Adequate braak bingo

Dag 22.

(Miljaar. Mijn tekst van vrijdag is verdwenen... Opnieuw!)

We mogen 1 keer per dag 1 km van huis voor wat broodnodige beweging. We moeten een papiertje meenemen waarop staat wat we aan het doen zijn en wanneer we daarmee begonnen zijn. We mogen niet buiten zijn na 21u en voor 5u. We moeten zwijgen, we mogen daar geen We mogen dit niet en moeten dat wel. De politiestaat, de natte droom van vele politici, is bewaarheid geworden.

We hebben nog tamelijk geluk, aangezien een groot stuk van onze draaicirkel bestaat uit braakliggend terrein. 50 m wandelen en we zitten in de brousse. We werden meteen gewaarschuwd door een wandelaar dat er everzwijnen zitten. Genoeg lawaai maken, zodat ze ons horen komen dus.

Wat een bevallig hertenkalfje loopt daar...?

Mijn favoriete eikenboom. Ik heb er meteen twee foto's van gemaakt.

Ge moet wel opletten waar ge loopt, voor ge't weet zijt ge dood.

Een enorm probleem in Frankrijk is sluikstorten. In Frankrijk betaal je geen afvalophaling "per keer" of per zak. Afvalverwerking zit in de gemeentebelasting verwerkt. Of je dus veel of weinig weggooit, dat maakt niets uit. Toch vinden veel mensen het gemakkelijker om 1. hun afval in de koffer van de auto te leggen, 2. een heel eind te rijden, 3. uit te stappen, 4. rond te kijken of ze niet betrapt kunnen worden, 5. de koffer openen, 6. de vuilniszak er uit te halen en die in de berm te gooien dan 1. de vuilniszak in de container voor de deur te gooien. 

We worden daar tamelijk kwaad van. Groot was dan ook onze verbazing toen plots een gezin opdook uit het struikgewas. Moeder, vader, dochter droegen zakken vuilnis en zelfs een kapotgegooide tv. Ze bleken al een week lang elke dag een uurtje het terrein op te ruimen. Ik was er een beetje van gepakt. Zij ergeren zich ook, maar zij doen er tenminste iets aan. 

Sokkel zonder beeld

Nog in onze draaicirkel ligt een kasteel. Château Bon. Het vervallen gebouw kan niet bezocht worden, maar de oude werkmanshuizen ervoor zijn nog bewoond. Achter het kasteel ligt een prachtig park verborgen, helaas net buiten onze limiet.

Deze mevrouw supportert elke keer we langskomen. Wat er op 200m ligt durven we niet echt uit te zoeken...

Je zou het niet zeggen, maar achter die witte gsm-toren in het midden van de foto ligt ons appartement, op minder dan 500m van waar deze foto genomen werd. We wonen in de op één na grootste stad van Occitanië en tegelijk op de boerenbuiten. Heerlijk.

Gnoe brak adequaat in

Hola, bijna Dag 18. vergeten.

Afgelopen weekend was er eentje van brouwerij. Gisteren brouwden we een biertje dat hopelijk tegen dat de warme dagen beginnen op punt zal staan. Een saison, met gember en citroengras voor wat extra pit. Het koelen was traditioneel weer een hoop gekloot, maar ondertussen staat het brouwsel in de warme kamer. Vanmorgen was het pruttelen nog niet begonnen, de gebruikte gist was een dagje ouder, maar dat mag de pret niet drukken.

Vandaag begon de werkweek opnieuw. Er werd een nieuwe mailing verstuurd naar alle klanten die een reservatie hebben voor eind april dat alle campings tot eind april gesloten blijven. Gelukkig is het publiek dat lockdowngedoe ondertussen een beetje gewoon en wordt er wat normaler gedaan tegen Wendie.

Ikzelf startte een nieuw projectje op. We hadden een hoop citroengras over van het brouwen. Dat is lekker in vanalles, maar het mocht natuurlijk een beetje specialer zijn. Daarom het nieuwe project : gemberbier !
Dat mag natuurlijk zoals iedereen dat gewoon thuis doet : wat water koken, gember en suiker toevoegen en nog wat dinges, en dan enkele dagen wachten tot dat vergist is en dat dan zo snel mogelijk uitdrinken. Maar volgens mij kan dat net iets professioneler en vooral op grotere schaal. Als je gebmerbier gaat brouwen, waarom jezelf beperken tot 1 liter. Volgens mij kan dat net als een bier hergisten op fles, waardoor het beter houdbaar wordt. Gist is immers een natuurlijk bewaarmiddel. Dat gist ook nog eens alcohol en CO produceert tijdens het vergisten is lekker meegenomen.
Het eerste testbrouwsel staat ondertussen te gisten. Binnen enkele dagen wordt dat op flessen getrokken en hopelijk komt daar dan iets moois uit.

Spannend!

Ah ja, de saga der doordraaiers is nog niet afgelopen ten appartement W. Eén van onze buren begon afgelopen nacht om 2u wat te klussen in huis. De verveling slaat toe en sommige mensen vinden het plezant om buren daarvan op de hoogte te brengen.

Aquariatank geboend

Dag 16. Weekend!

Omdat Wendie thuis werkt zit er een vorm van structuur in ons thuisblijven. Vijf dagen werken, twee dagen weekend. Ik zorg voor eten, drinken, was en andere huishoudtaken, zij zorgt voor het inkomen. Netjes is dat.

We bakken al enkele maanden ons eigen zuurdesembrood. Het was eventjes kantjeboordje met al dat gehamster, maar ondertussen hebben we een nieuwe leverancier van bloem gevonden. Dat zuurdesembrood wordt elke dag lekkerder, bizar dat zo'n zuurdesempje jarenlang kan overleven. Mocht het beschimmelen, dan schep je dat witte paard ervan af en kun je weer verder.

Dit weekend gaan we nog een keertje brouwen. Het wordt iets speciaals, met citroengras en gember en het laatste restje Sorachi Ace hop dat ik nog had liggen. Een friszurig biertje, ideaal voor de zomermaanden. Bovendien ben ik er in geslaagd om een capsuleuse te bemachtigen. Dat bottelen is voor volgende week.

Bok naait quadrageen

Dag 13.

Waar waren we gebleven? De ene dag vloeit over in de andere. Wendie werkt nu letterlijk 9 to 6, ik hou me in stilte bezig. Gisteren fietste ik zowaar 13,5 km op de rollen. Wie ooit op rollen gefietst heeft weet dat dat na toespraken van koning Filip beluisteren de saaiste bezigheid ter wereld is. Tacx heeft onlangs een wedstrijdje uitgebracht : 7 (stukken van) voorjaarsklassiekers fietsen en dan win je iets. Of niets, dat kan ook, dat moet ik nog even uitvogelen. Een kleine drie weken om dat te volbrengen, dat moet lukken.

Ik zie dat zitten. Het zal wel op mijn eigen tempo zijn en ik zal meer dan 2 uur per nacht moeten kunnen slapen, want anders...

Ondertussen blijven we binnen, net zoals de meeste Fransen... *kuch*

Sedert enkele dagen zijn de quarantainemaatregelen zwaar verstrengd. Wie geen reden heeft om buiten te zijn moet binnen blijven. Je mag maximaal 1 keer, max. 1 uur per dag, max. 1 km van je huis om een frisse neus te halen. We moeten een papiertje afdrukken (of overschrijven) per keer en per persoon dat we ons huis verlaten. Zoniet krijg je meteen een boete van 135 euro. Drie keer prijs en je riskeert een gevangenisstrag.
Het is triestig om vast te stellen dat een groot deel van de bevolking (zowel in Frankrijk als België, Groot-Brittannië, Spanje, Italië, enz.) niet in staat is om niet het kalf uit te hangen. Afgelopen weekend zag ik nog wat jongeren een potje voetballen op zo'n afgesloten voetbalveldje. Puur uit balorigheid, want tot dan had ik daar nog nooit iemand zien voetballen.

Onze wereld beperkt zich tot 1 km rond ons huis. Iemand heeft al een website gemaakt waarop je kunt zien hoe groot je draaicirkel is. Voor ons ziet dat er zo uit.

Onder ons domicilie ligt een mooi groot stuk groen. Zo lijkt het toch. Dat is helaas een groot braakliggend terrein annex illegale vuilnisbelt. In Frankrijk wordt vuilnis "gratis" opgehaald (zit in je gemeentebelastingen) en kun je "gratis" naar het containerpark. Veel Fransen vinden beide gratis opties te lastig en gaan liever ergens in de natuur een koelkast of hun versleten autobanden dumpen.

Onze vaste wandeling valt net buiten onze wandelcirkel. Maar het is hier zo luw dat we hopen dat een eventuele politiecontrole ons geen problemen oplevert. We hebben bvb. wel het recht om in de drukbevolkte wijk te gaan wandelen, maar geef toe, waar hebben we minder kans om een besmetting op te lopen? Toegegeven, binnen zitten is de enige goede optie, maar als we nog 8 weken binnenskamers moeten zitten gaat dat virus een kleiner probleem zijn dan onze mentale gezondheid.

Een cirkel met een straal van 1 km is peanuts op globaal vlak.

Aquariagebonden kat

Dag 12.

Gisteren heeft onze droogkast beslist om er de brui aan te geven. Alle winkels en onderhoudsdiensten gesloten zijnde, betekent dat dat we de komende twee maanden alles in open lucht zullen moeten drogen. Ach, vroeger hadden we zelfs geen droogkast. We zullen ons wel afdrogen met krokante handdoeken.

Ook de DVD / CD-speler vond plots dat het welletjes was geweest. Ons spelertje was één van de goedkoopste, maar geweldig. Als je een DVD uithaalde en later opnieuw in stopte, begon hij gewoon verder te spelen op de plek waar je gestopt was. Niet van dat ellendig gedoe met piraatboodschappen enal.

Als onze gezelschapsspelletjes maar niet uitvallen...

Gisteren heb ik nog een keer de levensgevaarlijke tocht naar de winkel ondernomen. Onze voorraad bloem was op. Dat gehamster blijft maar aanhouden, de idioten aller landen hebben zich goed verenigd. Aan de Carrefour stond een rij van zo'n 100 mensen aan te schuiven, dus dat heb ik maar niet gedaan. Ik heb wel wat beters te doen.
De Grand Frais, een soort overdekte markt, maar dan maar 1 winkel, was minder bevolkt. De Grand Frais is een heerlijke winkel en de groenten zijn er verser en goedkoper dan in de supermarkt. Daar hadden ze zowaar een heel rek bloem. Ik heb meteen 3 kilo gehamsterd. Daarmee kunnen we zo'n 2 weken brood bakken. Daarna zien we wel weer.

In Montpellier ligt ook een winkel die Paris Store heet. Heel toepasselijk is dat niet, want ze verkopen er uitsluitend producten van het verre oosten, Afrika en Creoolse gebieden. En Heineken, maar dat verkopen ze overal. In de Paris Store was het een trieste aanblik. We liepen er met 5 rond in de enorme winkel. De Aziaten in het algemeen en de Chinezen in het bijzonder hebben het momenteel hard te verduren. Dat COVID-19 eigenlijk in de USA ontstaan is zal vriend Donald nooit toegeven, hij houdt het liever op de Chinese ziekte. Hij voelt natuurlijk nattigheid voor november.

In alle supermarkten werd een plexiglas aangebracht aan de kassa's. De caissières voelen zich daardoor wellicht iets beter beschermd. Zo ook in de Paris Store, maar dan op hun eigen niveau...

Onze lokale Intermarché, waar al een week geen pasta, WC-papier of bloem meer te vinden was, had een verse lading toiletpapier in de rekken gelegd. Ik heb het laatste pak mee kunnen grissen. De komende week hoeven we het niet meer op te houden. De caissière vond dat ik haar laatste klant van de dag was. Ze vroeg mij om alle klanten na mij te verwittigen dat haar kassa gesloten was. Soms zien ze niet dat er nog volk begint aan te schuiven en die zijn dan lastig dat ze weer weg moeten. Iedereen begreep en ging ergens anders. Behalve één marginaal met 8 tanden die het nodig vond om op 5 cm van mijn gezicht míj af te blaffen omdat de kassa gesloten was. Dat coronavirus tot daar aan toe, maar de walm van verschaald bier en sigaretten uit zijn ongewassen bek was onverdraaglijk. Personal bubble, peoples.

Vijf winkels om alles te vinden wat we nodig hadden en een week verder te kunnen. Iedereen blijft maar roepen dat hamsteren onnodig is, dat er voldoende voorraden zijn, maar telkens als ik naar de supermarkt ga blijken rekken leeg. Waar zijn die voorraden? Als ze in de magazijnen blijven liggen heeft het ook geen nut hé.

Gisteren besliste de regering dat de confinement nog 8 weken zal duren. Naar buiten gaan wordt strikter gelimiteerd. De 5 activiteiten die toegelaten zijn blijven toegelaten, maar wandelaars, fietsers, sporters, enz. mogen vanaf nu maximaal 1 km van huis verwijderd zijn. Ach, het is toch slecht weer.

Daarom heb ik gisteren wat speelgoed uit de garage gehaald, mijn kathedraal van een lichaam op de rollen gehesen en een half uurtje in Lavardens (Gers) rondgefietst. Dat het daar behoorlijk bergop kan gaan...

Ik ga als een atleet uit deze crisis komen.

Qua bedoening karaat

Dag 8.

Gisterenavond nog stiekem een wandeling in de buurt gemaakt. We hebben in totaal 5 mensen gezien, die allemaal netjes afstand hielden. Als we 100 m wandelen zitten we "op den buiten", daar valt op hoe stil het geworden is in de stad. Je hoort af en toe een auto, maar dat voortdurende "gezoem" (ik weet niet hoe het anders te omschrijven) op de achtergrond is weggevallen.
In huizen is overal licht, inbrekers hebben het momenteel niet gemakkelijk. Op het einde van een doodlopend straatje stond een auto met twee jongeren erin.

Een koppel met kind vroeg ons waar ze zouden uitkomen als ze het straatje bleven volgen. Mensen die in de buurt wonen en niet eens weten dat het platteland op amper 200 meter van hun huis ligt.

De stad ruikt ook beter. Niet meer naar uitlaatgassen, maar naar frisse lente.

Het zijn kleine opstekers, maar het milieu zou er dit jaar eens wel bij kunnen varen.

Quarantainedagboek 5

Dag 5.

Klein hoestje...

Oh, pardon, dat is natuurlijk die West-Vlaamse tongval...

Klein goestje in chocolade.

Lockdowndagboek 5

Dag 5.

8u00 Wendie moet vanaf vandaag thuis werken. Ze ligt nog in bed. Tss. Seffens in pyjama aan de computer met een kop koffie.

8u30
De Franse overheid verbiedt ons nog naar buiten te komen, tenzij we een goede reden hebben : we moeten winkelen, naar de dokter of we hebben gewoon geen goesting om binnen te blijven. Het blijft Frankrijk natuurlijk.

9u30
Er is stiekem een corona door het raam naar binnen gekomen. Ik heb hem kunnen vangen onder een glas. Maar wat nu? Buiten zetten?

9u38.

Ik ben deze week begonnen met het afspelen van àl mijn CD's. Er komen drie stapels : 

1. Oh, waw, dat was veel te lang geleden.

2. Mjah, dat is niet slecht, maar... allez dan, ik zal hem maar houden.

3. What was I thinking?

Ge moet weten, CD's werden indertijd gekocht na het horen van 1 of 2 nummers op de radio. De andere 8 nummers op een plaat waren meestal vulling, maar dat kwam je natuurlijk pas thuis te weten.

Ik zit momenteel bij de B.

9u57.
Niet alleen de Belgen zijn contraire idioten, de Fransen kunnen dat even goed. Ik krijg een bericht binnen via een gidsenvereniging dat onze gidsenkaart een geldig document is om voor te leggen als je naar buiten gaat "voor professionele redenen".

10u14.
In 2007 kochten we een digitale koortsthermometer. Ik heb die net voor de tweede keer gebruikt.

11u26.
Er zijn nog altijd mensen die vinden dat zij niet ziek kunnen worden; zij geen anderen kunnen besmetten; zij niet moeten geloven wat iemand die 7 jaar gestudeerd heeft over het onderwerp te vertellen heeft, want ze hebben het internet.
Ik hoop dat het coronavirus hiermee rekening houdt bij de afrekening.

12u05.
Ik heb al 308 stappen gezet vandaag.

12u30.
Lunch. Glaasje wijn dabei. Silver linings...

13u18.
Een vrouwelijke klant van de camping denkt dat ze Wendie ongestraft mag uitschelden. Wendie denkt van niet.

15u54.
De telefoon rinkelt! Eindelijk! Mijn vrienden zijn mij niet vergeten...

15u55.
't Was verkeerd verbonden.

16u59.
Zou het al tijd zijn voor het aperitiefje?

Quarantainedagboek 4

Dag 4.

Vandaag is het (echt waar) mijn eerste dag als stadsgids in Montpellier. Na 2 maanden quarantaine om te studeren kan ik eindelijk terug onder de mensen komen.

Straks heb ik een bierwandeling.
Van de keuken naar de living.

Bedankt voor uw aandacht en tot ziens. Vergeet de gids niet.

Quarantainedagboek 3

Dag 3. Vervolg.

Gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk. Aangezien vandaag alleen idioten nog uit hun kot komen gaan die verkiezingen gewonnen worden door de meest idiote partijen. Om die curve een beetje af te vlakken zijn we ook gaan stemmen.

Prettige bijkomstigheid : iedere kiezer kreeg een WC-rol bij het vervullen van zijn demcoratische plicht.

Covid19dagboek

Dag 3.
De sfeer wordt grimmiger. In navolging van de Italiaanse zombieapocalypsoverlevenden stonden we op ons terras te zingen, onszelf begeleidend met potten en pannen. Blijkt dat de buren 't Vliegerke van Walter De Buck niet appreciëren om 3u 's nachts...

Coronavirusdagboek

Dag 2.
Afschuwelijk beeld aan de stadsrand van Montpellier. Duizenden zombies schuifelen rond. Sommige zijn gewapend met messen, andere met een Lack tafeltje of Billy boekenkast.
Gruwelijke taferelen van zombies die hun tanden in Zweedse balletjes zetten...