GBGDGEFGED (of zoiets)

GDPR zorgt voor heel wat extra spam in mijn mailbox. Miljoenen, ik zou zelfs meer zeggen: tientallen e-mails krijg ik binnen met de vraag of ik niet alstublieft toestemming wil geven om mijn gegevens verder te mogen misbruiken. Ik heb de toestemming gegeven aan 1, al de rest hoeft mij niet ongevraagd te e-mailen.

Als gastenverblijf en als brouwerij hebben we e-mailadressen en andere gegevens van onze (potentiële) klanten. Dat betekent dat we eigenlijk ook aan iedereen de toestemming zouden moeten vragen om hen te mogen bestoken met ongevraagde e-mails. Het verschil tussen ons en al die andere bedrijven is dat het ons eigenlijk worst zal wezen. We sturen namelijk nooit ongevraagd e-mails naar onze klanten.

Ik ben benieuwd hoeveel bedrijven mij zullen blijven bestoken met hun ongevraagde rommel...

Quizvraag: waarvoor staat GDPR?
Stuur uw antwoord, met al uw gegevens, naar iemand anders.

https://www.raaskalderij.be/2018/05/belangrijke-gdpr-mededeling-aan-onze-lezers/
https://speld.nl/2018/05/25/nieuwe-privacywet-verbiedt-tattoos-met-kindernamen-en-geboortedatum/

Het is koers

Wie mij kent weet dat ik een liefhebber ben van het wielrennen. In mijn jonge jaren beklom ik zelf al eens de wielerfiets om een tochtje van 200 km in ze Vlaamse of Waalse Ardennen te realiseren.
Daar kwam een abrupt einde aan rond 2008. Een knie kapot gefietst, een blessure op de Haaghoek. Ik kan 10 jaar later nog altijd niet genoeg kracht op mijn rechterknie zetten. Luiheid speelt ook een rol natuurlijk.
De jaren '90 waren de hoogdagen van gevallen helden als Frank Vandenbroucke, Marco Pantani en Jan Ullrich. Niet van Lance Armstrong. Niet omdat hij achteraf voor dopinggebruik veroordeeld en zijn overwinningen afgenomen werd, maar omdat hij met zijn saaie, berekende manier van wielrennen alle fun uit de koers zoog. Idem voor Miguel Indurain trouwens. Ik wou bijna Chris Froome aan het lijstje toevoegen, maar sinds gisteren mag dat niet meer.

Het waren (en zijn) de jaren dat Michel Wuyts zich definitief opwierp tot dé presentator van de koers. Michel Wuyts is de Miguel Indurain onder de presentatoren: saai, droogstoppel, geen gevoel voor humor. Met daarenboven een misplaatst gevoel voor nationalisme. Als een koers niet door de Belgen gedragen wordt is het niet naar zijn goesting. Wuyts lijkt overigens een beetje in een zwart gat gevallen sedert noch Johan Museeuw, noch Tom Boonen in het peloton vertoeven. Zijn adoratie voor de designated Vlaamse winnaar vindt geen uitlaatklep meer.

Maar goed, waarheen willen we ons nu bewegen?

Vorig jaar raakte de VRT de uitzendrechten kwijt van alle Italiaanse wielerwedstrijden. Eurosport deed de Italianen an offer they couldn't refuse (wedden dat je dit met de stem van Marlon Brando gelezen hebt?). Waar heel Vlaanderen en Nederland moeten uitwijken naar Eurosport en steen en been klagen over de presentatie en de reclames die onderbroken worden voor de koers, daar kijken wij vrolijk naar de Franse tv. Dat heeft zijn voor- en nadelen.

De voordelen:

1. De Giro wordt niet gepresenteerd door Renaat Schotte. Renaat Schotte is de Leif Hoste onder de presentatoren. Dat is allemaal niet slecht, maar echt fan kun je daar toch niet van zijn. Hij mist koersdoorzicht, doet van onbeschaamd favoritisme (zie ook: Michel Wuyts met Tom Boonen, Johan Museu; hij heeft het ergens geleerd natuurlijk) en van een grote intelligentie kun je hem niet verdenken. Ooit dacht hij dat hij de Leie overstak in Oudenaarde. Vooral, telkens hij een rode driehoek ziet brult hij 'ultimo chilometre!' in de microfoon.

2. Op L'Equipe zijn er niet 1, niet 2, niet, niet 4, niet 5, maar wel en maar liefst 6 presentatoren die er hun hand niet voor omdraaien om een ander te kakken te zetten, all in good fun. Een dikke helft van het presentatiesextet (hihi, tet) bestaat uit (ex-)wielren(n/st)ers en de rest weet ook waarover ze het hebben. Ja hoor, in tegenstelling tot Sporza mogen op de Franse televisie ook vrouwen hun mening geven over de koers. Ik erken de passage van een lallende ladderzatte Janine Bischops in Vive le Vélo niet als "vrouwen die hun mening mogen geven over de koers". Daar waar Michel en José de helft van de tijd de actie gemist hebben omdat ze te druk bezig zijn met naast elkaar te praten, is er altijd wel een vrolijke Frans die het gezien heeft. 

3. Ge leert wat Franse woordjes bij: guidon, braquet, arrivée, col, chasse patate,...

De nadelen:

1. Waar men Michel Wuyts van misplaatst chauvinisme kan beschuldigen, daar hebben de Fransen het woord uitgevonden. Sedert 2014 hebben ze een potentiële groterondewinnaar. Alleen de Fransen vinden dat. De rest van de wereld vindt dat Thibaut Pinot* nog veel aan zijn gat zal moeten scharten voor hij een grote ronde wint. Maar hij is nog jong natuurlijk.
2. De Fransen praten graag. In de kunsten kent men de term "horror vacui", de angst voor de leegte: elk leeg plekje moet opgevuld worden met prentjes of postuurkes. De Fransen hebben dat als ze presenteren. Deze week viel er plots een stilte van enkele seconden, wat één van de presentatoren de reactie uitlokte dat het precies ruzie was en iedereen kwaad voor zich uit zat te staren.
3. Reclame. Gelukkiglijk niet zo vaak als op Eurosport, maar een minuut reclame in de laatste 10 km van de koers is not done.

Zo zie je maar: elk nadeel hep zijn voordeel.

Ten slot: binnenkort kunnen we die saaie Tour de France gewoon op Sporza bekijken en erger in mijn gewoon weer aan Wuyts en Cauwer. De Giro is al jaren een veel leukere en spannendere koers.

* enkele uren na het publiceren van deze tekst was het aan Thibaut Pinot om door het ijs te zakken. 

Butternut daal & naan

Mohowi, "Butternut daal & Naan" ... Zo'n rare woorden, is dat groter dan een koe?

Sedert we in Frankrijk wonen hebben we ons contingent Britse vrienden behoorlijk uitgebreid  We praten hier vaak meer Engels dan Frans en dat is niet omdat het Franse horecapersoneel ons steevast in de taal van Elizabeth aanspreekt. Hier wonen gewoon heel veel Britten (hoe zou je zelf Sun als het elke dag regende) en ondanks onze aversie ten opzichte van vooroordelen komen we nu eenmaal beter overeen met Britten dan met Fransen. Het mediterraanse temperament (of gebrek daaraan) levert een groter cultuurverschil op dan het Britse flegma.
Ons contact met Britten zorgt ervoor dat we al wat vaker de geneugten van de Britse keuken mogen ervaren. In tegenstelling tot wat velen beweren is de Britse keuken fantastisch  De hebben het best Chinese en vooral Indische gerechten ter wereld  Nergens eet je een beter curry dan in Engeland. Zelfs niet in India.
Het komt er dus op neer dat we tegenwoordig al een keer overschakelen op een curry als we geen goesting hebben in kotelet met bloemkool of bloedworst met appelmoes. Vandaag had ik een namiddag op overschot en schoot ik in actie. Haha, overSCHOT, schoot. Enfin, op het menu stond butternut daal (pompoen en linzenpuree) met naan (een plat geroosterd broodje) en een spiegelei. Technisch stelde het allemaal niet veel voor, maar een goeie curry is gelijk een goeie stoverij, ge moet daar uwen tijd voor pakken. Na amper 2 uur stond er voor 3 dagen eten op tafel.
En zoals het hoort heb ik alles van skratch gemaakt. Skratch is een Engels ingrediënt dat heel vaak voorkomt: "made from scratch".

Butternut daal, de aanzet. Ja, het was koers tijdens het koken. Neen, er is niets aangebrand. Ik ben een man, ik kan multi-tasken.

Naan, vijf minuten kwawillewerk. Ik heb geen idee waarom mensen dat kant en klaar kopen. Bloem, joehoert, wat zout en olie, grillen maar en klaar. O. ver. heer. lijk. 

Smakelijk. 

Verklederij

Ik weet niet wat het is met die Britten, maar een feestje is pas een goed feestje als iedereen er als een volkomen idioot bij loopt: verkleed dus. Dat moet ook meestal met een thema. Vorig jaar was het Halloween, afgelopen week was het "film". Nu kunt ge daar zo ongeveer alle kanten mee uit. Vorige keer getroostte ik mij nog de moeite om een drakenmasker te boetseren van licht karton, dit keer had ik weinig zin in een urenlange knutselsessie of een zoektocht op schimmige websites naar een outfit. De inspiratie kwam van The Big Lebowski. De heerlijke cultfilm van de broertjes Coen. Wie de film nog niet gezien heeft mag zich nu even gaan schamen. Na 20 jaar blijft het lachen gieren brullen met het misverstand der misverstanden. Het is precies een aflevering van De Kampioenen, maar dan helemaal anders. Op elk vlak.

Mijn outfit lag gewoon in de kast en er heeft altijd wel iemand een pruik liggen. Alhoewel: ik heb mijn baard drie maanden lang laten schieten en ben ik een paar kilo bijgekomen. Alles voor de kunst. Welbeschouwd ben ik dus waarschijnlijk het langste van allemaal met mijn outfit bezig geweest. Luilakken!

Wendie wordt ook zo'n beetje wanhopig van het gedoe, maar ze deed wel vrolijk mee eens de inspiratie gevonden was.

 The Dude en Elle Driver

Maar ziet ne keer wat een fun.

Weer (ter)

De laatste, beloofd.

Het is 4 mei en we hebben de kachel aangemaakt. VIER MEI! We zouden in ons ondergoed aan het zwembad moeten liggen...

Update: op 15 mei hebben we de haard nog aangemaakt. De wereld op z'n kop, want in het noorden zit men gretig op terrasjes.