Hernia

Hi ha hernia!

Kort verslag: tijdens de kerstvakantie krijg ik last van heerlijke nek- en schouderpijnen. Niets nieuws, ik sukkel al jaren met slechte schouders. Dat wordt zo erg dat ik niet meer kan slapen. De dokter verwijst mij naar de kinesist, die draait wat met mijn hoofd en de volgende ochtend zit ik in de afdeling spoedgevallen.
Dan volgt de trein der traagheid: een eerste onderzoek onder de scanner vindt plaats eind januari. Daar is niets op te zien. Ik kan pas in de MRI half maart(!). Op die beelden is een knoert van een hernia te zien tussen de 6de en 7de nekwervel.
Ondertussen heb ik een halve apotheek binnen. Morfinepleisters en -pillen, pijnstillers, een neksteunband, ontstekingsremmers, slaappillen, iets tegen maag- en darmklachten, iets vóór vlotte stoelgang, want van morfine raakt ge verstopt, een andere ontstekingsremmer, codeïne, the works! Een mens wordt daar niet vrolijk van.

Begin april heb ik eindelijk een afspraak bij een reumatoloog versierd. Die injecteert mij met cortisone, want een operatie op die plaats is te gevaarlijk en kan pas uitgevoerd worden als niets anders geholpen heeft.
En dan is het nu afwachten of die cortisone ook daadwerkelijk gaat helpen. Ik heb ongeveer 80% kans.

Ik had ook al ongeveer 80% kans dat het met rusten alleen over zou gaan, u vergeeft mij dat ik enigszins sceptisch ben.

Het is mij nog altijd niet duidelijk waarom ze een foto van mijn eierstokken gemaakt hebben...

Maart

Hopla, het is al april. Aha! Begin maart trokken we na onze IJslandreis nog een paar dagen naar Oostende, stad aan de kust, met de (schoon)familie. Er was buffet met spek en eiers 's morgens en buffet met vanalles 's avonds. Zoals het goede Vlamingen betaamt haalden we daar onze winst uit. De terugrit naar Ornaisons werd stiekem culinair gesponsord door het hotel.

Vlak voor ons vertrek naar IJsland was het trouwens weer groot weeralarm in de regio. We beginnen het ondertussen te kennen: het regent veel en lang. De Aussou achter ons huis bleef dit keer netjes binnen haar oevers. Dat was fijn, want - volgens zij die het kunnen weten - is er die dag meer neerslag gevallen dan in het rampzalige jaar des heren 1999. Toen stond de halve Aude blank en verdronken tientallen mensen. 1999 is élke keer de referentie als het water een beetje omhoog komt. Er bestaan zelfs hele studies over de intempéries van 1999. Naar het schijnt was het in 1934 nóg erger. Dat wist buurman Jackie te vertellen. Maar dat had hij natuurlijk niet zelf meegemaakt. Hij was toen nog niet geboren.
De jarenlange werken aan de oevers en potpolders beginnen hun vruchten af te werpen. Een fijn gevoel is het nog altijd niet, maar we weten tenminste dat de kans op een grote overstroming een klein pakje kleiner geworden is. Op het filmpje dat Meteo Languedoc maakte, zie je een dorp in de buurt: Sallèles-d'Aude. Daar laten ze het volledige omringende land onderlopen. Het dorp zelf hield de voeten droog. De bewoners althans. Dorpen hebben geen voeten.

Eind goed al goed.

Toen we enige tijd in Frankrijk woonden begon ik te werken in een restaurant. Het was de bedoeling om tijdelijk wat extra loon te verdienen tijdens onze verbouwingen. Werken opent vele deuren. Waar veel buitenlanders ontzettend veel problemen hebben om allerlei documenten in orde te krijgen, lukt dat met een job meteen. En je bouwt stempelrecht op, ook handig in noodgevallen. Zelfstandig zijn is plezant, maar als er niemand in je huis komt logeren komt er ook geen geld binnen natuurlijk. Dat werken is mij zo bevallen (kuch) dat ik dat nog eens ga doen. Vanaf half mei start ik bij een fietsverhuurbedrijf als factotum. Fietsen herstellen, verhuur regelen, etc. Fietsen is en zijn plezant. Als ik mij niet vergis is dat een zeugma. Ik kan mij vergissen.

Er is er nog eentje in huis die een job versierd heeft. In de Aude is tijdens de zomer evenveel werk als er tijdens de winter niet is. Gedurende een maand of 6 per jaar is de werkgelegenheid hier nagenoeg 100%, in de winter zit een derde thuis met zijn vingers te draaien. Wendie ging ondertussen aan de slag als onthaalmedewerkster in een camping. Een Franse camping met een Nederlandstalig deel aan hun website en waar men dan verwonderd is dat Nederlanders in het Nederlanders e-mailtjes sturen. Talenkennis is een absolute troef in een land waar de helft van de bevolking nauwelijks de eigen taal beheerst.

Dat betekent dat bibi uitbater wordt van de B&B. In praktijk althans. Elke ochtend fietsen herstellen, elke namiddag poetsen en gasten ontvangen. Het wordt een drukke zomer.

U vergeeft het ons dat het vanaf nu heel wat stiller wordt op deze pagina's.

Te koop

Wegens uitbreiding van de brouwerij en 2 of 3 andere redenen verkopen wij ons huis.

't Is een groot huis, met veel kamers en badkamers. U kunt het bezichtigen op afspraak.
De gastenkamers voorzien u van een inkomen of ze herbergen uw hele kennissenkring die u uiteraard af en toe komt bezoeken. Vrienden in het zuiden van Frankrijk, dat is een gemak.

Om de verkoop enigszins vlot te laten verlopen, hebben we ook twee immokantoren gecontacteerd. Het ene is Frans, maar adverteert internationaal, het andere is ook Frans, maar heeft buitenlandse eigenaren en adverteert tevens internationaal. Het eerste immokantoor vraagt 4% van de verkoopprijs als vergoeding. Sounds fair, al vragen wij af waarom dat altijd een percentage moet zijn. Alsof een goedkoop huis minder werk vergt dat een duur huis. Het tweede immokantoor vraagt 10%. Dat lijkt ons wel heel erg veel, maar "ze doen er ook heel veel voor". Adverteren op websites. Enal.

Wij ontvangen een mandaat, zo snel mogelijk te ondertekenen en terug te sturen. Veel mensen lezen geen contracten voor ze tekenen, ik ben één van die ellendelingen die dat wel doet en vragen stelt over schijnbaar insignificante details. Zo staat in het mandaat bvb. niet dat het immokantoor recht heeft op een bedrag 10% van de uiteindelijke verkoopprijs, maar hebben ze daar een vast bedrag in gezet (dat 10% van onze vraagprijs bedraagt). Dat lijkt een detail, maar mocht ons huis veel goedkoper verkocht worden, dan betalen wij nog altijd dat vaste bedrag.

De sloebers.