier nog nooit met een klant geweest. In totaal hebben die acht kantoren samen ons huis vier keer met een klant bezocht.
Mocht er iemand op zoek zijn naar een groot huis in het zonnige zuiden, we weten er eentje te koop staan.
* De meeste immobiliers werken met zelfstandige medewerkers. Die ontvangen een premie per aangebracht contract en per verkocht huis. De meeste vinden het voldoende om wat geld te verdienen met hun contractjes en steken daarna geen poot meer uit.
zaterdag 13 januari 2018
Verkleden
Ooit leerde ik op school dat zich verkleden niet hetzelfde is als zich omkleden. Net zoals je niet achter je jas kunt gaan of langs een andere leerling kunt zitten. Ik heb er een levenslange interne grammar nazi aan overgehouden die in alle stilte de grammatica van anderen en mezelf verbetert. Maar daar gaat het nu even niet over.
We hebben in de buurt nogal wat Britse vrienden. Ik durf niet te zeggen "Engelse vrienden", want één van hen is in Wales geboren en een andere in Schotland en dat ligt allemaal nogal gevoelig. Ook al beseffen ze dat het voor ons ook niet gemakkelijk is, zo'n land met verschillende stammen. Zij begrijpen trouwens ook helemaal niets van België. Laat staan dat ze het verschil tussen Vlaams en Nederlands ooit zullen bevatten. Dat is hetzelfde maar ook weer niet. Maar daar gaat het nu even niet over.
Eén van de dingen die Britten leuk vinden zijn feestjes en partijen. Dat vinden wel meer mensen leuk, maar de Britten vinden dat een feestje nóg leuker wordt als er gevierd wordt terwijl je er als een lulhannes bij loopt: verkleedfeestjes. Elk feestje moet een thema hebben, er kan niet zomaar even rondgebeld worden dat er bier en wijn en hapjes zullen zijn.
Binnenkort is het weer van dattum. Het thema is "filmpersonages". Aangezien ik een hekel heb aan verkleedfeestjes en tegelijk geweldig lui ben, heb ik na diep nadenken het ideale filmpersonage gevonden. Ik mag zelfs mijn haar en baard laten groeien, moet de avond zelf een vuil T-shirt en kamerjas aantrekken en hoppa! Klaar. Nu enkel nog van die vunzige White Russians leren drinken...
Rara, wie is het?
We hebben in de buurt nogal wat Britse vrienden. Ik durf niet te zeggen "Engelse vrienden", want één van hen is in Wales geboren en een andere in Schotland en dat ligt allemaal nogal gevoelig. Ook al beseffen ze dat het voor ons ook niet gemakkelijk is, zo'n land met verschillende stammen. Zij begrijpen trouwens ook helemaal niets van België. Laat staan dat ze het verschil tussen Vlaams en Nederlands ooit zullen bevatten. Dat is hetzelfde maar ook weer niet. Maar daar gaat het nu even niet over.
Eén van de dingen die Britten leuk vinden zijn feestjes en partijen. Dat vinden wel meer mensen leuk, maar de Britten vinden dat een feestje nóg leuker wordt als er gevierd wordt terwijl je er als een lulhannes bij loopt: verkleedfeestjes. Elk feestje moet een thema hebben, er kan niet zomaar even rondgebeld worden dat er bier en wijn en hapjes zullen zijn.
Binnenkort is het weer van dattum. Het thema is "filmpersonages". Aangezien ik een hekel heb aan verkleedfeestjes en tegelijk geweldig lui ben, heb ik na diep nadenken het ideale filmpersonage gevonden. Ik mag zelfs mijn haar en baard laten groeien, moet de avond zelf een vuil T-shirt en kamerjas aantrekken en hoppa! Klaar. Nu enkel nog van die vunzige White Russians leren drinken...
Rara, wie is het?
maandag 8 januari 2018
Werken in Frankrijk
In Frankrijk geldt een minimumloon (smic). Niemand mag minder betaald worden dan 9,88 euro per uur, net geen 1500 euro per maand. Bruto welteverstaan. D.w.z. dat je als voltijds werknemer zo'n 1100 euro netto over houdt. Daarvoor moet je elke dag werken, je verplaatsen (vaak ver), minstens drie talen kunnen, 5 jaar ervaring hebben,... om een job te doen die je haat met collega's die je niet kan uitstaan.
Werkgevers klagen steen en been dat ze geen goed personeel vinden en het verloop van werknemers is gigantisch. Wie werk vindt laat zich na 6 maanden ontslaan, want dan kunnen ze weer 6 maanden stempelen. In veel gevallen houden ze daar meer aan over dan als ze de smic verdienen: kinderopvang, benzine, autoverzekering, etc. kosten vaak meer dan het verschil tussen de werkloosheidsuitkering en de smic.
De hoge werkloosheid ligt niet aan hoge uitkeringen, maar aan het lage minimumloon. Maar laat dat nu net geen populaire/populistische uitspraak zijn onder politici, die hun extraatjes niet van het kiesvee ontvangen, maar van industriële lobby's die de lonen en onkosten zo laag mogelijk willen houden.
Dat het ook anders kan bewijst Luxemburg, met een minimumloon van 2000 euro per maand. Ja maar, brullen tegenstanders, dat is onbetaalbaar! Dat is slecht voor de werkgelegenheid. Dat is slecht voor de economie. Voorwaar ik zeg u: stierenkak! De enigen die rijk worden van lage lonen zijn de aandeelhouders en grootindustriëlen. En wat doen die met hun geld? Ze betalen zo weinig mogelijk belastingen, sluizen het door en parkeren het op overzeese rekeningen, geven het alleen uit aan luxeproducten waar enkel de happy few nog rijker van worden. Een normale mens die wat meer verdient geeft dat geld uit. Eet kwalitatiever. Draagt betere kleren. De enigen die slechter worden van een beter loon zijn net degenen die rijk worden van mensen die het zich niet kunnen permitteren om lokaal en kwalitatief te kopen. De H&M's, Primarks, McDonalds, Aldis en dergelijke meer. Merken die brol laten maken in landen waar de lonen nóg lager zijn; die waterige bucht kopen van landbouwers bij wie het water tot de lippen staat; merken die nauwelijks tot geen belastingen betalen en die nefast zijn op wereldwijd ecologisch vlak. Miljoenen mensen worden uitgeperst door die ketens, enkele duizenden verdienen er grof geld mee. Zo veel dat ze niet meer kunnen bevatten hoe rijk ze zijn.
Geef een normale mens meer geld en hij zal die miljardenbusiness als een baksteen laten vallen. En daar knelt het schoentje natuurlijk. Wie rijk is wil alleen maar méér méér méér. Ten koste van alles.
Wat blijkt? Luxemburgers zijn de rijksten ter wereld. Ze verdienen gemiddeld 3 keer zoveel als de rest van de Europeanen. In Luxemburg is niet één Primark.
Of Denemarken, waar een werknemer bij McDonald's maar liefst 21 euro per uur verdient. Denemarken dat ook niet meteen bekend staat om zijn armoede. En de hamburgers werden nauwelijks duurder. De aandeelhouders verdienen wat minder, dat is waar. Maar het personeel koopt betere kleren. In Denemarken is niet één Primark. Wat zeg ik: in alle Scandinavische landen is niet één Primark!
Denemarken heeft een werkloosheidsgraad van dik 4 %, Frankrijk haast 10%.
Als er dus nog een keer één of andere pipo beweert dat zijn regering over Jobs! Jobs! Jobs! gaat, lach hem dan eens vierkant uit a.u.b.
Wij mensen zijn zo machtig, maar we weten het niet. We kunnen van vandaag op morgen de globale economie op haar gat helpen, de rijken opeten, zelf ons loon bepalen. Helaas wordt de modale mens onder de knoet gehouden en bang gemaakt en durft hij niet te protesteren vanwege de dooddoener: "als jij het niet doet, er staan 10 anderen te wachten".
Daarom werden we dan maar zelfstandig. Op die manier bepaal je zelf je minimumloon. Voor 10.000 euro komen we niet uit ons bed... 10,000 euro! Tien. Pardon, een punt i.p.v. een komma getypt. Sorry.
Werkgevers klagen steen en been dat ze geen goed personeel vinden en het verloop van werknemers is gigantisch. Wie werk vindt laat zich na 6 maanden ontslaan, want dan kunnen ze weer 6 maanden stempelen. In veel gevallen houden ze daar meer aan over dan als ze de smic verdienen: kinderopvang, benzine, autoverzekering, etc. kosten vaak meer dan het verschil tussen de werkloosheidsuitkering en de smic.
De hoge werkloosheid ligt niet aan hoge uitkeringen, maar aan het lage minimumloon. Maar laat dat nu net geen populaire/populistische uitspraak zijn onder politici, die hun extraatjes niet van het kiesvee ontvangen, maar van industriële lobby's die de lonen en onkosten zo laag mogelijk willen houden.
Dat het ook anders kan bewijst Luxemburg, met een minimumloon van 2000 euro per maand. Ja maar, brullen tegenstanders, dat is onbetaalbaar! Dat is slecht voor de werkgelegenheid. Dat is slecht voor de economie. Voorwaar ik zeg u: stierenkak! De enigen die rijk worden van lage lonen zijn de aandeelhouders en grootindustriëlen. En wat doen die met hun geld? Ze betalen zo weinig mogelijk belastingen, sluizen het door en parkeren het op overzeese rekeningen, geven het alleen uit aan luxeproducten waar enkel de happy few nog rijker van worden. Een normale mens die wat meer verdient geeft dat geld uit. Eet kwalitatiever. Draagt betere kleren. De enigen die slechter worden van een beter loon zijn net degenen die rijk worden van mensen die het zich niet kunnen permitteren om lokaal en kwalitatief te kopen. De H&M's, Primarks, McDonalds, Aldis en dergelijke meer. Merken die brol laten maken in landen waar de lonen nóg lager zijn; die waterige bucht kopen van landbouwers bij wie het water tot de lippen staat; merken die nauwelijks tot geen belastingen betalen en die nefast zijn op wereldwijd ecologisch vlak. Miljoenen mensen worden uitgeperst door die ketens, enkele duizenden verdienen er grof geld mee. Zo veel dat ze niet meer kunnen bevatten hoe rijk ze zijn.
Geef een normale mens meer geld en hij zal die miljardenbusiness als een baksteen laten vallen. En daar knelt het schoentje natuurlijk. Wie rijk is wil alleen maar méér méér méér. Ten koste van alles.
Wat blijkt? Luxemburgers zijn de rijksten ter wereld. Ze verdienen gemiddeld 3 keer zoveel als de rest van de Europeanen. In Luxemburg is niet één Primark.
Of Denemarken, waar een werknemer bij McDonald's maar liefst 21 euro per uur verdient. Denemarken dat ook niet meteen bekend staat om zijn armoede. En de hamburgers werden nauwelijks duurder. De aandeelhouders verdienen wat minder, dat is waar. Maar het personeel koopt betere kleren. In Denemarken is niet één Primark. Wat zeg ik: in alle Scandinavische landen is niet één Primark!
Denemarken heeft een werkloosheidsgraad van dik 4 %, Frankrijk haast 10%.
Als er dus nog een keer één of andere pipo beweert dat zijn regering over Jobs! Jobs! Jobs! gaat, lach hem dan eens vierkant uit a.u.b.
Wij mensen zijn zo machtig, maar we weten het niet. We kunnen van vandaag op morgen de globale economie op haar gat helpen, de rijken opeten, zelf ons loon bepalen. Helaas wordt de modale mens onder de knoet gehouden en bang gemaakt en durft hij niet te protesteren vanwege de dooddoener: "als jij het niet doet, er staan 10 anderen te wachten".
Daarom werden we dan maar zelfstandig. Op die manier bepaal je zelf je minimumloon. Voor 10.000 euro komen we niet uit ons bed... 10,000 euro! Tien. Pardon, een punt i.p.v. een komma getypt. Sorry.
zaterdag 6 januari 2018
2017 was een rotjaar,
en 2018 begint al niet veel beter...
Daar, het is gezegd. Gelukkig nieuwjaar en dat we ze nog lang mogen mogen. Wie nog in de roes van de jaarwisseling verkeert stopt het beste met lezen, uw humeur zal er niet op verbeteren. Mijn excuses bij voorbaat.
Een klein verslag over een bewolkt jaar.
Januari
Het jaar begon met nekpijn. Veel pijn. Een bezoek aan de dokter - over dokters in Frankrijk volgt ooit nog wel een opgezette boom - en die stelt vast: torticollis. Warmte en kinesitherapie zullen dat vast wel oplossen. Na het eerste bezoek aan de kinesist met draaien en knikken en bewegen en al beland ik de volgende ochtend met ondraaglijke pijnen in de eerstehulpdienst van Narbonne. Ik krijg een nekband aangemeten en mag mijn hoofd niet meer draaien. Vertel mij wat!
Foto's en echo's laten niets zien, ik moet onder de scanner. Het zou kunnen dat het een hernia is tussen wervel 6 en 7, maar dat staat niet vast. Ik krijg een batterij aan pillen en patches voorgeschreven: valium, codeïne en morfine. Ik kan weer min of meer slapen, maar de morfine maakt mij bijzonder mottig.
In de Grootste natie ter wereld wordt een dementerende bejaarde ingezworen als president. Een wereldwijde trend die ook daar doorgezet wordt. Meer respect voor ouderlingen, of ze nu blank, zwart of oranje zijn.
Februari
We gaan naar IJsland! Hoera! Helaas zorgen de valium en codeïne en morfine ervoor dat het niet echt een comfortabele reis wordt. Ik doe alsnog mijn best om ervan te genieten en besef ten volle wat voor fantastisch land IJsland is. Absolute aanrader. We nemen ons voor dat IJsland ook een keertje in de zomer bezocht moet worden. Op een dag.
Maart
Ik mag ein-de-lijk onder de scanner. De MRI toont aan: hernia. Ondertussen ben ik gestopt met pillen pakken, want ik werd er ziek van. Dan maar pijn lijden. Ondertussen moeten we ook een klusje afwerken. Een Brits koppel vroeg of we de badkamer van hun vakantiehuisje konden renoveren tijdens hun afwezigheid. Begin januari was ik nog net in staat om die badkamer tot puin te herleiden, nu moet ze heropgebouwd worden. Dankzij Wendie komt dat voor de deadline in orde.
April
Begin april (jaja, 3 maanden na het eerste onderzoek) kan ik naar een specialist voor mijn nek. De reumatoloog zegt dat hij daar ook niet veel aan kan doen, maar spuit voor de zekerheid toch maar wat cortisone tussen de wervels. Baadt het niet, dan schaadt het wel.
Behalve dat badkamerklusje heb ik geen dag kunnen werken in 2017. Ik ben eind 2016 zelfstandig geworden en nog niet lang genoeg zelfstandig om op enige ziekteuitkering te kunnen rekenen. Gelukkig heeft Wendie een job gevonden op een camping. Daar zal ze 7 maanden instaan voor de ontvangst van de klanten in het algemeen en de goede werking van de gehele camping en het voltallige personeel in het bijzonder. Dat laatste officieus en terdege vergoed. Not.
Mei
Nog altijd niet in staat om ook maar een punaise van de vloer te rapen sukkel ik verder. De pijn is draaglijk, maar ik kan niet veel doen. Het B&B-seizoen komt dit jaar ook bijzonder traag op gang. Weinig mensen houden dankzij de Trumps, Mays en Macrons van de wereld genoeg geld over om twee keer per jaar op reis te kunnen.
Eind mei gaan we voor het jaarlijkse festival naar Barcelona. De line-up is dit jaar magertjes en we weten niet of het aan mijn humeur of aan die line-up ligt, maar dit jaar amuseren we ons niet zo goed als andere jaren. De twee reisjes - IJsland en Barcelona - die we in 2016 gepland hadden slaan nu een stevig gat in onze begroting. We lijken België wel.
In Frankrijk wordt Macron verkozen tot president. Onder "expats" meteen de ideale gelegenheid om een woordspeling te lanceren. Macron - macaron, weetwel.
Juni
Het B&B-seizoen trekt zich maar langzaam op gang. In mei 2017 hadden we minder dan de helft van het aantal klanten vergeleken met mei 2016, in juni lijkt zich dat te gaan herhalen.
De toestand is hopeloos, maar niet ernstig. Ik voel me ondertussen wel wat beter. Niet onder medische behandeling zijn lijkt ook te werken.
Juli
De eerste week van juli: we blijven maar wat aanmodderen op B&B-vlak. We hebben zelfs de tijd om de plage sauvage van Port-la-Nouvelle te bezoeken. We willen ook het schiereilandje Île Sainte Lucie bezoeken, maar dat mag niet vanwege droogte en brandgevaar.
Dan begint plotsklaps het hoogseizoen. Van de tweede week juli tot de voorlaatste week augustus hebben we nauwelijks een lege kamer. De zomer is heet en duurt lang. Wendie komt zelden voor 21u thuis en ik poets, ontvang mensen en stuur ze weg. We lijken wel een (slecht) geoliede machine. Maar het doet goed om eindelijk weer wat geld binnen te zien komen.
Augustus
Augustus is warm en droog. De droogste zomer sedert het begin van de metingen wordt geopperd. Geen druppel regen is er gevallen na mei. Code oranje! De zwembaden mogen niet gevuld worden en de tuinen niet besproeid, laat staan de auto's gewassen. Onze buurman beslist dat dit het uitgelezen moment is om zijn zwembad te laten leeglopen, te poetsen en opnieuw te vullen.
'Al die regeltjes zijn prima en noodzakelijk, maar ze zijn enkel van toepassing op de anderen' - Frans spreekwoord.
September
Ik zit voor het eerst dit jaar op de moto. We ondernemen een toertje naar twee toeristische trekpleisters in de streek die we tot nu toe niet bezochten. De grotten van Limousis en de gouffre géant de Cabrespine. Fantastische natuurfenomenen die enkele miljoenen jaren in aanbouw waren en pas enkele decennia geleden opgeleverd werden. Precies het Eurostadium.
Adembenemende natuur, maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn mocht er niet met enkele emmers kitsch overheen gegaan zijn. De gids is nog wel zo trots op het klank- en lichtspel...
Oktober
In oktober vindt het Spaans-Catalaanse referendum plaats. De Fransen vrezen dat de Franse Catalanen ook wel eens geïnteresseerd zouden kunnen zijn in zo'n referendum. De Franse Catalanen vinden dat de Spaanse Catalanen niet moeten zagen.
Einde oktober is het nog altijd 30 graden in Ornaisons.
November
In november daalt de omgevingstemperatuur van 30 naar 15 graden. We vinden dat niet fijn. De haard gaat aan en er wordt snert gekookt.
Begin november stopt Wendies contract. We knappen nog wat klusjes op in Sète, bij onze favoriete vakantiehuiseigenaar.
December
Eind november, begin december gaan we nog een weekje weg. Het is een goeie zomer geweest en we hebben echt een break nodig. Het wordt Porto. We vliegen met Ryanair voor amper 25 euro heen en terug (we vliegen minder dan de meeste mensen hoor, toevallig dit jaar twee keer) en huren een auto voor 2 euro per dag (we zijn eventjes niet met de globale economie bezig, u vergeeft het ons). Porto en de Dourovallei zijn absolute aanraders. Het weer is heerlijk, al wordt het 's nachts bitter koud met vriestemperaturen. De inboorlingen zijn oprecht vriendelijk en we genieten met volle teugen. Het einde van het rotjaar is eindelijk in zicht. Maar niet zonder een afsluitend bezoek aan België alwaar de feestelijkheden er stevig inhakken en we met een halve indigestie huiswaarts keren.
Januari 2018
2018 kan niet slechter worden dan 2017... Toch? Op 3 januari ontvang ik een brief van sociaal secretariaat Securex, verzonden op 28 december. Blijkt dat ik de twee jaar voor afsluiten van mijn zelfstandigenstatuut in België meer verdiende dan ik vooraf had ingeschat en ik dus nog sociale bijdragen moet betalen. Securex heeft mij sindsdien een hoop brieven en aangetekende zendingen verstuurd. Naar mijn adres in Gent. Vijf jaar aan een stuk. Eind 2017 hebben ze plots ontdekt dat ik in Frankrijk woon en krijg ik een brief waarin staat dat ik zo'n 1400 aan achterstallige bijdragen moet betalen, vermeerderd met 800 euro aan verwijlintresten. Bovendien ben ik deze morgen opgestaan met symptomen van buikgriep.
U begrijpt dat mijn humeur niet zo denderend is...
Daar, het is gezegd. Gelukkig nieuwjaar en dat we ze nog lang mogen mogen. Wie nog in de roes van de jaarwisseling verkeert stopt het beste met lezen, uw humeur zal er niet op verbeteren. Mijn excuses bij voorbaat.
Een klein verslag over een bewolkt jaar.
Januari
Het jaar begon met nekpijn. Veel pijn. Een bezoek aan de dokter - over dokters in Frankrijk volgt ooit nog wel een opgezette boom - en die stelt vast: torticollis. Warmte en kinesitherapie zullen dat vast wel oplossen. Na het eerste bezoek aan de kinesist met draaien en knikken en bewegen en al beland ik de volgende ochtend met ondraaglijke pijnen in de eerstehulpdienst van Narbonne. Ik krijg een nekband aangemeten en mag mijn hoofd niet meer draaien. Vertel mij wat!
Foto's en echo's laten niets zien, ik moet onder de scanner. Het zou kunnen dat het een hernia is tussen wervel 6 en 7, maar dat staat niet vast. Ik krijg een batterij aan pillen en patches voorgeschreven: valium, codeïne en morfine. Ik kan weer min of meer slapen, maar de morfine maakt mij bijzonder mottig.
In de Grootste natie ter wereld wordt een dementerende bejaarde ingezworen als president. Een wereldwijde trend die ook daar doorgezet wordt. Meer respect voor ouderlingen, of ze nu blank, zwart of oranje zijn.
Februari
We gaan naar IJsland! Hoera! Helaas zorgen de valium en codeïne en morfine ervoor dat het niet echt een comfortabele reis wordt. Ik doe alsnog mijn best om ervan te genieten en besef ten volle wat voor fantastisch land IJsland is. Absolute aanrader. We nemen ons voor dat IJsland ook een keertje in de zomer bezocht moet worden. Op een dag.
Maart
Ik mag ein-de-lijk onder de scanner. De MRI toont aan: hernia. Ondertussen ben ik gestopt met pillen pakken, want ik werd er ziek van. Dan maar pijn lijden. Ondertussen moeten we ook een klusje afwerken. Een Brits koppel vroeg of we de badkamer van hun vakantiehuisje konden renoveren tijdens hun afwezigheid. Begin januari was ik nog net in staat om die badkamer tot puin te herleiden, nu moet ze heropgebouwd worden. Dankzij Wendie komt dat voor de deadline in orde.
April
Begin april (jaja, 3 maanden na het eerste onderzoek) kan ik naar een specialist voor mijn nek. De reumatoloog zegt dat hij daar ook niet veel aan kan doen, maar spuit voor de zekerheid toch maar wat cortisone tussen de wervels. Baadt het niet, dan schaadt het wel.
Behalve dat badkamerklusje heb ik geen dag kunnen werken in 2017. Ik ben eind 2016 zelfstandig geworden en nog niet lang genoeg zelfstandig om op enige ziekteuitkering te kunnen rekenen. Gelukkig heeft Wendie een job gevonden op een camping. Daar zal ze 7 maanden instaan voor de ontvangst van de klanten in het algemeen en de goede werking van de gehele camping en het voltallige personeel in het bijzonder. Dat laatste officieus en terdege vergoed. Not.
12 april: Nederland krijgt twee panda's te leen van China.
Mei
Nog altijd niet in staat om ook maar een punaise van de vloer te rapen sukkel ik verder. De pijn is draaglijk, maar ik kan niet veel doen. Het B&B-seizoen komt dit jaar ook bijzonder traag op gang. Weinig mensen houden dankzij de Trumps, Mays en Macrons van de wereld genoeg geld over om twee keer per jaar op reis te kunnen.
Eind mei gaan we voor het jaarlijkse festival naar Barcelona. De line-up is dit jaar magertjes en we weten niet of het aan mijn humeur of aan die line-up ligt, maar dit jaar amuseren we ons niet zo goed als andere jaren. De twee reisjes - IJsland en Barcelona - die we in 2016 gepland hadden slaan nu een stevig gat in onze begroting. We lijken België wel.
In Frankrijk wordt Macron verkozen tot president. Onder "expats" meteen de ideale gelegenheid om een woordspeling te lanceren. Macron - macaron, weetwel.
Juni
Het B&B-seizoen trekt zich maar langzaam op gang. In mei 2017 hadden we minder dan de helft van het aantal klanten vergeleken met mei 2016, in juni lijkt zich dat te gaan herhalen.
De toestand is hopeloos, maar niet ernstig. Ik voel me ondertussen wel wat beter. Niet onder medische behandeling zijn lijkt ook te werken.
Juli
De eerste week van juli: we blijven maar wat aanmodderen op B&B-vlak. We hebben zelfs de tijd om de plage sauvage van Port-la-Nouvelle te bezoeken. We willen ook het schiereilandje Île Sainte Lucie bezoeken, maar dat mag niet vanwege droogte en brandgevaar.
Dan begint plotsklaps het hoogseizoen. Van de tweede week juli tot de voorlaatste week augustus hebben we nauwelijks een lege kamer. De zomer is heet en duurt lang. Wendie komt zelden voor 21u thuis en ik poets, ontvang mensen en stuur ze weg. We lijken wel een (slecht) geoliede machine. Maar het doet goed om eindelijk weer wat geld binnen te zien komen.
Augustus
Augustus is warm en droog. De droogste zomer sedert het begin van de metingen wordt geopperd. Geen druppel regen is er gevallen na mei. Code oranje! De zwembaden mogen niet gevuld worden en de tuinen niet besproeid, laat staan de auto's gewassen. Onze buurman beslist dat dit het uitgelezen moment is om zijn zwembad te laten leeglopen, te poetsen en opnieuw te vullen.
'Al die regeltjes zijn prima en noodzakelijk, maar ze zijn enkel van toepassing op de anderen' - Frans spreekwoord.
September
Ik zit voor het eerst dit jaar op de moto. We ondernemen een toertje naar twee toeristische trekpleisters in de streek die we tot nu toe niet bezochten. De grotten van Limousis en de gouffre géant de Cabrespine. Fantastische natuurfenomenen die enkele miljoenen jaren in aanbouw waren en pas enkele decennia geleden opgeleverd werden. Precies het Eurostadium.
Adembenemende natuur, maar Frankrijk zou Frankrijk niet zijn mocht er niet met enkele emmers kitsch overheen gegaan zijn. De gids is nog wel zo trots op het klank- en lichtspel...
Oktober
In oktober vindt het Spaans-Catalaanse referendum plaats. De Fransen vrezen dat de Franse Catalanen ook wel eens geïnteresseerd zouden kunnen zijn in zo'n referendum. De Franse Catalanen vinden dat de Spaanse Catalanen niet moeten zagen.
Einde oktober is het nog altijd 30 graden in Ornaisons.
November
Begin november stopt Wendies contract. We knappen nog wat klusjes op in Sète, bij onze favoriete vakantiehuiseigenaar.
December
Eind november, begin december gaan we nog een weekje weg. Het is een goeie zomer geweest en we hebben echt een break nodig. Het wordt Porto. We vliegen met Ryanair voor amper 25 euro heen en terug (we vliegen minder dan de meeste mensen hoor, toevallig dit jaar twee keer) en huren een auto voor 2 euro per dag (we zijn eventjes niet met de globale economie bezig, u vergeeft het ons). Porto en de Dourovallei zijn absolute aanraders. Het weer is heerlijk, al wordt het 's nachts bitter koud met vriestemperaturen. De inboorlingen zijn oprecht vriendelijk en we genieten met volle teugen. Het einde van het rotjaar is eindelijk in zicht. Maar niet zonder een afsluitend bezoek aan België alwaar de feestelijkheden er stevig inhakken en we met een halve indigestie huiswaarts keren.
Januari 2018
2018 kan niet slechter worden dan 2017... Toch? Op 3 januari ontvang ik een brief van sociaal secretariaat Securex, verzonden op 28 december. Blijkt dat ik de twee jaar voor afsluiten van mijn zelfstandigenstatuut in België meer verdiende dan ik vooraf had ingeschat en ik dus nog sociale bijdragen moet betalen. Securex heeft mij sindsdien een hoop brieven en aangetekende zendingen verstuurd. Naar mijn adres in Gent. Vijf jaar aan een stuk. Eind 2017 hebben ze plots ontdekt dat ik in Frankrijk woon en krijg ik een brief waarin staat dat ik zo'n 1400 aan achterstallige bijdragen moet betalen, vermeerderd met 800 euro aan verwijlintresten. Bovendien ben ik deze morgen opgestaan met symptomen van buikgriep.
U begrijpt dat mijn humeur niet zo denderend is...
Abonneren op:
Posts (Atom)
L'urgent est fait, l'impossible est en cours, pour les miracles, prévoir un délai.
De zomervakantie is begonnen, 't is te zeggen officieel morgen, maar ge ziet dat de meeste mensen aan het uitbollen zijn. De scholieren ...
-
En toen kochten we plotsklaps een huis in Montpellier. Binnen ons budget. Binnen de kleine ring (er is geen kleine ring rond Montpellier, ... -
Weet ge nog, toen ge 8 waart, dat iedereen je wijsmaakte "er zijn geen domme vragen" ? Wel, die zijn er welzeker. Een potentiële ...
