Verslag van een dag

Wendie zou op zaterdag naar België vertrekken voor een blitzbezoek aan een knie. Een geopereerde knie welteverstaan, niet zomaar een knie. Momenteel zitten we weer in Sète bij onze vaste klant om wat klusjes in het heuvelhuis te doen. Prachtig zicht op de haven van Sète, de piramides van Aigues Mortes en - als het weer een beetje meezit - de Mont Ventoux. De vlucht naar Charleroi vertrok uit Carcassonne, dus dat betekende een trip richting de luchthaven vanuit Sète. Niet zo erg, want voor het heuveltuinhuis moest ik een deur hebben. Bricolagewinkels in Frankrijk zijn een ras apart. In de ene kun je geen deur vinden, in de andere geen osb-platen en in de volgende geen fietsenrek. Niet dat we een fietsenrek nodig hebben, maar bon.
Wij dus naar Carcassonne. Wendie afgezet, uitgebreid en hartverscheurend afscheid genomen enal.

Op de terugweg word ik achteraan aangereden door een belegen bejaarde. Het koppel is woest, want ik vertraagde en ze hadden dat niet gezien. Ze weigeren te erkennen dat ze in fout zijn, we hebben geen van beiden een aanrijdingsformulier in de auto en patati, patata. Op zaterdagmiddag is elke zeichzelf respecterende instantie in Frankrijk uiteraard gesloten en de politie weigert te komen als er geen gewonden zijn. Na lang palaveren worden gegevens uitgewisseld en kunnen we onze weg verderzetten.

Eenmaal aangekomen in Ornaisons stuurt Wendie het bericht dat haar vlucht geannuleerd is wegens "meteorologische omstandigheden". De lucht is kraakhelder blauw en er staat geen zuchtje wind. Het vliegtuig waar ze op had moeten stappen werd afgeleid naar Perpignan en de vlucht zal leeg terugkeren naar Charleroi. Ik daarentegen keer terug naar Carcassonne.

Blijgemutst (kuch) rijden we naar Narbonne om een tuinhuisdeur, terug naar Ornaisons om ons gerief en daarna naar Sète om er weer stevig in te vliegen.

8 uur en 430 kilometer later komen we moe en slechtgezind weer in Sète toe.

Epiloog: maandagochtend bel ik de verzekering. Jamaarja mijnheer, als er geen 'constat amiable' is kunnen wij niets doen hé. U moet terug naar Carcassonne, met die mensen een afspraak maken en hen dat papiertje laten ondertekenen... Net nadat Wendie - dit keer alleen - met de auto naar Carcassonne vertrokken is om haar nieuwe vlucht richting Charleroi te halen...

Arnaque

Het is een woord dat je minstens een keer per week hoort: "arnaque" of oplichterij, zwendel. Iedereen in Frankrijk krijgt meerdere keren per week te maken met personen en bedrijven die hen willen oplichten. Als je zelfstandige wordt, dan worden je gegevens (naam, adres, telefoonnummer, etc.) publiek. Iedereen kan op eenvoudig verzoek je gegevens opvragen en krijgt die of online checken voor een zacht prijsje (bvb. Manageo, waar onze gegevens gewoon te grabbel gegooid worden). Privacy is een vaag woord in Frankrijk. Dagelijks krijgen we meerdere telefonische oproepen van bedrijven, in verschillende vormen van malafiditeit, die geld uit onze zakken willen kloppen omdat ze een aanbod hebben dat we niet kunnen weigeren. Dat gaat van de Gouden Gids, die ons meerdere keren per jaar opbelt om te vragen of we echt niet in het telefoonboek willen staan, tot bedrijven die ons dak willen vol leggen met zonnepanelen. Het is zo ver gekomen dat we telefoonnummers die met 01 beginnen (regio Parijs) gewoon niet meer beantwoorden. Ze moeten maar een boodschap inspreken.

Onze buurman heeft een tijdje geleden zonnepanelen op zijn dak laten leggen, het bedrijf is na de betaling van de radar verdwenen en de buurman heeft nu een heel duur dak. Zelf hebben we ervaringen met ene mijnheer Cédrik Gérard die ons in het verleden veel geld gekost heeft voor een toestel dat weliswaar werkend geïnstalleerd werd, maar waarvoor we zomaar eventje 8.000 euro aan subsidies zouden krijgen. Die we uiteraard nooit gekregen hebben. Mijnheer Cédrik Gérard heeft wel een mooie bonus aan ons verdiend.

Nog verder gaat het met malafide bedrijven die officiële namen dragen en internetlijsten opstellen waar je lidgeld voor moet betalen. Onlangs kreeg ik een er officieel uitziende brief van één of ander bedrijf. Geprint met een goedkope kleurenprinter. Dat ik 300 euro lidgeld moest betalen om op hun lijst te staan. Sommige mensen betalen dat dus. Makkelijk verdiend en legaal, want het "bedrijf" heeft een website waar alle aangesloten leden op vermeld staan, dus doen ze niets wat niet mag. Maar het "officiële" karakter van de brief laat velen in de val lopen.

Er bestaat een lijst in Frankrijk: Bloctel. Als je je inschrijft op die lijst dan mag geen enkel bedrijf (waar je geen klant bent of zelf contact mee opgenomen hebt) je nog opbellen, op straffe van vervolging. Die lijst is niet vrij raadpleegbaar voor bedrijven, ze moeten daarvoor betalen.

U leest het goed: Je krijgt quasi gratis alle gegevens van elke zelfstandige en firma in Frankrijk, maar om aan de gegevens te komen van personen die je niet mag opbellen moet je betalen.

Geen enkel bedrijf betaalt daarvoor, laat ons wel wezen. Ze blijven dus mensen lastig vallen. Het magische woord bij zo'n oproep is ondertussen "Bloctel" geworden. Als je dat vermeldt stopt het gesprek onmiddellijk. Of toch bijna, ze blijven altijd proberen hé.