Macron

Macron heeft het verkorven. Zijn reisjes naar Doha om de Fransen te zien voetballen hebben de Franse belastingbetaler zo'n 800.000 euro gekost. Ongeveer evenveel als het minimumloon van een gewone Fransman - gedurende zijn hele leven !

Bovendien hebben de privévluchten met begeleiding van een ander - leeg - vliegtuig dezelfde CO2-uitstoot als die van een gewone Fransman - gedurende zijn hele leven !

Dat alles om de Franse ploeg de finale van het WK te zien verliezen, maar geef toe : wat een match ! Hoho. Drie keer dachten de Fransen dat ze gewonnen hadden, drie keer dachten de Argentijnen daar anders over.

 

Maar goed, gelukkig maar dat de Fransen het WK niet gewonnen hebben, ze zijn zo al onuitstaanbaar genoeg.

Ja kijk...

... het is druk enal. Ik was een beetje vergeten hoeveel druk een voltijdse job op je agenda legt. Tot eind oktober ging ik 's ochtends en soms 's avonds wat gidsen, overdag kon ik nadenken over het avondeten en mijn commissies doen om dan een heerlijke en uitgebalanceerd diner op tafel te toveren. De afgelopen 2,6 jaar ben ik een prima kok geworden, al zeg ik het zelf. Er komen in elk geval zelden klachten van aan de overkant van de tafel.

Gisteren werd er dan van oorlog gedaan tussen Frankrijk en Marokko in de straten van Montpellier. Franse nationalisten provoceerden de boel een beetje, Franse Marokkanen gingen vrolijk de discussie aan met caféstoelen, rotjes en verwensingen. In de wijk La Paillade, een wijk die bekend staat om zijn feestelijke mengeling van nationaliteiten, vond iemand het nodig om wat te gaan provoceren met zijn Franse vlag. De auto werd omsingeld, de chauffeur raakte in paniek en reed een 14-jarige dood. Zijn auto werd later leeg teruggevonden, de eigenaar is voorlopig spoorloos.

Voetbal: een feest ! En zo kwam onze stad nog eens in het Vlaamse dagblad.

 
Le Vélo Voyageur (*) dus. Momenteel is iedereen extreem druk bezig (kuch - tenzij er dringend drie kwartier gepalaverd moet worden over iets dat de vorige avond op TV was...) met de voorbereidingen van seizoen 2023. De klanten zijn immers al van in juli aan het boeken, terwijl we van 99% van de hotels, fietsenverhuurders en restaurants nog geen aangepaste prijzen hebben. Dat betekent dat die klanten de prijs van 2022 betalen voor een reis die in 2023 zo'n 10% duurder zal worden, met uitschieters tot 47% (dat is geen tikfout). Sommige mensen denken dat ze in 2023 genoeg geld zullen verdienen om daarna te kunnen rentenieren. Of ze dat ook effectief gaan kunnen is nog maar de vraag, want als ze niet genoeg verdienen in 2023 zou het wel eens kunnen dat ze een andere job zullen moeten zoeken. De meest voorkomende uitvlucht : de prijzen van energie en naft zijn gestegen. Dat is waar, maar niet in die mate dat je je prijzen ongestraft kunt verdubbelen. Komt daar nog bij dat in september 2023 het WK rugby in Frankrijk gespeeld wordt en de hotels hun tarieven opgetrokken hebben tot 500% op matchdagen. Rugbyfans zijn millionairs, dat is gekend.

De sfeer op het werk zit in ieder geval goed. Er wordt al eens stevig gediscussieerd over racisme en seksisme en als ik dan zeg dat de Fransen (m/v) nauwelijks van feminisme beticht kunnen worden zie ik wel al een keer een wenkbrauw omhoog gaan. Dat een vrouw in Frankrijk nog altijd zonder zich daar vragen bij te stellen de naam van haar man overneemt bij een huwelijk is iets waar de meeste Fransen nog nooit stil bij stonden. Traditie, gewoonte, een vorm van respect, enzovoort. Waarom dan niet omgekeerd? Waarom moeten de mannen niet de naam van hun vrouw overnemen? Waarom moet de vrouw al haar e-mailadressen veranderen en niet de man? Zou je ook een hoofddoek dragen omdat je man dat van je eist? In Frankrijk blijft zowat elke vrouw (minstens een dag per week) thuis zodra er kinderen gekocht worden, mannen zelden. Vrouwen koken, poetsen, wassen, ... Een man die 's avonds thuis komt van het werk verwacht eten op tafel, ook als zijn vrouw een hele dag gewerkt heeft en na hem thuis komt. Vrouwen hebben slechtere jobs en verdienen een pak minder dan mannen. De meeste mannen zouden niet kunnen verdragen dat hun vrouw meer verdient dan hen. Ik heb daar minder problemen mee, ik zou zelfs graag hebben dat mijn lief genoeg verdiende om ons allebei te onderhouden 😍

Aan de andere kant gaan er in Frankrijk vlotjes evenveel vrouwen als mannen vreemd (zolang het niet uit komt is het geaccepteerd), rijden vrouwen met camions en vorkheftrucks, stijgt na elke verkiezing het aantal vrouwen in het parlement ook al is nog altijd maar 16% van de burgemeesters een vrouw.

Moeilijke vragen en opmerkingen allemaal. 

Over één ding zit iedereen wel op dezelfde lijn.

Enkele weken gelen ontvingen we een e-mail. Van een anonieme account, dat spreekt.

"Ma soeur fait du velo et je pense qu'un sejour 2 a 5 jours, dans le sud lui plairait. 30 a 40 kms par jour, ambiance terroir ( pas d'hotel  avec main d oeuvre ou gerant du magreb... ) . Elle doit pouvoir se liberer en mai... Est-ce possible de changer de date si pluie ?"

Jup, u leest het goed : iemand vraagt ongegeneerd dat er geen "bruine apen" werken in de hotels waar ze te slapen gelegd zouden worden. Ik zeg het maar eens op platte wijze.

Mijn collega, zelf van overzeese origine, antwoordt beleefd en vermeldt terloops dat ze zijn opmerking tussen de haakjes niet helemaal begrepen heeft. Prompt antwoordt de mijnheer of mevrouw :

"Je souhaite le nom des hotels pour verifier que c'est bien francais ( remarque entre parenthese ). Autrement dit les gerants et employes de vos partenaires s'appellent bien Dupont, Marcel, Genevieve... C'est baguette, porc, croissants... et terroir."

De bazin heeft dan zelf het heft in handen genomen en een beleefd antwoord teruggestuurd...:

"La couleur de peau ou l'origine de nos fournisseurs et partenaires n'est pas et ne sera jamais un critère que nous prenons en considération. Nos critères de sélection sont la qualité des prestations et les bons rapports humains que nous souhaitons pour nos clients et notre équipe. Au regard de votre demande, nous ne pourrons pas organiser vos vacances à vélos. Sur aucune période et aucune destination."

 

Gevaarlijk, want in Frankrijk ben je wettelijk verplicht om een klant te bedienen, ook al is dat een achterlijke idioot. 

(*) Jup, één van mijn taken is de Nederlandstalige versie van de website bij te werken. Sommige zinnen bekken niet echt lekker...

"een korte fietsvakantie rond Arcachon met daguitstapjes op kies."

"uw paden zal toetreden tot in het dorp"

"Of u plant voor een lange fietstocht om te gaan, wilt u de steun van een gids of wilt u het programma voor een groep aan te passen, zouden we blij om een aantepaste reis voor u te organiseren." 

Jawel, dat stond daar allemaal echt!Pijn aan mijn ogen en ik hoop van u hetzelfde...

Gsm

Ik had een nieuwe gsm nodig, mijn oude kreeg kuren. Af en toe begon het scherm te flikkeren of viel hij gewoon uit.

Na een kwartier uitleg had ik beslist. De meneer van de fnac mocht iets Chinees uit de rekken halen.

Met frisse tegenzin begin ik aan het instellen, tot mijn nieuwe gsm mij plots vroeg of ik niet gewoon alle apps van mijn oude gsm wou kopiëren. Dat leek me wel handig, zo gezegd zo gedaan en na een kwartiertje waren alle apps gekopieerd. Hoera...

Althans, dat dacht ik...

Toen bleek immers dat de belofte van Google, "onthoud nooit nog een paswoord door ze in je wachtwoorden kluis op te slaan" een loze belofte.

Ondertussen zijn we drie uur verder en ben ik nog altijd bezig met het zoeken naar user namen en paswoorden die ik pakweg 8 jaar geleden eens ingegeven heb. 

Al even ondertussen ben ik witheet, razend en woest en moet ik mij bijzonder hard inhouden om die nieuwe gsm niet door de kamer te keilen.

Fuck hou Google, fuck you very much.

Hik

Het was lang geleden, veel te lang. Enkele keren tijdens de verschillende lockdowns, in Ornaisons misschien 5 keer. Uitvluchten zijn gemakkelijk te vinden, één van de voornaamste is luiheid, de meest eerlijke aller uitvluchten, maar tegelijk de moeilijkste om toe te geven.

Mijn koersfiets hing sedert onze verhuis aan de haak. Het beestje vierde zijn 23ste verjaardag aan diezelfde haak.

Deze morgen ging hij onder de hogedrukreiniger. De ketting gesmeerd, de banden opgepompt en de koersbroek ingevet. 

Geen kilometriekske, een tip van Marijn De Vries die sedert jaar pensioen enkel nog voor het plezier fietst. De strava aan (ik wil natuurlijk achteraf wel nog eens kijken hoe ver ik gefietst heb.)

Ik vertrok met het idee ons klassieke toertje over Aumelas te doen, tot ik na enkele kilometer vaststelde dat ik mijn bidon vergeten was. Beginnersfout. Terug naar huis. Groot glas water. Terug weg. Na 100 meter - godvermiljaar - ben ik mijn bidon gewoon weer vergeten... 

Aangezien ik het door de stad fietsen nu wel beu was veranderde het plan, gemakzucht nam over, een tochtje naar zee is ook leuk. 

Het ging-gezien mijn absolute gebrek aan training de afgelopen 15 jaar - behoorlijk goed. Het stuk langs de Lez aan dik 30 km/h en ik stond al heel snel in Palavas. Van Palavas naar Carnon ligt een fietspad en daarna geraak je via Pérols veilig terug in Montpellier. Een toertje van dik 32 km.

Volgende keer wel meteen drinken meenemen...

't Is gebeurd

't Is gebeurd. Voor het eerst in mijn leven ben ik de oudste op het werk. Jawel, dat is confronterend. 

Ook confronterend : de ondraaglijke lichtheid van het bestaan bij Gen Z. Wie 25 is meent dat een koptelefoon mét draad een echt probleem is in het leven. Sjeus maat, het gezeur over een koptelefoon en een computermuis met draad...

Ondertussen zit ik bijna 3 weken bij Le Vélo Voyageur. Ik ga daar niet flauw over doen, het was met enig onbehagen dat ik die eerste dag naar het werk trok. Mijn voorbije ervaringen bij werkgevers op Franse grond waren niet altijd even positief - kuch.

Vooral de avonturen bij Le Boat lieten diepe sporen na : incompétente, luiheid, pesterijen, diefstal en een gruwelijk onmenselijk beleid op elk niveau. Zowel naar de klanten als naar het personeel. 

Bij Le Vélo Voyageur werd mij al snel duidelijk dat de collega die vertrok en mij moest opleiden : 1. na 6,5 jaar haar job met groot gemak uitvoerde, maar ook 2. er met even groot gemak stevige fouten maakte. Een opleiding laten geven door een vakidioot is nooit een goed idee. Dat gaat van "en dan klik je hier, dan hier dan opent die pagina en vul je daar dat in en dan nog 6 keer op verschillende toeters en bellen klikken en ziezo opdracht volbracht. Terwijl ik nog op zoek ben naar de cursor. 

Afgelopen maandag had ik me voorgenomen om het opgeleide overzicht nog eens volledig door te nemen. Met mijn weinige ervaring of kennis van de verschillende logiciels ontdekte ik haast meteen dat mijn nu ex-collega zowaar een dag was vergeten toe te voegen aan een reis. De eerste overnachting nota bene, waardoor de hele reis verkeerd was gecreëerd.

Een andere collega en een beetje de verantwoordelijke had mij tijdens de opleiding al een aantal keer dingen gezegd in de zin van "ik reken op je logica om fouten te vermijden" of "je kunt zo en zo je eigen werk checken". Nu lijkt het alsof dat een stille hint was richting het werk van mijn nu ex-collega, want ondertussen ontdekte ik nog een aantal ballen die mis geslagen werden.

In ieder geval begint mij na 3 weken te dagen dat het allemaal wel in zijn plooi zal vallen. De meeste collega's weten waarmee ze bezig zijn en voelen zich niet te beroerd om je te helpen bij vragen of problemen. De bedrijfssfeer is er eentje van vertrouwen. "Timesheets"? Dat doen we hier niet, we gaan ervan uit dat iedereen zijn werk doet. Als het druk is werk je wat meer, als het kalm is wat minder.

Ondertussen ben ik ook al verantwoordelijk voor de Nederlandstalige versie van de website. Want één van de dingen waar ik echt niet achter kan staan zijn zinnen als "Of u plant voor een lange fietstocht om te gaan, wilt u de steun van een gids of wilt u het programma voor een groep aan te passen, zouden we blij om een ​​aangepaste reis voor u te organiseren.". Die zin stond écht op de site.

In ieder geval, er is werk aan de winkel en ik heb er zin in. 

Het uitzicht van ons bureau is niet om over naar huis te schrijven, maar we kunnen wel bijna elke dag genieten van straatmuzikanten. Onlangs bracht iemand een hele piano mee en tingeltangelde hij er vrolijk op los ! 

Ah ja, en iets wat ik de afgelopen 10,5 jaar niet meer gekend heb : weekendgevoel op vrijdagavond en Sunday blues op zondag. 

Vakantie dag 9 en 10 en 11 en 12 enal

Na de stevige fietstocht over grotendeels vreselijke wegen met te veel verkeer en te weinig fietspaden, wilden we dit keer de bergen nog eens van wat dichter bezoeken. Een autorit richting Les Gorges du Blavet, alwaar een mooie tocht op ons lag te wachten. We stapten vol goede moed door bossen, over bergen, langs bergbeklimmers die er fantastische rotspartijen vonden, grotten, vergezichten en vooral heel veel keien.

Na een moordende tocht van enkele uren en vele klimkilometers bezochten we het - nog maar eens - "mooiste dorp van Frankrijk" : Seillans. Dat mooiste dorp van Frankrijk kom je letterlijk overal tegen. 

Seillans is waarlijk een schoon dorp, al stikt het er van de straatkatten. Veel mensen voederen de halfwilde katten, overal staan kommetjes kattenvoer in de stad. Op menig gebouw hangt een briefje met de prière de deuren dicht te houden om de katten buiten te houden. Slim gezien van de Seillanselingen : in Frankrijk moeten sedert deze zomer immers de deuren dicht gehouden worden als de clim aan het draaien is.

Na al die avonturen hadden we natuurlijk heel veel dorst gekregen en bezochten we de lokale Carrefour om onze proviand aan te vullen. 

Voor de volgende dagen werd een épisode cévénole aangekondigd. We hadden weinig zin om in de regen te wandelen of fietsen, dus keerden we terug naar huis. 

Op vrijdag viel er geen druppel water. Op zaterdag gooiden we de fietsen op de auto en reden we richting Agde. We hadden wel eens goesting om te zien hoe het jaagpad langs het Canal du Midi veranderd zou zijn sedert we meer dan 10 jaar geleden het hele Canal d'entre Deux Mers affietsten.

Awel : het ligt er schandalig bij : singletracks, boomwortels, keien, modder, halfvergaan afval en volledig vergane glorie broederlijk naast elkaar.

Pas later kreeg ik te horen hoe dat komt: de jaagpaden in Frankrijk zijn eigendom van het VNF, voies navigables françaises. Het VNF is verantwoordelijk voor het beheer en onderhoud van de Franse waterwegen en bijhorende trekwegen. Het VNF verdient zijn geld met subsidies en met inkomsten van sluizen. Op het Canal du Midi zijn de sluizen gratis, derhalve heeft het VNF geen goesting om ook maar één poot uit te steken qua onderhoud. Het gaat nog vele decennia duren - onderschat de Franse koppigheid niet - voor daar iets aan gedaan wordt.

Er zit maar één ding op : groepsdruk. Met massaal veel mensen eisen dat daar iets aan gedaan wordt. Let op, dat hoeft niet fancy en asfalt te zijn. Tijdens onze fietstochten hebben we gemerkt dat een deftig grindpad al ruim voldoende is voor een fijne fietstocht.

Een technisch meesterwerk : het kanaal wordt gekruist door een riviertje dat regelmatig buiten zijn oevers treedt. In dat geval wordt het kanaal gewoon afgesloten van het riviertje. De foto doet het bouwwerk geen recht. 

Een boot vol kleuren. 

Technisch meesterwerk : het kanaal kruist de rivier Orb. Niet zomaar, het kanaal stroomt over een brug. De foto doet het kunstwerk geen eer aan. 

Technisch meesterwerk : het kanaal moet een berg af. 9 sluizen achtereen zorgen dat dat mogelijk wordt. Les neufs écluses de Fonserannes. De foto doet het meesterwerk geen eer aan. 

Technisch meesterwerk : een ronde sluis. Verbindt 3 stukken kanaal met verschillende hoogtes met elkaar. 

Technisch dieptepunt : die boot rechts, een Horizon. De mensen op die boot hebben geen warm water of geen verwarming of geen thrusters of een kapotte bilge pump of een versleten bimini of te weinig matrassen of een verstopte sanibroyeur of een lekkend dak of een combinatie van bovenstaande. 

Laat de zon maar schijnen

Er was nog een beetje budget over voor de verbouwing en eindelijk konden we doen waar we al jaren zin in hebben : energetisch minder aan de wil van de grootmachten overgeleverd zijn. M.a.w. een waterverwarming en zonnepanelen.

Hoppa! 

Op ons dak ligt een kleine installatie zonnepanelen en ons water wordt tegenwoordig thermodynamisch verwarmd. 

Zeker nu de wereld in onzekerheid leeft en alsmaar meer aan de willekeur en al helemaal aan de uitzinnige hebzucht van de grootverdieners onderworpen is, betaalt deze investering zich op een jaar of 7 terug. En aangezien de stad Montpellier ons min of meer verplicht om binnen 5 jaar een niet-thermisch vervoermiddel te kopen lijkt het ons wel wat om de elektriciteit voor dat machien zelf op te wekken.

Het is uiteraard wat mikken om alle apparaten op verschillende tijdstippen en enkel overdag te laten draaien, maar de meeste grootverbruikers in ons huis zijn programmeerbaar : 's morgens draait de waterverwarming een uurtje of twee, op het hoogtepunt van de dag de wasmachine / vaatwasser / droogkast en in de namiddag de "clim reversible" zodat het lekker warm is als we thuis komen.

Eén minpuntje : we beleven de zowat somberste herfst sedert het begin dan de metingen. Het moet weer lukken... 

Groen is productie, blauw is wat we verbruiken aan eigen geproduceerde elektriciteit, rood is wat we te veel verbruiken (sommige apparaten verbruiken helaas een massale hoeveelheid elektriciteit). Nu proberen we nog uit te vogelen waarom er in het groene deel toch nog rood zit. Dat zou volgens ons niet mogen mogen. 

Allez hop, vers des journées ensoleillées. 

Vakantie dagen 7 en 8

Dag 7 was een transferdag. In tour de France termen een dag om te rusten en naar de andere kant van het land te reizen. In dit geval van la Ciotat naar Fréjus, via de autostrada een dik uur, maar wij kozen the scenic route. Langs de kust krullen doorheen de calanques. Aangezien het Wendies verjaardag was mocht ze genieten van wat naakte mannen langs de kust. Gemiddelde leeftijd 94.

De calanques zijn fenomenaal prachtig. 

In Hyères stopten we enkele uren voor een verjaardagspizza en een verjaardagswandeling. 

Eenmaal in Fréjus namen we onze intrek in een caravan... pardon... een cabane van Sandaya op een topcamping. We waren enigszins vermoeid van de reis en na een fles champagne naar de eeuwige jachtvelden geholpen te hebben doken we het bed in. 

Het plan voor dag 8 was immers ambitieus : naar Saint-Tropez fietsen. Op papier goed te doen, in de praktijk een ellendige route die grotendeels gebruik maakt van de littorale weg. Een weg langs de kust waar de maximumsnelheid 50km/h bedraagt, maar waar de gemiddelde inboorling met Porsche, Maserati of Ferrari minimum het dubbele probeert te bemachtigen. Idioten met kleine pietjes en grote ego's. In het kort : behoorlijk onaangenaam.

Daarom beslisten we in Saint-Tropez de baai bootgewijs te traversèrent voor de terugtocht. 15 minuten varen en we hadden 15 km overbrugd. Hoppa. Een uurtje later stonden we in het centrum van Fréjus : margitown. Vanop het terras van café marginal waren we getuige van een grootschalige politieactie. 8 Police municipales hingen wat rond. Plots kruisten drie andere agenten het pleintje. Een tiener op een mobilet werd tegen gehouden. Een taxichauffeur zoende een flic. Kortom: we zaten daar een uur en er gebeurde niets noemenswaardigs. Bummer. 

Op het einde van de dag hadden we 65 km bijeen geveegd en beslist dat de kustlijn van de Var een triestig fietsbeleid voert. Het was tevens ende ook de dag dat een stuk cuttermes zich in mijn band boorde. Een bandenwissel duurt gelukkig niet zo lang, maar er zijn fijner activiteiten beschikbaar. Aantal lekke banden: 1.

Een boot met een gat, ik ben geen kenner, maar volgens mij is dat niet de bedoeling. 

Als je te veel geld hebt verzameld met het ontduiken van belastingen... 

Op de terugweg kwamen we ook nog ons avondeten tegen. 

Vakantie dag 6 : de stad

"La Ciotat" - betekent 'de stad' - is een samenraapsel van straten, huizen en een klein haventje, dus ja, in theorie kun je dat wellicht een stad noemen. Vanwege de belachelijk steile hellingen rijdt iedereen er als een volstrekte randdebiel veel te snel met de auto doorheen. Pénurie de carburant zeggen ze, volgens mij zit er nog wel wat rek op dat verbruik van auto's als je ziet hoeveel mensen volharden in de boosheid en maar blijven autorijden naar de bakker. 

Het appartement dat we huurden lag volgens de uitleg op 10 minuten fietsen van de haven. Wat de eigenaren er per ongeluk vergaten bij te vermelden was dat het appartement bovenop een steile helling lag (denk Koppenberg zonder kasseien).

Op een keer was ik die helling omhoog aan het fietsen en werd ik met open mond aangestaard door enkele inboorlingen. Dat hadden ze nog nooit gezien. Ik was vast één of andere Belgisch wielertalent, want een normale fietser zou dat nooit kunnen.

Het appartement zelf was het duurste van onze reis. We verwachtten ons aan iets heel luxueus, maar vonden een kruipkelder waarin ik moest bukken om niet tegen het plafond te lopen, zonder ramen, in een steegje zonder uitzicht. Dan zit je bovenop een berg, het enige wat je ziet als je de voordeur open zet is de muur van de buur. 

La Ciotat valt tegen : een klein verwaand dorp waar de inwoners denken dat de nulmeridiaan door hun reet loopt. Het haventje is het enige lokpunt, de natuur rond de stad is matig, zeker als je net uit de Calanques komt gereden. We beslisten na een wandeling en wat pintjes in de haven dat het geen dorp voor ons was.

In mijn ogen het schoonste van La Ciotat : een oude havenkraan

Vakantie dag 4 en 5 : a new dawn

We brachten onze vrijdag in ledigheid door. 's Namiddags een aperitief in onze stambrouwerij.

Zaterdagochtend pakten we onze valiezen voor vakantie deel 2. Een stop van anderhalf uur bij Marseille voor een wandeling in de superdrukke calanques en daarna een mooie rit doorheen diezelfde calanques richting La Ciotat. Het was duidelijk weekend want duizenden anderen hadden hetzelfde idee opgevat. Alsof er helemaal geen pénurie de carburant is in Frankrijk. 

's Avonds dineerden we bij de Italiaan, hoho, dat was smikkelen en smakkelen. 

Fietsreis dag 3 : bergrit

87km, 686 hoogtemeters, 4u54min.

2982 kcal. 

Dag 3 beslisten we een eerste stuk van het treinfietspad terug te keren. Een lange klim van zo'n 3% tot we ongeveer halfweg waren, alwaar we naar rechts afsloegen. We moesten eerst nog een lange trap afdalen, met zware fietsen en bagage is dat geen sinecure. Er is echt nog behoorlijk wat werk aan de winkel in Frankrijk als het op fietsinfrastructuur aankomt. Zucht.

De tocht ging verder over kleine en grote départementales. Gelukkig zelden met veel verkeer. 

Een stukje in de buurt van Aigues-Vives was waarlijk één van de mooiste stukjes asfalt van Frankrijk. Je komt uit de Montagne Noir gedenderd, op een splinternieuw weggetje, amper breed genoeg voor een auto, dus niemand rijdt op dat weggetje, 8 kilometer bergaf en met prachtige vergezichten. Heerlijk!

We denderden de berg af richting Narbonne. Hier en daar moest er een stukje drukke weg genomen worden, en rond 15u stonden we in onze vroegere stad. Het was er nauwelijks veranderd. 

Omdat we weinig zin hadden om in Narbonne te overnachten beslisten we de trein naar huis te nemen, in ons eigen bed te slapen en daarna ons avontuur in een andere buurt verder te zetten.

Prachtige wegen in de Montagne noire, gelukkig met zeer weinig verkeer. 

Het roodomcirkelde stukje is bovenstaan stukje weg. Vooral in het rood om door onszelf ooit teruggevonden te kunnen worden

Fietsreis dag 2 : strade Bianchi

Na een hete nacht, 's morgens ontdekt dat de verwarming op stond én dat het winterdonsdeken op lag waren we min of meer gaar voor rit 2.

Hérépian - Mazamet.

70,5 km, gemiddeld 15,6km/h, slechts 390 klimmeters. 

2634 kcal, vanavond zullen we geen chique Frans restaurant mogen doen. 

De route bestond voor 99% uit een voormalige spoorweg. Van 1880 tot 1986 was Montpellier met Castres verbonden. De teloorgang van de Franse spoorwegen was de directe geboorte van een min of meer kaarsrecht fietspad tussen Mazamet en Bédarieux. Spoorbeddingen als fietspad zijn geweldig, eenmaal de biels weggehaald zijn tenminste. De maximale hellingsgraad is 3%, treinen kunnen niet meer aan.

Op het hoogste punt van de fietsroute ging die dwars door de berg. Een tunnel van pakweg een kilometer, met een lange bocht. Er was zeker in het begin geen licht aan het einde van de tunnel. Gelukkig was er kunstlicht. 

Het quasi volledige fietspad bestond uit gravel, aan het einde van de dag waren onze fietsen en alles wat er aan hing geel. 

Een tunnel van ongeveer een kilometer lang, dat is lang in het donker fietsen. 

Aniane

De foto's van de fietsreis zijn nog niet allemaal op de laptop geraakt, dus er zit wat vertraging op de fietsreis verslaggeving. En zo'n nieuwe job helpt ook niet bij de planning.

Aangezien het in Europa nog altijd hoogzomer is beslisten we vandaag een stevige wandeling op de zondagse agenda te plaatsen. Op 25 minuten van Montpellier ligt Aniane. Een heel oud middeleeuws dorp, waar we ooit tijdens de huizenjacht voorbij kwamen. Weinig charme, maar wel wat horeca.

Op een of andere wandelapp vond ik een route die gewag maakte van een afgedankt treinspoor in Aniane. 

De wandeling ging van start in een bosrijke omgeving, door en langs een riviertje en opende zich gaandeweg met zicht op de achterliggende Cévennes. 

Een heerlijke wandeling in de volle natuur op amper een half uurtje rijden. 

Een bijzondere ervaring was de oude treintunnel, ik schat een kleine kilometer lang, met een stevige bocht, waardoor je enkele minuten in het absolute pikdonker wandelt. Als een flauwe plezante zich daar als monster verkleed zou verbergen, het zou heel erg griezelig zijn. 

Een verlaten kapelletje 

Geen licht aan het einde van de tunnel

Eindelijk licht aan het einde van de tunnel

Fietsreis dag 1 : the only way is up

Montpellier - Hérépian: 

96km, 1245 hoogtemeters, 6u17 fietsen, gemiddeld 15,5 km/h.

4885 kcal verbrand.

We dachten, we laten Google maps eens een fietsroute uitstippelen. Wat een kreng van een route was me dat zeg. Bij Google beschouwen ze halve rivierbeddingen ook als fietsroutes. We moesten een keer of twee rechtsomkeer maken omdat zelfs Gianni Vermeersch* er niet door zou raken.

 

Voor het overgrote deel fietsten we op heerlijk verlaten landweggetjes. Nauwelijks verkeer en meestal behoorlijk asfalt. De grootste uitdaging waren de hellingen. Bergop weliswaar. Klimmetjes van meer dan 10 kilometer waren geen uitzondering. Het was - zoals ze dat in de Tour zeggen - een geaccidenteerd parcours. 

Prachtige route, maar op het einde waren onze knieën murw gestampt. Direct overdrijven hé. 

Hérépian is een behoorlijk marginaal gat met meer getunede auto's dan hersencellen, maar ook met een behoorlijk verfijnd restaurant. Aan een zestal tafels zaten bijna uitsluitend buitenlanders. Een verfijnd einde van een fijne dag.

Een "fietspad" volgens Google

Een nimf op het "fietspad"

Room with a view

Dezelfde Room with a andere view 

Njam

* de eerste wereldkampioen gravelbike 

Puf!